Ομάδα ειδικών αποτελούμενη από νευροεπιστήμονες και αναισθησιολόγους με δημοσίευση τους στην επιθεώρηση «Nature» παρουσιάζουν τη μελέτη που πραγματοποίησαν στην οποία ανακάλυψαν ότι κατά τη διάρκεια του ύπνου, ορισμένοι νευρώνες όχι μόνο αναπαράγουν το πρόσφατο παρελθόν αλλά επίσης προβλέπουν μια μελλοντική εμπειρία.

«Ορισμένοι νευρώνες πυροδοτούνται ως απόκριση σε συγκεκριμένα ερεθίσματα. Οι νευρώνες στον οπτικό φλοιό ενεργοποιούνται με το κατάλληλο οπτικό ερέθισμα. Οι νευρώνες που μελετάμε δείχνουν να έχουν προτιμήσεις στο πώς ενεργοποιούνται» λέει ο Καμράν Ντίμπα αναισθησιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, εκ των επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας η οποία μελέτησε τη διαδικασία με την οποία αυτοί οι εξειδικευμένοι νευρώνες παράγουν μια αναπαράσταση του κόσμου μετά από μια νέα εμπειρία.

Συγκεκριμένα, παρακολούθησαν την εμφάνιση των αποκαλούμενων «απότομων κυματισμών», ένα μοτίβο νευρωνικής ενεργοποίησης που είναι γνωστό ότι παίζει ρόλο στην παγίωση νέων αναμνήσεων και πρόσφατα αποδείχθηκε επίσης ότι επισημαίνουν ποια μέρη μιας νέας εμπειρίας θα αποθηκευτούν ως αναμνήσεις.

«Για πρώτη φορά σε αυτή τη μελέτη παρατηρήσαμε πώς αυτοί οι μεμονωμένοι νευρώνες σταθεροποιούν τις χωρικές αναπαραστάσεις κατά τις περιόδους ανάπαυσης. Φανταζόμασταν ότι ορισμένοι νευρώνες μπορεί να αλλάξουν τις αναπαραστάσεις τους αντανακλώντας την εμπειρία που είχαμε όλοι όταν ξυπνήσαμε με μια νέα κατανόηση ενός προβλήματος. Η επίδειξη αυτού, ωστόσο, απαιτούσε να παρακολουθούμε πώς οι μεμονωμένοι νευρώνες επιτυγχάνουν χωρικό συντονισμό, δηλαδή τη διαδικασία με την οποία ο εγκέφαλος μαθαίνει να πλοηγείται σε μια νέα διαδρομή ή περιβάλλον» αναφέρει ο Δρ. Κάλεμπ Κεμέρε νευροεπιστήμονας στο Πανεπιστήμιο Rice στο Χιούστον.

Τα πειράματα

Οι ερευνητές πραγματοποίησαν πειράματα με ποντίκια παρατηρώντας το πώς κινούνταν σε ειδικά σχεδιασμένους για την περίσταση διαδρόμους και
ανέπτυξαν επίσης μια στατιστική προσέγγιση μηχανικής μάθησης για να χαρτογραφήσουν την εγκεφαλική δραστηριότητα των πειραματόζωων με στόχο να διαπιστώσουν το πώς οι νευρώνες αποτύπωναν τον χώρο και συντόνιζαν τη λειτουργία τους για να βοηθήσουν το ποντίκι στο να βρίσκει πιο εύκολα το δρόμο του.

Οι ερευνητές κάνουν λόγο για ένα φαινόμενο νευροπλαστικότητας όπως την χαρακτηρίζουν η οποία συμβαίνει κατά τη διάρκεια του ύπνου. Σύμφωνα με τους ερευνητές αυτός ο μηχανισμός αυτός δεν απεικονίζει στο όνειρο κάποιου, στην προκειμένη περίπτωση στο ποντίκι, το σημείο στο οποίο βρίσκεται μέσα σε κάποιο χώρο αλλά και που θα κινηθεί στη συνέχεια εκεί.

