νέος δίσκος – Together

Review: “LOGGERHEAD” Wu-Lu

togetherteam — Mon, 11 Jul 2022 11:30:12 +0000

Στο πρώτο του άλμπουμ για το Warp, ο μουσικός από το Νότιο Λονδίνο αναμιγνύει grunge κιθάρες με σπασίματα drum’n’bass και κλειστοφοβικές ατμόσφαιρες, αναζητώντας μια ανήσυχη κάθαρση.

Στο σινγκλ του 2021 “South”, ο Wu-Lu (γνωστός και ως Miles Romans-Hopcraft) ξέφυγε από το συναισθηματικό φράγμα . Ο καλλιτέχνης του Μπρίξτον, έκανε ένα δυναμικό grunge-rap blitz – μια αναπάντεχη αλλά ευπρόσδεκτη αλλαγή πλημμυρισμένη από κομψά breakbeats, λαμπερά μπάσα και κλειστοφοβικές ατμόσφαιρες.

Με την άφιξη του LOGGERHEAD, είναι σαφές ότι ο Romans-Hopcraft δεν ενδιαφέρεται να είναι πανκ προφήτης του κινήματος κατά του gentrification. Αντίθετα, διοχετεύει την ενέργειά του προς τα μέσα, για να διώξει τους δαίμονές του.

Οι πιο συναρπαστικές στιγμές του LOGGERHEAD είναι όταν ο Wu-Lu αφήνει την οργή του να βγει στην επιφάνεια. Καμία λυρική στιγμή δεν προσφέρει τόσο συγκλονιστική γροθιά ή τόσο σπλαχνική εικόνα αστικής αποσύνθεσης, όσο το αρχικό δίστιχο της “I used to live in South London/There isn’t much of it left”. Κανένα φωνητικό ξέσπασμα δεν κόβει τόσο βαθιά όσο η κραυγή που πήζει το αίμα που σχηματίζει το ρεφρέν του τραγουδιού.

Παρά τα δυνατά τους τύμπανα, τα πρώτα τέσσερα τραγούδια είναι θολά και μπερδεμένα από ανομοιόμορφες και ακατάστατες μίξεις που σπρώχνουν τη φωνή του Romans-Hopcraft στο σκοτάδι.

Το υπνωτικό, σε μεγάλο βαθμό ακουστικό “Calo Paste” είναι έντονο χωρίς να είναι ασταθές: οι Romans-Hopcraft και η guest τραγουδίστρια Léa Sen κυκλώνονται γύρω από μια υπέροχη, μίνιμαλ σύνθεση του Mica Levi και του Raven Bush με το ρεφρέν “I don’t want to see your mental health go to waste”. Το «Slightly» ξεττυλίγει μια αυτοαμφιβολία “I don’t feel the same/And I’m weak when I pray” σε ένα απατηλά ευέλικτο trip hop δρόμο. Το τρομακτικό “Blame” (“Eyes shot shot/Couldn’t see my best friend/Soul was dead”) είναι μια παραληρηματική αλλά παράξενα τρυφερή εκδοχή του noise-rap.

Στην εισαγωγή του «Broken Homes», ο Romans-Hopcraft απαγγέλλει ένα σύντομο ποίημα θρηνώντας για την αδυναμία «εύλογης σκέψης» όταν «ανήσυχα πλαίσια ενοχής» περιορίζουν την «καθημερινή πραγματικότητα».

Ο Wu-Lu ακόμα κι όταν η μουσική μαίνεται γύρω του, είναι σαφές ότι τελικά κατεβάζει την ασπίδα του.

Pitchfork

London Grammar – Californian Soil : η βρετανική μπάντα ψάχνει τα επόμενα βήματά της

