ποίημα – Together

Διάκριση της μαθήτριας Λίτσιου Ελευθερίας του 3ου ΓΕΛ Κοζάνης σε ποιητικό διαγωνισμό

togetherteam — Tue, 08 Dec 2020 09:45:11 +0000

Στα πλαίσια του πανελλήνιου ποιητικού μαθητικού διαγωνισμού με τίτλο: «Άθλον Ποιήσεως Γιάννης και Λένα Στρέφη Κουτσοχέρα», που διοργανώνει ο Δήμος Καλαβρύτων και όπου συμμετέχουν μαθητές/-τριες από όλη την Ελλάδα με λυρικά ποιήματα εμπνευσμένα από το Καλαβρυτινό Ολοκαύτωμα, η μαθήτρια του 3 ου ΓΕΛ Κοζάνης, Λίτσιου Ελευθερία, απέσπασε έπαινο με το ποίημα της, «Η Ψυχή των Ηρώων του 1943».
Ο Διευθυντής και ο Σύλλογος Διδασκόντων του 3 ου ΓΕΛ Κοζάνης συγχαίρουν τη μαθήτρια για τη διάκρισή της, μια διάκριση που αναδεικνύει την ποιητική έφεση, την ευαισθησία και τον κοινωνικό στοχασμό των νέων, αξίες που προσπαθεί να καλλιεργήσει το ελληνικό δημόσιο σχολείο.

«Η Ψυχή των Ηρώων του 1943»

Και εκεί που οι πληγές θαρρείς και επουλώνονται
ξανάρχεται εκείνη η μέρα, 13 Δεκέμβρη του ’43.
Ηχούν τα βόλια και οι αδηφάγες φλόγες λυσσομανούν.
Μα αυτή αντέχει και στέκει αγέρωχη, όπως κάθε χρονιά.
Πονάει, ψυχορραγεί, μα ο πόνος φαντάζει αλαργινός.
Το κόκκινο του αίματος δεν την τρομάζει πια.
Κι οι μαβιές μελανιές φαντάζουν όμορφες.
Τι παράδοξο να μην την αγγίζει πια ο πόνος.
Είναι ζωντανή, μα νιώθει να αργοσβήνει.
Έχει συννεφιά, μα αυτή διακρίνει τον ήλιο
να της γνέφει ανάμεσα στα γκρίζα σύννεφα.
Θα έπρεπε να κλαίει, μα αυτή χαμογελά.
Πεθαίνει, το νιώθει, μα φτερά αποκτά και πετά.
Πάει να βρει τον ήλιο γι’ ακόμη μια φορά.
Το ξέρει, του χρόνου ίδια μέρα θα γυρίσει
στ’ αγαπημένα της πολύπαθα Καλάβρυτα.
Θα ξαναθυμηθεί, θα κλάψει, θα χαμογελάσει,
θα ελπίσει, γιατί κανείς δεν τη λησμονά.
Καθώς περνούν τα χρόνια η μνήμη της,
που ’χει βαθιά φωλιάσει μες των ανθρώπων
τις ψυχές, θεριεύει και ζει παντοτινά.

Λίτσιου Ελευθερία

Άνοιξη στα 2020

togetherteam — Mon, 18 May 2020 20:31:41 +0000

Παύση…

Σιωπή…

Μόνο οι σκέψεις κάνουν θόρυβο.

Τις ακούω ξεκάθαρα.

Μου το ΄χαν ψιθυρίσει κι άλλη φορά.

Τελικά προτιμώ τα ποτάμια,

τα ποτάμια κι όχι τις θάλασσες.

Έχουν αρχή και τέλος.

‘Έχουν κι ορισμένη διαδρομή.

Έμεινα αγράμματη πλάι στο ποτάμι,

έλεγε η γιαγιά μου.

Την πίστευα, το πίστευα και για μένα.

Τόσο με γοήτευε.

Ευτυχώς ήρθε κοντά μου μετά τα γράμματα.

Τελικά εκεί θέλω να μαι.

Παύση…

Σιωπή…

Να ΄μουν στις όχθες του πουλί.

Β.Τ

Illustration Xuan Ioc Xuan

Αν όλοι άνθρωποι της γης

Κέλλυ Γρηγοριάδου — Sun, 16 Sep 2018 21:00:00 +0000

Της Μίλα Κύρου

Τι είναι ένας Θεός χωρίς πιστούς;

Τι είναι ένας βασιλιάς χωρίς υπηκόους;

Τι είναι μια κυβέρνηση χωρίς ψηφοφόρους;

Τι είναι ένα αφεντικό χωρίς εργαζόμενους;

Οι άπιστοι, κολασμένοι.

Οι ανυπάκοοι, αποκεφαλισμένοι.

Οι αντιδραστικοί, φυλακισμένοι.

Οι απεργοί, απολυμένοι.

-Κύριε! υπάρχει κάποιος…

-Γρήγορα για παραδειγματισμό απολύστε τον, φυλακίστε τον, πάρτε του το κεφάλι και δείξτε του το δρόμο για την κόλαση!

-Κύριε! υπάρχουν πολλοί…

-Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί;

Ακούγωντας Νίκο Παπάζογλου- Εγώ δεν είμαι ποιητής

Γ. Βιζυηνός «Πως να πειράξω τη μητέρα» | ένα ποίημα για τη γιορτή της μητέρας

Κέλλυ Γρηγοριάδου — Sat, 12 May 2018 21:00:00 +0000

Πως να πειράξω τη μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Πως ν’ αρνηθώ ή ν’ αναβάλλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν κι αυτή;

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ’ έμαθε να ομιλώ.

Αυτή με τρέφει και με ντύνει,

όλο το χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω,

φιλά, να γιάνει την πληγή,

αυτή, τι πρέπει εγώ ν’ αφήσω

και τι να κάνω μ’ οδηγεί.

Πως το λοιπόν τέτοια μητέρα

να κάνω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;