«Αυτό που μου άρεσε περισσότερο σε αυτή την έρευνα και ο λόγος που ενθουσιάστηκα τόσο πολύ με αυτήν είναι ότι δεν συμβαίνει απαραίτητα ότι κατά τη διάρκεια του ύπνου το μόνο πράγμα που κάνουν αυτοί οι νευρώνες είναι να σταθεροποιούν μια ανάμνηση της εμπειρίας. Αποδεικνύεται ότι ορισμένοι νευρώνες καταλήγουν να κάνουν κάτι άλλο. Μπορούμε να δούμε αυτές τις άλλες αλλαγές να συμβαίνουν κατά τη διάρκεια του ύπνου και όταν βάζουμε τα ζώα πίσω στο περιβάλλον για δεύτερη φορά, μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι αυτές οι αλλαγές αντικατοπτρίζουν πραγματικά κάτι που μάθαμε ενώ τα ζώα κοιμόντουσαν. Είναι σαν να συμβαίνει μια δεύτερη έκθεση του ζώου στο χώρο ενώ αυτό κοιμάται» λέει ο Κεμέρε.

Naftemporiki.gr

Μέσα από τα μάτια των παιδιών βλέπεις τον κόσμο αλλιώς. Βλέπεις τη ζωή με αθωότητα, ζωγραφισμένη με όνειρα και επιθυμία για το άπιαστο.

Οι μαθητές της Δ’ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Γαλατινής του Δήμου Βοΐου, μαζί με τον δάσκαλό τους κ. Γεώργιο Μπάτζιο, έγραψαν τις δικές τους ευχές για τα φετινά Χριστούγεννα.

Ευχές γεμάτες αγάπη, ελπίδα, όνειρα, αισιοδοξία και ζωή!

• Όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι υγιή και να έχουν μια μαμά που τους αγαπάει.  (Ζωή Χατζή)
• Χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα και η καινούρια χρονιά να φέρει ένα καλύτερο αύριο! (Δημήτρης Μανώλης)
• Εύχομαι ο κορονοιός να εξαφανιστεί και να μπορώ να παίξω με τους φίλους  μου. (Θωμάς Τζάπος)
• Η Γέννηση του Χριστού ας είναι προμήνυμα για χρονιά διαφορετική , όμορφη, με λιγότερα προβλήματα και περισσότερες φωτεινές εικόνες. (Χρήστος Ζήσος)
• Καλή χρονιά με υγεία και εύχομαι το 2021 να μην υπάρχει ο κορονοιός και να γυρίσουμε όλοι στην κανονική  μας ζωή. (Μάρκος Μέτσιος Β.)
• Εύχομαι να σταματήσει ο κορονοιός και να πηγαίνουμε κανονικά σχολείο. Καλή χρονιά σε όλους !!! (Μάρκος Μέτσιος Π.)
• Εύχομαι τα φετινά Χριστούγεννα να μας φέρουν υγεία, ελπίδα και χαρά, γιατί τώρα με τον κορονοιό όλος ο κόσμος είναι λυπημένος. Η μαγεία των Χριστουγέννων να μας δώσει αυτό που χρειαζόμαστε. Όμορφες στιγμές και πολλά χαμόγελα. (Λία Καραμιχάλη)
• Ο Άγιος Βασίλης … να χαρίσει σε όλους υγεία… γιατί  είναι το πολυτιμότερο αγαθό για να ζήσεις ευχάριστα τη ζωή. (Χρήστος Τσάμπουρας)
• Εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα σε όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι πάντα χαρούμενα και υγιή. (Μπρικένα Μέτα)
• Εύχομαι υγεία, ευτυχία και αγάπη σε όλο τον κόσμο. (Βασιλική Τσαφή)
• Τα φετινά Χριστούγεννα εύχομαι να είναι τα καλύτερα για όλους. Η χαρά των Χριστουγέννων να γεμίσει τις καρδιές μας και να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Καλά Χριστούγεννα με υγεία και αγάπη. (Γιώργος Τσολάκης)
• Εύχομαι σε όλο τον κόσμο υγεία , αγάπη και ευτυχία ! Καλές γιορτές ! Καλή δύναμη! (Νίκη Τζημούρτα)

– Ποιο είναι το όνειρο σας κυρία;

Και το στόμα πρόλαβε το μυαλό και απάντησε σε κλάσματα δευτερολέπτου…

– Να γίνω ταβερνιάρισσα στην Ανάφη!

Βρήκε το νησί ο μπόμπιρας στο χάρτη στο λεπτό και είχε προλάβει κιόλας να μου αραδιάσει το στήσιμο της ταβέρνας και τα ψαράκια που θα έχει το μενού.

