Γράφοντας στην ιστοσελίδα του, ο Cave μοιράστηκε ένα γράμμα της Ermine από τις ΗΠΑ που ζητούσε να μάθει: «Πού είναι ο θυμός, η οργή, το μίσος; Το να διαβάζω όλα αυτά είναι σαν να ακούω συνεχώς έναν γέρο κήρυκα στην Κυριακάτικη λειτουργία».

Ο καλλιτέχνης τότε απάντησε: «Τα πράγματα άλλαξαν όταν πέθανε ο πρώτος μου γιος. Άλλαξα. Για καλό ή κακό, η οργή για την οποία μιλάς έχασε τη θελκτικότητά της και, ναι, ίσως έγινα ένας Hallmark card hippie».

Ο μεγαλύτερος γιος του Cave, Jethro Lazenby, πέθανε στα 31 του χρόνια τον περασμένο Μάιο, ενώ ο γιος του Arthur είχε πεθάνει επτά χρόνια πριν, στα 15 του χρόνια. Μετά το τελευταίο χτύπημα της μοίρα, ο Cave δήλωσε: «Το μίσος σταμάτησε να έχει ενδιαφέρον. Αυτά τα συναισθήματα ήταν σαν παλιά κομμάτια δέρματος που απέβαλα».

Ο Cave συνέκρινε την προηγούμενη στάση του με το να «κάθεται στο χάλι του, τσατισμένος με τον κόσμο, περιφρονώντας τους ανθρώπους σε αυτόν και μισώντας τα πάντα».

«Όταν πέθανε ο γιος μου, ήρθα αντιμέτωπος με πραγματική συντριβή, και χωρίς πραγματική προσπάθεια από την πλευρά μου, αυτή η στάση αηδίας απέναντι στον κόσμο άρχισε να κλονίζεται και να καταρρέει. Άρχισα να καταλαβαίνω την αβέβαιη και ευάλωτη στάση του κόσμου. Άρχισα να στενοχωριέμαι για αυτήν. Να νοιάζομαι για αυτήν. Ένιωσα μια ξαφνική ανάγκη να βοηθήσω – σε αυτόν τον απαίσιο, όμορφο κόσμο – αντί να τον προσβάλω και να κάθομαι και να κρίνω απλά».

«Ίσως Ermine, έχεις δίκιο, και όντως, για καλό ή κακό, μετατράπηκα από ζωντανό shit-post σε μια Hallmark card που περπατά. Όμως, εδώ είμαστε, εσύ κι εγώ, στέλνοντας σήματα καπνού ο ένας στην άλλη, σε ένα ιδεολογικό σχίσμα. Γεια σου Ermine, απαντώ, γεια σου. Με αγάπη, Nick».

*avopolis.gr

Τον προηγούμενο Νοέμβριο, ο Nick Cave δήλωσε ότι σχεδίαζε να ξεκινήσει το άλμπουμ μόλις ολοκληρώσει τις συναυλιακές υποχρεώσεις του, στα τέλη της χρονιάς.

τη σκηνή του Southbank Centre του Λονδίνου.

Τώρα, ο Nick Cave επιβεβαίωσε ότι η διαδικασία δημιουργίας του άλμπουμ βρίσκεται σε εξέλιξη.

Απαντώντας στην ερώτηση ενός θαυμαστή του με το όνομα Fred σχετικά με τα σχέδιά του για το 2023, ο Nick Cave έγραψε στο blog του The Red Hand Files: «Το σχέδιό μου για φέτος είναι να κάνω έναν νέο δίσκο με τους Bad Seeds. Αυτά είναι ταυτόχρονα καλά και κακά νέα. Καλά νέα γιατί ποιος δεν θέλει έναν νέο δίσκο των Bad Seeds; Κακά νέα γιατί πρέπει να το γράψω αυτό το καταραμένο πράγμα».

