Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή – φωνή που μπαίνει μες στην καρδιά μας και την συγκινεί και την ευφραίνει. Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει, τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι, ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός. Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη, όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός. Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό. Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε, αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό. Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει, τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι, ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός. Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα, σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα, τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός, γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά. Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά. Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή – φωνή που μπαίνει μες στην καρδιά μας και την συγκινεί και την ευφραίνει. Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων; – το τραγικό παράπονο των πεθαμένων, που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό, και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των, και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των, ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό, σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει, τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει, κ’ εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα, και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα, από την αγωνία των την υστερνή. Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων;— το τραγικό παράπονο των πεθαμένων που κοιμητήριο ποθούν χριστιανικό. Τάφο, που συγγενείς με δάκρυα ραντίζουν, και με λουλούδια χέρια προσφιλή στολίζουν, και που ο ήλιος χύνει φως ζεστό κ’ ευσπλαγχνικό. Τάφο, που ο πανάχραντος Σταυρός φυλάει, που κάποτε κανένας ιερεύς θα παή θυμίαμα να κάψη και να ‘πη ευχή. Χήρα τον φέρνει που τον άνδρα της θυμάται ή υιός, ή κάποτε και φίλος που λυπάται. Τον πεθαμένο μνημονεύουν· και κοιμάται πιο ήσυχα, συγχωρεμένη η ψυχή.

Η Θάλασσα -Ντίνος Χριστιανόπουλος

«Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις. Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους – μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις, γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα, ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες. Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι. Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει. Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.»

Ὁ Οὐρανός – Μανώλης Αναγνωστάκης

Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή. Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός. Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι. Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα – Κώστας Καρυωτάκης Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό. Κάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά. Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη. Στα χέρια το παλτό, στ’ ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη. Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα ‘λεγες την ατμόσφαιρα. Η σκέψις, τα ποιήματα, βάρος περιττό. Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό.

Ὁ πράσινος κῆπος – Νικηφόρος Βρεττάκος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου. Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω. Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου, μὴ μὲ ρωτήσετε. Σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ – Οδυσσέας Ελύτης Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς Ἄχνα βασιλικοῦ πάνω ἀπὸ τὸ σγουρὸ ἐφηβαῖο Γεμᾶτο ἀστράκια καὶ πευκοβελόνες Σῶμα βαθὺ πλεούμενο τῆς μέρας!

Ἀπαγορεύεται ἡ ἔξοδος – Τάσος Λειβαδίτης

Νύχτα. Μονάχα τ᾿ ἄστρα. Καὶ πέρα τὸ βάθος τοῦ ὁλάνοιχτου ὁρίζοντα— ἐκεῖ ποὺ πᾶνε οἱ ἄνθρωποι χωρὶς τὰ ὀνόματά τους. Ρόδον καὶ χορτάρι – Γεώργιος Ζαλοκώστας Ἕνα λουλούδι, ὅπου κυρτὸ τὸν ἥλιο ἀκολουθοῦσε – Ἥλιος ἐλέγονταν κι αὐτὸ – εἰς ἕνα κῆπο φουντωτὸ τριανταφυλλιὰ ἀγαποῦσε. -Ἔλα νὰ γίνωμε τὰ δύο ζευγάρι ταιριασμένο, ἔλα, τριανταφυλλιὰ χρυσή, γιατ᾿ εἶσαι μυρωδάτη ἐσύ, κ᾿ ἐγὼ καμαρωμένο. -Σώπα, λουλούδι ἀμύριστο, λουλούδι χωρὶς χάρι, ἐν᾿ ἀηδονάκι τοῦ λαλεῖ, τὸ ρόδο ποὺ μοσχοβολεῖ δὲν μοιάζει τὸ χορτάρι. Ἕνα ἔρημο ἄνθος – Νίκος Καρούζος Βαθύτερο ἀπ᾿ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταραχὴ ποὺ φέρνει μέσ᾿ στὸ στῆθος ἡ ἐπιθυμία ζεῖ στὸ θαλάσσιο βράχο ἕν᾿ ἄνθος ὁλομόναχο. Ποιὰ φωνὴ τὸ κυρίεψε καὶ μοιάζει σὰν νὰ δείχνει τὴν ἄγνωστη γαλήνη μὲ μικρὰ χρώματα… Εἶναι βγαλμένο στοὺς κινδύνους τῆς χαρᾶς ἀμέριμνο σὰν ἰδέα.

Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει – Σάμιουελ Μπέκετ

Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει ανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφο η καλοκαιρινή βροχή πέφτει πάνω στη ζωή μου πάνω σ’ εμένα η ζωή μου που μου ξεφεύγει με καταδιώκει και θα σβήσει τη μέρα που άρχισε αγαπημένη στιγμή σε βλέπω μέσα σ’ αυτό το παραπέτασμα της ομίχλης που χάνεται όπου δε θα ‘χω παρά να πατήσω σ’ αυτά τα μακριά κινούμενα κατώφλια και θα ζήσω όσο ν’ ανοιγοκλείσει μια πόρτα

