Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να κάνει τελικά πολύ λίγες παρεμβάσεις, απομακρύνοντας μόνο τέσσερις υπουργούς, δύο που σχετίζονται με το άσχημο αποτέλεσμα των ευρωεκλογών – Κώστας Σκρέκας λόγω ακρίβειας, Λευτέρης Αυγενάκης, λόγω αγροτών – και δύο που προφανώς κρίθηκε ότι απέτυχαν γενικότερα και ασχέτως του εκλογικού αποτελέσματος: o Δημήτρης Καιρίδης στο Μετανάστευσης και η Δόμνα Μιχαηλίδου στο Εργασίας.

Επίσης, η απομάκρυνση του υφυπουργού Οικονομικών Χάρη Θεοχάρη, εκτιμάται ότι σχετίζεται με την οργή που εξέφρασαν στην κάλπη οι ελεύθεροι επαγγελματίες λόγω του νέου συστήματος φορολόγησής τους.

Στην κυβέρνηση επανέρχονται ο Τάκης Θεοδωρικάκος στο κρίσιμο υπουργείο Ανάπτυξης (για την ακρίβεια), ο Κώστας Τσιάρας στο Αγροτικής Ανάπτυξης – για τον… εξευμενισμό της Θεσσαλίας, μεταξύ άλλων – και ο Νίκος Παναγιωτόπουλος στο Μετανάστευσης, προφανώς για ενίσχυση της ΝΔ στη Βόρεια Ελλάδα.

Η Νίκη Κεραμέως, η οποία κρίθηκε αποτυχημένη σε ένα ακόμα υπουργείο (το Εσωτερικών) και συνδέθηκε με το σκάνδαλο των emails, επιβιώνει τελικά και αναλαμβάνει το Εργασίας.

Γίνονται επίσης μεγάλες αλλαγές στους υφυπουργούς.

Στοχευμένες παρεμβάσεις στο κυβερνητικό σχήμα έκανε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο πλαίσιο του μίνι ανασχηματισμού, με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλο Μαρινάκη, να παρουσιάζει τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης.

Ειδικότερα, η Νίκη Κεραμέως μετακινείται από το υπουργείο Εσωτερικών και τοποθετείται στο υπουργείο Εργασίας αντικαθιστώντας τη Δόμνα Μιχαηλίδου, έχοντας ως υφυπουργό τον Κώστα Καραγκούνη που είναι μία από τις νέες εισόδους στο κυβερνητικό σχήμα.

Ο Κώστας Τσιάρας, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, επανέρχεται στο υπουργικό συμβούλιο ως υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, με τον Λευτέρη Αυγενάκη να βγαίνει εκτός σχήματος.

Ο Τάκης Θεοδωρικάκος, επίσης, επιστρέφει στις συνεδριάσεις του Μεγάρου Μαξίμου στη θέση του υπουργού Ανάπτυξης, με τον Κώστα Σκρέκα να απομακρύνεται από το σχετικό χαρτοφυλάκιο. Υφυπουργός η Ζωή Ράπτη στη θέση του Μάξιμου Σενετάκη.

Στο υπουργείο Πολιτισμού, Υφυπουργός αναλαμβάνει ο Ιάσων Φωτήλας στη θέση του Χρήστου Δήμα.

Ο Γιώργος Μυλωνάκης εισέρχεται στην ομάδα του Μεγάρου Μαξίμου ως Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ.

Ο Θεόδωρος Λιβάνιος αναλαμβάνει το υπουργείο Εσωτερικών από τη Νίκη Κεραμέως, ενώ παραμένει ως Υφυπουργός η Βιβή Χαραλαμπογιάννη. Μετακινείται στο Υπουργείο Εσωτερικών από το Εργασίας και ο Βασίλης Σπανάκης.

Επίσης, ο Χρήστος Δήμας αναλαμβάνει υφυπουργός Οικονομικών στη θέση του Χάρη Θεοχάρη.

Στο Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, υφυπουργός αναλαμβάνει ο Βασίλης Οικονόμου στη θέση της Χριστίνας Αλεξοπούλου.

Τελευταία προσθήκη στο υπουργικό συμβούλιο είναι ο πρώην υπουργός Άμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, ο οποίος θα είναι πλέον ο νέος υπουργός Μετανάστευσης, στη θέση του Δημήτρη Καιρίδη.

Καταληκτικά, στο κυβερνητικό σχήμα εισέρχεται και ο Κώστας Γκιουλέκας ο οποίος είναι μία από τις νέες εισόδους. Αναλαμβάνει Υφυπουργός Μακεδονίας Θράκης στη θέση του Στάθη Κωνσταντινίδη.

Την σύνθεση της νέας κυβέρνησης ανακοίνωσε ο υφυπουργός παρα τω Πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης.

Αναλυτικά το νέο κυβερνητικό σχήμα:
Πρωθυπουργός: Κυριάκος Μητσοτάκης

Τη νέα σύνθεση της κυβέρνησης ανακοίνωσε ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, στη Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης.

Πρωθυπουργός: Κυριάκος Μητσοτάκης

Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών
Υπουργός: Κωστής Χατζηδάκης
Αναπληρωτής Υπουργός: Νίκος Παπαθανάσης
Υφυπουργός: Χρίστος Δήμας
Υφυπουργός: Θάνος Πετραλιάς

Υπουργείο Εξωτερικών
Υπουργός: Γιώργος Γεραπετρίτης
Υφυπουργός: Γιώργος Κώτσηρας
Υφυπουργός: Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου
Υφυπουργός: Κώστας Φραγκογιάννης

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας
Υπουργός: Νίκος Δένδιας
Υφυπουργός: Γιάννης Κεφαλογιάννης

Υπουργείο Εσωτερικών
Υπουργός: Θοδωρής Λιβάνιος
Υφυπουργός αρμόδιος για θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης: Βασίλης Σπανάκης
Υφυπουργός αρμόδιος για Θέματα Μακεδονίας – Θράκης: Κώστας Γκιουλέκας
Υφυπουργός: Βιβή Χαραλαμπογιάννη

Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού
Υπουργός: Κυριάκος Πιερρακάκης
Αναπληρωτής Υπουργός με αρμοδιότητα τον Αθλητισμό: Γιάννης Βρούτσης
Υφυπουργός: Ζέττα Μακρή
Υφυπουργός: Ιωάννα Λυτρίβη

Υπουργείο Υγείας
Υπουργός: Άδωνις Γεωργιάδης
Αναπληρώτρια Υπουργός: Ειρήνη Αγαπηδάκη
Υφυπουργός: Δημήτρης Βαρτζόπουλος
Υφυπουργός: Μάριος Θεμιστοκλέους

Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών
Υπουργός: Χρήστος Σταϊκούρας
Υφυπουργός: Βασίλης Οικονόμου
Υφυπουργός: Νίκος Ταχιάος

Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Υπουργός: Θεόδωρος Σκυλακάκης
Υφυπουργός: Νίκος Ταγαράς
Υφυπουργός: Αλεξάνδρα Σδούκου

Υπουργείο Ανάπτυξης
Υπουργός: Τάκης Θεοδωρικάκος
Υφυπουργός: Ζωή Ράπτη
Υφυπουργός: Άννα Μάνη – Παπαδημητρίου

Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης
Υπουργός: Νίκη Κεραμέως
Υφυπουργός: Κώστας Καραγκούνης
Υφυπουργός: Πάνος Τσακλόγλου

Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη
Υπουργός: Μιχάλης Χρυσοχοΐδης
Υφυπουργός: Ανδρέας Νικολακόπουλος

Υπουργείο Δικαιοσύνης
Υπουργός: Γιώργος Φλωρίδης
Υφυπουργός: Γιάννης Μπούγας

Υπουργείο Πολιτισμού
Υπουργός: Λίνα Μενδώνη
Υφυπουργός: Ιάσων Φωτήλας

Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου
Υπουργός: Νίκος Παναγιωτόπουλος
Υφυπουργός: Σοφία Βούλτεψη

Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας
Υπουργός: Σοφία Ζαχαράκη
Υφυπουργός: Κατερίνα Παπακώστα

Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων
Υπουργός: Κώστας Τσιάρας
Υφυπουργός: Διονύσης Σταμενίτης
Υφυπουργός: Χρήστος Κέλλας

Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής
Υπουργός: Χρήστος Στυλιανίδης
Υφυπουργός: Στέφανος Γκίκας

Υπουργείο Τουρισμού
Υπουργός: Όλγα Κεφαλογιάννη
Υφυπουργός: Έλενα Ράπτη

Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης
Υπουργός: Δημήτρης Παπαστεργίου
Υφυπουργός: Κωνσταντίνος Κυρανάκης

Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας
Υπουργός: Βασίλης Κικίλιας
Υφυπουργός: Χρήστος Τριαντόπουλος
Υφυπουργός: Ευάγγελος Τουρνάς

Υπουργός Επικρατείας: Μάκης Βορίδης

Υπουργός Επικρατείας: Άκης Σκέρτσος

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ: Θανάσης Κοντογεώργης

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Παύλος Μαρινάκης

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ: Γιώργος Μυλωνάκης

Η ορκωμοσία των νέων μελών της Κυβέρνησης θα πραγματοποιηθεί σήμερα στις 18:00 το απόγευμα στο Προεδρικό Μέγαρο παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αύριο στις 10:00 θα συνεδριάσει υπό τον Πρωθυπουργό το Υπουργικό Συμβούλιο υπό τη νέα σύνθεση με τα θέματα ημερήσιας διάταξης που ήδη έχουν ανακοινωθεί.

Ανοιχτή Πρόσκληση συμμετοχής στο *δωρεάν* ευρωπαϊκό πρόγραμμα Jean Monnet Module Λόμπινγκ Πολιτών και Aλλαγή Πολιτικής στην Ευρώπη 2024.

Για δεύτερη χρονιά, αποπειράται η επιστημονική χαρτογράφηση του πολιτικού lobbying σε νέα θεματική!

Στα πλαίσια του προγράμματος προβλέπεται η δια ζώσης παρακολούθηση σεμιναριακού μαθήματος μεταπτυχιακού επιπέδου «Πολιτικό Λόμπινγκ και Υψηλή Τεχνολογία» για το εαρινό εξάμηνο 2024 (παρέχονται ECTS). Το μάθημα προτείνει την κατανόηση και ερμηνεία της εν λόγω γνωστικής περιοχής συνδυάζοντας τα πεδία: (α) ευρωπαϊκή πολιτική επιστήμη και θεωρία του κράτους, (β) πολιτική οικονομία και ευρωπαϊκή βιομηχανική πολιτική και (γ) πολιτική κοινωνιολογία και κοινωνική δράση. Επιπλέον στόχος του φετινού μαθήματος είναι η ανάλυση φαινομένων όπως: οι Big Tech ως πολιτικοί δρώντες και το tech κεφάλαιο ως εργαλείο πολιτικής στην ΕΕ, η σύγχρονη διεθνής πολιτική οικονομία με έμφαση στους Tech Giants και τον ρόλο τους μέσα στην διεθνή οικονομία, η τεχνολογία ως anti-lobbying στην υπηρεσία των κινημάτων, των κομμάτων, των συνδικάτων και της Κοινωνίας των Πολιτών.

Εάν είσαι απόφοιτος/η τριτοβάθμιας ανώτατης εκπαίδευσης (ΑΕΙ & ΤΕΙ), μεταπτυχιακός/ή φοιτητής/τρια, υποψήφιος/α διδάκτορας ή ερευνητής/τρια δήλωσε συμμετοχή στέλνοντας ηλεκτρονικό μήνυμα στο: europeancitizenlobbying@gmail.com

Ως θέμα του ηλεκτρονικού μηνύματος συμπληρώνεται το ονοματεπώνυμο, ενώ εντός του μηνύματος θα πρέπει να επισυνάπτεται σε μορφή PDF το πιο πρόσφατο αποδεικτικό (πτυχίο ή μεταπτυχιακός τίτλος) καθώς και ένα βιογραφικό. Σε περίπτωση που κάποιο ηλεκτρονικό μήνυμα δεν περιλαμβάνει τα απαιτούμενα δικαιολογητικά έγγραφα δεν θα συγκαταλέγεται στις αιτήσεις.

Δήλωση αιτήσεων συμμετοχής μέχρι 29/02/2024.

Έναρξη μαθημάτων στις 08/03/2024.

Για περισσότερες πληροφορίες, ερευνητικό υλικό και φωτογραφίες/βίντεο από τις περσινές δράσεις επισκεφθείτε τον επίσημο ιστότοπο του προγράμματος: https://lobbyingeu.kopenaccess.gr/

America Is a Root Cause of Israel and Palestine’s Latest War

Καθώς οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι θρηνούν τους νεκρούς και περιμένουν με φόβο τα νέα για όσους αγνοούνται τώρα, είναι αδύνατο για πολλούς να αντισταθούν στην τάση να αναζητούν κάποιον που να κατηγορούν.  Οι Ισραηλινοί και οι υποστηρικτές τους θέλουν να ρίξουν όλη την ευθύνη στη Χαμάς, της οποίας η άμεση ευθύνη για τη φρικτή επίθεση σε Ισραηλινούς αμάχους δεν αμφισβητείται. Όσοι βλέπουν με συμπάθεια την παλαιστινιακή υπόθεση αντιλαμβάνονται την τραγωδία ως το αναπόφευκτο αποτέλεσμα δεκαετιών κατοχής και της σκληρής και παρατεταμένης μεταχείρισης του Ισραήλ προς τους Παλαιστίνιους υπηκόους του. Άλλοι επιμένουν ότι υπάρχει άφθονο φταίξιμο και ότι όποιος βλέπει τη μια πλευρά ως εντελώς αθώα και την άλλη ως αποκλειστικά υπεύθυνη, έχει χάσει κάθε ικανότητα για δίκαιη κρίση.