Στη συνέχεια αποκάλυψε ότι ξεκίνησε τη διαδικασία στις 9 το πρωί της Πρωτοχρονιάς. «Τώρα είναι 6 Ιανουαρίου. Έχει περάσει σχεδόν μία εβδομάδα και έχω γράψει μερικά πράγματα, αλλά δεν είναι πολύ καλά, ή ίσως είναι, είναι δύσκολο να πω», ανέφερε.

«Είναι το ίδιο με κάθε δίσκο, νιώθω αυτό το γνωστό αίσθημα της έλλειψης, σαν να είμαι ένα μεγάλο, χαζό, κενό πράγμα με κοστούμι. Είμαι γκρινιάρης και η (σύζυγός του) Susie έχει φύγει για μία εβδομάδα. Οτιδήποτε μοιάζει με δημιουργική παρόρμηση είναι θαμμένο πολύ βαθιά σε κάποια βρύα, βατραχοφωλιά και κοιμάται», πρόσθεσε.

«Αρχίζω να έχω μία εξοργιστική φωνή που τραγουδάει στο κεφάλι μου και που πραγματικά κάνει ομοιοκαταληξίες, σαν μία τρέλα. Σαν θλίψη», υποστήριξε, πριν μοιραστεί τους πρώτους στίχους που έγραψε για τον επερχόμενο δίσκο των Nick Cave And The Bad Seeds.

«Ξεκινώντας τη χρονιά που γονάτισε / και συνέτριψε το κεφάλι του αδελφού του με ένα κόκαλο», έγραψε. «Ένιωσα ότι ήταν ένας καλός τρόπος για να ξεκινήσω έναν δίσκο, αλλά επίσης ένιωσα ότι ήταν κάπως τερματικό και δεν πήγαινε πουθενά», ανέφερε.

Στη συνέχεια μοιράστηκε τους ανανεωμένους στίχους: «Είναι μεγάλο μου προνόμιο να σε συνοδεύσω στο σπίτι / Στη βροχή / Μπες μέσα στο παλτό μου / Τα βατράχια στο βούρκο πηδάνε ως τον Θεό / Έκπληκτα από την αγάπη, έκπληκτα από τον πόνο / Έκπληκτα για να προσγειωθούν ξανά στο βούρκο».

«Και αυτό ένιωσα ότι συνοψίζει τα πράγματα», πρόσθεσε ο Nick Cave.

«Η δημιουργία στίχων είναι χάλια. Είναι σαν να πηδάς όπως τα βατράχια, Fred. Είναι τα σκατά. Είναι ο βάλτος. Πραγματικά πονάει. Έρχεται σε εξάρσεις, αλλά λίγες και σπάνιες. Υπάρχει κάτι άσεμνο στην όλη υπόθεση. Όπως τα εγκλήματα που κάνουν ομοιοκαταληξία. Ελπίζω αυτό να μην κρατήσει πολύ. Πραγματικά φοβάμαι», κατέληξε.

Το τελευταίο άλμπουμ του Nick Cave με τους Bad Seeds ήταν το «Ghosteen», το οποίο κυκλοφόρησε το 2019.

«Πολλοί άνθρωποι έχουν παρατηρήσει ότι το Ghosteen είναι ένα θλιβερό άλμπουμ, αλλά δεν νομίζω ότι είναι. Στην πραγματικότητα, δεν νομίζω ότι έχω ακούσει ποτέ στο παρελθόν έναν πιο ανεβαστικό, χαρούμενο δίσκο. Γιατί νομίζεις ότι οι άνθρωποι αντιδρούν τόσο διαφορετικά; Σχεδόν αισθάνομαι σαν να το έχω παρερμηνεύσει» είχε δηλώσει τότε ο Cave.

