Περισσότερες από 30 χώρες μεταξύ αυτών και η Ελλάδα καλλιεργούν σήμερα βιομηχανική κάνναβη ως γεωργικό προϊόν το οποίο πωλείται στην παγκόσμια αγορά. Στην χώρα μας δειλά δειλά ξεκίνησαν την καλλιέργεια του παρεξηγημένου φυτού τα τελευταία χρόνια,  νέοι αγρότες, που αναζητούν εναλλακτικές λύσεις στον πρωτογενή τομέα, επιλέγοντας  την βιομηχανική κάνναβη ως την προσοδοφόρα  λύση και με περισσότερες προοπτικές.

Το 2018 περισσότερες από 6 χώρες όπως και η Ελλάδα,  δημιούργησαν νομοθετικό πλαίσιο για την νομιμοποίηση της φαρμακευτικής κάνναβης, ανοίγοντας νέους δρόμους στον πρωτογενή τομέα με τις  προοπτικές να  φαίνονται ιδιαίτερα ενθαρρυντικές, ενώ μέχρι το  2028 η πλειοψηφία των Ευρωπαϊκών κρατών θα έχει νομοθετικό πλαίσιο για την φαρμακευτική κάνναβη.

Η  Ελλάδα άλλωστε τον προηγούμενο αιώνα παρήγαγε, επεξεργαζόταν και εξήγαγε πολλούς τόνους κλωστικής κάνναβης μέχρι την οριστική απαγόρευση το 1957.

Άλλωστε η  κλωστική ή βιομηχανική κάνναβη έχει καταγεγραμμένη ιστορία μεγαλύτερη των 9.000 χρόνων αφού την χρησιμοποιούσαν  από την αρχαιότητα, οι Αιγύπτιοι, οι Κινέζοι και Έλληνες,  σαν σκοινί, ύφασμα, χαρτί και τρόφιμο.

Ως γεωργικό προϊόν η  βιομηχανική κάνναβη καλλιεργείται για την παραγωγή ενός ευρύτατου φάσματος προϊόντων, που αγγίζουν περίπου  τις 25.000 στην παγκόσμια αγορά. Μεταξύ άλλων είναι τα  τρόφιμα και τα ποτά, τα καλλυντικά, προϊόντα προσωπικής φροντίδας, συμπληρώματα διατροφής, καθώς επίσης υφάσματα, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, νήματα, χαρτί, κατασκευαστικά μονωτικά υλικά και πολλά  άλλα μεταποιημένα προϊόντα.

Η Ελένη και ο Γιώργος πρωτοπορούν

Στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας την   βιομηχανική κάνναβη επέλεξαν να καλλιεργήσουν  δυο νέοι άνθρωποι στα Σέρβια Κοζάνης, ο Γιώργος Σίτης και η Ελένη Ασλανίδου, αποκτώντας  την πρώτη νόμιμη άδεια στην περιοχή,  τολμώντας, την καινοτόμο καλλιέργεια στον τόπο τους.

Οι δυο νέοι αποφάσισαν το επιχειρηματικό βήμα μετά από την παρακολούθηση ειδικών σεμιναρίων ενώ  ενημερώνονται συνεχώς για τις εξελίξεις της καλλιέργειας του «παρεξηγημένου φυτού», που έχει προοπτικές  ανάπτυξης, οι οποίες μπορούν  να φέρουν σημαντικό εισόδημα στους καλλιεργητές, όπως υποστηρίζουν.

Ο Γιώργος και η Ελένη επέλεξαν να μείνουν στον τόπο τους θέλουν να δημιουργήσουν μια ομάδα καλλιεργητών βιομηχανικής κάνναβης για να φτάσουν στα 100 στρέμματα για αρχή, έχοντας όραμα να  ισχυροποιήσουν την παραγωγή βιομηχανικής κάνναβης  στον τόπο τους.

Στο ξεκίνημα τους  βρήκαν ανοιχτές πόρτες στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης,  με την βοήθεια που τους παρείχαν για την καλλιέργεια του φυτού  αλλά  και τις απαιτήσεις που έχει όπως  διαπίστωσαν και οι ίδιοι στον δεύτερο χρόνο πλέον της καλλιέργειας.  Με  την συνεχή ενημέρωση για τις εξελίξεις της καλλιέργειας επιλέγουν τους σπόρους που θα καθορίσουν το τελικό προϊόν στοχεύοντας στην αγροδιατροφή και στην χρήση καλλυντικών.

Η απόδοση ποικίλλει ανάλογα με την σπορά η οποία θα δώσει από 50 έως 200 κιλά ανά στρέμμα για τον ανθό  και από 100 έως 300 κιλά ξηρής δρόγης που θα χρησιμοποιηθεί ως έλαιο ή ως ρόφημα τσαγιού.