Αναπόφευκτα, η διαμάχη για το ποιος από τους άμεσους πρωταγωνιστές φταίει, περισσότερο συσκοτίζει άλλες σημαντικές αιτίες που δεν σχετίζονται αυστηρά με τη μακρά σύγκρουση μεταξύ Σιωνιστών Ισραηλινών και Παλαιστινίων Αράβων. Ωστόσο, δεν πρέπει να παραβλέπουμε αυτούς τους άλλους παράγοντες ακόμη και κατά τη διάρκεια της παρούσας κρίσης, επειδή οι επιπτώσεις τους μπορεί να συνεχίσουν να αντηχούν πολύ μετά τη λήξη των σημερινών μαχών.

To πού αρχίζει κανείς να ανιχνεύει τα αίτια είναι υποκειμενικό (από το βιβλίο του Theodor Herzl του 1896, Το Εβραϊκό Κράτος ; απ’ τη Διακήρυξη του Μπάλφουρ του 1917; την αραβική εξέγερση του 1936; το σχέδιο διχοτόμησης του ΟΗΕ το 1947; τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948 ή τον πόλεμος των Έξι Ημερών του 1967;), αλλά θα ξεκινήσω το 1991, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες αναδείχθηκαν ως η αδιαμφισβήτητη εξωτερική δύναμη στις υποθέσεις της Μέσης Ανατολής και άρχισαν να προσπαθούν να οικοδομήσουν μια περιφερειακή τάξη που εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους.

Μέσα σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο, υπάρχουν τουλάχιστον πέντε βασικά επεισόδια ή στοιχεία που μας βοήθησαν να έρθουμε στα τραγικά γεγονότα των δύο τελευταίων εβδομάδων.

Το πρώτο ήταν ο πόλεμος του 1991 στον Κόλπο και τα επακόλουθά του: Η ειρηνευτική διάσκεψη της Μαδρίτης. Ο Πόλεμος του Κόλπου ήταν μια εκπληκτική επίδειξη της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος και της διπλωματικής τέχνης που εξάλειψε την απειλή που είχε θέσει ο Σαντάμ Χουσεΐν για την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων. Με τη Σοβιετική Ένωση να πλησιάζει στην κατάρρευση, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν πλέον σταθερά στη θέση του οδηγού. Ο τότε Πρόεδρος George Bush (πατέρας), ο υπουργός Εξωτερικών James Baker και μια έμπειρη ομάδα της Μέσης Ανατολής άδραξαν αυτήν την ευκαιρία για να συγκαλέσουν μια ειρηνευτική διάσκεψη τον Οκτώβριο του 1991, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι από το Ισραήλ, τη Συρία, τον Λίβανο, την Αίγυπτο, την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και κοινή ιορδανική/παλαιστινιακή αντιπροσωπεία.

Αν και η διάσκεψη δεν απέφερε απτά αποτελέσματα – πόσο μάλλον μια τελική ειρηνευτική συμφωνία – έθεσε τις βάσεις για μια σοβαρή προσπάθεια για την οικοδόμηση μιας ειρηνικής περιφερειακής τάξης. Θα μπαίναμε στον πειρασμό να σκεφτούμε τι θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί εάν ο Μπους είχε επανεκλεγεί το 1992 και είχε δοθεί η ευκαιρία στην ομάδα του να συνεχίσει το έργο της.

Ωστόσο, η Μαδρίτη περιείχε επίσης ένα μοιραίο ελάττωμα, που έσπειρε τους σπόρους πολλών μελλοντικών προβλημάτων. Το Ιράν δεν προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη διάσκεψη και απάντησε στον αποκλεισμό οργανώνοντας μια συνάντηση δυνάμεων «απόρριψης» και προσέγγισε παλαιστινιακές ομάδες -συμπεριλαμβανομένης της Χαμάς και της Ισλαμικής Τζιχάντ- που προηγουμένως είχε αγνοήσει. Όπως παρατηρεί ο Trita Parsi στο βιβλίο του Treacherous Alliance , «Το Ιράν θεωρούσε τον εαυτό του ως μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη και περίμενε μια θέση στο τραπέζι», επειδή η Μαδρίτη «δεν θεωρήθηκε απλώς μια διάσκεψη για την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, αλλά ως η καθοριστική στιγμή στη διαμόρφωση της νέας τάξης στη Μέση Ανατολή». Η απάντηση της Τεχεράνης στη Μαδρίτη ήταν πρωτίστως στρατηγική παρά ιδεολογική: Προσπάθησε να αποδείξει στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλους ότι θα μπορούσε να εκτροχιάσει τις προσπάθειές τους να δημιουργήσουν μια νέα περιφερειακή τάξη εάν δεν ληφθούν υπόψη τα συμφέροντά της.

Και αυτό ακριβώς συνέβη, καθώς οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και άλλες πράξεις εξτρεμιστικής βίας διέκοψαν τη διαδικασία διαπραγμάτευσης των Συμφωνιών του Όσλο και υπονόμευσαν την υποστήριξη του Ισραήλ για μια διευθέτηση κατόπιν διαπραγματεύσεων.  Με τον καιρό, καθώς η ειρήνη παρέμενε άπιαστη και οι σχέσεις μεταξύ του Ιράν και της Δύσης επιδεινώθηκαν περαιτέρω, οι δεσμοί μεταξύ της Χαμάς και του Ιράν έγιναν ισχυρότεροι.

Το δεύτερο κρίσιμο γεγονός ήταν ο μοιραίος συνδυασμός των τρομοκρατικών επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και της επακόλουθης εισβολής των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003. Η απόφαση για εισβολή στο Ιράκ σχετιζόταν μόνο επιφανειακά με την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση, παρόλο που το Μπααθικό Ιράκ είχε υποστηρίξει την παλαιστινιακή υπόθεση με διάφορους τρόπους. Η κυβέρνηση του Τζορτζ Μπους πίστευε ότι η ανατροπή του Σαντάμ θα εξάλειφε την υποτιθέμενη απειλή των ιρακινών όπλων μαζικής καταστροφής, θα υπενθύμιζε στους αντιπάλους την ισχύ των ΗΠΑ, θα έφερνε ένα πλήγμα κατά της τρομοκρατίας ευρύτερα και θα άνοιγε το δρόμο για έναν ριζικό μετασχηματισμό ολόκληρης της Μέσης Ανατολής. δημοκρατικές γραμμές.

