<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>προτείνουμε &#8211; Together</title>
	<atom:link href="https://togethermag.gr/tag/proteinoume/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://togethermag.gr/tag/proteinoume/</link>
	<description>Free Press</description>
	<lastBuildDate>Fri, 22 Feb 2019 07:05:18 +0000</lastBuildDate>
	<language>el</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=6.4.7</generator>

<image>
	<url>https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2018/11/ico.png</url>
	<title>προτείνουμε &#8211; Together</title>
	<link>https://togethermag.gr/tag/proteinoume/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Πατήστε το play! Οι προτάσεις είναι 4 &#124;&#124;</title>
		<link>https://togethermag.gr/newsfeed/patiste-play-diksoi/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Κέλλυ Γρηγοριάδου]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 06 Sep 2018 21:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[News Feed]]></category>
		<category><![CDATA[Κόσμος]]></category>
		<category><![CDATA[Μουσική]]></category>
		<category><![CDATA[Florence]]></category>
		<category><![CDATA[Jay Z]]></category>
		<category><![CDATA[kiklofories]]></category>
		<category><![CDATA[δίσκοι]]></category>
		<category><![CDATA[ΜΟΥΣΙΚΗ]]></category>
		<category><![CDATA[μουσικοί]]></category>
		<category><![CDATA[προτείνουμε]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://togethermag.gr/uncategorized/patiste-play-diksoi/</guid>

					<description><![CDATA[“High As Hope”- Florence And The Machine Από το “Lungs” στο “Ceremonials” και από το “How Big How Blue How Beautiful” στο “High As Hope”, οι Florence And The Machine γράφουν μουσικές που γεμίζουν την καρδιά σου και μένουν για καιρό στα αυτιά σου. Η παραδοχή ενός οδυνηρού χωρισμού ενέπνευσε έναν ολόκληρο δίσκο, ενώ τέσσερα [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><strong>“High As Hope”- Florence And The Machine </strong></p>
<p>Από το “Lungs” στο “Ceremonials” και από το “How Big How Blue How Beautiful” στο “High As Hope”, οι <strong>Florence And The Machine</strong> γράφουν μουσικές που γεμίζουν την καρδιά σου και μένουν για καιρό στα αυτιά σου. Η παραδοχή ενός οδυνηρού χωρισμού ενέπνευσε έναν ολόκληρο δίσκο, ενώ τέσσερα χρόνια μετά η κοκκινομάλλα με την μεγάλη φωνή επιστρέφει για να γιορτάσει με ένα επικό άλμπουμ την αποδοχή του εαυτού, την αυτοπεποίθηση, την καινούρια αρχή. Ένα άλμπουμ γεμάτο μυστικά, τα οποία η Florence είναι διατεθειμένη να τραγουδήσει και να ομολογήσει, και ήχους που σαρώνουν τα πάντα γύρω τους και σε κάνουν να χαθείς μέσα σε αυτούς. Ειλικρινείς στίχοι, ευάλωτες ερμηνείες απαλλαγμένες από πολλαπλές μεταφορές, τραγούδια που αντιπροσωπεύουν καλλιτεχνική γενναιότητα. Το <strong>“</strong><strong>High </strong><strong>As </strong><strong>Hope”</strong> είναι ένα άλμπουμ που η Florence ευχαριστήθηκε πραγματικά τη σύνθεσή του, καθώς είναι το πρώτο που έκανε νηφάλια και χαρούμενη συναισθηματικά. Το “<strong>Hunger</strong>” είναι ένα κομμάτι, με τον πρώτο στίχο να μιλά για τον αγώνα της Welch με διατροφικές διαταραχές στα 17 της , με ρυθμικά drums και δυναμικά φωνητικά που θυμίζουν