Αξιοσημείωτο είναι δε πως σύμφωνα με την ανάλυση των στοιχείων που δηλώθηκαν από 9.017.477 φορολογούμενους μόνο το 10% των πολιτών δήλωσε ετήσιο εισόδημα άνω των 20.842 ευρώ. Επίσης τα ίδια στοιχεία έδειξαν πως:

• Με συντελεστή μικρότερο από το μέσο όρο (10,41%) φορολογήθηκε το 86% των υπόχρεων.
• Περί τα 107.826 ευρώ κυμαίνεται  η μέση αξία ακίνητης περιουσίας ανά ιδιοκτήτη  ενώ ο μέσος φόρος  ανέρχεται στα 319 ευρώ.
• Στα  97,5 δισ. ευρώ δηλώθηκε το συνολικό φορολογητέο εισόδημα το 2023  και από το ποσό αυτό, το 80% ή 77,6 δισ. ευρώ προήλθε από εισοδήματα εργασίας (μισθοί-συντάξεις, επιχειρήσεις, αγροτικά) και το 15% ή 14,6 δισ. ευρώ από πηγές κεφαλαίου (ακίνητα, μερίσματα, τόκοι, δικαιώματα και υπεραξία μεταβίβασης κεφαλαίου) ενώ στα ποσά αυτά προστίθενται και 5,2 δισ. ευρώ ως διαφορά τεκμηρίων.

Το εισόδημα του 2023 ήταν αυξημένο κατά  10,3% σε σχέση με το 2022 δηλαδή υψηλότερο κατά 9,1 δισ. ευρώ και ο συνολικός φόρος που βεβαιώθηκε ανήλθε σε 10,2 δισ. ευρώ. Δηλαδή ο φόρος αυτός ήταν 1,4 δισ. ευρώ περισσότερος σε σχέση με το περασμένο έτος.

Η κατανομή του φορολογητέου εισοδήματος ανά εισοδηματική πηγή

Αναλυτικά, από την «ακτινογραφία» με την κατανομή του φορολογητέου εισοδήματος ανά εισοδηματική πηγή προέκυψαν τα εξής:

• Ετήσιο φορολογητέο εισόδημα έως και 7.680 ευρώ έχει το 50% των πολιτών, ενώ ετήσιο εισόδημα άνω των 20.842 ευρώ εμφανίζει μόλις το 10% των πολιτών
• Σε επίπεδο αναλογούντος φόρου, για το 50% των πολιτών αντιστοιχεί φόρος στα συνολικά εισοδήματά του στα 90 ευρώ ετησίως, ενώ μόνο για το 10% των φορολογουμένων αντιστοιχεί φόρος άνω των 2.607 ευρώ.
• Σε 10,41% ανήλθε ο μέσος φορολογικός συντελεστής για το 2023.
• Οι μισθοί και οι συντάξεις  ήτοι 69,793 δισ. ευρώ . Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 71,5% επί του συνολικού φορολογητέου εισοδήματος.
• Σχεδόν για το 40% των μισθωτών και των συνταξιούχων δεν αναλογεί φόρος, καθότι τα φορολογητέα ποσά εισοδήματος δεν υπερβαίνουν το αφορολόγητο όριο.
• Το εισόδημα από ακίνητα ανέρχεται σε 7,948 δισ. ευρώ. Όπου το 90% των φορολογουμένων της κατηγορίας αυτής έχει ετήσιο φορολογητέο εισόδημα κάτω των 9.597 ευρώ.
• Τα εισοδήματα από την επιχειρηματική δραστηριότητα και τα αγροτικά είναι η τρίτη στη σειρά εισοδηματική πηγή από πλευράς κατανομής επί του συνολικού φορολογητέου εισοδήματος καθώς ανέχονται σε 6,968 δισ. ευρώ και σε ποσοστό το 7,1%).
• Τα εισοδήματα από τις επιχειρήσεις και τα αγροτικά- που είναι τα ποσά που δηλώνονται από μερίσματα, τόκους, δικαιώματα και υπεραξία κεφαλαίου -φθάνουν τα 6,695 δισ. ευρώ και σε ποσοστό επί του φορολογητέου εισοδήματος το 6,8%.
• Το φορολογητέο εισόδημα που αποκτούν οι αξιωματικοί και το κατώτερο πλήρωμα που υπηρετούν σε πλοία του εμπορικού ναυτικού είναι τελευταίο στην κατάταξη με βάση την εισοδηματική πηγή καθώς δεν υπερβαίνει το ποσό των 900 εκατ. ευρώ ή το 0,9% του συνόλου.

