Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ  των ημερών, τον Απρίλιο του 2018, έπειτα και από διαδικτυακό κάλεσμα της δήθεν «Πατριωτικής Κίνησης» που διατηρούσε δεσμούς με τη Χρυσή Αυγή και οπαδούς μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων, περίπου 150 άτομα ενισχυόμενα και από άλλους, επιτέθηκαν σε ομάδα Αφγανών που πραγματοποιούσαν καθιστική διαμαρτυρία στην πλατεία Σαπφούς. Εκτός από τους πρόσφυγες επιτέθηκαν και στις αστυνομικές δυνάμεις κι έβαλαν φωτιές σε κάδους απορριμμάτων, έριξαν πέτρες, φωτοβολίδες, κροτίδες, μάρμαρα, καδρόνια κ.λπ.

Κατηγορούνται συνολικά 26 άτομα για σειρά κακουργημάτων και πλημμελημάτων με ρατσιστικά χαρακτηριστικά.  Οι συλληφθέντες πρόσφυγες και αλληλέγγυο,ι σχεδόν ένα χρόνο μετά, στις 9 Μαΐου 2019, αθωώθηκαν όλοι ομόφωνα.

 Η δίκη ήταν προγραμματισμένη για την Πέμπτη 2/11. Πήρε, δεύτερη, αναβολή για τις 11 Απριλίου 2024.

Το ντοκιμαντέρ μπορείτε να το βρείτε εδώ:

Συμμετέχουν: Γιώργος Αυγερόπουλος, Δημοσιογράφος/ Ντοκιμαντερίστας, Δημήτρης Βίτσας, Πρώην υπουργός μεταναστευτικής πολιτικής, Έλλη Κρυωνά- Σαράντη, Δικηγόρος, Ηλίας Πιστικός, Ερευνητής, Μυρσίνη Τζινέλλη, Δημοσιογράφος, Μιχάλης Ψημίτης Καθηγητής, τμ. κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία/Σενάριο: Μιχάλης Κατσούρης
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Νατάσα Παπανικολάου, Μοντάζ: Αλέξανδρος Σπάθης, Παραγωγή: Μιχάλης Κατσούρης, Νατάσα Παπανικολάου

______________________

Πληροφορίες-πηγές:

Ηλεκτρονική εφημερίδα  stonisi.gr  https://stonisi.gr/,  https://left.gr/  

ΑΣΦΑΛΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΩΡΑ!

Ο μόνος τρόπος να προστατέψουμε ανθρώπινες ζωές

Το τραγικό ναυάγιο ανοιχτά της Πύλου, με εκατοντάδες ανθρώπους να συνεχίζουν να αγνοούνται και με περισσότερους από 78 να έχουν ανασυρθεί νεκροί, είναι το τελευταίο σε μια μακρά αλυσίδα παρόμοιων ναυαγίων στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

Πρόκειται για τραγωδία αδιανόητων διαστάσεων, που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί πλήρως εάν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί είχαν κατοχυρώσει ασφαλή και νόμιμα περάσματα για την άφιξη των ανθρώπων στην Ευρώπη.

Τέτοια περάσματα είναι ο μόνος τρόπος για να αποφεύγονται αυτές οι τόσο συχνές τραγωδίες. Η απουσία τους δεν αφήνει άλλη επιλογή στους ανθρώπους που πασχίζουν να ξεφύγουν από απειλητικές για τη ζωή τους συνθήκες από το να μετακινούνται μέσω εξαιρετικά επικίνδυνων διαδρομών.

Υπόγραψε την έκκληση και κάλεσε τις ελληνικές αρχές να διασφαλίσουν το άνοιγμα ασφαλών και νόμιμων περασμάτων προς την Ευρώπη, και να πιέσουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο γι’ αυτό, καθώς και να προχωρήσουν στη διεξαγωγή έγκαιρης και αμερόληπτης έρευνας για το τι συνέβη και προκάλεσε το τραγικό ναυάγιο έξω από τις ακτές της Πύλου.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η Πύλος σήμερα, ο Έβρος, η Σάμος και το Αιγαίο. Αυτά είναι προαναγγελθέντα – και «προκατασκευασθέντα»- εγκλήματα.  Τυπικές κι αναμενόμενες εκβάσεις. Κι ας κλαίμε σαν κροκόδειλοι.