Πλάνα – Θωμάς Γκόρπας

Σε πρώτο πλάνο υπάρχει μια ερημιά γεμάτη χρώματα στολίδια ραντεβού και μίση στο δεύτερο η αγάπη στο τρίτο πάλι μια ερημιά και βουτηγμένη τώρα σε πηχτό σκοτάδι στο τέταρτο πάλι η αγάπη τώρα τυφλή και μεθυσμένη στο πέμπτο πάλι μια ερημιά μαύρη και στάζει αίμα στο έκτο ούτε ερημιά ούτε αγάπη με ή χωρίς φως ή σκοτάδι στο έκτο μεταμεσονύκτιος δρόμος καλοκαιρινός και ένας άντρας βιαστικός καπνίζοντας τον διασχίζει η νύχτα λάμπει σαν ημέρα και μονάχα το γλυκό αεράκι δροσίζει τα καμένα φύλλα της καρδιάς του…

Το καλοκαίρι – Κωστής Παλαμάς

Απ’ το κανάλι οι πάσσαρες με τ’ απλωτά πανιά γυρίζουν πρίμα, μας φέρνουν τα ζακυθιανά λουλούδια τ’ ακριβά, το πέρασμά τους γλύκανε κ’ εσένα, πικρό κύμα! Και πιο καλοπιθύμητα και πιο φανταχτερά κι από τα κρίνα, πάσσαρες γοργοσάλευτες, με τ’ άσπρα σας φτερά, μας φέρνετε τ’ αγόρια μας απ’ τη μεγάλη Αθήνα. Κι ανοίχτε, λιακωτά, χλωρά, φουντώστε, πασκαλιές, του πόθου τη σκόλη˙ και σείστε τα μαντήλια σας ανάερα, λιγερές˙ παραμονεύουν οι έρωτες˙ ετοιμαστήτε, μώλοι, το καλοκαίρι μύρισε˙ προσμένουν οι αμμουδιές και τα πρυάρια, πριν έμπης, άθεη χειμωνιά, να γίνουν εκκλησιές˙ οι ερωτεμένοι λειτουργοί και τα φιλιά τροπάρια.

Μια εποχή στην Κόλαση – Αρθούρος Ρεμπώ (απόσπασμα)

Καλοκαίρι τέσσερις το χάραμα Στου έρωτα τον ύπνο βυθισμένοι Το δασάκι στην αχνοβολή τη μυρωμένη Από το νυχτερινό ξεφάντωμα. Πέρα εκεί, στο ξυλουργείο το αχανές Στων Εσπερίδων την ανατολή Πηγαινοέρχονται ανασκουμπωμένοι Οι Μαραγκοί. Μες στων νεφών τις Ερημιές και τη γαλήνη Θόλους λαμπρούς θα στήσουν Oπου οι άνθρωποι Ψεύτικους ουρανούς θα ζωγραφίσουν. Α! τι Τεχνίτες λεβεντιά Στη Βαβυλώνα υπήκοοι κάποιου βασιλιά Λιγάκι, για χάρη τους, Αφροδίτη Τους στεφανωμένους εραστές ν’ αφήσεις. Των Εραστών Βασίλισσα εσύ Κέρασε τους εργάτες με ρακή Να ανασάνουν λίγο απ’ τη δουλειά Να ‘ρθει το μεσημέρι, να βρουν θαλασσινή δροσιά.

Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά – Ντύλαν Τόμας

Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά, ατενίζοντας το κίτρινο και τη μουντή θάλασσα, περίγελως εμείς που χλευάζουμε που ακολουθούμε τα κόκκινα ποτάμια, κούφια εσοχή λέξεων πέρα από τον ίσκιο των τζιτζικιών, διότι σε τούτο τον κίτρινο τάφο άμμου και θάλασσας μια επίκληση για χρώμα καλεί με τον αγέρα μουντή και ζωηρή όπως ο τάφος κι η θάλασσα καθώς κοιμούνται ούτως ή άλλως. Οι σεληνιακές σιωπές, η σιωπηλή παλίρροια που γλείφει τα ακίνητα κανάλια, ο ξηρός άρχοντας της παλίρροιας ζαρωμένος ανάμεσα σε αμμοθύελλα και νεροποντή, πρέπει να θεραπεύσουν τα δεινά μας από το νερό με μια μονόχρωμη γαλήνη· η ουράνια μουσική πάνω από την άμμο ηχεί μαζί με τους κόκκους που βιάζονται να κρύψουν τα χρυσαφένια βουνά και τις οικίες της μουντής, ζωηρής, παράκτιας γης που ζώνει αρχοντική κορδέλα, ξαπλωμένοι εμείς, ατενίζουμε το κίτρινο, ευχόμαστε ο άνεμος να διώξει μακριά τη μορφολογία της ακτής και τον πνιγμένο κόκκινο βράχο· μα οι ευχές δεν αποφέρουν, μήτε μπορούμε ν’ αποφύγουμε την άφιξη του βράχου, ξαπλώνουμε ατενίζοντας το κίτρινο έως ότου ο χρυσαφένιος καιρός διαρρηχθεί, ω αίμα της καρδιάς μου, όπως μια καρδιά ή ένας λόφος.

«Στην ουσία είναι ένα πρότζεκτ που προέρχεται από την αγάπη μου για την ποίηση και την εξέλιξή της» δηλώσει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Μάκης Μούλος ο οποίος εδώ και έντεκα χρόνια ζει και εργάζεται στη Βαρκελώνη όπου κι εκεί διοργανώνει τουρνουά poetry slam στα αγγλικά.