enikonomia.gr

• Πάνω από το 50% των μισθωτών στον ιδιωτικό τομέα αμείβονται με 800 ή λιγότερα ευρώ καθαρά τον μήνα. Δηλαδή οι μισοί μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα ζουν σε κατάσταση φτώχειας.
• Το 70% των μισθωτών αμείβεται μέχρι 950 ευρώ καθαρά τον μήνα. Δηλαδή στην κατάσταση του χαμηλόμισθου βρίσκονται 7 στους 10 εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα.
• Μόνο το 10% αμείβεται με πάνω από 1.450 ευρώ. Δηλαδή αυτοί που παίρνουν έναν καλό μισθό για τα δεδομένα της εποχής αποτελούν έναν πολύ μικρό μέρος του συνόλου των εργαζομένων, μόλις 1 στους 10.
• Μόλις το 3,63% των μισθωτών αμείβεται πολύ καλά, δηλαδή παίρνει πάνω από 2.025 ευρώ καθαρά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση (-33%) αγοραστικής δύναμης ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ, ενώ τελευταία είναι η Βουλγαρία.

Ας μη γελιόμαστε, χρειαζόμαστε ηγέτες που θα τολμήσουν να ανατρέψουν το κατεστημένο. Αλλά ποιο κατεστημένο; Εκείνο που έχει εδραιωθεί εδώ και δεκαετίες; Η ίδια συνταγή, οι ίδιες υποσχέσεις. Ας το παραδεχτούμε! Το μόνο που αλλάζει είναι οι φωτογραφίες στις αφίσες τους.

Και μιλάμε για νέα πρόσωπα! Αλήθεια, θα δούμε επιτέλους κάποιον που δεν έχει βγει από το πολιτικό σωλήνα; Μάλλον η ελπίδα για πραγματική αλλαγή είναι πιο μακριά από το τελευταίο σούπερ μάρκετ που έχουμε να επισκεφτούμε.

Η φορολογία, αυτό το αγαπημένο μας θέμα, δεν μπορεί να είναι εργαλείο πλουτισμού του κράτους, σωστά; Αλλά εδώ είμαστε, να βλέπουμε τον λογαριασμό της ΔΕΗ να ανεβαίνει και τη ζωή μας να συρρικνώνεται. Οι πολιτικές ανάπτυξης είναι στην ημερήσια διάταξη, αλλά πώς να το κάνουμε αυτό όταν η μόνη ανάπτυξη που βλέπουμε είναι στους φόρους; Γιατί οποιοσδήποτε αριθμός ανάπτυξης δεν ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ!!!

Και όσο για την ενότητα και τη συλλογική ευθύνη… Η αλήθεια είναι ότι οι διχαστικές νοοτροπίες είναι το κύριο χαρακτηριστικό του συστήματος. Είμαστε όλοι ενωμένοι, εκτός από όταν πρόκειται για πολιτικές αποφάσεις, φυσικά.

Ας το παραδεχτούμε! Η αλλαγή δεν έρχεται μόνη της. Χρειάζεται θάρρος και αποφασιστικότητα, αλλά αν κρίνουμε από τα προηγούμενα, μάλλον θα περιμένουμε πολύ. Η Ελλάδα μπορεί να αναγεννηθεί, αλλά ποιος πιστεύει ότι θα γίνει; Ίσως ήρθε η ώρα να απαιτήσουμε επιτέλους την Ελλάδα που αξίζουμε και όχι αυτή που μας επιβάλλεται.

Γιατί αν δεν κάνουμε κάτι πραγματικά ριζικό, τότε το μόνο που θα αλλάξει θα είναι η ημερομηνία του επόμενου εκλογικού μας σόου. Και με τα χάλια μας, πιθανότατα θα πρέπει να βρούμε τρόπο να πληρώσουμε και για τα εισιτήρια!

Η αλήθεια είναι πως τα επιδόματα δεν βοηθούν. Είναι ψεύτικες λύσεις που προσφέρουν παρηγοριά για λίγο, αλλά δεν αλλάζουν τίποτα σε βάθος χρόνου. Οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τα επιδόματα ως μέσα για να καθησυχάσουν τις μάζες και να κερδίσουν ψήφους, χωρίς να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις.

Τα επιδόματα αποτελούν ένα εργαλείο για την κυβέρνηση ώστε να δείχνει ότι νοιάζεται, ενώ στην πραγματικότητα κρύβει τις αποτυχίες της. Αντί να δημιουργεί ευκαιρίες για βιώσιμη ανάπτυξη και απασχόληση, η κυβέρνηση επιλέγει να διανέμει χρήματα που προέρχονται από τον κόπο των φορολογούμενων. Είναι ένα φαύλο κύκλο που οδηγεί στην εξάρτηση από το κράτος, μειώνοντας το κίνητρο για αυτοβελτίωση και καινοτομία.