τον προηγούμενο δίσκο της. Οι τόνοι πέφτουν στο “<strong>Big </strong><strong>God</strong>”, μια μπαλάντα με στοιχεία blues, στίχους που μιλούν για αναπάντητα μηνύματα και ένα σαξόφωνο που δίνει άλλη συναισθηματική βαρύτητα στο κομμάτι. Στο “<strong>Patricia</strong>” αποτείνεται φόρος τιμής στην Patti Smith, ενώ στο “<strong>100 </strong><strong>Years</strong>” o ήχος έχει ένα  θριαμβευτικό γνώρισμα. Το “<strong>High </strong><strong>As </strong><strong>Hope</strong>” είναι ένα βαθιά προσωπικό άλμπουμ που γοητεύει.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img fetchpriority="high" decoding="async" class=" wp-image-9126 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/Florence-and-the-Machine.jpg" alt="" width="735" height="735" /></p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong> “7” – </strong><strong>Beach </strong><strong>House</strong></p>
<p>Οι <strong>Beach </strong><strong>House</strong>, ή αλλιώς το δίδυμο των Victoria Legrand και του Alex Scally, εδώ και μια δεκαετία έχει συνθέσει τον ήχο των πιο όμορφων dream pop ονείρων. Ο ήχος του μπορεί να μοιάζει ήπιος αλλά είναι χρωματισμένος με τις πιο ονειρικές μελωδίες, σαν αυτές που θες να ακούσεις μόνος σου στο σκοτάδι. Το 2015 κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό <strong>“</strong><strong>Depression </strong><strong>Cherry” </strong>ανεβάζοντας τον πήχη σε ύψη που θεωρητικά δύσκολα θα μπορούσαν να ξεπεραστούν. Και μετά ήρθε το <strong>“7”</strong>. Η εισαγωγή στο άλμπουμ γίνεται με το έντονα ψυχεδελικά ποπ <strong>“</strong><strong>Dark </strong><strong>Spring ”</strong>, αλλά η συνέχεια που έπεται μουσικά παίρνει ένα ηπιότερο ρυθμό, χωρίς να χάνει το συναρπαστικό στοιχείο. Ένα άλμπουμ που ακούγεται προσωπικό και συνάμα τεράστιο, φωτεινό μέσα στο σκοτάδι του, πρωτότυπο και συγχρόνως γνώριμο. Στο <strong>“7”</strong> οι <strong>Beach </strong><strong>House</strong> άλλαξαν συνεργάτες, δούλεψαν μαζί με τον παραγωγό των Panda Bear και MGMT και τον Peter Kember, πρώην μέλος των Spacemen 3, και αυτό φάνηκε στον ήχο τους. Έγραψαν συναρπαστικά τραγούδια που είναι πραγματικά μεγάλα και ακροβατούν ανάμεσα στο shoegazing και τα glossy synths. To <strong>“</strong><strong>Lemon </strong><strong>Glow”</strong>, το <strong>“</strong><strong>Dive”</strong>, το <strong>“</strong><strong>Drunk </strong><strong>in </strong><strong>LA”,</strong> είναι μερικά από τα τραγούδια που θα αποκτήσουν γρήγορα το status του κλασικού για τους <strong>Beach </strong><strong>House</strong>, ενώ το άλμπουμ στην ολότητά του θα σε συναρπάσει, θα σε τυλίξει μέσα του θα σε κάνει να ονειρευτείς.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img decoding="async" class="wp-image-9127 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/beach-house.jpg" alt="" width="854" height="854" /></p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>“God’s Favorite Customer” &#8211; Father John Misty </strong></p>