Αυτό που πήραν, δυστυχώς, ήταν ένα δαπανηρό τέλμα στο Ιράκ και μια δραματική βελτίωση στη στρατηγική θέση του Ιράν. Αυτή η αλλαγή στην ισορροπία δυνάμεων στον Κόλπο ανησύχησε τη Σαουδική Αραβία και άλλα κράτη του Κόλπου και οι αντιλήψεις για μια κοινή απειλή από το Ιράν άρχισαν να αναδιαμορφώνουν τις περιφερειακές σχέσεις με σημαντικούς τρόπους, συμπεριλαμβανομένης της αλλαγής των σχέσεων ορισμένων αραβικών κρατών με το Ισραήλ. Οι φόβοι για «αλλαγή καθεστώτος» υπό την ηγεσία των ΗΠΑ ενθάρρυναν επίσης το Ιράν να επιδιώξει μια λανθάνουσα ικανότητα πυρηνικών όπλων, οδηγώντας σε σταθερή αύξηση της ικανότητας εμπλουτισμού του και σε ολοένα αυστηρότερες κυρώσεις των ΗΠΑ και του ΟΗΕ.

Εκ των υστέρων, ένα τρίτο βασικό γεγονός ήταν η μοιραία εγκατάλειψη του Κοινού Συνολικού Σχεδίου Δράσης (JCPOA) του 2015 από τον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν και η υιοθέτησή του μιας πολιτικής «μέγιστης πίεσης». Αυτή η ανόητη απόφαση είχε πολλά ατυχή αποτελέσματα: Η αποχώρηση από το JCPOA επέτρεψε στο Ιράν να επανεκκινήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα και να πλησιάσει πολύ πιο κοντά στην πραγματική ικανότητα όπλων, και η εκστρατεία «μέγιστης πίεσης» οδήγησε το Ιράν να επιτεθεί σε αποστολές πετρελαίου και εγκαταστάσεις στον Περσικό Κόλπο και τη Σαουδική Αραβία, και να δείξουουν στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι η προσπάθειά τους για εξαναγκασμό ή ανατροπή δεν ήταν χωρίς κόστος και κινδύνους.

Όπως θα περίμενε κανείς, αυτές οι εξελίξεις αύξησαν τις ανησυχίες των Σαουδαράβων και αύξησαν το ενδιαφέρον τους για την απόκτηση δικής τους πυρηνικής υποδομής. Και όπως προβλέπει η ρεαλιστική θεωρία , οι αντιλήψεις για μια αυξανόμενη απειλή από το Ιράν ενθάρρυναν ήσυχες αλλά σημαντικές μορφές συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας μεταξύ του Ισραήλ και πολλών κρατών του Κόλπου.

Η τέταρτη εξέλιξη ήταν οι λεγόμενες Συμφωνίες του Αβραάμ, κατά κάποιο τρόπο μια λογική επέκταση της απόφασης του Τραμπ να αποχωρήσει από το JCPOA. Το πνευματικό τέκνο του ερασιτέχνη στρατηγού (και γαμπρού του Τραμπ) Τζάρεντ Κούσνερ, οι συμφωνίες ήταν μια σειρά διμερών συμφωνιών που εξομαλύνουν τις σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και του Μαρόκου, του Μπαχρέιν, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Σουδάν. Οι επικριτές σημείωσαν ότι οι συμφωνίες έκαναν σχετικά λίγα για να προωθήσουν την υπόθεση της ειρήνης, επειδή καμία από τις συμμετέχουσες αραβικές κυβερνήσεις δεν ήταν ενεργά εχθρική προς το Ισραήλ ή ικανή να το βλάψει. Άλλοι προειδοποίησαν ότι η περιφερειακή ειρήνη θα παραμείνει άπιαστη όσο η μοίρα των 7 εκατομμυρίων Παλαιστινίων που ζουν υπό τον έλεγχο του Ισραήλ δεν έχει επιλυθεί.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν συνέχισε σχεδόν στον ίδιο δρόμο. Δεν έλαβε κανένα ουσιαστικό μέτρο για να σταματήσει την ολοένα και πιο ακροδεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ να υποστηρίζει βίαιες ενέργειες εξτρεμιστών εποίκων, οι οποίες οδήγησαν σε αύξηση των θανάτων και των εκτοπισμών Παλαιστινίων τα τελευταία δύο χρόνια. Αφού απέτυχαν να εκπληρώσουν μια προεκλογική υπόσχεση για άμεση επανένταξη στο JCPOA, εστίασαν τις κύριες προσπάθειές τους στο να πείσουν τη Σαουδική Αραβία να εξομαλύνει τις σχέσεις με το Ισραήλ με αντάλλαγμα κάποιου είδους εγγύηση ασφαλείας των ΗΠΑ και ίσως πρόσβαση σε προηγμένη πυρηνική τεχνολογία.

Gaza-besieged-summary-events-October-15-80-1697393473.jpg |24 Οκτωβρίου 2023

Ο πέμπτος παράγοντας δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός, αλλά μάλλον η διαρκής αποτυχία των Ηνωμένων Πολιτειών να ολοκληρώσουν με επιτυχία τη λεγόμενη ειρηνευτική διαδικασία. Η Ουάσιγκτον είχε μονοπωλήσει τη διαχείριση της ειρηνευτικής διαδικασίας από τότε που οι Συμφωνίες του Όσλο (που, όπως υπονοεί το όνομα, προέκυψαν λόγω της νορβηγικής μεσολάβησης) και οι διάφορες προσπάθειές της όλα αυτά τα χρόνια δεν οδήγησαν τελικά πουθενά. Οι πρώην Πρόεδροι των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον, Τζορτζ Μπους και Μπαράκ Ομπάμα δήλωσαν επανειλημμένα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες -η πιο ισχυρή χώρα του κόσμου στην πλήρη περίοδο της λεγόμενης μονοπολικής στιγμής- είχαν δεσμευτεί να επιτύχουν μια λύση δύο κρατών, αλλά ότι Το αποτέλεσμα είναι τώρα πιο μακριά από ποτέ και μάλλον αδύνατο.

Αυτά τα βασικά στοιχεία είναι σημαντικά, επειδή η φύση της μελλοντικής παγκόσμιας τάξης είναι επιτρεπτή, και πολλά κράτη με επιρροή αμφισβητούν την κατά διαστήματα φιλελεύθερη και ασυνεπώς ακολουθούμενη «τάξη βασισμένη σε κανόνες» που οι Ηνωμένες Πολιτείες υπερασπίζονται εδώ και δεκαετίες. Η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, η Νότια Αφρική, η Βραζιλία, το Ιράν και άλλοι ζητούν ανοιχτά μια πιο πολυπολική τάξη, όπου η εξουσία μοιράζεται πιο ομοιόμορφα. Θέλουν να δουν έναν κόσμο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ενεργούν πλέον ως η λεγόμενη απαραίτητη δύναμη, ως ένας κόσμος που περιμένει από τους άλλους να ακολουθούν τους κανόνες του, διατηρώντας παράλληλα το δικαίωμα να τους αγνοούν όποτε αποδεικνύονται άβολα.