Επιπλέον, η κατανομή των επιδομάτων συχνά γίνεται άδικα, αφήνοντας πίσω αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη. Τα επιδόματα μετατρέπονται σε ένα πολιτικό εργαλείο, δίνοντας προτεραιότητα σε ομάδες που μπορούν να προσφέρουν ψήφους και όχι σε εκείνους που χρειάζονται πραγματικά βοήθεια.

Αντί να συνεχίζουμε να δεχόμαστε αυτές τις ψεύτικες λύσεις, πρέπει να απαιτήσουμε πραγματικές και διαρκείς αλλαγές. Οι κυβερνήσεις πρέπει να επενδύσουν σε πολιτικές που προωθούν την εκπαίδευση, την καινοτομία και την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας. Πρέπει να δημιουργηθούν ευκαιρίες απασχόλησης και να υποστηριχθεί η οικονομία με τέτοιο τρόπο που να προάγει την ανεξαρτησία και την αυτονομία των πολιτών.

Μόνο με τη δημιουργία ενός σταθερού και ευνοϊκού περιβάλλοντος για την ανάπτυξη των επιχειρήσεων και των δεξιοτήτων των πολιτών μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον. Τα επιδόματα μπορεί να φαίνονται ως λύση, αλλά είναι απλά ένα χάπι που απαλύνει τον πόνο χωρίς να θεραπεύει την ασθένεια.

Κι όμως, αναρωτιέσαι, πού οδηγεί αυτή η φορολογική διαστρέβλωση; Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι αγωνιστές της επιχειρηματικότητας, όχι όλοι, και της δημιουργικότητας, μπαίνουν στον τελικό χορό χωρίς την περίφημη πρόσκληση. Παρά το γεγονός ότι αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της οικονομίας, επιλέγονται ως θύματα μιας φορολογικής ανοησίας.

Ας στρέψουμε το φως στην αλήθεια! Το κράτος πρέπει να είναι ο σύντροφος του επιχειρηματία, όχι ο μηνιαίος βραχνάς. Όχι ο δυσμενής επικριτής των φιλοδοξιών τους, αλλά ο συνοδοιπόρος στον δρόμο της ανάπτυξης και της καινοτομίας.

Καθώς οι οικονομολόγοι της κρατικής σκουριασμένης μηχανής συνεχίζουν να χορεύουν στη μελωδία της γραφειοκρατίας και της φορολογικής αποφυγής, οι ελεύθεροι επαγγελματίες εξακολουθούν να πληρώνουν τον λογαριασμό. Ίσως ήρθε η ώρα να θέσουμε το ερώτημα! Ποιος πληρώνει τον τελικό λογαριασμό για την παραμέληση των αληθινών ηρώων της οικονομίας;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα συνεχίσουν να χορεύουν στις νότες της άδικης φορολογίας, ενώ οι τεχνοκράτες θα εξακολουθούν να παίζουν το παιχνίδι τους στα χρηματιστήρια της γραφειοκρατίας.

Το ύψος των ημερών αδείας αλλά και το ποσό του επιδόματος που δικαιούνται εντός του καλοκαιριού ορίζεται από τη σύμβαση που έχουν υπογράψει.

Πιο συγκεκριμένα, ο εργοδότης υποχρεούται να χορηγήσει την άδεια εντός δύο μηνών από τη στιγμή που διατυπώνεται το αίτημα από τον εργαζόμενο ενώ το διάστημα που αυτή μπορεί να δοθεί έχει αλλάξει και πλέον πρέπει αυτο να πραγματοποιηθεί μέχρι τις 31 Μαρτίου του επόμενου έτους. Στην περίπτωση που ο εργοδότης δεν χορηγεί την άδεια που αιτήθηκε ο εργαζόμενος, έως το τέλος Μαρτίου του επόμενου ημερολογιακού έτους, οφείλει να καταβάλει τις αποδοχές του οφειλόμενου χρόνου αδείας με προσαύξηση 100%, συν το επίδομα αδείας.

Παράλληλα, για τον εργοδότη επιτρέπεται η κατάτμηση της αδείας σε δύο περιόδους, αρκεί το πρώτο τμήμα να περιλαμβάνει 6 τουλάχιστον ημέρες αδείας, ενώ για κατάτμηση της και σε περισσότερες περιόδους θα πρέπει η μια να είναι 10ημερη άδεια.