Οι νέοι καλλιεργητές  δηλώνουν αισιόδοξοι για την παραγωγή τους παροτρύνοντας παράλληλα και άλλους αγρότες να ακολουθήσουν τα βήματα τους έχοντας στόχο να νομιμοποιηθεί στο μυαλό του κόσμου το παρεξηγημένο  φυτό και να γίνουν γνωστά τα ευεργετικά του οφέλη αλλά και το εύρος χρήσεως του.

Η Ελένη και ο Γιώργος προχωρούν δυναμικά  μεγαλώνοντας  τις εκτάσεις και τον αριθμό ων στρεμμάτων,  βελτιώνοντας τις συνθήκες των καλλιεργειών τους  με απώτερο στόχο την κορυφαία ποιότητα,  ώστε να βγουν και να ανταγωνιστούν  στα ίσια τις ευρωπαϊκές αγορές.

Στα άμεσα σχέδια τους  είναι και  η επιστημονική έρευνα που σε συνεργασία με το ΕΚΕΤΑ και την ΔΕΗ πραγματοποιώντας ένα ακόμα όνειρό τους,  που είναι η  κατασκευή   ενός πρότυπου για τα δεδομένα της Ελλάδας, μεταποιητηρίου  και θερμοκηπίου υδροπονίας.

Από την παραγωγή περνούν και στην μεταποίηση για να προωθήσουν στην αγορά τα προϊόντα που θα συσκευάσουν και που θα είναι, το λάδι, το  αλεύρι τα καλλυντικά  καθώς και διάφορα άλλα προϊόντα με πρώτη ύλη την βιομηχανική κάνναβη.

Τις  ημέρες της συγκομιδής για την  βιομηχανική κάνναβη θα γίνει η απόσταξη του λαδιού  από το φυτό, το λεγόμενο CBD, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ένα ευρύ φάσμα ιατρικών εφαρμογών, στην παραγωγή καλλυντικών, στα συμπληρώματα διατροφής και αλλού. Ο σπόρος του φυτού, αφού αποξηρανθεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή αλευριού, πρωτεΐνης για συμπληρώματα διατροφής και, γενικότερα, στη μαγειρική. Από το στέλεχος του φυτού μπορεί να παραχθεί κλωστή υψηλής ποιότητας, ανθεκτικό σκοινί, βαφές, οικοδομικά υλικά ωστόσο  μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως βιοκαύσιμο, τύπου pellet.

Τίποτα δεν πάει χαμένο από το φυτό που θα χρειαστεί από 90 έως 150 ημέρες από την σπορά έως και την συγκομιδή ανάλογα με την ποικιλία και τον σκοπό της καλλιέργειας. Το φυτό αναπτύσσεται με μια μέση ανάπτυξη τα 50 εκ. το μήνα και μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 3-5 μέτρα ύψος. Πριν τη συγκομιδή ο καλλιεργητής θα πρέπει να συνεργαστεί με τις αρχές για την διεξαγωγή ελέγχων και συλλογή δειγμάτων στο χωράφι. Η καλλιέργεια δεν  είναι απαιτητική, με τα μηνύματα να είναι ιδιαίτερα θετικά  για τους αγρότες που στρέφονται σε σύγχρονες καλλιέργειες από τις συμβατικές και που μέχρι σήμερα πρωταγωνιστούσαν στην περιοχή.

.

Είναι μάλλον το ρομαντικό του χαρακτήρα μου.

Ίσως να είναι και η ατέλειωτη αγάπη μου για την γαστρονομία.

Μπορεί πάλι να έχω αγαπήσει αυτόν τον τόπο σαν να είναι η γενέτειρά μου. Δεν ξέρω τι να πω!

Ξέρω όμως πως όσο ταξίδεψα  και περιπλανήθηκα πρίν φτάσω εδώ είδα και έζησα πράγματα που κουβαλάω μέσα στο κεφάλι και την καρδιά μου και  θεωρώ οτι αξίζει ή απλά θέλω  να δώσω σ’ αυτόν τον τόπο! Δεν μου αρκεί να βλέπω μια κατ’εξοχήν εμπορική περιοχή να εναποθέτει τα όνειρά της σε μια βάρκα που βουλιάζει όπως έχει καταντήσει η ΔΕΗ και να μην προσπαθεί να φτιάξει ένα plan b για την περίπτωση που το ‘’καράβι θα βουλιάξει’’.