Το πρόβλημα είναι ότι μασάμε. Είναι η κοινωνία -και η λογική- της «σιγουριάς και της υποταγής» στην οποία όλοι (μα όλοι) οι υποβολείς μας σπρώχνουν και μας μαθαίνουν να πιστεύουμε. Σιγουριά για μια δουλειά με τον κατώτατο, κι ας μη ζεις, σε ένα  pass που δεν βγάζει πουθενά, σιγουριά στο κλείδωμα χωρών με φράχτες και καλώδια, αρκεί να είναι ελεύθερη η διακίνηση πλούτου και εμπορεύματος, η σιγουριά και αδυναμία  του καναπέ απέναντι στην πρωινομεσημεριανοβραδινη αποχαύνωση απ την TV, αρκεί να βλέπουμε να μαγειρεύουν και να γδύνονται.
Η σιγουριά του τρόμου  δηλαδή. Κι η λογική, τα «σκουπίδια να μην είναι σπίτι μας  κι ας είναι όπου θέλει». Κι ας μας πνίγει η μυρωδιά τους
Αυτό λοιπόν το κράτος ‘σιγουριάς’ και υποκρισίας σήμερα επισήμως πενθεί. Επί τριήμερον μάλιστα. Θα ξαναπενθήσει πιθανότατα στην επόμενη τραγωδία. Κι αν οι νεκροί στ’ αμπάρια είναι μελαμψοί ή μαύροι, αν είναι «οι άνθρωποι αυτοί», θα ξανασυντρέξουν, κατόπιν εορτής, «μ’ ενδιαφέρον», υπουργοί και πρόεδροι. Με θρασύ αντίλογο στο λόγο και στη λογική. «Η χώρα μου», «ο εχθρός», «η προστασία των συνόρων μας», «δεν είναι πρόσφυγες αλλά (λαθρο)μετανάστες». Για την ταμπακιέρα ούτε λόγος. Τι τους κάνει να μπαίνουν στις νεκροφόρες μαζί με τα παιδιά τους; Τι συμβαίνει στις χώρες τους; Πώς ζουν και… τι περιλαμβάνει το πρωινό τους; Ποιος κόβει τα δέντρα τους και κάνει εξορύξεις στη γη τους; Ποιος τους πουλάει όπλα και πόσο κερδίζει ; Τι λένε για όλα αυτά το διεθνές δίκαιο, η Ευρώπη των αξιών και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Και η Frontex που αλλοιθωρίζει;

Ξεχνάμε γενικώς, όπως και στα Τέμπη τους δικούς μας. Ξαναμεγαλώνουμε φράχτες, ξαναστήνουμε ανθρωποκαταυλισμούς, επαναεκτιμούμε τους ανθρώπους με το κεφάλι, με τα «πένθη» και τις αποζημιώσεις -20.000€ καλά είναι;
Δεν πιστεύουμε και δε μπορούμε να συμμετέχουμε σ’ αυτό το δικό τους «πένθος». Συμμετέχουμε στο καθημερινό, στο αληθινό, στην αλληλεγγύη και την συναντίληψη στην πράξη κι όχι με κορώνες και βολικούς αφορισμούς. Και, πριν απ’ όλα, στην αποκάλυψη των πραγματικών αιτίων.

Τα αίτια της πυρκαγιάς δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστά και δεν έχουν αναφερθεί θύματα.

Έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες προσφυγικές κρίσεις στον κόσμο  και ωστόσο δεν γνωρίζουν όλοι τι ακριβώς συμβαίνει με τους Ροχίνγκια.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος επιδείνωσε αυτή την εχθρότητα. Οι Μουσουλμάνοι υποστήριξαν τους Βρετανούς ενώ πολλοί Βουδιστές υποστήριξαν τους Ιάπωνες. Μετά την ανεξαρτησία της Μιανμάρ το 1948, οι Μουσουλμάνοι πολέμησαν για ίσα δικαιώματα, αλλά ηττήθηκαν, ενισχύοντας περαιτέρω το χάσμα στην κοινότητά τους.

Μία από τις πρώτες περιπτώσεις μετακίνησης προσφύγων Ροχίνγκια στο Μπαγκλαντές χρονολογείται από το 1978. Μια άλλη μετανάστευση σημειώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Σε καθεμία από αυτές τις δύο περιπτώσεις, περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι Ροχίνγκια εγκατέλειψαν τη Μιανμάρ και την Πολιτεία Ραχίν.

Το επίσημο καθεστώς του «πρόσφυγα» είναι κάτι με το οποίο οι Ροχίνγκια αγωνίζονται χρόνια τώρα. Πριν από το 1992, όσοι μετακόμισαν στο Μπαγκλαντές επικεντρώθηκαν στη νοτιοανατολική περιοχή του Cox’s Bazar, κοντά στα σύνορα της Μιανμάρ. Δύο επίσημα στρατόπεδα προσφύγων είχαν δημιουργηθεί για να υποστηρίξουν την εισροή ανθρώπων — το Kutupalong και το Nayapara. Ωστόσο, με τον αυξανόμενο αριθμό των Ροχίνγκια που μετακινούνται στο Μπαγκλαντές μετά το 1992, δεν αναγνωρίζονται πλέον επίσημα από την κυβέρνηση της χώρας. Αντιθέτως, θεωρούνται ως μη εγγεγραμμένοι πρόσφυγες και αφήνονται να δημιουργήσουν τους δικούς τους αυτοσχέδιους καταυλισμούς στην περίμετρο των δύο στρατοπέδων που έχουν ήδη δημιουργηθεί.