———————————————————

18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2023. Του Stephen M. Walt , αρθρογράφου στο Foreign Policy και του Robert and Renée Belfer καθηγητή διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.

TOG. «Τα τελευταία τούτα χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας. Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, µια και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα ’λεγαν……» (Μενέλαος Λουντέµης – Οδός Αβύσσου, αριθµός Ο), είχατε πει σε μια ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη τον Νοέμβριο του 2021 με αφορμή την επίσκεψή του στην περιοχή. Μπορείτε να μας πείτε, με λίγα λόγια, ποιες «μισές αλήθειες και μεγάλα ψέματα» εννοούσατε;

ΣΠ. Πράγματι ο πρωθυπουργός είπε πολλά ψέματα και μισές αλήθειες για να δικαιολογήσει το κλείσιμο της λιγνιτικής παραγωγής το 2023. Πρώτο ψέμα είναι ότι «Υπάρχουν διεθνείς δεσμεύσεις της Χώρας μας για τη μείωση του διοξειδίου του άνθρακα (CO2)». Η αλήθεια είναι ότι «συμφωνία του Παρισιού» προβλέπει συνολικά η ΕΕ να μειώσει τις εκπομπές CO2. Στα πλαίσια του εσωτερικού καταμερισμού της ΕΕ η Χώρα μας λόγω της οικονομικής κρίσης που έφερε μείωση της κατανάλωσης ρεύματος και αποβιομηχάνιση έχει μειώσει κατά πολύ τις εκπομπές CO2 και σήμερα εκπέμπει 1.000 κιλά κατά άτομο ανά έτος λιγότερο από το μ.ο των χωρών της ΕΕ. Αντίθετα οι μεγάλοι ρυπαντές της ΕΕ (Γερμανία, Πολωνία, Τσεχία κ.α) όχι μόνο δεν μείωσαν αλλά αυξάνουν τις εκπομπές CO2.

Δεύτερο ψέμα είναι ότι ενδιαφέρθηκε για να βελτιωθεί το περιβάλλον της Δυτικής Μακεδονίας με το κλείσιμο Ορυχείων και μονάδων. Όσοι έχουμε ασχοληθεί με το θέμα αυτό αλλά και οι τοπικές κοινωνίες γνωρίζουμε ότι το περιβάλλον στη Δυτική Μακεδονία με την απόφαση για πρόωρο κλείσιμο των ορυχείων δημιούργησε μεγαλύτερα περιβαλλοντικά προβλήματα. Αυτό οφείλεται στο ότι κλείνοντας απότομα τα ορυχεία δεν έγινε η πρώτη αποκατάσταση (να κλείσουν οι τρύπες) που όφειλε να την κάνει η ΔΕΗ μέσω της ίδιας της εξορυκτικής διαδικασίας. Αυτό έφερε ένα ντόμινο κατολισθήσεων στους γύρω οικισμούς, αυταναφλέξεις λιγνιτών με εκπομπές μονοξειδίου του άνθρακα, που είναι ισχυρό δηλητήριο, αποστράγγιση του υδροφόρου ορίζοντα και με ορατό πλέον των κίνδυνο αποστράγγισης του «συστήματος των τεσσάρων λιμνών του Αμυνταίου» (Χειμαδίτιδα, Ζάζαρη, Πετρών και Βεγορίτιδα). Η καταστροφή δασών, βουνών, ποταμών χορτολιβαδικών εκτάσεων κ.α για την εγκατάσταση τεράστιας ισχύος Βιομηχανικών ΑΠΕ χειροτέρεψε κατά πολύ το περιβάλλον της Δ. Μακεδονίας.

Είπε κι άλλα ψέματα ο  Πρωθυπουργός αλλά δεν είπε την αλήθεια: Ότι το πρόωρο και αναίτιο κλείσιμο της λιγνιτικής παραγωγής έγινε επειδή υπήρξε συμφωνία της Κυβέρνησης με τις ΗΠΑ και το Ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο. Η συμφωνία αυτή είναι για να εισχωρήσει το Αμερικάνικο Κεφάλαιο στην ενέργεια της Χώρας μας και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη με το Αμερικάνικο Υγροποιημένο Σχιστολιθικό Υγροποιημένο Αέριο (LNG), συμφωνία που την υποστηρίζουν και οι Έλληνες εφοπλιστές οι οποίοι έχουν κατασκευάσει πάρα πολλά τέτοια πλοία και σήμερα έχουν τον μεγαλύτερο στόλο στον κόσμο.

TOG. «Κλείνουν την τηλεθέρμανση – Παγώνουν 70.000 κατοίκους!». Πριν ενάμιση περίπου χρόνο είχατε συμφωνήσει σε αυτή τη θέση διαμαρτυρίας των εργαζομένων στη ΔΕΥΑ Κοζάνης, υποστηρίζοντας κι εσείς ότι πρόκειται για μια παράπλευρη απώλεια της απολιγνιτοποίησης. Σήμερα, ποιες άλλες, παράπλευρες ή ευθείες, απώλειες πιστεύετε πως έχουμε από αυτή την «πρόωρη και αναίτια αποβιομηχάνιση της περιοχής μας;» όπως τη λέτε;

ΣΠ. Ευθείες απώλειες είναι η απώλεια 4.000  άμεσων θέσεων εργασίας που, σύμφωνα με το ΤΕΕ Δ. Μακεδονίας πρέπει να πολλαπλασιαστούν με τον συντελεστή 3,9 για να μας δώσουν τις συνολικές απώλειες θέσεων εργασίας και στο δευτερογενή και τριτογενή τομέα της οικονομίας. Είναι η απώλεια 1,5 δις ευρώ ετησίως από τη μείωση κύκλου εργασιών της ΔΕΗ. Είναι η εγκατάλειψη της Περιοχής από το 21,5% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Είναι η συνολική μείωση του πληθυσμού της Δ. Μακεδονίας κατά 10,1% σε σχέση με την προηγούμενη απογραφή που φυσικά γι αυτό συντελούν κι άλλοι λόγοι. Είναι η περιβαλλοντική υποβάθμιση της Περιοχής. Και παράπλευρες είναι η αλλαγή καυσίμου στις τηλεθερμάνσεις που ανεβάζει τραγικά το κόστος για τους πολίτες. Είναι η ακύρωση μετεγκαταστάσεων όπως της Ακρινής, είναι η κωλυσιεργία και τελικά η μη μετεγκατάσταση ακόμα της Ποντοκώμης, της Μαυροπηγής, των Αναργύρων, των Βαλτονέρων της Αχλάδας κ.α Υπάρχουν πολλές ακόμα απώλειες που θα φανούν σιγά- σιγά στο βάθος του χρόνου.