«Η πρώτη επαφή των Ελλήνων με την ποίηση σλαμ έγινε τον περασμένο Απρίλιο όταν διοργανώθηκε η πρώτη εκδήλωσή μας. Η ανταπόκριση ήταν τεράστια με αποτέλεσμα κάθε φορά να πηγαίνουμε σε μεγαλύτερο μέρος, φτάνει να υπάρχει σκηνή» συμπληρώνει ο κ. Μούλος και συνεχίζει: «Στην ποίηση σλαμ δεν υπάρχουν μονοπάτια. Δεν χωράνε λογοτεχνικά βιογραφικά και βραβεία. Σε 3 λεπτά, ο συμμετέχοντας σλάμερ πρέπει να συγκινήσει τους κριτές, οι οποίοι επιλέγονται τυχαία μέσα από το κοινό. Έτσι, δίνεται η ευκαιρία σε οποιοδήποτε άτομο που γράφει “ποίηση”, να ανέβει στη σκηνή και να μας βάλει στο σύμπαν που έχει στο κεφάλι του».

«Ο ποιητής γίνεται ερμηνευτής, χωρίς να διαβάζει από χαρτί, αλλά κοιτάζοντας στα μάτια το κοινό του. Δεν υπάρχουν χαρτιά, υπάρχει η μνήμη και τα μάτια, ενώ δεν επιτρέπονται κοστούμια-στολές. Ο σλάμερ μπορεί μόνο να χρησιμοποιήσει αξεσουάρ, όπως καπέλο, σκουφί, τιράντες, αλλά όχι κάποια στολή. Είναι ένα παιχνίδι με το οποίο φαίνεται να διασκεδάζουν πολύ οι νέοι άνθρωποι. Η συμμετοχή είναι δωρεάν και επιλέγονται με κλήρωση μέχρι 10 άτομα κι οι ηλικίες που μπορούν να πάρουν μέρος είναι από 18 ετών μέχρι… 98 ετών. Στο τέλος, ο νικητής κερδίζει κάποια δώρα» τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μούλος, στόχος είναι να δημιουργηθεί «ένα ποιητικό σύμπαν όλοι μαζί, καθιερώνοντας την κουλτούρα σλαμ στην Ελλάδα. Έναν κόσμο στον οποίο θα περνάμε όλοι καλά, ανοίγοντας τους ορίζοντές μας μέσα από τις λέξεις και την αναπαράστασή τους. Επιδιώκω να μπορώ να διοργανώσω σε κάθε ελληνική πόλη διαγωνισμούς ποίησης σλαμ, ώστε ο νικητής της χρονιάς να εκπροσωπήσει την χώρα μας στο ευρωπαϊκό τουρνουά που γίνεται κάθε χρόνο».

Το πρώτο βιβλίο σλαμ στην Ελλάδα

Ο Μάκης Μούλος, μόνιμος κάτοικος Βαρκελώνης, ποιητής, Slammer, έχει κερδίσει την 3η θέση ως σλάμερ στον τελικό της περιόδου 2017-2018, στο τουρνουά ποίησης σλαμ στη Βαρκελώνη στα ισπανικά, ενώ είναι ο διοργανωτής του τουρνουά στα αγγλικά στη Βαρκελώνη, καθώς και εκδότης του περιοδικού Poetry Slam.

Ως συγγραφέας, έχει εκδώσει δύο προσωπικές ποιητικές συλλογές κι έχει συμμετάσχει σε δύο συλλογικά βιβλία διηγημάτων. Μάλιστα, πριν από λίγο καιρό, έχει εκδώσει μόνος του το πρώτο βιβλίο ποίησης σλαμ στην Ελλάδα. «Είναι ένα βιβλίο σλαμ που μπορεί να διαβαστεί αλλά μπορεί και ανέβει και ως μονόλογος σε κάποιο θέατρο. Είναι 3λεπτά κείμενα, δεν είναι ποιήματα μικρά» εξηγεί ο κ. Μούλος.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Ο Ναζίμ Χικμέτ (Nâzım Hikmet Ran, Θεσσαλονίκη, 15 Ιανουαρίου 1902 – Μόσχα, 3 Ιουνίου 1963) ήταν Τούρκος ποιητής και δραματουργός, τα έργα του οποίου μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Υπήρξε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκίας.

Ο άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να σιωπά. Δεν έχει το δικαίωμα να κάνει ότι δε βλέπει. Δεν έχει το δικαίωμα να μην στρέφει το είναι του, να μην δίνει την ψυχή του, η κάθε του δραστηριότητα, η κάθε του σκέψη κι ο μεγάλος της ζωής του σκοπός να μην συνδέονται με την έγνοια για την ελευθερία και με την έγνοια του για τον συνάνθρωπο. Δεν έχει το δικαίωμα να πράττει μικρόψυχα απέναντι στη ζωή.

«…Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,

πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,

είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,

είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε».

«Ξέρω ότι όλες αυτές οι σκέψεις είναι ρομαντικές. Εδώ και τόσα χρόνια η ζωή μου είναι ρομαντική. Είναι ο ρομαντισμός του επαναστάτη που καλπάζει πάνω στο άλογό του. Ίσως είναι βασανιστικός, ίσως αιμοσταγής, ποιος ξέρει…  Πού τρέχει ο έφιππος; Τις περισσότερες φορές στο θάνατο.  Αλλά για μια ζωή πιο όμορφη, πιο δίκαιη, πιο γεμάτη, πιο βαθιά.»