Πού συμβαίνει η κρίση των Ροχίνγκια;

Η πλειονότητα της τρέχουσας προσφυγικής κρίσης βρίσκεται στο Μπαγκλαντές, συγκεκριμένα γύρω από τους προσφυγικούς καταυλισμούς στο Cox’s Bazar. Το Kutupalong και το Nayapara ξεκίνησαν ως τα δύο καταγεγραμμένα στρατόπεδα προσφύγων. Μετά το 1992, όταν όλο και περισσότερες οικογένειες Ροχίνγκια άρχισαν να καταφεύγουν στο Μπαγκλαντές, χτίστηκαν μικρότερα χωράφια γύρω από τους επίσημους κόμβους, προκαλώντας ακόμη περισσότερο συνωστισμό και περιορισμένη διαθεσιμότητα πόρων. Υπολογίζεται ότι τώρα  στο Cox’s Bazar ζουν περίπου 919.000  πρόσφυγες.

Το Kutupalong είναι ο μεγαλύτερος προσφυγικός χώρος μέχρι σήμερα. Οι Ροχίνγκια πλημμυρίζουν στο Cox’s Bazar αναζητώντας καταφύγιο, τροφή, ασφαλές πόσιμο νερό και συχνά υγειονομική περίθαλψη. Όσοι φτάνουν έχουν λίγα, αν υπάρχουν, υπάρχοντα και αναζητούν βοήθεια και πόρους που μειώνονται σταθερά σε διαθεσιμότητα. Παρόλο που ο πληθυσμός του καταγεγραμμένου προσφυγικού καταυλισμού Kutupalong μειώνεται τα τελευταία χρόνια, ο αριθμός των προσφύγων που ελπίζουν να βρουν καταφύγιο στους ανεπίσημους και μη καταγεγραμμένους οικισμούς έχει αυξηθεί σημαντικά.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί γιατί οι πρόσφυγες εγκαταλείπουν τα σπίτια και τις κατοικίες τους στη Μιανμάρ. Χρόνια βίας, διακρίσεων και προκαταλήψεων έχουν προκαλέσει ορισμένες εξεγέρσεις από την πλευρά των Ροχίνγκια.

Πολλά χωριά των Ροχίνγκια έχουν στοχοποιηθεί και καταστραφεί από πυρκαγιά στην Πολιτεία Ραχίν, εκτοπίζοντας βίαια τον πληθυσμό των Ροχίνγκια. Η προσφυγική κρίση των Ροχίνγκια ξεκίνησε στην πατρίδα τους, μεγάλο μέρος της οποίας έχει κατεδαφιστεί και συνεχίζει να καίγεται και να σβήνει.

Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα της προσφυγικής κρίσης των Ροχίνγκια;

Με έναν αριθμό παραγόντων που συμβάλλουν στις αυξημένες εντάσεις και τις αιχμές των Ροχίνγκια που αναζητούν καταφύγιο, τα μεμονωμένα γεγονότα της προσφυγικής κρίσης των Ροχίνγκια μπορεί μερικές φορές να γίνουν ασαφή. Ακολουθεί ένα σύντομο χρονοδιάγραμμα για να επισημανθούν τα βασικά γεγονότα, οι επιθέσεις και οι συγκρούσεις που αύξησαν την κατάσταση κρίσιμης και έκτακτης ανάγκης για την προσφυγική κρίση των Ροχίνγκια:

• 1962 : Η στρατιωτική διακυβέρνηση γίνεται κανόνας και νόμος σε όλη τη Μιανμάρ. Ως αποτέλεσμα, ο μουσουλμανικός πληθυσμός στην πολιτεία Rakhine κυριαρχείται από μαχητές και μια βουδιστική πλειοψηφία. Οι πρόσφυγες αρχίζουν να καταφεύγουν στο Μπαγκλαντές καθώς πολλές κυβερνητικές εκστρατείες εκτοπίζουν βίαια τους υπηκόους της Μιανμάρ.
• 1982 : Επίσημη ανακοίνωση της Μιανμάρ δηλώνει 135 εθνικά αναγνωρισμένες εθνοτικές ομάδες. Οι Ροχίνγκια δεν περιλαμβάνονται, αφήνοντάς τους απάτριδες και χωρίς υπηκοότητα.
• Ιούνιος και Οκτώβριος 2012 : Η στοχευμένη θρησκευτική βία στην Πολιτεία Ραχίν επηρεάζει αισθητά μεγάλες ομάδες Ροχίνγκια. Περισσότεροι από 200 άνθρωποι σκοτώνονται και άλλοι 150.000 μένουν άστεγοι.
• 2014 : Διενεργείται η πρώτη επίσημη απογραφή εδώ και δεκαετίες — και στους Ροχίνγκια απαγορεύεται να συμμετέχουν.
• Νοέμβριος 2015 : Διεξάγονται δημοκρατικές εκλογές για πρώτη φορά μετά τη χαλάρωση της στρατιωτικής διακυβέρνησης. Οι Ροχίνγκια αποκλείονται από τη συμμετοχή τόσο ως υποψήφιοι όσο και ως ψηφοφόροι.
• 9 Οκτωβρίου 2016 : Ένοπλες συγκρούσεις στην πολιτεία Ραχίν αναγκάζουν 87.000 Ροχίνγκια να καταφύγουν στο Μπαγκλαντές.
• 25 Αυγούστου 2017 : Η βία ξεσπά ξανά και μια σειρά επιθέσεων, με θανάτους και από τις δύο πλευρές, καταλύει την τρέχουσα μετακίνηση των ανθρώπων των Ροχίνγκια σε στρατόπεδα εντός του Cox’s Bazar.
• 23 Οκτωβρίου 2017 : Περισσότεροι από 600.000 άνθρωποι Ροχίνγκια έχουν εγκαταλείψει την Πολιτεία Ραχίν από τότε που οι κοινότητές τους καταστράφηκαν τον Αύγουστο.
• Απρίλιος 2018 : Υπολογίζεται ότι 781.000 πρόσφυγες έχουν δημιουργήσει καταυλισμούς σε εννέα οικισμούς εντός του Cox’s Bazar.