TOG. Ποιοι είναι οι στόχοι και οι  επιδιώξεις της  «Αριστερής Συμπόρευσης»  για την Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας κύριε Πράσσο;

ΣΠ. Ο εκλογικός μας στόχος είναι να μπούμε και μάλιστα όσο το δυνατόν περισσότερο ενισχυμένοι στο νέο Περιφερειακό Συμβούλιο. Οι πολιτικοί και αγωνιστικοί μας στόχοι που είναι και δέσμευση τιμής προς τους πολίτες είναι να φέρνουμε μέσα στο Π.Σ όλα τα προβλήματα των κατοίκων όπου θα παλεύουμε να λυθούν αλλά κυρίως να είμαστε μπροστάρηδες στους αγώνες που θα αναπτυχθούν το επόμενο διάστημα στην Περιοχή μας. Ο λαός της Δυτικής Μακεδονίας ξέρει ότι θα τηρήσουμε την υπόσχεσή μας επειδή την τηρήσαμε στο ακέραιο και αυτά τα τέσσερα χρόνια, υπερβάλλοντας πολλές φορές τον εαυτό μας και τις δυνάμεις μας.

Θα μπορούσε να είναι και κίνημα. Η, έστω, τάση. Ωραίο όνομα θα είχε, «σηκωμένα μανίκια», ενδυματολογικά θα ήταν σίκ, με συγγενείς αναφορές σε λευκά κολάρα, κοστούμια και άλλα αμπιγέ. Με κίνητρα δυνατά, την φιλελεύθερη προσφορά, και συμμάχους άλλα λαϊκά κινήματα, όπως αυτό των μετακλητών, των ειδικών γραμματέων, των ημέτερων γενικώς. Άσε που ευνοεί και η διεθνής συγκυρία, βλέπε χάος, Γαλλία. Και κάπως έτσι δημιουργούνται τα κινήματα, ή έστω οι τάσεις.

Είναι ωραία στον παράδεισο λοιπόν! Έτσι μας λένε κι αυτό καταλαβαίνω αυτές τις μέρες βλέποντας τους εξήντα τόσους νέους υπουργούς που «αναλαμβάνουν». Ότι ζούμε -ή θα ζούμε- σ’ έναν παράδεισο που άμα «σηκώσεις τα μανίκια» και «πέσεις με τα μούτρα στη δουλειά», τότε… για μας κελαηδούν τα πουλιά. «Το κεφάλι κάτω και δουλειά» λοιπόν. Σεμνότητα και εργατικότητα, δύο σε ένα, το συνιστούν και οι επικοινωνιολόγοι. Αυτοί οι νεο-φιλελεύθεροι της κυβέρνησης και της αγοράς που τα «ρυθμίζει όλα».

Ως εδώ καλά. Το μόνο κακό, αν θα μπορούσαμε να το πούμε έτσι, είναι ότι… δουλειές (και λεφτά) δεν υπάρχουν.  Αλλά κι αυτές που υπάρχουν, κάτι εποχικές στα επαπειλούμενα με τουριστικό αφελληνισμό νησιά, κάτι φράουλες στη Μανωλάδα και ροδάκινα του πόνου στην Ημαθία, που μας τις παίρνουν και “λαθραίοι”, κάτι μπαρ-ίστες και μπαρ-ίστριες στο “εθνικό επάγγελμα” των καφεμπαρ, θέλουν, ως πότε; και pass, αλλιώς δεν πας, δε «βγαίνεις», ούτε οικονομικά, ούτε ψυχολογικά, ούτε τίποτα. Βλέμμα στο κενό για τους νέους.

Την προοπτική οικογένειας την ξεχνάς, εννοείται. Ίσως το νεότευκτο “Υπουργείο οικογένειας” να μεριμνήσει. Γιατί χωρίς προοπτική δεν υπάρχει ως γνωστόν και γονιμότης. Και δυστυχώς συρρικνωνόμαστε ως λαός. Μην πω αφανιζόμαστε όπως διαδίδουν κάποιοι. Ελπίζουμε σ’ αυτό (το υπουργείο).

Φοβάμαι όμως πως τα «ανασηκωμένα μανίκια» ούτε στα δάνεια που κάθε μήνα πληρώνουμε ακριβότερα στις “εθνικές μας τράπεζες” έχουν κάποια πειστική ¨κινηματική» απάντηση. Κι ας επιμένει ο κεντρικός μας τραπεζίτης για υψηλότερες επενδυτικές βαθμίδες, λες κι έτσι θα σωθούμε απ’ τα χρέη. Η ex officio «συμπόρευσή» του με τους ανωτέρω «κινηματικούς» μάλλον λίγους αφορά, δηλαδή τους ίδιους, και πάντως όχι τους δανειολήπτες. Προς επίρρωσιν, τα  funds ολοένα και απαιτούν παραπάνω με λιγότερα, το βλέπουμε όλο και πιο συχνά. Παρένθεση. Πριν λίγες μόλις μέρες, ο πρώην υπουργός οικονομικών κος Σταϊκούρας είπε στη Ροδόπη, σε ομογενείς από τη Ρωσία που δεν μπορούν να εκ-πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, όταν τον ρώτησαν γιατί να μην μπορούν να αγοράσουν οι ίδιοι τα δάνειά τους αλλά πωλούνται σε funds: «Εύλογος αλλά άστοχος ο συλλογισμός σας. Αν αγοράσετε εσείς, οι οφειλέτες, τα δάνειά σας στο 20-30% της αξίας τους, όπως τα αγοράζουν κοψοχρονιά οι «επενδυτές», θα βγουν κι άλλοι, κι άλλοι οφειλέτες, να ζητούν το ίδιο!». Ο προβληματισμός τους λοιπόν, κοντολογίς, είναι όχι πόσο θα ξε-πουληθούν τα δάνεια αλλά σε ποιον. Όχι αν θα ωφεληθούν άνθρωποι αλλά τι θ’ απογίνει με το «αντιτραπεζικό, δεν πληρώνω». Είναι το τελευταίο, αυτοί οι «άστοχοι συλλογισμοί», που εύχονται οι αγορές και τα «σηκωμένα μανίκια». Και είναι δυστυχώς και η μεγάλη εικόνα. Την ίδια στιγμή ο κόσμος αναστενάζει κάτω από τα αβέβαια κεραμίδια του. Κλείνει η παρένθεση.

Υπάρχουν κι άλλα που φοβάμαι πως δεν θέλουν και δεν θέτουν τα «μανίκια». Τον ΕΝΦΙΑ που μειώνεται γιατί… μεγαλώνουν οι δόσεις, την αγορά που δουλεύει «εκ περιτροπής», την υγεία μας που κλονίζεται επί πλέον όταν βρεθούμε στις εφημερίες των δημόσιων νοσοκομείων, τα τιμημένα γηρατειά που θα ψάχνουν ως το τέλος ένα ΕΚΑΣ χαμένο, τον δημόσιο πολιτισμό που γίνεται Νομικό πρόσωπο, τη δημόσια εκπαίδευση που πάει…δεξιά, την αντιμετώπιση, «αν και δεν είμαστε υποχρεωμένοι», του προσφυγικού. Hotels all inclusive και πανάκριβα rooms to let δεν είναι τουρισμός για όλους, σίγουρα όχι για τους Έλληνες. Ίσως για τις ανά τον κόσμο τουριστικές ατραξιόν. Στο μεταξύ εξακολουθούν να «χτίζουν και τη θάλασσα» στη Μύκονο. Συνεχίζει η Περιφέρειά μας με τις απίθανες ομορφιές της να κινείται ανάμεσα στον αυτόματο (χάρη στη γενναιότητα κάποιων) και στα αχαρτογράφητα νέο-φωτοβολταϊκά.

