Αυτά τονίζει ο Μιχάλης Βραχνάκης, καθηγητής στο Τμήμα Δασολογίας, Επιστημών Ξύλου και Σχεδιασμού του πανεπιστημίου Θεσσαλίας με έδρα την Καρδίτσα, για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην βιοποικιλότητα, με βάση σχετικές έρευνες.

Ο ίδιος μιλά για τρία σημεία στο πώς επιδρά η βιοποικιλότητα. Κάθε είδος, όσον αφορά το πρώτο σημείο, είναι προσαρμοσμένο σε συγκεκριμένα κλιματικά εύρη, οποιαδήποτε αλλαγή των κλιματικών παραμέτρων αναμένεται να επιδράσει και να αλλάξει, σε μεσοπρόθεσμη βάση, τη χλωρίδα μίας περιοχής. Αυτό σημαίνει ότι το τελικό αποτέλεσμα, αν θεωρήσουμε ότι κλιματικό προφίλ σταθεροποιείται σε 20-30 χρόνια, ο αριθμός των ειδών των φυτών (άρα και των ζώων) ενδέχεται να είναι υψηλότερος έναντι του παρόντος αριθμού.

Για το δεύτερο σημαντικό σημείο της επίδρασης της κλιματικής αλλαγής, τονίζει πως σίγουρα θα χαθούν είδη μοναδικά/ενδημικά της ελληνικής ίσως και της παγκόσμιας χλωρίδας, τα είδη όμως, που θα εισέλθουν στο νέο περιβάλλον καθώς δεν θα συνοδεύονται από τους φυσικούς ανταγωνιστές τους πολύ πιθανόν να εξαπλωθούν με μεγάλη ταχύτητα και να εκτοπίσουν ακόμα περισσότερο αυτοφυή είδη – άρα σε μακροπρόθεσμη βάση το ισοζύγιο θα μεταβεί σε αρνητικά επίπεδα.

Έτσι λοιπόν, διαπιστώνει ο ίδιος, μπορεί μεσοπρόθεσμα το ισοζύγιο του αριθμού των ειδών να είναι θετικό όμως, αναμένεται αυτό μακροπρόθεσμα να αλλάξει, το δε ποιοτικό χαρακτηριστικό της βιοποικιλότητας που είναι η μοναδικότητα των ειδών (ενδημισμός) αναμένεται να υποβαθμιστεί.

Τέλος, το τρίτο σημείο, σύμφωνα με τον καθηγητή, στο οποίο πρέπει να σταθεί κανείς, είναι ότι η «εισβολή» νέων ειδών, λόγω κλιματικής αλλαγής, αναμένεται να συνοδευτεί από έκρηξη του πληθυσμού συμβιωτικών μικροπαθογόνων (πχ ιών, βακτηρίων) οι συνέπειες των οποίων αναμένεται να είναι τραγικές για τους πληθυσμούς των αυτοφυών ειδών.

Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα αυτού καθ’ αυτού της κλιματικής αλλαγής, αλλά της εισβολής των ειδών, που υποκινείται όμως από την κλιματική αλλαγή.

Η έκρηξη ασθενειών ενός είδους λόγω εισβολής σε ξένα περιβάλλοντα είναι πολύ καλά τεκμηριωμένο στις πρόσφατες εξάρσεις των επιδημικών ιογενών ασθενειών Covid, Έμπολα, κλπ, δεν παραλείπει να τονίσει.

Είναι γεγονός ότι η κλιματική αλλαγή/κρίση είναι αδιαμφισβήτητη, ανεξάρτητα ποιες πιστεύουμε ότι είναι οι πηγές της (φυσικές μόνο, ανθρωπογενείς μόνο, μικτές), για να καταλήξει τονίζοντας ο κ. Βραχνάκης: «Αντιλαμβανόμαστε ότι η κλιματική αλλαγή επιδρά στη βιοποικιλότητα με καθοριστικό τρόπο.

Είναι στο χέρι μας να παρακολουθούμε αυτές τις αλλαγές και να επεμβαίνουμε με τα κατάλληλα μέτρα προσαρμογής σε αυτή τη νέα κατάσταση, ενώ παράλληλα θα πρέπει να μειώσουμε το ανθρώπινο αποτύπωμα σε αυτή την πορεία αλλαγής και υποβάθμισης της βιοποικιλότητας και της ίδιας της ζωής μας».

*cnn.gr

Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού απαιτεί την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος για να δημιουργηθούν κατοικήσιμες περιοχές γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα να οδηγούνται σε εξαφάνιση διάφορα είδη ζώων που ζουν σε αυτές τις περιοχές. Οι ερευνητές μελέτησαν τι μπορεί να συμβεί αν υπάρξει καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος για τη δημιουργία κατοικήσιμων περιοχών σε διάφορες περιοχές του πλανήτη τα επόμενα 30 χρόνια. Εκτιμάται ότι μέχρι το 2050 ο ανθρώπινος πληθυσμός θα έχει αυξηθεί κατά 2,5 δισ. άτομα.

Οι ερευνητές υπολόγισαν τι θα συμβεί αν καταστραφεί το φυσικό περιβάλλον σε έκταση 1,53 εκατομμυρίων τετραγωνικών χλμ. για να δημιουργηθεί χώρος για να ζήσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αν συμβεί κάτι τέτοιο μέχρι το 2050 στα είδη ζώων που έχουν ήδη εξαφανιστεί εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητα είναι πολύ να προστεθούν άλλα 855 είδη.

Τα ζώα που θα αντιμετωπίσουν την μεγαλύτερη πίεση από την καταστροφή του φυσικού τους περιβάλλοντος ζουν σε περιοχές του κεντρικού Μεξικού, της Κεντρικής Αμερικής, της Καραϊβικής, της Αϊτής, της Νιγηρίας, του Καμερούν, της Σρι Λάνκα, της Ινδονησίας, της Μαλαισίας, της Ταϊλάνδης, της Βραζιλίας και του Εκουαδόρ.

«Ένας από τους στόχους ήταν να εντοπίσουμε τα είδη που κινδυνεύουν όχι γενικά από την ανθρώπινη δραστηριότητα αλλά από την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος για τη δημιουργία κατοικήσιμων εκτάσεων. Νομίζω ότι ο μέσος άνθρωπος έχει πλέον κατανοήσει ότι βιώνουμε μια κλιματική κρίση αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι έχει κατανοήσει την κρίση βιοποκιλότητας που τη συνοδεύει« αναφέρει ο Ρόχαν Σίμκιν, ερευνητής της Σχολής Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Γέιλ που ήταν επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.