Υπάρχουν ακόμη πολλοί Ροχίνγκια στην Πολιτεία Ραχίν, που ζουν σε στρατόπεδα εσωτερικών εκτοπισμών και σε ολόκληρη την περιοχή. Ωστόσο, σχεδόν 1 εκατομμύριο πρόσφυγες έχουν καταφύγει στο Μπαγκλαντές όλα αυτά τα χρόνια, με την πλειονότητα αυτών να φθάνουν μετά τις βίαιες συγκρούσεις τον Αύγουστο του 2017. Είναι εύκολο, όταν παρουσιάζονται με αυτούς τους αριθμούς, να κατανοήσουμε το ζήτημα του υπερπληθυσμού και των ελάχιστων προσβάσιμων πόρων για όλους οι Ροχίνγκια τώρα στο Cox’s Bazar.

Τι κρύβεται πίσω από τη βία κατά των Ροχίνγκια;

Ο κύριος λόγος για τις συγκρούσεις και τις βίαιες επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα μεταξύ της κυβέρνησης της Μιανμάρ και του λαού Rohingya έγκειται αποκλειστικά στις διαφορετικές θρησκευτικές και εθνοτικές τους ταυτότητες. Χρονολογείται από το 1800, οι Βρετανοί αποίκησαν την περιοχή της Μιανμάρ. Υπό βρετανική κυριαρχία, ο Ραχίν είδε μια επέκταση της μουσουλμανικής κοινότητας, διπλασιαζόμενη σε διάστημα 50 ετών.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος διέλυσε ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ του πληθυσμού στην Πολιτεία Rakhine. Ενώ οι Μουσουλμάνοι ευνοούσαν τους Βρετανούς και τα συμμαχικά στρατεύματα, πολλοί από τους Βουδιστές στο Ραχίν υποστήριξαν τους Ιάπωνες. Μετά τον πόλεμο, το 1948, η Μιανμάρ κέρδισε την ανεξαρτησία της από τη βρετανική κυριαρχία. Αμέσως μετά, ο μουσουλμανικός πληθυσμός ξεκίνησε μια εξέγερση στην πολιτεία Rakhine αναζητώντας ίσα δικαιώματα και αυτονομία. Η κυβέρνηση στη Μιανμάρ νίκησε την εξέγερση, ενισχύοντας τη διαίρεση και την αρνητική προκατάληψη εναντίον του λαού Ροχίνγκια.

Μετά από αυτές τις ήττες, οι εντάσεις ενισχύθηκαν, εκτοπίζοντας βίαια τον υπόλοιπο πληθυσμό του λαού Ροχίνγκια.

Η Μιανμάρ είναι μια χώρα σε ροή και εξακολουθεί να παλεύει με το όραμα και την ταυτότητά της. Για κάποιους, αυτό το όραμα δεν περιλαμβάνει καθόλου τους Ροχίνγκια.

Οι Ροχίνγκια έχουν καταφύγει σε διάφορες χώρες. Ενώ το Μπαγκλαντές έχει αναμφίβολα δει τον υψηλότερο αριθμό προσφύγων, οι Ροχίνγκια έχουν εξαπλωθεί σε όλη την Ασία μέσω του νερού, κινδυνεύοντας με θάνατο, πείνα και ασθένειες στην πορεία. Το 1978 ξεκίνησε η πρώτη φυγή προσφύγων, που οδήγησε πολλούς να διασχίσουν τα ύδατα με βάρκες στη νοτιοανατολική Ασία και όχι μόνο. Οι Ροχίνγκια κατοικούν στις ακόλουθες χώρες:

• Μπαγκλαντές
• Ταϊλάνδη
• Φιλιππίνες
• Μαλαισία
• Ινδονησία
• Η Γκάμπια
• Ινδία
• Οι Ηνωμένες Πολιτείες

 

πληροφορίες: https://www.mercycorps.org/

Στην καταγγελία της στο η ΜΚΟ HumanRights360 αναφέρει ως σημείο όπου βρίσκονταν οι πρόσφυγες νησίδα που –κατά τους περισσότερους χάρτες– μοιράζονται η Ελλάδα και η Τουρκία. Όμως οι αρχικές εικόνες τους δείχνουν σε άλλη νησίδα, 4 χλμ. μακριά, η οποία ανήκει στην Τουρκία. Το Spiegel τους παρουσίασε σαν να βρίσκονταν πάντα στην ίδια νησίδα. (Το περιοδικό εγείρει και ερωτηματικά για το πώς μετακινούνταν σε διάφορα σημεία των συνόρων χωρίς εξωτερική βοήθεια. Πάντως πιστεύει ότι οι ελληνικές αρχές θα μπορούσαν να τους εντοπίσουν στην ελληνοτουρκική νησίδα στις 25-26/7).