togetherteam — Thu, 06 May 2021 20:53:42 +0000

Ένα upbeat άλμα, λίγο πιο πέρα από τις ατμοσφαιρικές φόρμες με τις οποίες θωράκισαν τη θέση τους στον βρετανικό μουσικό χάρτη επιχειρούν οι London Grammar με το τρίτο τους άλμπουμ, Californian Soil,με την τραγουδίστρια του γκρουπ Hannah Reid να αναλαμβάνει και επισήμως τα ηνία της ηγεσίας του τρίο. Με μια διάθεση αναγέννησης και εξωστρεφούς αναζήτησης της επόμενης ημέρας, οι London Grammar στρέφονται σε πληθωρικές ενορχηστρώσεις και πολύχρωμες υφολογικές επιλογές. Άλλοτε πετυχαίνουν αυτό το «κάτι» που κυνηγάνε, όπως γίνεται με το ευφυές pop riff του “Baby it’s You”, το εξαιρετικό “Lord it’s a Feeling” και το ώριμο βάθος κομματιών όπως το “Calling my Friends και το “I Need the Night”. Άλλοτε, βέβαια, πέφτουν λίγο έξω στους υπολογισμούς τους, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τo pop twist του “How Does It Feel” που δεν φαίνεται να δικαιώνει τις προσδοκίες που γεννούν τα credits του γνωστού παραγωγού του Ed Sheeran, Steve Mac. Παρά τους ασταθείς βηματισμούς εδώ κι εκεί, οι London Grammar καταφέρνουν να περάσουν στην επόμενη πίστα του ήχου τους παραμένοντας εγγενώς συμπαθείς και μουσικά διαυγείς, κυρίως χάρη στα κρυστάλλινα χαρισματικά φωνητικά της Reid αλλά και στην καθόλα έντιμη προσπάθεια να εμπλουτίσουν το τελικό τους αποτέλεσμα, διατηρώντας την προσωπική σφραγίδα τους. Το Californian Soil δεν είναι ο δίσκος της καριέρας των London Grammar αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα μικρό βήμα προς την επόμενη μεγάλη στιγμή τους.

Πηγή

Mogwai – As The Love Continues

togetherteam — Tue, 09 Mar 2021 11:41:10 +0000

Στον πρώτο πραγματικά σπουδαίο δίσκο που γέννησαν τα Covid χρονικά, οι Mogwai πατούν νέες κορυφές και ευαγγελίζουν εμφατικά την επόμενη μέρα, εκεί που η αγάπη συνεχίζεται.

Μπορεί επί 2021 το πλασάρισμα νέων δισκογραφικών κυκλοφοριών στα charts να μην έχει την ιδιαίτερη σημασία που είχε κάποτε, αλλά η παρθενική πρωτιά στη Βρετανία για μία μπάντα που μετράει 25 χρόνια ύπαρξης πρέπει να σημαίνει κάτι. Η 10η κυκλοφορία των -μην τους αποκαλείτε πια post-rockers- Mogwai τους βρίσκει σε αδιανόητη φόρμα και καταφέρνουν να συγκεντρώσουν όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία του ήχου τους μέσα σε 1 σχεδόν αψεγάδιαστη ώρα-αληθινή ακουστική εμπειρία: επικές, μελαγχολικές συνθέσεις που ανυψώνουν πνεύματα, συγκινούν ψυχές, σπάνε κόκαλα και -ποιος ξέρει- αλλάζουν ζωές. Οι ψαρωτικοί, φαινομενικά βαρυσήμαντοι τίτλοι των συνθέσεων προδιαθέτουν τον ακροατή για τεράστια συναισθήματα, πριν τα επικυρώσουν οι πλημμυριστικές ενορχηστρώσεις, όπως ο εισαγωγικός συγκλονισμός του “To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth” και το αριστουργηματικό κλείσιμο με το “It’s What I Want To Do, Mum”. Αλλού, οι Σκωτσέζοι ακούγονται σαν η πιο βρώμικη εκδοχή των My Bloody Valnetine να τζαμάρει με λιγότερο σκοτεινούς Slint (“Drive The Nail”), εντελώς συμπτωματικά (;) σκορπούν Daft Punk-y αναμνήσεις στο “Fuck Off Money”, εξερευνούν τους εσωτερικούς τους Smashing Pumpkins (“Ceiling Granny”) και προσφέρουν ανατριχίλες τσέπης για λιγότερο υπομονετικούς ακροατές (“Supposedly, We Were Nightmares”). Εν τω μεταξύ, σε δύο από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου, που είναι προϊόντα ουσιαστικής συμβολής των Atticus Ross και Colin Stenson (“Midnight Flit” και “Pat Stains” αντίστοιχα), οι Mogwai αποδεικνύουν πως, πλέον, δε φτιάχνουν μουσική για φανταστικά soundtracks (sic) αλλά μεταβολίζουν την εμπειρία τους από τέτοια projects σε ολόδικό τους κτήμα. Παράλληλα, μοιάζει και κάπως ειρωνικό το γεγονός πως τα δύο πιο αδύναμα κομμάτια του δίσκου είναι τα singles του (“Ritchie Sacramento”, “Dry Stain”) -σαν να ήξεραν από πριν πως τη διαφορά θα την έκανε η μεγάλη εικόνα. Με το As The Love Continues να αναδεικνύεται στον πρώτο πραγματικά αξιομνημόνευτο rock -ή μη- δίσκο που γέννησαν τα Covid χρονικά, οι Mogwai πατούν νέες κορυφές και ευαγγελίζουν εμφατικά την επόμενη μέρα, εκεί που η αγάπη συνεχίζεται.

Πηγή: avopolis.gr