 

Κανένα από τα μυστήρια του κόσμου τούτου, όσο μεγάλο κι ασύλληπτο και αν είναι, όσο δέος κι αν μας προκαλεί, δεν αξίζει να πιάνει μεγαλύτερο χώρο στο άπλωμα της ύπαρξής μας από τον λυγμό και την εξέγερση για τη στέρηση της ελευθερίας και για την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Καμία εκδήλωση του πνεύματος, όσο υψηλή και αν είναι, δεν έχει αξία αν κωφεύει μπροστά στην αλήθεια της ανθρώπινης κατάστασης —αυτής που έχει δημιουργηθεί απ’ την πραγματικότητα των ανθρώπινων κοινωνιών. Καμία χαρά δεν είναι αγνή και άδολη, πηγαία και ικανή να «ανοίξει», να επεκτείνει την ύπαρξή μας, αν δεν «επιστρέφει» κάτι και σε κάποιον άλλον, αν με κάποιον τρόπο δε μοιράζεται.

Ο άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να σιωπά. Δεν έχει το δικαίωμα να κάνει ότι δε βλέπει. Δεν έχει το δικαίωμα να μην στρέφει το είναι του, να μην δίνει την ψυχή του, η κάθε του δραστηριότητα, η κάθε του σκέψη κι ο μεγάλος της ζωής του σκοπός να μην συνδέονται με την έγνοια για την ελευθερία και με την έγνοια του για τον συνάνθρωπο. Δεν έχει το δικαίωμα να πράττει μικρόψυχα απέναντι στη ζωή.

Κι αυτό επειδή η αγάπη και η ελευθερία είναι το πιο μακριά του κόσμου. Είναι τα μόνα αγαθά που είναι πιο πάνω κι από τη ζωή στην «κοινή» της αντίληψη. Είναι η ίδια ολόκληρη η ζωή· η ζωή της ψυχής, η ζωή του ίδιου του πνεύματος, η μεγάλη ανθρώπινη νίκη ενάντια στη βιολογία και στην αδήριτη πραγματικότητά της, η φλογερή ανθρώπινη επανάσταση ενάντια στον ετεροκαθορισμό και στην τυραννία του αυτονόητου. Είναι το άπειρο μέσα στον άνθρωπο, το μόνο άπειρο που δύναται και να ψηλαφίζει, η απόδρασή του από το έρεβος, η σωτηρία του κόντρα στον θάνατο.

Τα δύο αυτά αγαθά, που δεν είναι παρά ένα: αν και παράδοξο για την τρέχουσα λογική, η ελευθερία δεν εκπληρώνεται στη μοναξιά, η ανθρώπινη ύπαρξη δεν προσδιορίζεται μες στον απομονωμένο μικρόκοσμο του κάθε εγώ.

Χρέος μας, λοιπόν, απέναντι στη ζωή είναι η επιβεβαίωσή της μέσα από την υπεράσπιση και τη διεύρυνση της ελευθερίας, κόντρα στις επιδιώξεις των κάθε λογής εξουσιαστών και εκμεταλλευτών που συνθλίβουν ανθρώπους και λαούς ολόκληρους. Αυτών που βάζουν τα ένστολα «σκυλιά» τους να αλυσοδέσουν, να φιμώσουν και να κρύψουν το φως από όσους αντιστέκονται ακριβώς για να προασπίσουν την ελευθερία τους και μαζί μ’ αυτήν τη ζωή όλων μας συνολικά.

πηγή: e-Πρόλογος (e-prologos.gr) Διονυσία Γιαννούλη 15/1/2022

Γιάννης Ρίτσος – Ειρήνη

Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ’ τα δέντρα
είναι η ειρήνη

Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
και οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.

Όταν οι ουλές απ’ τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκους που ‘ καψε η πυρακαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κι οι νεκροί μπορούν να γείρουν στον πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι η μυρουδιά του φαγητού το βράδυ,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκινήτου στο δρόμο δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παραθύρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός,
γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι ειρήνη.

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο
παιδί που ξυπνάει.
Τότε που τα στάχυα γέρνουν το ‘να στ’ άλλο λέγοντας: το φως, το φως
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως,
είναι η ειρήνη.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα,
τότε που τ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ’ το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ’ το κουρείο της συνοικίας φρεσκοξυρισμένος ο
εργάτης το Σαββατόβραδο,
είναι η ειρήνη.

Τότε που η μέρα που πέρασε, δεν είναι μια μέρα που χάθηκε,
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδυ
κι είναι μια κερδισμένη μέρα κι ένας δίκαιο ύπνος,
που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει βιαστικά τα κορφίνια του
να κυνηγήσει τη λύπη απ’ τις γωνιές του χρόνου, είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι οι θημωνιές των αχτίνων στους κάμπους του καλοκαιριού
είναι τ’ αλφαβητάρι της καλοσύνης στα γόνατα της αυγής.
Όταν λες: αδελφές μου, – όταν λέμε: αύριο θα χτίσουμε.
όταν χτίζουμε και τραγουδάμε,
είναι η ειρήνη.

Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά
κι οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα δάχτυλα την ευτυχία,
τότε που το μεγάλο γαρίφαλο του δειλινού
το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος,
είναι η ειρήνη.

Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.

Και τ’ αλέτρια που χαράζουν βαθιές αυλακιές σ’ όλη της γης,
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη.

Τίποτ’ άλλο. Ειρήνη

Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα,
είναι η ειρήνη

Αδέρφια,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά μας
Δώστε τα χέρια αδέρφια μου,
αυτό ‘ ναι η ειρήνη.

Ναζίμ Χικμέτ – Τραγούδι (απόδοση Γιάννη Ρίτσου)

Εγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας.
Εδώ ή αλλού, χτυπάω όλες τις πόρτες
ω, μην τρομάζετε καθόλου που είμαι αθώρητη
κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει.