Πώς υπολογίζεται το επίδομα αδείας

Ο μισθωτός που θεμελιώνει δικαίωμα κανονικής άδειας αναψυχής, αυτούσιας ή σε χρήμα δικαιούται να λάβει και το επίδομα άδειας, το οποίο αποτελεί τακτικές αποδοχές του, υπολογίζεται με τον ίδιο τρόπο που υπολογίζονται και οι αποδοχές άδειας και υπόκειται στους ίδιους κανόνες με αυτές.

Το επίδομα άδειας ισούται με το σύνολο των πράγματι καταβαλλόμενων τακτικών συνήθων αποδοχών της άδειας, με τον περιορισμό ότι δεν μπορεί να υπερβαίνει τις αποδοχές 15 ημερών γι’ αυτούς που αμείβονται με μηνιαίο μισθό και 13 ημερών γι’ αυτούς που αμείβονται με ημερομίσθιο ή κατά μονάδα εργασίας ή με ποσοστά ή και με άλλο τρόπο.

Ο εργοδότης υποχρεούται να προκαταβάλλει τις αποδοχές και το επίδομα αδείας στον εργαζόμενο στην αρχή της αδείας.

Προτείνονται σημαντικές αλλαγές, όπως η ρύθμιση του επιδόματος ανεργίας με βάση το χρόνο προϋπηρεσίας και τις εισφορές, καθώς και η αύξηση της υποστήριξης κατά τους πρώτους μήνες ανεργίας, μετά από την οποία ακολουθεί κλιμάκωση ανάλογα με τα έτη ασφάλισης. Επιπλέον, προβλέπεται η ενσωμάτωση ενός επιπλέον ποσού για 12 μήνες, με βάση το ασφαλιστικό ιστορικό και τις προηγούμενες αποδοχές του δικαιούχου.

Οι αλλαγές αυτές αποτελούν μέρος ευρύτερου σχεδίου για τη βελτίωση της κοινωνικής προστασίας και την αντιμετώπιση των δημογραφικών προκλήσεων της χώρας, ενώ αναμένεται η πιλοτική εφαρμογή ορισμένων αλλαγών από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Οι αυτοαπασχολούμενοι είναι οι σύγχρονοι ήρωες που παλεύουν καθημερινά να επιβιώσουν σε ένα εχθρικό περιβάλλον, όπου οι υποχρεώσεις και τα βάρη συνεχώς αυξάνονται, ενώ οι παροχές και η στήριξη απουσιάζουν εντελώς. Οι ιστορίες που ακούμε είναι τραγικές: Μητέρες που αναγκάζονται να δουλεύουν μέχρι να σπάσουν τα νερά, επαγγελματίες που κλείνουν τις επιχειρήσεις τους για να κάνουν μια επέμβαση ή να περάσουν από χημειοθεραπείες, και άνθρωποι που θυσιάζουν την υγεία τους για να μην καταρρεύσουν οικονομικά.

Το κράτος, αντί να στηρίζει αυτούς τους ανθρώπους που κρατούν την οικονομία ζωντανή με την εργασία τους, τους επιβάλλει συνεχώς νέα φορολογικά και ασφαλιστικά βάρη. Οι ασφαλιστικές εισφορές είναι υπέρογκες, τα φορολογικά μέτρα αμείλικτα, και η γραφειοκρατία ατελείωτη. Το αποτέλεσμα; Επαγγελματίες εξουθενωμένοι, οικονομικά κατεστραμμένοι και χωρίς καμία ελπίδα για το μέλλον.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι απλώς αδικία. Είναι μια συστηματική προσπάθεια εξόντωσης της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα. Το μήνυμα είναι σαφές: Αν δεν είσαι μεγάλος επιχειρηματίας με κεφάλαιο και πόρους, είσαι μόνος σου. Και οι αυτοαπασχολούμενοι το νιώθουν αυτό κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό.

Πότε θα σταματήσει αυτή η αθλιότητα; Πότε το κράτος θα συνειδητοποιήσει ότι οι αυτοαπασχολούμενοι δεν είναι απλά αριθμοί στους προϋπολογισμούς και τις στατιστικές; Είναι άνθρωποι με όνειρα, ανάγκες και δικαιώματα. Είναι οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή την τοπική οικονομία, που παρέχουν υπηρεσίες και προϊόντα στην κοινωνία, που δημιουργούν θέσεις εργασίας.

Αν δεν υπάρξει άμεση και ουσιαστική παρέμβαση, αν δεν ληφθούν μέτρα στήριξης και ανακούφισης, τότε η αυτοαπασχόληση στην Ελλάδα θα εξαφανιστεί. Και μαζί της θα χαθεί και το μέλλον της ελληνικής οικονομίας, γιατί χωρίς αυτούς τους ανθρώπους, η κοινωνία μας δεν μπορεί να επιβιώσει.