– Θα έρχομαι να σας βλέπω τα καλοκαίρια, όταν θα κλείνουν τα σχολεία.

Και γέμισε η αίθουσα μας φως και τα χέρια μας άμμο και νιώσαμε στα δάχτυλα των ποδιών μας το αλμυρό κύμα. Και το αεράκι του Αιγαίου μας χάιδευε τα μαλλιά, ταξιδέψαμε και ήμασταν ήδη εκεί. Εγώ να τρέχω για την πρώτη παραγγελία στα μικρά μπλε τραπεζάκια με τις άσπρες καρέκλες και στο μαγειρειό μας να γίνεται χαμός να μοσχοβολάει όλος ο γιαλός, γιατί είμαστε και μια ανάσα από την παραλία. Ψαράκια, χταπόδια, καραβίδες, μύδια, μπαρμπουνάκια και τόσα άλλα φρέσκα, της ώρας που μας φέρνουν οι ψαράδες του νησιού. Από τη θάλασσα στο ψαροκάικο τους και έπειτα στο τηγάνι της ταβέρνας μας. Μόνο που ξεχάσαμε να την ονομάσουμε…

Ταβέρνα «Το όνειρο»! Το λάδι στα τηγάνια να τσιτσιρίζουν και το κρασί, το ούζο, το τσίπουρο και οι παγωμένες μπύρες να ρέουν στα ποτήρια τους.

• Και τι γλυκό λες να προσφέρουμε μικρούλη μου;
• Θα κερνάει το κατάστημα;
• E! Bέβαια…
• Χμμμμ! Γλυκό του κουταλιού που κάνει και η μαμά. Ή μάλλον όχι καλύτερα βανίλια υποβρύχιο, όχι… όχι… Το βρήκα! Λουκουμάδες με μέλι.
• Έκλεισε! Λουκουμάδες θα προσφέρουμε θα είναι φρεσκοτηγανισμένοι και χρυσαφένιοι ποτισμένοι με ντόπιο μέλι.
• Εγώ να παίρνω τις παραγγελίες; Eίμαι μικρούλης και δεν μπορώ να σηκώνω τον δίσκο.
• Ναι! Θα σου δώσω και μπλοκάκι να τις γράφεις. Μη δω ορθογραφικό λάθος…Αλίμονό σου!
• Χα χα! Όχι το υπόσχομαι…

Με πόση λαχτάρα μιλούσαμε για το όνειρό μας, πόσο μεράκι και αγάπη θα δίναμε σε αυτή την ταβέρνα; Στ’αλήθεια μοναχά αυτά λείπουν για να το κάνουμε πραγματικότητα. Πόσα αφήσαμε απραγματοποίητα; Πόση δυστυχία πασπαλίσαμε τα χρόνια μας χωρίς να κάνουμε αυτό που ποθεί η καρδιά μας. Δεν τολμήσαμε, δεν ρισκάραμε, δεν το πήραμε στα σοβαρά το όνειρο…Και τώρα μας εκδικείται. Μα, ποτέ δεν είναι αργά θα μου πεις. Και βέβαια δεν είναι όσο ζούμε και ονειρευόμαστε. Εγώ την ταβέρνα μου την άνοιξα έστω και για μια μέρα, εκείνη την μέρα και είχε κόσμο και το καλύτερο φαγητό. Και ήταν όπως ακριβώς την φαντάστηκα. Δεν είχα φανταστεί όμως, πως θα είχα συνοδοιπόρο τον μικρό μαθητή μου και πως μια κουβέντα μας για τα ανεκπλήρωτα όνειρα θα κατέληγε σε αυτό το ταξίδι.

– Εύχομαι να τα πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου μικρούλη μου. Στιγμή να μη φοβηθείς, στιγμή να μη διστάσεις. Να μην πάψεις να τα κυνηγάς. Κάνε αυτό που αργήσαμε ή φοβηθήκαμε να κάνουμε. Αυτό που πραγματικά ποθούσε η καρδιά μας δίχως χαρτοφύλακες και πρέπει.

Θέλει αέρα στα πανιά το όνειρο σαν αυτόν τον δυνατό του Αιγαίου που πηγαίνει κόντρα σε όλα.