Εδώ και δέκα χρόνια εδώ καθόμουνα
στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
κι είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα,
μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν.

Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου
μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια
όλη-όλη μια φουχτίτσα στάχτη απόμεινα
την πήρε ο άνεμος κι αυτή σ’ ένα ουρανό συγνεφιασμένο.

Ω, μη θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα,
κανείς εμένα δε μπορεί να με γλυκάνει
τι το παιδί που σαν κομμάτι εφημερίδα κάηκε
δε μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει.

Εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας, ακούστε με,
φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
έτσι που τα παιδάκια πια να μη σκοτώνονται
και να μπορούν να τρώνε καραμέλες.

«Το αλβανικό» Θωμάς Γκόρπας

“Λένε κάποια τραγούδια και ιστορικά βιβλία
πως ο στρατός μας θαυματούργησε στην Αλβανία.
Αλλ’ ο πατέρας μου κανένα θαύμα δε θυμόταν
κι όταν τον ρώταγα τον πόλεμο τον καταριόταν.

– Ποιοι ήταν πατέρα οι νικηταί και ποιοι οι ηττημένοι;
– Στον πόλεμο, παιδί μου, υπάρχουν μόνο σκοτωμένοι…

Τα κρυοπαγήματα και τα κουρέλια του θυμόταν.

– Και τα ανδραγαθήματα; Ρωτούσα. Αποκρινόταν:
– Μπορεί οι νεκροί που τάφηκαν μέσα στο χιόνι
που πολεμήσαν μοναχοί και που πεθάναν μόνοι…

– Κ’ η Παναγία που σας προστάτευε πού ήτανε πατέρα
δεν ήταν δίπλα σας όταν φωνάζατε αέρα;

– Ίσως την έβλεπαν οι στρατηγοί την Παναγία
όταν μας ψάχνανε στους χάρτες μέσα στα γραφεία…”.

Μπέρτολτ Μπρεχτ – Ποιήματα (σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη)

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε:
Πόλεμος και Ειρήνη
Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά.
Όμως η ειρήνη τους κι ο πόλεμός τους
Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα.

Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους
καθώς ο γιος από τη μάνα.
Έχει τα δικά της
απαίσια χαρακτηριστικά.

Ο πόλεμός τους σκοτώνει
ό,τι άφησε όρθιο
η ειρήνη τους.

Όταν αυτοί που είναι ψηλά
μιλάνε για ειρήνη
ο απλός λαός ξέρει
πως έρχεται ο πόλεμος.

Όταν αυτοί που είναι ψηλά καταριούνται τον πόλεμο
οι διαταγές για επιστράτευση έχουν υπογραφεί

Στον τοίχο, με κιμωλία γραμμένο:
“Θέλουνε πόλεμο”.
Αυτός που το ́χε γράψει
έπεσε κιόλας.

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε:
Να ο δρόμος για τη δόξα.
Αυτοί που είναι χαμηλά λένε:
Να ο δρόμος για το μνήμα.

Ο πόλεμος που έρχεται
δεν είναι ο πρώτος. Πριν απ’ αυτόν
γίνανε κι άλλοι πόλεμοι.
Όταν τελείωσε ο τελευταίος,
υπήρχαν νικητές και νικημένοι.
Στους νικημένους, ο φτωχός λαός
πέθαινε από την πείνα. Στους νικητές
ο φτωχός λαός πέθαινε το ίδιο.

Σαν έρθει η ώρα της πορείας, πολλοί δεν ξέρουν
πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους.
Η φωνή που διαταγές τους δίνει
είναι του εχθρού τους η φωνή.
Κι εκείνος που για τον εχθρό μιλάει
είναι ο ίδιος τους ο εχθρός.

Νύχτα.
Τ’ αντρόγυνα
ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους.
Οι νέες γυναίκες
θα γεννήσουν ορφανά.

Στρατηγέ, το τανκ σου είναι δυνατό μηχάνημα.
Θερίζει δάση ολόκληρα, κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται οδηγό.

Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι πολυδύναμο.
Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο, κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει
βάρος πιο πολύ.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται πιλότο.

Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ.
Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει.
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα:
Ξέρει να σκέφτεται.

Δεκαπέντε χρόνια διήρκεσε η διαδικασία της γραφής των 101 ποιημάτων που περιείχε η πρώτη έκδοση του βιβλίου με τα ερωτικά, λεσβιακά, πεισιθάνατα, ανατρεπτικά ποιήματα. Βάζοντας στη θέση της φύσης την πόλη, στη θέση της ηθικής και των ιδανικών την υποβλητική μορφή του Κακού, ο Μπωντλαίρ αντιστρέφει τις αστικές αξίες: ποιητής και βιβλίο γίνονται μια απειλή.
Ο «Δάντης της σύγχρονης εποχής μας», αυτός ο τελευταίος κλασικός και ο πρώτος νεωτερικός, συνθέτει το πρωτοφανέρωτο λυρικό του έργο με ήρωες πόρνες, ζητιάνες, ρακοσυλλέκτες, νοσηρά ερωτευμένους, θανατόφιλους, οπιομανείς. Πρόσωπα των απαγορεύσεων και των άκρων, αποκλεισμένα από τον κοινωνικό ιστό, κι όμως αναπόσπαστο τμήμα του, διασχίζουν το μισοφώτιστο Παρίσι, αγαπιούνται σε κάμαρες αρωματισμένες, πάσχουν από νοσταλγία. Η αισθησιακή, παράφορη γυναίκα κάθε ηλικίας είναι η βασική ηρωίδα αυτής της νυχτερινής φαντασμαγορίας, που είναι τονισμένη με τους πιο αυστηρούς μετρικούς κανόνες και τα στιχουργικά σχήματα του κλασικισμού.