Η γαστρονομία πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω ότι μπορεί να γίνει αυτό το plan Β. Μπορεί να ακούγεται τρέλα και πολύ ονειροπόλο αλλά αν δει κανείς τη λογική πλευρά,  έχουμε όλα τα φόντα να το κάνουμε.

Η πρόσφατη έρευνά μου πάνω στην ιταλική γαστρονομία η οποία ξεκίνησε λόγο της ενασχόλησής μου με την ιταλική κουζίνα ως επαγγελματική στέγη με έφερε αντιμέτωπο με ένα μεγαλόπνοο σχέδιο που έχει αναπτυχθεί εδώ και χρόνια αρχικά τοπικά και έπειτα σε εθνικό επίπεδο στη γείτονα χώρα Ιταλία. Η Ιταλία σε διεθνές πλέον επίπεδο και μέσω της ένωσης εμπορικών επιμελητηρίων της χώρας (unioncamere) έφτιαξε ένα πρόγραμμα όπου οι τοπικές γαστρονομικές επιχειρήσεις μέσω ενός συνεταιρισμού που στεγάζει τοπικές επιχειρήσεις γαστρονομικού ενδιαφέροντως, προάγει σε παγκόσμιο πλέον επίπεδο την γστρονομία αλλα και την κουλτούρα-πολιτισμό της σε όλον τον κόσμο. Ανά περιφέρειες οργανώθηκαν αρχικά συνεταιρισμοί που στέγασαν μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις γαστρονομικής ενασχόλησης και αρχικά έκαναν ενα πλάνο γαστροτουρισμού το οποίο πλέον προωθείται  ως πλάνο γαστροτουρισμού που αφορά όλη την εικόνα της χώρας, και μάλιστα χρηματοδοτεί . Έτσι  δίνει κίνητρα σε νέους να ασχοληθούν με τον πρωτογενή τομέα πρώτων υλών μειώνοντας σαφώς την ανεργία αλλά δίνει και έναυσμα για την αποκέντρωση αυτών.

Πίσω όμως στα δικά μας…

Σε τοπικό επίπεδο νομίζω η Δυτική Μακεδονία είναι μία απο τις τρείς περιοχές (μετράω πάντα την Κρήτη και την Πελοπόνησο) που μπορεί άνετα και χωρίς πολύ μεγάλες αρχικές επενδύσεις να κάνει το πλάνο αυτό πραγματικότητα και μέσω αυτού να αποκτήσει ενα δικαίωμα στο όνειρο. Μεγάλες επιχειρήσεις όπως η εταιρία Πιτένης και  οι ΑΛΦΑ ΖΥΜΕΣ (οικογένεια Κουκουτάρη) αλλά και  μικρότερες επιχειρήσεις με αξιόλογη δράση στο εξωτερικό αλλά και την τοπική αγορά με ηχηρά παραδείγματα  την οικογένεια Κορέλα, τα οινοποιεία Μπελίδη , Διαμαντής, Βογιατζής, Καμκούτης, βιοτεχνίες ζυμαρικών (Τασούλα, Αγνές γεύσεις κλπ) τοπικές παραγωγές κρόκου, σκόρδου Πτελέας και πολλοί άλλοι πιστεύω οτι έχουν την δύναμη αλλα και το υπόβαθρο αν βρεθούν υπο τη στέγη μιας συνεταιριστικής γαστροτουριστικής εταιρίας υπο την αιγίδα της περιφέρειας να κάνουν αυτό το όνειρο  με ένα βιώσιμο πλάνο επενδύσεων  που θα αποφέρουν τελικά θέσεις εργασίας αλλα και εισροή χρημάτων απο όλον τον κόσμο πραγματικότητα… Ταυτόχρονα λαμβάνωντας υπόψην την ευρύτερη περιοχή και την φυσική ομορφιά του τόπου ο τουρισμός αρχίζει να δείχνει οτι μπορείνα γίνει η επόμενη βαριά βιομηχανία γιαυτόν τον τόπο…

Ένα άρθρο σαν αυτό είναι πολύ μικρό για να αναλύσει κανείς όλο το σχέδιο που μπορεί να έχω σκεφτεί και μαζί με μένα ίσως και άλλοι άνθρωποι. Πιστεύω όμως οτι  ήταν αρκετό για να αναφέρω δημόσια μια ιδέα που καθαρά και αλτρουιστικά μιλώντας θα μπορούσε να δώσει κάτι στο  κοινωνικό σύνολο…

Ώρα 3.32 ώρα να κλείσω τον υπολογιστή και το σύντομο αυτο άρθρο και αφεθώ στην αγκαλιά του Μορφέα… Καληνύχτα Δυτική Μακεδονία και όνειρα γλυκά…

ΥΓ. You may say I am a dreamer but I’m not the only one  \ J. Lennon