Είναι κι αυτές οι καλοκαιρινές νύχτες που μου την φέρνουν συνέχεια στο νου, την νοσταλγία όπως τα παιδικά χρόνια. Ήμασταν τσούρμο ζωηρό, ανεβαίναμε τα σκαλιά λαχανιάζοντας μέχρι τον τρίτο και τα υπόλοιπα τα “βγάζαμε” με το ζόρι μέχρι να φτάσουμε στην πόρτα του παραδείσου. Ξύλινη που πάντοτε έτριζε! Μα όταν άνοιγε αντικρύζαμε τον παράδεισό μας… μια τσιμεντένια απέραντη πλάκα. Μια ταράτσα που λατρεύαμε να πηγαίνουμε. Την περπατούσαμε σπιθαμή προς σπιθαμή και αποφεύγαμε με προσοχή τις κατά λάθος σιδεριές της. Ένας πλαστικός κουβάς ήταν η σήμανση του κινδύνου.
Οι μεγάλοι με τους μεγάλους και οι μικροί με τους μικρούς. Μας έκανε τραπέζι οικογενειακό, ένα μεγάλο ορθογώνιο που πάνω του είχε όλα τα καλούδια. Ακόμη θυμάμαι την χαρακτηριστική μυρωδιά του κάρβουνου, ότι τρώγαμε ήταν πιο γευστικό, πιο νόστιμο, πιο ωραίο, όλα πιο….. Και μετά το φαγητό παιχνίδι, πολύ παιχνίδι χαράζαμε με τις κιμωλίες τετράγωνα για το κουτσό, αφού πρώτα είχαμε προλάβει να γράψουμε τα ονόματά μας. Ακόμα απορώ πως βρέθηκαν οι κιμωλίες εκεί. Από την άλλη τα αγόρια ζωήρευαν, τρέχανε και μαζεύανε παρατηρήσεις.
Έπειτα όλοι ξαπλωμένοι στη σειρά, η πλάτη μας ένιωθε τη ζέστη που είχε απορροφήσει η τσιμεντένια πλάκα από τον ήλιο του μεσημεριού. Κοιτούσαμε ουρανό και μετρούσαμε αστέρια, παραμονεύαμε αν θα πέσει κανένα για να κάνουμε ευχή! Οι ευχές γίναν πολλές και τα αστέρια αμέτρητα. Ήμασταν ευτυχισμένοι τόσο που αγγίζαμε ουρανό. Χαζεύαμε τα αστέρια και συζητούσαμε, κάναμε όνειρα, τέτοια που πάψαμε να κάνουμε. Τέτοια που είχαν όλη την λάμψη των αστεριών μέσα τους. Ξαφνικά πεταγόταν οι μεγάλοι με τις συμβουλές τους και μας το χαλούσαν “Να προκόψετε στη ζωή σας, να γίνετε άνθρωποι”. Και κάναμε την προκοπή των μεγάλων και θυσιάσαμε πολλά από τα όνειρα. Ήρθαν όμως όλα με τη σειρά και πήγαν όλα κατ΄ευχήν.
Όλοι στην ” ταράτσα των ευχών”, η Ολυμπία, ο Θωμάς, η Κατερίνα, ο Αντρέας, ο Παναγιώτης, ο Γιώργος, η Αναστασία, ο Χρήστος και η Μαρία. Τι και αν τα χρόνια πέρασαν, τι και αν μετράμε λιγότερα αστέρια και δεν κάνουμε ευχές; Πάντα θα αναπολούμε την ταράτσα μας. Η ταράτσα των ευχών, των ονείρων, της ευτυχίας, των επιθυμιών, της αθωότητας της ξεγνοιασιάς, της μαγευτικής θέας.
Παρόλου που σκεπάστηκε με κεραμίδια ακόμα μας επιτρέπει να την κοιτάζουμε, όταν περνάμε από κει. Τι δύσκολου που είναι να κάνεις ευχή από τόσο χαμηλά; Μεγάλη η απόσταση μέχρι τα αστέρια.

Όλοι οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ημέρας αναζητούμε μια στιγμή ελπίδας, χαράς και χαλάρωσης. Αυτό γίνεται διότι έχουμε την ανάγκη να ξεφύγουμε από το χάος που επικρατεί στο σύγχρονη κοινωνία. Ο καθένας από εμάς βρίσκει διαφορετικούς τρόπους για να το κάνει. Κάποιοι επιλέγουν να διαβάσουν κάποιο βιβλίο, να δουν μια ταινία, να περάσουν χρόνο με ένα αγαπημένο τους πρόσωπο. Άλλοι δεν βρίσκουν τίποτα ενδιαφέρουν και τους ¨πνίγει¨ το χάος και οτιδήποτε προβλήματα τους απασχολούν. Από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πάντα με την ελπίδα και την χαρά. Ταξιδεύουν, κάνουν όνειρα και ζουν κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία τους.