Ο ανταποκριτής στην Ελλάδα Γιώργος Χρηστίδης στο κείμενο που έστειλε στα αγγλικά κρατούσε αποστάσεις από τον υποτιθέμενο θάνατο του παιδιού («σύμφωνα με τους πρόσφυγες» έγραφε), όμως κατά τη μετάφραση του στα γερμανικά το κείμενο άλλαξε για να τον παρουσιάσει ως αδιαμφισβήτητο γεγονός (η ευθύνη προφανώς επιρρίπτεται στον Μαξιμίλιαν Ποπ, που συνυπογράφει το άρθρο).

Το περιοδικό παραδέχεται ότι ενώ υπήρχαν δημοσιεύματα στην Ελλάδα που αμφισβητούσαν τον θάνατο, το ίδιο δεν έκανε προσεκτική έρευνα. Τελικά δεν κατάφερε να βρει απτή απόδειξη ύπαρξης της Μαρίας, ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Συρία, μόνο ένα πιστοποιητικό που όμως εκδόθηκε τρεις μήνες μετά τον υποτιθέμενο θάνατο της.

Το Spiegel αναφέρει και ότι η Μπάιντα Σ., που μιλούσε με μίντια και ΜΚΟ εκ μέρους των προσφύγων, βρέθηκε στη Γερμανία αμέσως μετά την περιπέτεια στον Έβρο και το περιοδικό απορεί πώς έβγαλε τα χαρτιά της τόσο γρήγορα.

«Ο αριθμός των ανθρώπων οι οποίοι αναγκάστηκαν να φύγουν για να σωθούν από τις ένοπλες συρράξεις, τη βία, τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τους διωγμούς ξεπέρασε το ιλιγγιώδες όριο των 100 εκατομμυρίων για πρώτη φορά, εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία και άλλων φονικών ένοπλων συρράξεων», τόνισε στο δελτίο Τύπου που δημοσιοποίησε σήμερα η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR).

Μαύρο ρεκόρ

«Ο αριθμός των 100 εκατομμυρίων είναι τρομακτικός, πηγή ανησυχίας και τροφή για σκέψη. Είναι ρεκόρ που δεν έπρεπε να καταρριφθεί ποτέ», τόνισε ο Ύπατος Αρμοστής των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες, ο Φιλίπο Γκράντι.

«Πρέπει να αποτελέσει σήμα συναγερμού που θα μας επιτρέψει να επιλύσουμε και να αποτρέψουμε καταστροφικές συρράξεις, να βάλουμε τέλος στους διωγμούς και να αγωνιστούμε έναντι των βαθύτερων αιτίων που αναγκάζουν αθώους να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους», προειδοποίησε.

Η κατάσταση ήταν ήδη πολύ σοβαρή, όπως αποκαλύπτουν οι στατιστικές της UNHCR. Στα τέλη του 2021, ο αριθμός των ανθρώπων που είχαν ξεριζωθεί σε όλο τον κόσμο έφθασε τα 90 εκατομμύρια, εξαιτίας νέων κυμάτων βίας ή παρατεινόμενων πολέμων σε χώρες όπως η Αιθιοπία, η Μπουρκίνα Φάσο, η Μιανμάρ, η Νιγηρία, το Αφγανιστάν, η ΛΔ Κονγκό.

Και τότε, την 24η Φεβρουαρίου, ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν διέταξε την εισβολή στην Ουκρανία, που πέταξε εκατομμύρια ανθρώπους ακόμη στον δρόμο, τους ανάγκασε να φύγουν από τα σπίτια τους για να σωθούν από τις μάχες, να πάνε είτε σε άλλες περιοχές της χώρας, όπου οι εχθροπραξίες δεν είναι τόσο σφοδρές, ή σε άλλα κράτη.

Η Ευρώπη είχε να γνωρίσει τόσο μεγάλη ροή προσφύγων από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κάπου 6,5 εκατομμύρια Ουκρανοί εγκατέλειψαν την πατρίδα τους, κυρίως γυναίκες και παιδιά, με τους άνδρες σε στρατεύσιμη ηλικία να μένουν πίσω. Ο ΟΗΕ λογαριάζει πως ίσως να φθάσουν τα 8,3 εκατομμύρια ως τα τέλη της χρονιάς.

Στην ίδια την Ουκρανία, εκτιμάται πως οι εσωτερικά εκτοπισμένοι είναι άλλα 8 εκατομμύρια.