Άλλοτε  στηριζόμαστε  στο συναίσθημα και άλλοτε στην γνώση. Πάντα όμως όταν κοιτάς έναν πίνακα κάτι νιώθεις. Γλυκό, πικρό, χαρούμενο, στενάχωρο, αστείο. Παλιότερα όταν κοιτούσα έναν πίνακα προσπαθούσα πάντα να καταλάβω τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης. Πλέον προσπαθώ να καταλάβω που στέκομαι εγώ απέναντι σε αυτό που βλέπω. Τον Στέφανο Ρόκο τον παρακολουθώ καιρό τώρα γιατί η ζωγραφική του, μου μιλάει, με απελευθερώνει και μου δίνει τον χώρο που χρειάζομαι ώστε να φτιάξω την δική μου ιστορία πάνω στο έργο του.

Ο Στέφανος Ρόκος σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με δάσκαλο τον Τ. Πατρασκίδη. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής στο εργαστήριο του Γ. Μήλιου. Το 2002 απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη χαρακτική από το WimbledonSchoolofArt του Λονδίνου, όπου φοίτησε με υποτροφία του ιδρύματος Προποντίς. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το 2010 παρουσίασε το μουσικό/εικαστικό project “Horror&RomanceonAnotherPlanet”, μια μουσική συλλογή που κυκλοφόρησε σε 1.700 αριθμημένα αντίτυπα με 18 πρωτότυπα τραγούδια Ελλήνων και ξένων μουσικών, εμπνευσμένα από την ομότιτλη ατομική του έκθεση (www.horrorandromance.com). Έχει φιλοτεχνήσει εξώφυλλα δίσκων των PavlosPavlidis, PineyGir, BobbyConn, KristaMuir, InterstellarOverdrive, Sigmatropic, Φοίβου Δεληβοριά και Χρήστου Λεοντή, καθώς και εξώφυλλα βιβλίων, αφίσες για συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις και ταινίες.

Την περίοδο 2016-2018 δούλεψε μια προσωπική εικαστική προσέγγιση του άλμπουμ των NickCave&TheBadSeeds’ “NoMoreShallWePart”, δημιουργώντας δεκατέσσερα ζωγραφικά έργα εμπνευσμένα από τα ισάριθμα κομμάτια του δίσκου – τα δώδεκα τραγούδια του και τα δύο b-sides που κυκλοφόρησαν με τη limitededition του άλμπουμ. Στη συνέχεια τα μετέφερε σε ένα λεύκωμα με δική του επιμέλεια“Stefanos Rokos: Nick Cave & The Bad Seeds’ No More Shall We Part, 14 paintings 17 years later” το οποίο απέσπασε έπαινο στα Βραβεία Γραφιστικής και Εικονογράφησης(ΕΒΓΕ).

Μέρος της ομώνυμης έκθεσης στην Αθήνα, στο Μουσείο Μπενάκη,  και στην Αμβέρσα , στην Γκαλερί Bernaerts.  ήταν και το ντοκιμαντέρ μικρού μήκους “Stefano sRokos: Nick Cave & The Bad Seeds’ No More Shall We Part, 14 paintings 17 years later”, σε σκηνοθεσία Ρηνιώς Δραγασάκη και Αρασέλης Λαιμού που έκανε  πρεμιέρα στο 22ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και παρουσιάστηκε παράλληλα στα πλαίσια του 12ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Psarokokalo

Πότε ζωγραφίζετε;

_Δευτέρα με Παρασκευή, από τις 9 το πρωί έως τις 5-6 το απόγευμα. Μετά συνήθως βγαίνω, έστω και για λίγο. Φυσικά δουλεύω αν θέλω παραπάνω, και αν δεν θέλω δεν δουλεύω καθόλου.

Τι είναι πρωτότυπο, διαφορετικό, ουσιώδες, τι είναι εφήμερο, τι μπορεί να είναι παντοτινό και πώς το ξεχωρίζετε;

_Μάλλον τα ξεχωρίζω υποκειμενικά και ενστικτωδώς στηριζόμενος στις γνώσεις και την εμπειρία μου.