<p>To 2015 o Father John Misty κυκλοφόρησε το “<strong>I </strong><strong>Love </strong><strong>You </strong><strong>Honeybear</strong>” μια ωδή στην αγάπη, τον πόθο και το «εγώ», με ακόλουθό του το <strong>“</strong><strong>Pure </strong><strong>Comedy”</strong> ένα άλμπουμ στο οποίο στοχάστηκε πάνω στη φιλόδοξη διερεύνηση της ανθρώπινης κατάστασης. Η πιο πρόσφατη κυκλοφορία του τιτλοφορείται <strong>“</strong><strong>God’</strong><strong>s </strong><strong>Favorite </strong><strong>Customer”</strong> και φαίνεται θεματικά να συνδυάζει τα προηγούμενα δύο άλμπουμ μέσα από μια απλή μουσικά προσέγγιση. Μια προσέγγιση που θυμίζει την επιστροφή στους βασικούς ήχους και ρυθμούς. Ο χαρακτηριστικός soft rock ήχος είναι ακόμα παρών σε όλα τα τραγούδια, αλλά ο ακροατής τον αισθάνεται πιο σκοτεινό, περισσότερο εσωτερικό. Μαθαίνουμε πως τα πράγματα δεν είναι σωστά. Αέναα ανήσυχο, ο «αγαπημένος πελάτης του Θεού» είναι ένα άλμπουμ που μιλάει για δωμάτια ξενοδοχείου και ρεσεψιόν, εισέρχεται και βγαίνει από ένα μεταβατικό περιβάλλον, ένα περιβάλλον που συχνά δεν έχει αγάπη ή άνεση. Στιχουργικά, ο <strong>Father </strong><strong>John </strong><strong>Misty</strong> μιλά για μια ανεκπλήρωτη σφοδρή επιθυμία που καταρρέει στην απομόνωση του εαυτού. Το μυαλό του φαίνεται να περνάει από θέμα σε θέμα, ωστόσο μένει πάντα κολλημένο σε αυτό που έχει χαθεί. Η διάθεση του άλμπουμ δεν περιορίζεται στη σοβαρότητα τέτοιων θεμάτων. Το ιδιαίτερο χιούμορ του <strong>Father </strong><strong>John </strong><strong>Misty</strong> είναι εκεί, η ιδιοφυία του διατρέχει κάθε στίχο και ήχο, ενώ η φωνή του παραμένει πάντα προσωπική και διεισδυτική . Εν κατακλείδι, μαθαίνουμε πως ο πόνος περνά, αλλά η ατομικότητα παραμένει κάτι που αγαπάμε αλλά και φοβόμαστε. Ένα άλμπουμ γεμάτο με ερωτήσεις που δεν βρίσκουν απάντηση. Ο <strong>Father </strong><strong>John </strong><strong>Misty</strong> στην πιο ειλικρινή και βαθιά εκδοχή του.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img decoding="async" class="alignnone wp-image-9129" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/father-john-misty-300x300.jpg" alt="" width="812" height="812" /></p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>“Everything Is Love” – Beyoncé / JAY-Z</strong></p>
<p>Το πιο ισχυρό ζευγάρι της μουσικής, οι <strong>Carters</strong>, κυκλοφόρησαν προς έκπληξη όλων ένα κοινό άλμπουμ που τιτλοφορείται <strong>“</strong><strong>Everything </strong><strong>Is </strong><strong>Love”</strong> και κλείνουν με αυτό την τριλογία των albums τους, που αναφέρονται στο γάμο και τη σχέση τους. Στιχουργικά είναι ηπιότερο από τα προηγούμενα ατομικά τους, ωστόσο έχει τη δική του δυναμική και ιδιαίτερη αισθητική. Πρόκειται για μια εξύμνηση και απόδειξη της ανθεκτικότητας της αγάπης μέσα από τον αυτό-προβληματισμό, την ειλικρίνεια, τον συμβιβασμό και την υπερηφάνεια της μαύρη υπερβολής. Το <strong>“</strong><strong>Everything </strong><strong>Is </strong><strong>Love”</strong> επικεντρώνεται στο status των συμβόλων του, μιλάει για το πλούτο, τα χρήματα και την κατάκτηση αυτών σε τραγούδια όπως το “<strong>Family </strong><strong>Feud</strong>” και “<strong>Legacy</strong>”, ενώ το επικό “<strong>APESHIT</strong>” πραγματεύεται τη βίαιη αποικιακή ιστορία που απεικονίζεται ως υψηλή τέχνη μέσα στο μουσείο του Λούβρου.  Μέσα από το σύνθετα όμορφο άλμπουμ οι Carters βρίσκουν τη δική τους αλήθεια και τελικά τη δική τους εξιλέωση!</p>