Μετά τη ρωσική εισβολή, η Ουκρανία μετρά 37 εκατ. ανθρώπους στις περιοχές υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης. Από τον αριθμό αυτό εξαιρούνται η Κριμαία (νότια), η χερσόνησος που προσαρτήθηκε από τη Ρωσία το 2014, και οι ανατολικές περιφέρειες, που ελέγχουν οι φιλορώσοι αυτονομιστές.

Πάνω από το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού

Τα 100 εκατομμύρια ξεριζωμένοι αντιπροσωπεύουν πάνω από το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ μόλις 13 χώρες στον πλανήτη έχουν πληθυσμό μεγαλύτερο από τον αριθμό αυτόν, θυμίζει η Ύπατη Αρμοστεία, για να δώσει καλύτερη ιδέα για το εύρος του φαινομένου.

«Η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας έναντι των ανθρώπων που έφυγαν για να σωθούν από τον πόλεμο στην Ουκρανία ήταν εξαιρετικά θετική», χαιρέτισε ο κ. Γκράντι. «Η ευσπλαχνία είναι ακόμα ζωντανή», ωστόσο «είναι απαραίτητη παρόμοια κινητοποίηση για όλες τις υπόλοιπες κρίσεις του κόσμου», επισήμανε.

«Ο κόσμος καταρρέει»

Η γενναιοδωρία και η χορήγηση κρατικής βοήθειας στους πρόσφυγες από την Ουκρανία έρχεται σε διαμετρική αντίθεση με την πολύ διαφορετική υποδοχή προσφύγων από άλλα θέατρα πολέμων, όπως το Αφγανιστάν, ή η Συρία.

Σε κάθε περίπτωση, ο επικεφαλής της UNHCR υπενθυμίζει ότι «η ανθρωπιστική βοήθεια είναι καταπραϋντικό, όχι θεραπεία» και προσθέτει ότι «για να αντιστραφεί η τάση, οι μοναδικές απαντήσεις είναι η ειρήνη και η σταθερότητα, ώστε να μην είναι αναγκασμένοι αθώοι να επιλέγουν» ανάμεσα στον κίνδυνο να σκοτωθούν λόγω των πολέμων και τη φυγή ή την αφάνταστα δύσκολη εξορία.

Την περασμένη Παρασκευή, ο κ. Γκράντι επέκρινε τις περίπου είκοσι χώρες οι οποίες, δύο χρόνια και από την εκδήλωση της πανδημίας του νέου κορονοϊού, συνεχίζουν να κρατούν κλειστά τα σύνορά τους για τους αιτούντες άσυλο εν ονόματι της υγειονομικής ασφάλειας. Πρόσθεσε πως υποπτεύεται πως χρησιμοποιούν την πανδημία ως πρόσχημα.

Έκθεση δύο ΜΚΟ που δημοσιεύθηκε τη 19η Μαΐου καταμετρούσε σχεδόν 60 εκατ. εσωτερικά εκτοπισμένους στον κόσμο πέρυσι, μεγάλο μέρος των οποίων εγκατέλειψε τον τόπο του εξαιτίας φυσικών καταστροφών. Η κατάσταση στον κόσμο «δεν ήταν ποτέ τόσο άσχημη», παρατήρησε ο γενικός γραμματέας της μιας, του Νορβηγικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες (NRC), ο Γιαν Έγκελαντ. «Ο κόσμος καταρρέει», συνόψισε.

*ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP-Reuters-dpa

Στον Σύνδεσμο Φιλολόγων Κοζάνης θεωρούμε ότι η ιστορική γνώση και κρίση είναι σημαντικά εφόδια και πρέπει να καλλιεργούνται σε κάθε παιδί. Η προσέγγιση της ιστορίας μπορεί να γίνει πιο άμεση και αποτελεσματική, όταν ξεφύγει από τα στενά όρια του σχολικού εγχειριδίου ή της σχολικής τάξης και συνδυαστεί με επισκέψεις σε χώρους ή συλλόγους πολιτιστικού ενδιαφέροντος, όπου τα παιδιά θα έρθουν σε άμεση επαφή με την πολιτισμική κληρονομιά του τόπου τους. Γι’ αυτό και στην προσπάθειά μας να γνωρίσουν τα παιδιά την ιστορική πορεία του προσφυγικού Ελληνισμού και τον πολιτισμικό του πλούτο, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Κοζάνης απηύθυνε πρόσκληση στους προσφυγικούς πολιτιστικούς συλλόγους της Π.Ε. Κοζάνης (Μικρασιατών, Ποντίων και Θρακιωτών) και οι υπεύθυνοι των συλλόγων συνέταξαν έναν κατάλογο ποικίλων εκπαιδευτικών δράσεων, που μπορούν να παρακολουθήσουν οι μαθητές/-τριες επισκεπτόμενοι/-ες τους συλλόγους.

Μετά από ένα μακρύ διάστημα εγκλεισμού και παύσης των δράσεων τους, οι πολιτιστικοί σύλλογοι του τόπου μας επαναδραστηριοποιούνται και περιμένουν τους/τις μαθητές/-τριες, για να δουν από κοντά κειμήλια, έγγραφα, παραδοσιακές φορεσιές, συνταγές, πλούσιο φωτογραφικό υλικό, αλλά και να ακούσουν για τις περιπέτειες των προσφύγων.