Πώς βλέπετε να εξελίσσονται τα έργα σας με τα χρόνια, ποιες αλλαγές παρατηρείτε στη δουλειά σας;

_Νομίζω ότι τα έργα μου γίνονται ολοένα και περισσότερο φινετσάτα, με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και πιο έντονη πληροφορία. Ταυτόχρονα όμως, με έναν περίεργο τρόπο, γίνονται και πιο αφαιρετικά. Πιστεύω ότι η αφαίρεση στα έργα μου δεν θα έρθει ποτέ με απλοποιημένες φόρμες και μίνιμαλ συνθέσεις. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, θα γεμίσουν τόσο πολύ με λεπτομέρεια και πληροφορία, ώσπου κάποια στιγμή θα χαθεί κάθε είδους εικόνα. Αλλά μπορεί και όχι.

Πώς είναι ο Στέφανος Ρόκος όταν δε ζωγραφίζει;

_Ακριβώς όπως είναι όταν ζωγραφίζει αλλά με παπούτσια!

Πιστεύετε πως ο καλλιτέχνης υποχρεώνεται να παρεμβαίνει στα πράγματα γύρω του/μας;

_Δεν συμφωνώ με τη λέξη υποχρέωση, ειδικά όσον αφορά τα κοινωνικά και πολιτικά πράγματα που συμβαίνουν και αλλάζουν μέρα με τη μέρα με ρυθμούς που ποτέ δεν φανταζόμασταν. Οι καλλιτέχνες, όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουν το δικαίωμα να παρέμβουν ή να μην παρέμβουν δημόσια σε κάθε είδους εξελίξεις. Εγώ προσωπικά, όσο και να υποφέρω από πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου, προτιμώ να τα συζητώ με τους κοντινούς μου ανθρώπους και αποφεύγω συνειδητά να τοποθετούμαι δημόσια. Η μεγάλη μου υποχρέωση όμως είναι να είμαι συνεπής στις ιδέες μου και στο έργο μου με τη στάση ζωής μου.

Μπορεί η ζωγραφική να ερμηνεύσει την σημερινή εποχή; Τι οφείλει η τέχνη και τι ο καλλιτέχνης;

_Από τη στιγμή που η ζωγραφική υπάρχει ως μέσο έκφρασης από τη γέννηση του ανθρώπινου είδους έως σήμερα, σίγουρα ερμηνεύει και τη σημερινή εποχή. Όταν με είχε ρωτήσει ο Jim Sclavunos, μέλος των Bad Seeds και καλός μου φίλος, για ποιον λόγο ζωγραφίζω, του είχα πει ότι οι εικόνες που φτιάχνω δεν θα μπορούσαν να αποτυπωθούν έτσι ακριβώς όπως τις έχω στο μυαλό μου αυτήν τη στιγμή με κανένα άλλο μέσον, και είμαι απόλυτα ειλικρινής σε αυτό. Άρα ο οποιοσδήποτε άνθρωπος εκφράζεται με οποιοδήποτε μέσο συνειδητά και υπεύθυνα ερμηνεύει την εποχή του. Αλλά δεν οφείλει τίποτα ούτε ο ίδιος ούτε η τέχνη του.

Ένας πίνακας μπορεί να δώσει απάντηση σε κάποια ερώτηση;

_Ναι.

Στον εικαστικό σας χάρτη τι έχει εννοιολογικά ενδιαφέρον

_Δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα καλά την ερώτηση, αλλά με ενδιαφέρει να παρατηρώ την εξέλιξη των πραγμάτων, την προσωπική μου εξέλιξη και την εξέλιξη άλλων καλλιτεχνών.