<p><strong> </strong></p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class=" wp-image-9128 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/everything-is-love-300x300.jpg" alt="" width="691" height="691" /></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>5 δίσκοι που ακούσαμε και προτείνουμε!</title>
		<link>https://togethermag.gr/newsfeed/5-diskoi-pou-akousame-kai-proteinoume/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Κέλλυ Γρηγοριάδου]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 08 May 2018 21:00:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[#opinions]]></category>
		<category><![CDATA[News Feed]]></category>
		<category><![CDATA[Κόσμος]]></category>
		<category><![CDATA[Μουσική]]></category>
		<category><![CDATA[Πρόσωπα]]></category>
		<category><![CDATA[Always]]></category>
		<category><![CDATA[Ascending]]></category>
		<category><![CDATA[Calexico]]></category>
		<category><![CDATA[Ferdinand]]></category>
		<category><![CDATA[Franz]]></category>
		<category><![CDATA[LeonofAthens]]></category>
		<category><![CDATA[play δίσκοι]]></category>
		<category><![CDATA[Xenos]]></category>
		<category><![CDATA[ακούσαμε]]></category>
		<category><![CDATA[Θανάσης]]></category>
		<category><![CDATA[ΜΟΥΣΙΚΗ]]></category>
		<category><![CDATA[Παπακωνσταντίνου]]></category>
		<category><![CDATA[προτείνουμε]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://togethermag.gr/uncategorized/5-diskoi-pou-akousame-kai-proteinoume/</guid>

					<description><![CDATA[Ο Nick G προτείνει! &#160; Θανάσης Παπακωνσταντίνου- Με Στόμα Που Γελά Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου περιγράφει το δίσκο: Δώδεκα ερμηνείες ο Σωκράτης και μία – για μαγάρισμα – ο υποφαινόμενος. «Τα τραγούδια δεν μιλάνε για το εύκολο και συμβατικό γέλιο αλλά για εκείνο το βαθύ, ανεξέλεγκτο γέλιο που σε τραντάζει. Αυτό που μοιάζει με την αίσθηση του θανάτου, που [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Ο Nick G προτείνει!</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>Θανάσης Παπακωνσταντίνου- Με Στόμα Που Γελά</strong></p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class=" wp-image-7237 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/27867892_10156116507537387_2349252988847670188_n-300x300.jpg" alt="" width="461" height="461" /></p>
<p>Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου περιγράφει το δίσκο: Δώδεκα ερμηνείες ο Σωκράτης και μία – για μαγάρισμα – ο υποφαινόμενος. «Τα τραγούδια δεν μιλάνε για το εύκολο και συμβατικό γέλιο αλλά για εκείνο το βαθύ, ανεξέλεγκτο γέλιο που σε τραντάζει. Αυτό που μοιάζει με την αίσθηση του θανάτου, που επίσης σε τραντάζει και είναι ανεξέλεγκτος. Αν, μετά από αυτό, έχετε το κουράγιο να αγοράσετε τον δίσκο ακτίνας (cd) ή να κατεβάσετε μεμονωμένα κομμάτια (ή το όλον) από τις διάφορες ψηφιακές πλατφόρμες, όπως και από την ιστοσελίδα (www.thanasispapakonstantinou.gr), εμείς μόνο χαρά θα νιώσουμε. «</p>
<p>Ο Μεταξοχωρίου και περιχώρων<br />
Θανάσης Παπακωνσταντίνου</p>