Καλούμε, λοιπόν, όλα τα σχολεία να ανταποκριθούν στο κάλεσμα των πολιτιστικών μας συλλόγων, να τους επισκεφθούν, να τους γνωρίσουν από κοντά και να χαρίσουν μια ενδιαφέρουσα εκπαιδευτική εμπειρία στα παιδιά.

Στο συνημμένο έγγραφο παρατίθεται κατάλογος των προσφυγικών πολιτιστικών συλλόγων της Π.Ε. Κοζάνης που συμμετέχουν στη δράση (ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ Π.Ε. ΚΟΖΑΝΗΣ, ΕΥΞΕΙΝΟΣ ΛΕΣΧΗ ΚΟΖΑΝΗΣ, Χ.Ο.Π. ΑΝΤΑΜΩΜΑΝ, ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ “ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ”,  ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ, ΘΡΑΚΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΕΟΡΔΑΙΑΣ, ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΣΟΤΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ), με τα τηλέφωνα επικοινωνίας τους και τις προτεινόμενες δράσεις. 

Η πλειονότητα των Ουκρανών προσφύγων έχει καταφύγει μέχρι στιγμής στην Πολωνία. Περίπου 350.000 άνθρωποι έχουν εισέλθει στη χώρα από την προηγούμενη Πέμπτη, όταν ξεκίνησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, όπως δήλωσε σήμερα ο Πολωνός υφυπουργός Εσωτερικών Μάτσιε Βάσικ.

Μιλώντας στον κρατικό ραδιοφωνικό σταθμό Polski Radio 1 ο Βάσικ επεσήμανε ότι ,τις προηγούμενες 24 ώρες 100.000 άνθρωποι πέρασαν τα πολωνοουκρανικά σύνορα. Συνολικά από την Πέμπτη» έχουν φτάσει στη χώρα 350.000 πρόσφυγες, πρόσθεσε.

Ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) Κρις Μέλτσερ πρόσθεσε ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί στο εσωτερικό της Ουκρανίας, αν και δεν ήταν σε θέση να δώσει έναν συγκεκριμένο αριθμό.

Ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας του ΟΗΕ αρμόδιος για τις ανθρωπιστικές υποθέσεις Μάρτιν Γκρίφιθς δήλωσε ότι ο οργανισμός επιθυμεί να αυξηθεί η ανθρωπιστική βοήθεια προς την Ουκρανία, αλλά χρειάζεται περισσότερα χρήματα και περισσότερες εγγυήσεις ασφαλείας.

«Οι εργαζόμενοι στις ανθρωπιστικές οργανώσεις κάνουν ό,τι μπορούν για να αντεπεξέλθουν. Ο ΟΗΕ αύξησε την ανθρωπιστική του παρουσία στην Ουκρανία. Θα εξακολουθήσουμε να το κάνουμε», τόνισε ο Γκρίφιθς απευθυνόμενος στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

«Εργαζόμαστε για να διασφαλίσουμε ότι μπορούμε να επεκτείνουμε τις επιχειρήσεις μας το συντομότερο δυνατό και προετοιμαζόμαστε για αυτό εδώ και κάποιο καιρό», πρόσθεσε.

«Πρέπει όμως να πω ότι τις τελευταίες τρεις ημέρες οι μετακινήσεις των αγαπητών μας συναδέλφων στην Ουκρανία έχουν περιοριστεί σημαντικά λόγω των συνεχιζόμενων μαχών και λόγω του γεγονότος ότι δεν έχουμε καταφέρει να λάβουμε διαβεβαιώσεις από τις αντιμαχόμενες πλευρές ότι θα προστατευθούν οι ανθρωπιστικές μετακινήσεις. Μόλις σήμερα το βράδυ κατάφερα να λάβω κάποιες διαβεβαιώσεις προς αυτή την κατεύθυνση», κατήγγειλε ο Γκρίφιθς.

Συνολικά 119 ανθρωπιστικές οργανώσεις δραστηριοποιούνται αυτή την περίοδο στην Ουκρανία.

Περισσότερα χρήματα χρειάζονται και για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας τόσο μέσα στην Ουκρανία όσο και για τους πρόσφυγες που φεύγουν από τη χώρα. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες θα απευθυνθεί σήμερα στη διεθνή κοινότητα για το θέμα.

Διακρίσεις

Καθώς οι άνθρωποι εξακολουθούν να φεύγουν από την Ουκρανία, κάποιοι Αφρικανοί καταγγέλλουν ότι αξιωματούχοι τους έχουν εμποδίσει να διασχίσουν τα σύνορα της χώρας.