Ταξιδέψτε. Βέβαια στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία και οικονομία είναι ένα αγαθό όπου λίγοι μπορούν να το απολαύσουν. Υπάρχουν όμως και ταξίδια που δεν χρειάζονται χρήματα. Αυτό που χρειάζεται είναι μια καλή συντροφιά, είτε είναι η μοναξιά σου, είτε κάποια γυναικεία ή αντρική ύπαρξη. Ταξιδέψτε, πηγαίνοντας μια βόλτα στο πάρκο ή σε μια τοποθεσία να απολαύσετε ένα τοπίο. Πάρτε ένα ποδήλατο και αναπολήστε τα παιδικά σας χρόνια. Κάντε ταξίδια γύρω από το σπίτι σας τη γειτονία σας αρκεί να γαληνέψετε το μυαλό και τη ψυχή σας. Ταξιδέψτε ,εξάλλου είναι το καλύτερο φάρμακο κατά της κατάθλιψης και του φασισμού.

Κάντε όνειρα. Τα όνειρα δεν κοστίζουν, όσο μεγάλα κι αν είναι. Σκεφτείτε ιδέες και πιστέψτε ότι μπορεί να γίνουν πραγματικότητα. Όσο αδύνατον κι αν είναι πρέπει να το πιστέψετε και να το βάλετε ως στόχο. Με πίστη και με στόχους πρέπει να ξυπνάμε και να κοιμόμαστε κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Κάντε όνειρα για το καλό της ανθρωπότητας και του εαυτού σας.

Ζήστε. Ζήστε τη κάθε στιγμή της ημέρας και της νύχτας σαν να είναι η τελευταία σας μέρα πάνω στη γη. Ζήστε για να σώσετε την ανθρωπότητα, για το δικαίωμα στη ζωή, για την ισότητα, για την δικαιοσύνη, για την ειρήνη. Ζήστε για να γίνει το άδικο δίκαιο. Ζήστε με ελπίδα και αισιοδοξία σε έναν κόσμο που μας θέλουν απλούς θεατές.

Αν κάποιοι σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν ως ονειροπόλο και ως έναν άνθρωπο που ζει εκτός πραγματικότητας, έχω έτοιμη την απάντηση. Αυτές οι σκέψεις και οι προβληματισμοί είναι σαν ένας οδηγός επιβίωσης που πρέπει να έχει κάθε νέος υπόψιν του. Σε έναν άδικο και σκληρό κόσμο που μας καταστρέφουν καθημερινά και μας αφήνουν στο περιθώριο και στην απόγνωση, η λύση είναι : ταξίδεψε, κάνε όνειρα, ζήσε.

Όταν κάποιος αγαπάει και φροντίζει κάποιον!

Τι είναι αυτό που αγαπάς;

Τη μαμά και το μπαμπά!

Τι είναι η οικογένεια;

Μαμά, μπαμπάς και τα παιδιά!

Γιατί υπάρχουν λευκά και μαύρα παιδάκια;

Είναι από διαφορετική φυλή!

Τι χρώμα έχει το βράδυ και τι το πρωί;

Το βράδυ είναι σχεδόν μαύρο και το πρωί ο ήλιος κίτρινος και ο ουρανός θαλασσί!

Ποια είναι η αγαπημένη σου εποχή; Γιατι;

Το καλοκαίρι γιατί πηγαίνω θάλασσα και φοράω κοντομάνικα!

Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό; Γιατί;

Μακαρόνια με κιμά γιατί είναι νόστιμα!

Ποιο είναι το αγαπημένο σου παιχνίδι;

Τα επιτραπέζια!

Ποιο είναι το αγαπημένο σου όνειρο;

Να είναι όλη η οικογένεια μου καλά για πάντα!

Τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

δασκάλα

Ποιο είναι το αγαπημένο σου παραμύθι; Γιατί

«Θα σ’αγαπώ ότι και να γίνει»