Χρειάζονται πολύ και πολλά περισσότερα απ’ το ψευδεπίγραφο «δουλειά, δουλειά, δουλειά», λες και είμαστε τεμπέληδες. Τίποτα δεν θάρθει μόνο του φυσικά. Αλλά τα επαναλαμβανόμενα, περί εργατικότητας, συνέπειας, σταθερότητας κι όλα καλά, όταν ο βυθός του κόσμου όλου βράζει, μετατοπίζουν τα προβλήματα, την προέλευση, την ουσία και τις λύσεις τους. Μας παραπλανούν, οδηγώντας μας σε ατομικές ευθύνες κι ανεπάρκειες, «δες με εμένα που δουλεύω πώς τα καταφέρνω», και αποσιωπούν εκ πεποιθήσεως τους δρώντες και το μεγάλο πλαίσιο μέσα στο οποίο «δεν έχω τη δυνατότητα να δουλεύω και να τα καταφέρνω».

Σίγουρα έχουμε ανάγκη από νέα τροφή και ένα νέο ξε-κίνημα. Όχι όμως αυτό των  «σηκωμένων μανικιών».

11 Φλεβάρη 1917

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που…
συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου.

Είμαι ενταγμένος, ζω, νιώθω ότι στις συνειδήσεις του χώρου μου ήδη πάλλεται η δραστηριότητα της μελλοντικής πόλης, που ο χώρος μου χτίζει. Και μέσα σ’ αυτήν την πόλη η κοινωνική αλυσίδα δεν βαραίνει τους λίγους, μέσα σ’ αυτήν κάθε συμβάν δεν οφείλεται στην τύχη, στη μοίρα, μα είναι ευφυές έργο των πολιτών. Δεν υπάρχει μέσα σ’ αυτήν κανείς που να στέκεται να κοιτάζει από το παράθυρο ενώ οι λίγοι θυσιάζονται, κόβουν τις φλέβες τους. Ζω, είμαι ενταγμένος. Γι’ αυτό μισώ αυτούς που δεν συμμετέχουν, μισώ τους αδιάφορους».

Mετάφραση: Τόνια Τσίτσοβιτς

Πηγή: epohi.gr

«Διάλογος για την τέχνη και την πολιτική»

ΔΟΚΊΜΙΟ, μετάφραση: Στέλα Ζουμπουλάκη, εκδόσεις Αντίποδες, 2021

Τον Δεκέμβριο του 2019, σε μια τηλεοπτική εκπομπή, ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς και ο συγγραφέας Εντουάρ Λουί, δύο καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες και διαφορετικές γενιές,  συναντήθηκαν και συνομίλησαν εφ’ όλης της ύλης μεταξύ τους και με το κοινό, αγγίζοντας σε μικρό ή σε μεγάλο βαθμό πολλά θέματα, σε μια συζήτηση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα που αποτυπώνεται στο ολιγοσέλιδο αυτό βιβλίο.

Ο Διάλογος για την Τέχνη και την Πολιτική, ένας διάλογος με συγκροτημένη επιχειρηματολογία, σεβασμό στην άποψη του συνομιλητή, αλλά και με αιτιολογημένες διαφωνίες, δείχνει στην πράξη ότι «θα πρέπει κι εμείς να μάθουμε να κουβεντιάζουμε», όπως επισημαίνει στο περιεκτικό επίμετρο του βιβλίου ο Θανάσης Καμπαγιάννης.

Δύο είναι οι βασικοί άξονες της συζήτησης, ευδιάκριτοι στους δύο επιμέρους διαλόγους («Εργασία και βία» και «Πολιτική και μεταμόρφωση»): η κυριαρχία της βίας και η πολιτική, από τις πρακτικές του καπιταλισμού, την ανάδυση της ακροδεξιάς, τη στάση και τον λόγο της Αριστεράς απέναντι στα κοινωνικά ζητήματα, μέχρι τους τρόπους καταπολέμησης των κοινωνικών ανισοτήτων και τη θέση του ατόμου, ως φύσει πολιτικού ζώου, εντός του συνόλου.

Οι δύο συνομιλητές, παρά τη διαφορά γενιάς και εμπειρίας, με αφετηρία το κοινό ταξικό βίωμα, εκφέρουν εναργή πολιτικό λόγο, χωρίς να θεωρητικολογούν. Παρότι στο επίκεντρο βρίσκεται η πολιτική, ή ακριβώς γι’ αυτό, επανέρχεται διαρκώς στη συζήτηση η έννοια της βίας ως δράσης και, κυρίως, ως λόγου. Η βία ασκείται από το ίδιο το πολιτικό κατεστημένο, από το πολιτισμικό κεφάλαιο που αξιώνει την αποκλειστική πρόσβαση στην τέχνη, ακόμη και από το άτομο, αφού η διαβρωτική ροή της το καθιστά σταδιακά αγωγό της. Η βία, όμως, είναι πρωτίστως λόγος. Η παρακολούθηση του σύγχρονου δημόσιου λόγου αποκαλύπτει ότι η προερχόμενη από την κυρίαρχη ιδεολογία ρητορική είναι στρατηγική (το πρόσχημα λ.χ. της ατομικής ευθύνης, το οποίο και στον ελληνικό δημόσιο λόγο κυριαρχεί τελευταία, δεν είναι παρά μια βίαιη ρητορική για τη δημιουργία ενοχών στον αποδέκτη και την αποποίηση των κρατικών ευθυνών). Ακόμη και η άνοδος της ακροδεξιάς συνδέεται, από τους συνομιλητές, με τη ρητορική: ο λόγος της ακροδεξιάς φαίνεται ελκυστικός, επειδή ενσωματώνει τα αιτήματα των λαϊκών τάξεων, ενώ η ρητορική του ψεύδους και η συκοφάντηση κάθε αριστερής πρωτοβουλίας τον ισχυροποιεί.