Χιλιάδες νεαροί Αφρικανοί φοιτητές σπουδάζουν στην Ουκρανία – κυρίως από τη Νιγηρία, τη Γκάνα, την Κένυα, τη Νότια Αφρική, την Αιθιοπία, τη Σομαλία και άλλες χώρες-καθώς τους είχαν προσελκύσει το χαμηλό κόστος σπουδών και τα υψηλά πρότυπα της παιδείας.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Νιγηρίας Τζόφρι Ονιεάμα ζήτησε από τον Ουκρανό ομόλογό του Ντμίτρο Κουλέμπα να διευκρινίσει την κατάσταση. Ο ίδιος επεσήμανε ότι «εξέφρασε την ανησυχία του για τις πληροφορίες ότι Ουκρανοί συνοριοφύλακες εμποδίζουν την έξοδο Νιγηριανών πολιτών».

Από την πλευρά του ο Κουλέμπα απάντησε ότι «οι Ουκρανοί συνοριοφύλακες έχουν λάβει εντολές να επιτρέπουν σε όλους τους αλλοδαπούς να φεύγουν από τη χώρα. Δεσμεύθηκε να ερευνήσει και να επανέλθει σύντομα», έγραψε στο Twitter ο Ονιεάμα.

Ο Νοτιοαφρικανός υπουργός Εξωτερικών Κλέισον Μονιέλα είχε καταγγείλει με ανάρτησή του στο Twitter την Κυριακή ότι Νοτιοαφρικανοί φοιτητές και άλλοι Αφρικανοί έπεσαν θύματα κακομεταχείρισης στα σύνορα μεταξύ Ουκρανίας και Πολωνίας.

Ωστόσο η υπουργός Εξωτερικών της Γκάνας Σίρλεϊ Αγιόρκορ Μποτσουέι επεσήμανε ότι οι φοιτητές από τη χώρα της δεν αντιμετώπισαν προβλήματα όταν προσπάθησαν να φύγουν από την Ουκρανία.

Η ίδια πρόσθεσε ότι 38 από τους 220 Γκανέζους που έχουν αποχωρήσει μέχρι στιγμής από την Ουκρανία πέρασαν στην Πολωνία χωρίς πρόβλημα. Περισσότεροι από 460 άνθρωποι βρίσκονται ακόμη στον δρόμο προς τα σύνορα της Ουκρανίας.

Χθες Πολωνοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες περί διακρίσεων εις βάρος των Αφρικανών μεταναστών και μία εκπρόσωπος χαρακτήρισε τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «ανοησίες», όταν ρωτήθηκε σχετικά από το dpa.

«Τα μέλη της πολωνικής συνοριοφρουράς βοηθούν όλους τους ανθρώπους που φεύγουν από τη ζώνη του πολέμου στην Ουκρανία. Η εθνικότητα και η υπηκοότητα δεν έχουν σημασία», τόνισε.

Η Ιταλία έχει κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης ως το τέλος του έτους προκειμένου να αντιμετωπίσει με την αναμενόμενη εισροή προσφύγων από την Ουκρανία, όπως αποφάσισε χθες Δευτέρα το υπουργικό συμβούλιο.

Παράλληλα η Ρώμη έχει διαθέσει 10 εκατ. ευρώ για να οργανώσει την άφιξη των προσφύγων.

Λίγοι πρόσφυγες από την Ουκρανία έχουν φτάσει μέχρι στιγμής στη Γερμανία, περίπου 1.800, σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών της χώρας. Όπως ανέφεραν πηγές των υπηρεσιών ασφαλείας, πρόκειται κυρίως για Ουκρανούς αλλά και για κάποιους ξένους φοιτητές από άλλες χώρες.

Στη Γαλλία οι πρόσφυγες από την Ουκρανία μπορούν να ταξιδέψουν με το τρένο δωρεάν.

«Η τραγωδία που πλήττει την Ουκρανία μας αγγίζει όλους», έγραψε χθες στο Twitter o Ζαν-Πιέρ Φαραντού επικεφαλής της εταιρείας διαχείρισης σιδηροδρόμων SNCF.

Η οργάνωση βοήθειας των προσφύγων Pro Asyl χαιρέτισε την προθυμία των γειτονικών χωρών της Ουκρανίας να δεχθούν πρόσφυγες και τόνισε ότι αυτές θα πρέπει να υποδέχονται και τους αλλοδαπούς που φεύγουν από τη χώρα για να γλιτώσουν από τον πόλεμο.

«Η ίδια η Ουκρανία έχει προσφέρει προστασία από τον πόλεμο και τις διώξεις σε πολλούς ανθρώπους τα τελευταία χρόνια, για παράδειγμα από τη Συρία, την Τσετσενία και τη Σομαλία», επεσήμανε η οργάνωση.

Επίσης Αφγανοί που απομακρύνθηκαν από την Καμπούλ, μετά την κατάληψη της εξουσίας στο Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν, και φοιτητές από όλο τον κόσμο βρίσκονται στην Ουκρανία.

«Οι βόμβες δεν κάνουν διακρίσεις με βάση την εθνικότητα ή το χρώμα του δέρματος και αντίστοιχα δεν θα πρέπει να γίνονται διακρίσεις στα σύνορα», υπογράμμισε ο Καρλ Κοπ επικεφαλής της Pro Asyl για την Ευρώπη.

*ΑΠΕ ΜΠΕ