Η ενότητα «Παρισινοί πίνακες» είναι η μόνη που εντάσσεται στα Άνθη του Κακού (Les Fleurs du Mal) στη δεύτερη έκδοσή τους (1861) και απαρτίζεται από 18 έμμετρα ποιήματα (το συντομότερο 10 στίχοι και το εκτενέστερο 84) που εξιστορούν μια εικοσιτετράωρη περιδιάβαση στο Παρίσι ενός μοναχικού flâneur, μια κάθοδο στην Κόλαση σε 18 εικόνες, μια περιπλάνηση, όπως στον Οδυσσέα του Τζόυς, που αρχίζει ένα πρωί και τελειώνει την αυγή της επόμενης μέρας. Οι συνθέσεις αποτυπώνουν το Παρίσι τη στιγμή που κατεδαφιζόταν και άλλαζε όψη, όταν ο βαρόνος Ωσμάν είχε αναλάβει το τεράστιο έργο να εκσυγχρονίσει τη μεσαιωνική πόλη.
Ο ποιητής, αθέατος πλανόδιος περιπατητής μες στο πλήθος, αναζητά παράδοξες συναντήσεις, αποκαλύπτοντας κρυμμένα τοπία και πρόσωπα που τα βαραίνει η απειλή της απώλειας, του θανάτου. Σε κάθε ποίημα της ενότητας μιλά για τη σύγχρονη μεγαλούπολη με την οξύτητα και την ένταση ενός ονείρου ή ενός εφιάλτη, ποθώντας να εξερευνήσει το ανεξερεύνητο θέμα της σύγχρονης μεγαλούπολης, να αναδείξει τα παντοτινά, αιώνια στοιχεία σ’ ένα τοπίο που διαρκώς μεταβάλλεται. Στα πολυμεταφρασμένα και εξαντλητικά σχολιασμένα 18 ποιήματα, ο Μπωντλαίρ καταγράφει πρώτος αυτός την ποιητική εμπειρία της πόλης του Παρισιού την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, ένα τοπίο υπονομευμένο κι εύθραυστο.

«Απαγορευμένα ποιήματα» ονομάζονται τα πολύ τολμηρά έξι ποιήματα του Μπωντλαίρ που σκανδάλισαν τον σεμνότυφο δημοσιογράφο Gustave Bourdin, ο οποίος, δέκα μόλις μέρες μετά την κυκλοφορία των Fleurs du Mal, δημοσίευσε στην εφημερίδα Le Figaro έναν λίβελο που στηλίτευε τη συλλογή με τρόπο σκαιό. Αμέσως επενέβη το υπουργείο Εσωτερικών, που παρέπεμψε σε δίκη τον εκδότη του βιβλίου, αλλά και τον ποιητή, για προσβολή της δημόσιας αιδούς και των χρηστών ηθών, και ζήτησε την κατάσχεση όλων των αντιτύπων. Το δικαστήριο, εκτός από το πρόστιμο που επέβαλε στον ποιητή και τον εκδότη, γνωμοδότησε πως για να τυπωθεί η συλλογή ξανά έπρεπε να εξοβελιστούν τα έξι βλάσφημα ποιήματα. Η συλλογή κυκλοφόρησε πάλι σε τέσσερα χρόνια, το 1861, χωρίς τα συγκεκριμένα ποιήματα, σημαντικά όμως. Αυτή η δικαστική περιπέτεια, η κρατική αγριότητα της Β΄ Αυτοκρατορίας (υπό το αυταρχικό καθεστώς του Ναπολέοντα Γ΄), στάθηκε η αρχή του τέλους για τον εύθραυστο και ήδη καταβεβλημένο Μπωντλαίρ, αφού τρία χρόνια αργότερα θα υποστεί το πρώτο εγκεφαλικό επεισόδιο.

Στα έξι «Aπαγορευμένα ποιήματα» ανιχνεύουμε όλα σχεδόν τα μοτίβα των Fleurs du Mal: δαιμονολογία, ερωτευμένες γυναίκες, ars amoris, σαδισμός, ανέφικτο και παιδωμές του έρωτα, καταραμένο ζευγάρι, taedium vitae, επιθυμία θανάτου, λήθη, ωμοφαγία. Απόλυτη πρωταγωνίστρια σ’ αυτά είναι η γυμνή και ακόρεστη γυναίκα, η Εύα μετά την πτώση. Τα «Pièces condamnées» (ο γαλλικός τίτλος), μετά τον εξοβελισμό τους από τη συλλογή, αποτελούν πια μια ξεχωριστή, αυτόνομη ενότητα.

Η μετάφραση έγινε από τον έμπειρο Ερρίκο Σοφρά, που έχει αναμετρηθεί με σπουδαία ποιητικά κείμενα: επιστολές και ποιήματα της Έμιλυ Ντίκινσον, σονέτα του Σαίξπηρ, ποιητικές συνθέσεις του Γ. Χ. Ώντεν και του Σάντρο Πέννα, λυρικό θέατρο του Ζεάμι.
Τα Απαγορευμένα ποιήματα είχαν κυκλοφορήσει το 2009 από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, με εικόνες του Πατ Αντρέα.