Πως συνδέσατε αφήγηση, ήχο και δημιουργία ώστε να αποτυπώσετε στο χαρτί 14 ζωγραφικά έργα εμπνευσμένα από τραγούδια του άλμπουμ “No More Shall We Part”;

_Λειτούργησε θετικά το γεγονός ότι δεν επιχείρησα να αποδώσω ζωγραφικά την οποιαδήποτε προσωπική κατάσταση του Nick Cave. Αντιθέτως, κάθε στίχος και κάθε συναίσθημα που μου προκλήθηκε κατά τις αμέτρητες ακροάσεις του άλμπουμ όλα αυτά τα χρόνια είναι απολύτως φιλτραρισμένο μέσα από τα δικά μου βιώματα. Θα μπορούσα να παρομοιάσω την εικαστική απόδοσή τους με ένα προσωπικό, ρεαλιστικό άλμπουμ της ζωής μου των τελευταίων δεκαεπτά χρόνων. Όλη η διαδικασία μέσα από την οποία δημιουργήθηκαν τα έργα αποτυπώνεται με πολύ όμορφο κατά τη γνώμη μου τρόπο στο μικρού μήκους ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε για την έκθεση σε σκηνοθεσία της Ρηνιώς Δραγασάκη και της Αρασέλης Λαιμού.

Τι σας παρακίνησε να πιαστείτε από το συγκεκριμένο άλμπουμ και να δημιουργήσετε; Γιατί αυτό και όχι κάποιο άλλο;

_To άλμπουμ «No More Shall We Part» είχε μεγάλο αντίκτυπο τόσο στην προσωπική μου ζωή όσο και στην καλλιτεχνική μου εξέλιξη, από το 2001 που κυκλοφόρησε. Την εποχή εκείνη, προσπαθώντας να σώσω μια σχέση που είχε ήδη καταρρεύσει, και ψάχνοντας ικανοποιητικές απαντήσεις σε διάφορα υπαρξιακά ερωτήματα που πολύ συχνά με βασανίζουν ακόμα, ένιωσα να ταυτίζομαι με τις βασικές ιδέες που πραγματεύεται το άλμπουμ, τον Θεό και τον Έρωτα. Παράλληλα οραματιζόμουν για κάθε τραγούδι μία ζωγραφική εικόνα. Ως μεταπτυχιακός φοιτητής τότε στο Λονδίνο, είχα επιχειρήσει να μετουσιώσω σε εικόνα το τραγούδι The Sorrowful Wife κάνοντας μία από τις πρώτες μου ξυλογραφίες. Εκεί χάραξα τον εναρκτήριο στίχο του τραγουδιού , που ίσως και να περικλείει τη βασική ιδέα του άλμπουμ. Πολλά χρόνια αργότερα, χωρίς να έχω καταφέρει να ταυτιστώ με τη συζυγική ζωή που περιγράφει ο δίσκος, οι εικόνες που είχα πρωτοσκεφτεί για κάθε τραγούδι του με ακολουθούσαν ακόμη. Ήταν η μοναδική φορά που μου συνέβαινε κάτι τέτοιο με ένα καλλιτεχνικό έργο. Ίσως ο τρόπος που Nick Cave αποδίδει τον προβληματισμό σχετικά με ορισμένα υπαρξιακά ζητήματα και η λεπτή ισορροπία που τηρείται ανάμεσα στη βαθιά πνευματικότητα και τις ανθρώπινες αδυναμίες να είναι αυτό που αναζητώ στη ζωγραφική μου. Ένα άλλο άλμπουμ του που μου προκάλεσε παρόμοια συναισθήματα, πολλά χρόνια αργότερα, είναι το «The Skeleton Tree».

Θα λέγατε πως ο Nick Cave αποτέλεσε την «μούσα» σας;

_Ο Nick Cave είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, από τότε που ήμουν 13-14 χρονών, έχει επηρεάσει μέσα από τη μουσική του και από τη στάση ζωής του τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, αλλά η μούσα μου σε αυτό το πρότζεκτ ήταν το συγκεκριμένο άλμπουμ του.