<p>Η επιστροφή του σημαντικού αυτού πνευματικού ανθρώπου είναι χωρίς καμιά αμφιβολία το μουσικό γεγονός του πρώτου διμήνου της νέας χρονιάς για την Ελληνική δισκογραφία! Ο νέος δίσκος του Θανάση με ερμηνευτή τον Σωκράτη Μάλαμα με τίτλο «Με στόμα που γελά», κυκλοφόρησε στις 15 Φεβρουαρίου από την ΑΧΟΣ (Ahos Recording Studio) και την MLK (Music Links Knowledge). Η νέα δουλειά του Θανάση Παπακωνσταντίνου έρχεται τέσσερα χρόνια μετά το προσωπικό του άλμπουμ «Πρόσκληση σε δείπνο κυανίου» και το δίσκο του Σωκράτη Μάλαμα «Χάρτης» σε μουσική του ίδιου. Τέσσερα χρόνια αναμονής έλαβαν λοιπόν τέλος, με την κυκλοφορία του δίσκου «Με στόμα που γελά» του οποίου 12 από τα 13 τραγούδια ερμηνεύει ο Σωκράτης Μάλαμας. Η παραγωγή είναι προσεγμένη ,οι συνθέσεις δυνατές και η ερμηνεία του Σωκράτη για μια ακόμη φορά αποδίδει τα τραγούδια με τον κατάλληλο τρόπο. Η κυκλοφορία μιας τέτοιας  δουλειάς  θα έλεγα ότι  δίνει φιλί ζωής στην παρακμάζουσα και παραπαίουσα σύγχρονη Ελληνική δισκογραφία, που κινείται ανάμεσα στην αμηχανία και στην ανυποληψία. Να σημειωθεί ότι αργότερα μέσα στη χρονιά θα κυκλοφορήσει και μια ειδική έκδοση βινυλίου!</p>
<p><strong>Calexico – The Thread That Keeps Us</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class=" wp-image-7238 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/calexico-300x300.jpg" alt="" width="544" height="544" /></p>
<p>Οι Calexico επέστρεψαν στη μουσική βιομηχανία, έπειτα από τρία χρόνια δισκογραφικής αποχής. Ο νέος τους δίσκος πήρε την σκυτάλη από το album “Edge of the Sun” που κυκλοφόρησαν το 2015, μέσω της Anti Records. Οι Calexico δεν είναι από τα συγκροτήματα εκείνα που παραμένουν στο προσκήνιο για τις “αρπαχτές”. Οι Calexico δημιουργούν, όταν έχουν κάτι “να πουν”. “The Thread that Keeps Us” φέρει ως τίτλο το νέο τους δισκογραφικό εγχείρημα και η επίσημη πρεμιέρα του έγινε στις 26 Ιανουαρίου 2018. Με γνώμονα, λοιπόν, την διαρκή εξέλιξή τους οι Calexico επανήλθαν γεμάτοι σχέδια και άφθονο διαφορετικό υλικό! Οι Calexico ηχογράφησαν το εν λόγω LP στην Καλιφόρνια και μπορείς να αντιληφθείς τον αντίκτυπο των πυρκαγιών που έχουν καταστρέψει αυτό το κράτος. Ο Burns κάνει λόγο για στάχτες και συντρίμμια, όπως κι εγκαταλελειμμένα σπίτια, μέσα από το τραγούδι “Voices in the Field”. Πρόκειται ίσως για το πιο ‘σκληρό’ τραγούδι του δίσκου. Το “Bridge to Nowhere” επίσης κάνει λόγο για μία μεταφορική, αλλά και ψυχική καταστροφή που μας καταβάλει συναισθηματικά λόγω των ηχηρών κιθάρων του. Οι χτύποι της καρδιάς μας εναρμονίζονται με το ρυθμικό “Eyes Wide Awake”. Το πρώτο single της επανόδου τους έχει τίτλο “End Of The World With You”. Πρόκειται για μία δυναμική, βασισμένη στα drums σύνθεση, η οποία σε ταξιδεύει ως το “τέλος του κόσμου”. Ανεξαρτήτως αυτού, οι Calexico δεν διστάσουν να τοποθετηθούν πολιτικά μέσα από το εν λόγω τραγούδι και να ψελλίσουν μερικούς στίχους, ώστε να αποδράσουμε από αυτό το χάος. Ωστόσο, αξίζει να σημειώσουμε πως οι Calexico σπάνια σχολιάζουν το πολιτικό γίγνεσθαι, ωστόσο φαίνεται πως οι συνθήκες τους ώθησαν σε αυτήν την κίνηση. Ακόμα, το album είναι αφιερωμένο στις μεταναστευτικές εμπειρίες και τον ‘πόνο’ της μετακίνησης. To καλοκαίρι το τόσο δημοφιλές αυτό συγκρότημα στη χώρα μας, θα επιστρέψει και πάλι εδώ για μια εμφάνιση στην Αθήνα παρουσιάζοντας όλα αυτά τα τραγούδια που τις τελευταίες δύο δεκαετίες αγάπησε το μεγάλο ακροατήριο τους αλλά φυσικά και τα νέα τραγούδια που μόλις κυκλοφόρησαν. Χωρίς καμιά αμφιβολία από τις συναυλίες που αξίζει να βρίσκεται κάποιος!</p>