Η ΛΗΘΗ από τα Απαγορευμένα ποιήματα

Ψυχή ανελέητη, ω έλα στην καρδιά μου,
Τίγρη σκληρή και ράθυμη που σ’ αγαπάω∙
Μες στη βαριά, πλούσια χαίτη σου ζητάω
Να βάλω τα τρεμάμενα τα δάχτυλά μου∙

Στο μεσοφόρι σου, με μύρο ποτισμένο,
Το λυπημένο μου κεφάλι εκεί να θάψω.
Το άρωμα της παλιάς λατρείας δε θα πάψω,
Οσμή από τεφρό λουλούδι, ν’ ανασαίνω.

Όχι να ζήσω πια, να κοιμηθώ ζητάω!
Μες σ’ έναν ύπνο σαν το θάνατο γαλήνιο
Τον έρωτά μου δίχως τύψεις θα σου δίνω,
Το μπρούτζινο, στιλπνό κορμί σου θα φιλάω.

Η άβυσσος του κρεβατιού σου μπορεί μόνο
Τα σιωπηλά τα κλάματά μου να πραΰνει∙
Στα χείλη σου φωλιάζει η τέλεια λησμοσύνη,
Ναρκώνει η Λήθη του φιλιού σου κάθε πόνο.

Στη μοίρα μου, λοιπόν, τη μόνη ηδονή μου,
Θα υποταχτώ ωσάν γι’ αυτό να ήμουν πλασμένος,
Πειθήνιος μάρτυρας, αθώος δικασμένος,
Που υποδαυλίζει η φλόγα του την παιδωμή του,
Και για να πνίξω κάθε μου μνησικακία,
Τ’ ωραίο κώνειο και το νηπενθές βυζαίνω
Απ’ τ’ όρθιο το στήθος σου το αγαπημένο
Που μέσα του δεν έκλεισε καρδιά καμία.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ

Σαρλ Μπωντλαίρ (Charles Baudelaire) (Παρίσι, 1821-1867)
Γενάρχης της σύγχρονης ποίησης και πατέρας της μοντέρνας συνθήκης. Γιος καλλιεργημένου αστού, ερασιτέχνη ζωγράφου με σπουδές Φιλοσοφίας και Θεολογίας (πέθανε όταν ο ποιητής ήταν πέντε χρονών), και της Καρολίνας, που ο Μπωντλαίρ λάτρεψε παθιασμένα όλη του τη ζωή και στα χέρια της ξεψύχησε. Εγκύκλιες σπουδές σε καλά σχολεία στη Λυών και το Παρίσι. Εξαιρετική γνώση της λατινικής και της αγγλικής. Τυπική εγγραφή στη Νομική Σχολή, θαμώνας στο Καρτιέ Λατέν, φιλία με τον Κουρμπέ, τον Νερβάλ, τον Ντελακρουά. Άρρωστος από σύφιλη από τα δεκαοχτώ του, εθίζεται σε κάθε λογής ναρκωτικές ουσίες, δίχως να μπορέσει ν’ απαλλαγεί ποτέ από αυτές. Μεγάλα προβλήματα με τους γονείς εξαιτίας της έκλυτης ζωής· αποφασίζεται ταξίδι του με επιβατικό πλοίο ως την Καλκούτα· επιστρέφει σε τρεις μήνες αποφασισμένος ν’ ασχοληθεί συστηματικά με την ποίηση. Σπουδαίος τεχνοκριτικός από πολύ νεαρή ηλικία, δημοσιεύει από το 1845 κείμενα για τις ετήσιες εκθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικής, τα salon. Γνώρισε στους Γάλλους τον Βάγκνερ, τον Ντε Κουίνσυ και κυρίως τον Πόε, μεταφράζοντας αριστοτεχνικά πέντε τόμους με πεζά του. Έργα: Η Φανφαρλό (νουβέλα, 1847)· η συλλογή ποιημάτων Τα Άνθη του Κακού (1857), «το τελευταίο λυρικό έργο που είχε απήχηση σε όλη την Ευρώπη» (Walter Benjamin)· Οι τεχνητοί παράδεισοι (δοκίμιο, 1860)· Μικρά πεζά ποιήματα (1862), καθώς και σημαντικά κριτικά δοκίμια για τη ζωγραφική, τη μουσική, τη λογοτεχνία. Πέρασε τα τελευταία χρόνια του στο Βέλγιο δίνοντας διαλέξεις για να ζήσει. Πέθανε σε ηλικία 46 ετών.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ ΕΡΡΙΚΟ ΣΟΦΡΑ
Eρρίκος Σοφράς (Αθήνα, 1964)
Σπούδασε Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη και την τέχνη του βιβλίου με τον Ε. Χ. Κάσδαγλη. Από το 1990 μεταφράζει συστηματικά ποίηση από τα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά. Εργάστηκε για χρόνια στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας του ΥΠΕΠΘ.

Χαχαχαχα τι σου ζητώ; 

Εσύ είσαι τα δαιμόνια! Συμφιλιώσου με τον εαυτό σου…

Χαχαχαχα τι σου ζητώ; 

Αφού σε βλέπεις ως εχθρό… 

Συμφιλιώσου μαζί μου, ειμαι με το μέρος σου.

Ακόμη κι αν με βλέπεις απέναντι σου. 

Με τη δική σου πλευρά παλεύω. 

Αυτό που νιώθω αγαπώ, αγαπά με να δεις το εσύ. 

Μέσα από μένα αγάπησε τον εαυτό σου. 

Ξεχνώ, με βλέπεις αντίθετα. 

Συγχώρα με, μέθυσα. Δεν ξέρω τι γράφω. 

Αριθμούς μετρώ. 1-1.