Πώς νιώθετε τώρα που η πρόθεση και το όραμα έγιναν πραγματικότητα;

_Έκλεισε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ένας μεγάλος κύκλος που βρισκόταν σε κατάσταση αναμονής για δεκαεφτά ολόκληρα χρόνια. Για να ξεκινήσω την καινούργια ενότητα έργων μου, αποφάσισα να ανακαινίσω το εργαστήριό μου ώστε να έχω και πρακτικά την αίσθηση της νέας αρχής. Αυτήν τη περίοδο δουλεύω με πολλή όρεξη κάποια έργα εμπνευσμένα από το πρόσφατο ταξίδι μου στην Ιαπωνία, το οποίο μου ανακάτεψε το σύμπαν.

Πώς βιώσατε  το lockdown;

_Είχα συνεχείς ψυχολογικές διακυμάνσεις και αβεβαιότητα, αισθανόμουν ότι ζω σ’ ένα σουρεαλιστικό όνειρο. Ένιωθα σαν να είμαι νεκρός και να μην το ξέρω, απλά να αντιλαμβάνομαι κοσμογονικές αλλαγές στην καθημερινότητα της ανθρωπότητας και, όντας σε μια παράλληλη διάσταση, να προσπαθώ να προσαρμοστώ επ’ αόριστον στις νέες συνθήκες. Κι όταν έπεφτα για ύπνο, επανερχόμουν στην κανονικότητα για όσες ώρες κοιμόμουν. Μαγείρεψα πολύ, αλλά τον επιπλέον χρόνο μου δεν τον εκμεταλλεύτηκα κάνοντας κάτι εντελώς καινούργιο – ούτε καν τελείωσα ένα βιβλίο που ήθελα να διαβάσω. Αλλά δεν το μετάνιωσα. Ζωγράφισα σχεδόν διπλάσια ή τριπλάσια απ’ όσο ζωγραφίζω όλα αυτά τα χρόνια. Και έβαλα Νέτφλιξ.

Περισσότερος Στέφανος Ρόκος

FB https://www.facebook.com/StefanosRokos

WEB stefanosrokos.gr/

“Προσωπικά, έχω μερικούς ποιητές που πάντα απολαμβάνω και ευχαριστιέμαι να διαβάζω. Υπάρχουν αρκετές εκπλήξεις στο γράψιμό τους που κρατούν το μυαλό φωτεινό και ζωντανό! Σε καμία περίπτωση η λίστα με τους αγαπημένους μου ποιητές δεν είναι καθοριστική, ούτε ακολουθεί κάποια συγκεκριμένη σειρά. Κάθομαι στο γραφείο μου, κοιτάω τη βιβλιοθήκη μου και γράφω για ποιητές, τη συντροφιά των οποίων, απολαμβάνω διαχρονικά!”

Ακολουθεί η λίστα με τους αγαπημένους ποιητές του Nick Cave:

Stevie Smith
Frederick Seidel
William Blake
Sherwood Anderson
Rae Armantrout
Langston Hughes
E. E. Cummings
W. B. Yeats
John Berryman
Sylvia Plath
Thomas Hardy
Philip Larkin
Emily Dickinson
Sharon Olds
W. H. Auden

ΠΗΓΗ

Μια ερώτηση για την αγάπη, από δύο φανς του στην πλατφόρμα Red Right Hand Files, οδήγησε τον Cave να μιλήσει για το τι είναι αγάπη αλλά και για τα αγαπημένα του love songs. Και όταν ο άνθρωπος που έχει γράψει μερικά από τα πιο θρυλικά τραγούδια μιλάει για love songs, εμείς δεν έχουμε παρά να υπακούσουμε στη λίστα του.

Είναι οι πρώτες πρωινές ώρες εδώ στο Los Angeles και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Ήμουν όλο το βράδυ στο studio, δουλεύοντας πάνω σε νέα κομμάτια. Οι μελωδίες τρέχουν μέσα στο κεφάλι μου, οπότε συγχωρέστε με αν αυτό το γράμμα είναι λίγο ανακατεμένο. Ζήτησες να μάθεις για την αγάπη, Mack, και ίσως τα τραγούδια να είναι ο λόγος της αγάπης. Ίσως γι’αυτό τα συνθέτουμε και τα δημιουργούμε. Για να δώσουμε φωνή σε αυτό το παράξενο και ανυποχώρητο συναίσθημα που μας σπρώχνει σε όλη τη ζωή μας. Δεν ξέρω. Ίσως μερικά τραγούδια είναι η ενσάρκωση της ίδιας της αγάπης και γι’ αυτό μας επηρεάζουν τόσο βαθιά. Είναι απλά, με λιτές λέξεις,  σαν συσκευές που σπάνε την καρδιά μας σε κομμάτια, κάτι που οι άλλες μορφές τέχνης δεν μπορούν να κάνουν με την ίδια ξαφνική και τρομακτική ακρίβεια.