Γενικότερα, στη δημόσια σφαίρα δεσπόζει ο λόγος της Δεξιάς. Αντίθετα, ο λόγος της Αριστεράς μοιάζει πια αμήχανος, αφενός, επιδιώκοντας να αντιπροσωπεύσει καθολικά αιτήματα, ομογενοποιεί, όπως επισημαίνει ο Λουί, τις επιμέρους διακρίσεις και στην ουσία τις αγνοεί,  αφετέρου, δεν θέτει ερωτήματα, αλλά αναγκάζεται να απαντά στις (ακρο)δεξιές προκλήσεις. Σε μια εποχή, όμως, κατά την οποία οι προσδοκίες έχουν μεταβληθεί, κρίνεται επιτακτική η ανάγκη μιας νέας γλώσσας που θα επανανοηματοδοτεί τις διεκδικήσεις των ανθρώπων.

Βασικό χαρακτηριστικό της νέας γλώσσας οφείλει να είναι η αναφορά στην πραγματικότητα στο κοινωνικό-πολιτικό πεδίο, αλλά και στο πολιτιστικό. Έχοντας κοινό κώδικα επικοινωνίας και κοινή καλλιτεχνική ευαισθησία, ο σκηνοθέτης και ο συγγραφέας συγκλίνουν στην άποψη ότι η τέχνη είναι και πρέπει να συνεχίσει να είναι πολιτική, δηλαδή επί της ουσίας ανθρωποκεντρική. Το αισθητικό προϊόν οφείλει να αναφέρεται στην πραγματικότητα, όχι ως καθρέφτης της, αλλά ως φως που θα αποκαλύπτει τις άγριες πτυχές της. Αν η τέχνη έχει χρέος «να καθιστά τον κόσμο αφόρητο» (σ. 60), οι προτεινόμενες λύσεις είναι απτές και αυτονόητα πολιτικές: κοινωνική πρόνοια, δομές, δίκαιη κατανομή του πλούτου, 137 αξιοποίηση της τεχνολογίας προς όφελος του ανθρώπινου χρόνου, συνεργατικές επιχειρήσεις ―μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης, στην οποία επιμένει ιδιαίτερα ο Λόουτς, όχι νοσταλγικά αλλά με ρεαλισμό και όραμα.

Στη σαφή διατύπωση προτάσεων και λύσεων σημαντική είναι η συμβολή των ερωτήσεων του κοινού, οι οποίες συνδέουν τους δύο διαλόγους. Ολόκληρη η συζήτηση είχε προβληθεί στον τηλεοπτικό σταθμό Αλ Τζαζίρα. Η έντυπη έκδοσή της, μαζί με τις ερωτήσεις του κοινού, δεν στερεί τη ζωντάνια, η οποία αποδίδεται έξοχα και στη μετάφραση της Στέλας Ζουμπουλάκη∙ αντίθετα, υπενθυμίζει τον επικοινωνιακό χαρακτήρα του διαλόγου ως είδους. Οι εύλογες διαφωνίες των συνομιλητών (ρόλος της τεχνολογίας, θέση του ατόμου στις συλλογικότητες, ταξική συνείδηση και οργάνωση) δεν είναι αιτία σύγκρουσης και μονολογικής οχύρωσης, δεν είναι πρόταξη βεβαιοτήτων εκπεφρασμένη με άτμητους μονολόγους, αλλά ευκαιρία διαλεκτικής, εμπλουτισμού της επιχειρηματολογίας, προώθησης της συζήτησης.

Τελικά, ο Διάλογος για την Τέχνη και την Πολιτική φανερώνει πως κάθε διάλογος είναι ουσιαστικά πολιτική πράξη και πως η σύγχρονη εξαθλίωση των ασθενέστερων συνδέεται άμεσα με τον αυταρχικό και βίαιο μονόλογο της εξουσίας

• 2 ΑΝΤΙΤΥΠΑ ΘΑ ΔΙΑΤΕΘΟΥΝ(ΔΩΡΕΑΝ) ΜΕ ΚΛΗΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ TOGETHER

Ακολουθεί το βίντεο της συζήτησης (υπότιτλοι δυστυχώς μόνο στα Αγγλικά):

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ-ΠΗΓΕΣ:

ΘΑΛΕΙΑ ΙΕΡΩΝΥΜΑΚΗ: ΕΔΙΠ Νεοελληνικης Φιλολογίας, Τμήμα Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

https://antipodes.gr,

Al Jazeera 

Οι 8 στους 10 λένε ότι δεν αγοράζουν από το «καλάθι του νοικοκυριού», οι 7 στους 10 θεωρούν ότι δεν συμβάλει στη μείωση των ειδών πρώτης ανάγκης. H πλειοψηφία των ερωτώμενων (91,5%) δηλώνει πως επιθυμεί να αγοράζει προϊόντα απευθείας από τους παραγωγούς. Ως πρωταρχικές ανάγκες θέτουν:  –Την κάλυψη του κόστους τροφίμων (73,2%), –Την κάλυψη του κόστους ιατρικής περίθαλψης (59,8%), της θέρμανσης (54,3%) , του ενοικίου (53,9%) Τελείως κομμένα προκύπτουν για τους Έλληνες όλα τα «μη αναγκαία», δηλαδή: «καθόλου / μέτρια σημαντικές» η ψυχαγωγία (77,4%), η ένδυση (76,1%) και η προσωπική φροντίδα (70,2%).

ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΣΠΙΤΙ

–Όσον αφορά τη διατροφή, 7 στους 10 πολίτες σημειώνουν ότι επιλέγουν την αγορά τροφίμων βάσει προσφορών και τιμών.

–Το 41,3% δηλώνει ότι μπορεί να καταναλώνει κρέας

–Το 52,3% καταναλώνει ψάρι μόλις μία φορά την εβδομάδα και το 55,9% πουλερικά επίσης

–Το 74,4% δηλώνει ότι αποφεύγει τη χρήση του φούρνου, το 75% έχει αποφεύγει το καθημερινό μαγείρεμα.

–Το 73,5% των πολιτών προτιμά το γρήγορο ντους, ενώ το 40% μείωσε τις φορές που κάνει μπάνιο!

ΔΙΑΚΟΠΕΣ

–Το 60% των καταναλωτών δεν θα κάνει ούτε μία εβδομάδα διακοπών.

–Το 56,2% απέχει από δραστηριότητες αναψυχής εδώ και μία τριετία –3 στους 10 έχουν να πάνε διακοπές πολλά χρόνια.

–Το 27,8% μπόρεσε να κάνει διακοπές για μία εβδομάδα σε διάστημα μικρότερο των τριών ετών.

ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΑ

–Το 73,7% έχει μειώσει τις φορές που σιδερώνει τα ρούχα, ενώ το 79,4% επιλέγει το πλύσιμο πιάτων στο χέρι για την αποφυγή –χρήσης πλυντηρίου.

–Το 94,6% των καταναλωτών προτιμά την απλώστρα από το στεγνωτήριο.

–Σχεδόν 6 στους 10 πολίτες (59,9%) δηλώνει ότι η τελευταία φορά που έκανε εργασίες συντήρησης κατοικίας ήταν τα τελευταία τρία ή πέντε χρόνια. Μόλις το 4,8% προχωρά σε τακτικές εργασίες συντήρησης.