Στο μηδέν καταλήγω. 

Δεν είμαι καλή στην αριθμητική. 

Μετρώ, ξαναμετρώ. 

Τι νόημα έχει; 0 θα δεις. 

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός… Ακούω και ξανακούω. 

Πες μου ποιο φόβο αγάπησες πάλι; 

Ποιο δαιμόνι σε περιτριγυρίζει; 

Ποιος εαυτός σου σου δείχνει παγόβουνα; 

Πάντα υπάρχουν παγόβουνα. 

Ποιοι δαίμονες ποτίζουν την καινούρια σου ζάλη;

Εσύ το δαιμόνι, εσύ ο Έρως. Την ίδια δύναμη. 

Σ’ είδα στον ύπνο μου να φεύγεις, δεν ήθελα να στο πω μην πιαστείς και σου δοθεί ευκαιρία να φύγεις αληθινά. 

Σ’ ακολούθησα. Κυνηγούσες.

Και γω κυνηγούσα εσένα. Στον ύπνο μου. 

Το μηδέν μια χαρά είναι. 

Ισορροπεί τα άπειρα + και τα άπειρα -. 

Δεν είμαι καλή στα μαθηματικά, δεν είχα καλούς βαθμούς. 

Το μηδέν μου φαίνεται υπέροχο. 

Ξαναμέτρα τα και συ.

Σε σένα βασίζομαι. 

Στη δική σου διορατική ματιά βασίζομαι. 

Η μονάδα, μονάδα παραμένει.

Πάλι μόνος. Στις δικές σου σκέψεις μένεις.

Το μαζί απλά τις κάνει πράξη, τις προσθέτει, τις αφαιρεί, τις διαιρεί, τις πολλαπλασιάζει.

Εσύ τα ξέρεις καλύτερα αυτά. 

Είμαι πολύ μικρή για να τα ξέρω αυτά. 

Μικρή και αισιόδοξη. 

Τα «Οικογενειακά ή πολυπρισματικός κόσμος» κατά τον Ιωάννη Πανουτσόπουλο είναι το ασυνόδευτο παιδί που φτάνει στις απόκρημνες ακτές του ανθρωπισμού μας. Μπορεί να είναι και το μωρό που μεγαλώνει στον αποστειρωμένο πολιτισμό μας που μας εξασφαλίζει τα πάντα για να νεκρώσει κάθε επιθυμία.

Παραμένουν όμως και μια ευκαιρία να αντιληφθούμε τα αίτια που: «διαιωνίζουμε τα λάθη μας με άλλοθι τη διαιώνιση του είδους». 

Η ζωή είναι το σπουδαστήριο των λαθών. Ένα «ιδεολογικό κατάλυμα για νεανικά τολμήματα. Ιδιότυπο παρεκκλήσι για έναν κόσμο ανέγγιχτο από την απληστία».

«Γιατί θα έρθει ο καιρός να συναθροιστούμε. Η ανάγκη να σιτιστούν τα πλήθη που επικρέμωνται από το χείλος της αλήθειας. Τότε και ο άρτος θα περισσέψει και ο οίνος θα επαρκέσει. Και τα δίχτυα των αλιέων ολόγιομο θα πιάσουν το φεγγάρι των στοχασμών μας». Ή όπως θα μπορούσε να ειπωθεί σε ένα τετράστιχο:

Ετοιμόγεννες λέξεις

Σε μια στέρφα πατρίδα

Αν γεννήσουν κορίτσι

Θα το βγάλω ελπίδα!

Βιογραφικό:

Ο Ιωάννης Πανουτσόπουλος γεννήθηκε στην πόλη που υπερασπίστηκε ο Αισχύλος και έκανε τα πρώτα του βήματα στην οδό Ισμήνης, πλησίον της οδού Αντιγόνης και πάντα επί Κολωνώ.

Το 2010 κυκλοφόρησε το παιδικό βιβλίο με τίτλο «Τη νύχτα που ξυπνούσε η Αγνωστούπολη» και το 2012 την ποιητική συλλογή «Η Ωραία Κοιμωμένη / δύο μονόλογοι σε ένα όνειρο». Το 2015 το δοκίμιο  «Γιώργος Μαρκόπουλος, ο σκοτεινός Αλφειός της ελληνικής ποίησης» και το 2017 το βιβλίο «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε / ποιητική αντιστοίχιση των Χαιρετισμών στη νεοελληνική γλώσσα» από τις εκδόσεις Τόπος. Από τις εκδόσεις Τόπος κυκλοφόρησαν επίσης οι ποιητικές συλλογές «Επαγγελματικός Προσανατολισμός» (2018) και «Οικογενειακά ή πολυπρισματικός κόσμος» (2020).

Στίχους του έχουν μελοποιήσει και ερμηνεύσει η Φωτεινή Βελεσιώτου, ο Τάσος Γκρους, ο Γιώργος Καζαντζής, ο Νότης Μαυρουδής, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Τάκης Μπίνης, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Ορφέας Περίδης, η Θεοδοσία Στίγγα κ.ά.

Για τις στιχουργικές του συνθέσεις έχει βραβευτεί το 1993 από την ΑΕΠΙ και το 2012 από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του ιδρύματος Ωνάση.

Από το 1996 διατηρεί επί της οδού Ιπποκράτους το παλαιοβιβλιοπωλείο Ίστωρ και  παιδιόθεν την έγνοια και το πάθος για όσα αναιρεί ο χρόνος και όσα ανασταίνει η αγάπη μας.

]]>