Παρουσίασε τα αγαπημένα του τραγούδια λέγοντας:

Εδώ είναι η λίστα με τα 10 πολυαγαπημένα μου love songs. Παλιά, κυρίως στενάχωρα και συναισθηματικά. Έχουν ταξιδέψει μαζί μου ανά τα χρόνια, κυριαρχώντας στον κόσμο μου, ενώ ποτέ δεν έχουν αποτύχει να με σώσουν. Είναι μικρές βόμβες αγάπης, αλλά αγαπητή μου Λουίζα, είναι τόσο σημαντικές όσο τίποτε άλλο.

‘To Love Somebody’ – Bee Gees

‘My Father’ – Nina Simone

‘I Threw It All Away’ – Bob Dylan

‘Comfort You’ – Van Morrison

‘Angel of the Morning’ – Merrilee Rush & The Turnabouts

‘Nights In White Satin’ – The Moody Blues

‘Where’s the Playground Susie?’ – Glen Campbell

‘Something On Your Mind’ – Karen Dalton

‘Always on My Mind’ – Elvis Presley

‘Superstar’ – Carpenters

ΠΗΓΗ: Far out magazine

Το Βερολίνο αποτελούσε πάντοτε πόλο έλξης για καλλιτέχνες κάθε είδους. Πρόκειται για μια πόλη μποέμ, εναλλακτική, μυθική στα μάτια πολλών, μια πόλη στην οποία μπορείς να είσαι ελεύθερος καλλιτεχνικά, ελεύθερος να πειραματιστείς, ελεύθερος να δημιουργήσεις κάτι και τις περισσότερες αν όχι όλες τις φορές, να βρεις κοινό για το έργο σου. Το Βερολίνο σε ωθεί στη δημιουργία, σου προσφέρει ερεθίσματα και σου δίνει το ελεύθερο για να κάνεις ότι θέλεις.

Τη δεκαετία του ’70 και του ’80 ήταν ένα καζάνι που έβραζε, ένα σημείο αναφοράς για κάθε μορφή τέχνης. Δικαιολογημένα λοιπόν, πληθώρα  καλλιτεχνών το επισκέφτηκε και έμεινε εκεί για να δημιουργήσει και να εξελιχθεί.

DAVID BOWIE 

Την αρχή την έκανε ο David Bowie, ο οποίος στα μέσα της δεκαετίας του ’70 έφτασε στην πόλη ώστε να επανεφεύρει τον εαυτό του. Ο ίδιος στο Βερολίνο κυκλοφορούσε με φαρδιά ρούχα και απολάμβανε τη σχετική ανωνυμία του. Κατά τη διάρκεια της διαμονής του εκεί πέρασε από την εξάρτηση στην απελευθέρωση, από την αναγνωρισιμότητα στην “κανονικότητα “, εξύμνησε την ενότητα και την ισότητα των ανθρώπων , τραγούδησε το HEROES και για μερικές στιγμές ένωσε τις δύο πλευρές της πόλης. Συνέλαβε και καθόρισε την πεμπτουσία του και ενσωμάτωσε στο καλλιτεχνικό του όραμα την σύγχυση μιας γενιάς που είχε χάσει την πίστη της στα ιδανικά και στις αξίες. Εκεί εμπνεύστηκε και έγραψε την πιο διάσημη τριλογία του, “Low“, “Heroes” και “Lodger“, ενώ ακόμα και σε μετέπειτα κυκλοφορίες του μνημονεύει τα μέρη μιας πόλης στην οποία μπορείς τόσο εύκολα να χαθείς αλλά και να ανακαλύψεις τον εαυτό σου.