<p><strong> </strong></p>
<p><strong>Leon of Athens, Xenos</strong></p>
<p>&nbsp;</p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class=" wp-image-7236 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/Leon-of-Athens-Xenos-300x225.jpg" alt="" width="525" height="394" /></p>
<p>Ο Έλληνας indie-pop star με έδρα το Λονδίνο Leon of Athens κυκλοφόρησε στις 9 Φεβρουαρίου το πολυαναμενόμενο album του Xenos, σε παραγωγή του David Kosten (Bat For Lashes, Everything Everything). Διοχετεύοντας μια παρόμοια pop ευαισθησία όπως οι Bastille, ο James Bay και o Bright Light Bright Light, παράλληλα με τη φανταστική ομορφιά του Sufjan Stevens, Perfume Genius και John Grant, το album “Xenos” είναι ένα όμορφο και στοχαστικό κομμάτι της τέχνης του. To “Xenos” έρχεται μετά το παγκόσμιο ντεμπούτο του με το album “Global” το 2015, το οποίο υποστήριξαν οι The Guardian, NME, Q, New York Times και πολλά άλλα έντυπα. Θα έλεγα ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερη περίπτωση Έλληνα καλλιτέχνη στον οποίο τα συστημικά εγχώρια μέσα δεν έδωσαν την προσοχή που θα έπρεπε όμως το ταλέντο του είναι ευδιάκριτο και γνήσιο, ενώ η απόφαση του να επιλέξει σαν μόνιμη έδρα κατοικίας το Λονδίνο άνοιξε ακόμη περισσότερο τους μουσικούς του ορίζοντες και του έδωσε την δυνατότητα να βρίσκεται στην απόλυτη ευρωπαϊκή μητρόπολη της μουσικής. Τα αποτελέσματα είναι ορατά στο δεύτερο αυτό ολοκληρωμένο άλμπουμ που αξίζει να αναζητήσετε!</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>Franz Ferdinand-Always Ascending</strong></p>
<p><img loading="lazy" decoding="async" class=" wp-image-7239 aligncenter" src="https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2019/02/Franz-Ferdinand-Always-Ascending-nfg-300x300.jpg" alt="" width="683" height="683" /></p>
<p>H ώρα της επιστροφής για το αγαπημένο συγκρότημα έφθασε! Το&#8221;Always Ascending&#8221;, είναι το πέμπτο στούντιο LP του συγκροτήματος, και κυκλοφόρησε παγκοσμίως στις 9 Φεβρουαρίου, ακολουθώντας το &#8220;Right Thoughts, Right Words, Right Action&#8221; (2013). Οι Franz Ferdinand ηχογράφησαν το νέο τους άλμπουμ υπό την επίβλεψη του παραγωγού Philippe Zdar. Πρόκειται για την πρώτη δουλειά της μπάντας με το ανανεωμένο τους line up  έχοντας πλέον  στις τάξεις της τους Julian Corrie (keyboards, κιθάρα) και Dino Bardot (κιθάρα)  οι οποίοι ήρθαν να προστεθούν στους εναπομείναντες Alex Kapranos, Bob Hardy και Paul Thomson. Το άλμπουμ είχε αρκετές θετικές κριτικές και ανέβηκε στο Νο3 στη Σκωτία και στο Νο6 στη Μεγάλη Βρετανία. Καλογραμμένες οι συνθέσεις και αρκετά τα νέα στοιχεία στον ηχητικό τους προσανατολισμό, χωρίς όμως να ξεφεύγουν από τα βασικά συστατικά που τους έκαναν να ξεχωρίσουν την τελευταία δεκαετία! Ύστερα από αρκετές προσεκτικές ακροάσεις ξεχώρισα τα «Finally”, “The Academy Award”,”Always Ascending” Και «Lazy Boy”. Nα σημειώσω ότι ο δίσκος κυκλοφορεί φυσικά σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες, σε cd αλλά και σε μια φροντισμένη έκδοση βινυλίου!</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