IGGY POP

Από το 1976 ο David Bowie μαζί με τον Iggy Pop ζούσαν σαν πραγματικοί Βερολινέζοι στην ίδια οδό, στην προσπάθειά τους να μείνουν μακριά από τα ναρκωτικά. Τα δύο -κατά πολλούς πιο εμβληματικά- albums του Iggy Pop το “The Idiot” και το “Lust For Life” γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν στο Βερολίνο υπό την καθοδήγηση του David Bowie. Επίσης, οι δύο καλλιτέχνες εκείνη την περίοδο έγραψαν μαζί το “China Girl” , το “Tonight” και το “Sister Midnight”.

NICK CAVE 

Τη δεκαετία του ’80 στην πόλη του Βερολίνου κατέφθασε ο Nick Cave και οι Birthday Party μετά από τη διαμονή τους στο Λονδίνο. Τα πρώτα χρόνια στην πόλη για το συγκρότημα ήταν τα καλύτερα καθώς βρήκαν το κοινό που πραγματικά εκτιμούσε τη μουσική τους. Ωστόσο, οι καλές μέρες δεν κράτησαν για πολύ και οι Birthday Party εν τέλει διαλύθηκαν. Έτσι, ο Nick Cave γνώρισε τον Blixa Bargeld of Einstürzende Neubauten, που δούλευε σε ένα μπαρ και δημιούργησε τους Bad Seeds. O Nick Cave ζούσε σε ένα μικρό σπίτι, που ήταν γεμάτο με γερμανικούς γοτθικούς πίνακες. Στιγμιότυπα από τη ζωή του στο Βερολίνο αποτυπώνονται στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ  B-Movie: Lust and Sound in West Berlin. Ο Nick Cave και οι Bad Seeds ηχογράφησαν στα θρυλικά Hansa Studios (εκεί ηχογράφησε και ο Bowie) 3 albums, το “The Firstborn is Dead” το 1985,  το “Your Funeral … My Trial” το  1986 και τέλος το  “Tender Prey” το 1988. O Nick Cave άφησε το Βερολίνο το 1989.

U2

Τη δεκαετία του ’90 οι U2 ήρθαν στο Βερολίνο για να γράψουν ένα νέο album καθώς πίστευαν πως για να δημιουργήσουν κάτι νέο  έπρεπε να απομακρύνουν τους εαυτούς τους από την καθημερινότητα την οποία είχαν. Στις 3 Οκτωβρίου το 1990 οι U2 πήραν την τελευταία πτήση προς το Ανατολικό Βερολίνο, στην παραμονή της γερμανικής επανένωσης,  για να εμπνευστούν από την ευρωπαϊκή προσέγγιση στη μουσική και τον αέρα αλλαγής που επικρατούσε. Οι ίδιοι συνάντησαν διάφορες αναπάντεχες δυσκολίες, κατά τη διάρκεια της παραμονής τους εκεί. Διαφορετικές μουσικές ιδέες που τα μέλη τους συγκροτήματος αδυνατούσαν να  συνδυάσουν και να μεταφράσουν σε τραγούδια, παραμελημένα studio ηχογράφησης και ένα γενικότερο κλίμα αποδιοργάνωσης έφερε το συγκρότημα πολύ κοντά στη διάλυση. Η συμβολή του Brain Eno και του Daniel Lanois ήταν πραγματικά σωτήρια, καθώς οι δύο παραγωγοί κατάφεραν να καθοδηγήσουν αποτελεσματικά το συγκρότημα σε ένα album, που έμελλε να γίνει ίσως η μεγαλύτερή τους επιτυχία. Το Achtung Baby γεννήθηκε στο Βερολίνο και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.