Το 1995, τότε που το δίπολο Oasis-Blur όριζε τη Britpop, ο Jarvis Cocker είχε τη φαεινή ιδέα ενός ρυθμού και το προσχέδιο μερικών στίχων εμπνευσμένων από τη φοίτησή σου στο St. Martins College. Όλα ξεκίνησαν από ένα second hand casio  keyboard, το οποίο βρέθηκε υπό την κατοχή του Jarvis. Το νέο φανταχτερό παιχνίδι του γέννησε τη συγχορδία του “Common People”, που συμπεριλήφθηκε τελικά στο άλμπουμ “Different Class”. Ένα αγόρι συναντά ένα κορίτσι. Το κορίτσι έχει ένα πλούσιο μπαμπά αλλά θέλει να ζήσει σαν ένας απλός άνθρωπος. Το αγόρι «ξενερώνει» με τη συμπεριφορά της, όμως δεν μπορεί να ξεπεράσει την έλξη του για εκείνη. Κάπου εκεί ξεκινά το παραμυθώδες της ιστορίας του Common People, η αλήθεια περιπλέκεται με τη φαντασία αλλά και με την επιθυμητή οπτική της πραγματικότητας. Το κορίτσι αυτό είναι υπαρκτό πρόσωπο και το αγόρι είναι ο Jarvis Cocker. Η συνάντησή τους είναι πραγματική, η πλοκή όμως φανταστική (διπλής). Η ιδιοφυία του τραγουδιού βασίζεται στη θεωρητικά απλή ερωτική ιστορία ανάμεσα στους δύο φοιτητές διαφορετικών τάξεων, μέσα από την οποία όμως αναδεικνύεται μια ολόκληρη κοσμοθεωρία που σήμερα έχει πάρει cult διαστάσεις.

Και μετά ήρθε η φήμη, η δόξα και η επιτυχία. Οι  Pulp γέμιζαν στάδια, έπαιξαν στο Glastonbury, σκαρφάλωσαν σε κατατάξεις με παγκόσμιες επιτυχίες, έγιναν Mega Stars με «θνητή» ιδιότητα. Mega stars που ζουν σαν απλοί άνθρωποι. Στο πρώτο πλάνο του ντοκιμαντέρ “Pulp: A Film About Life Death and Supermarkets” o Jarvis Cocker αλλάζει το λάστιχο του αυτοκινήτου του. Ναι αυτό είναι ένα pulp thing. Άλλα μέλη του συγκροτήματος ντουμπλάρουν σαν προπονητές σε σχολικές ομάδες. Ναι αυτό είναι ένα pulp thing. Στην πόλη τους, το Sheffield οι άνθρωποι μιλούν για τους Pulp σαν να τους ξέρουν χρόνια. Σε μια άλλη πόλη, ας πούμε στη Θεσσαλονίκη, οι άνθρωποι εξακολουθούν να μιλούν για τους Pulp, σαν οντότητες που έχουν συναντήσει κάποια στιγμή στη ζωή τους. Γιατί ήταν αυτοί που τραγούδησαν για σένα, για εμένα ή για μια κοπέλα που ξέρεις.

O Jarvis Cocker στη θρυλική συναυλία που έδωσαν οι Pulp στο Reading το 2011 είχε πει πως δεν τον νοιάζει αν μείνουν στην ιστορία μόνο για αυτό το τραγούδι γιατί το Common People είναι πραγματικά ένα καλό τραγούδι. Ναι οι Pulp θα μείνουν στην ιστορία για το Common People, αλλά όχι μόνο γι’ αυτό. Ας είμαστε ρεαλιστές, μας χάρισαν απλόχερα για χρόνια τραγούδια, συναυλίες, στίχους που αξίζει να βροντοφωνάξεις, χορευτικές κινήσεις στις οποίες σημασία έχει το attitude και όχι τα βήματα. Οι Pulp φώτισαν τις μέρες και έφτιαξαν τις μέρες μας.

«Δεν θα καταλάβεις ποτέ, πως είναι να ζεις τη ζωή σου, χωρίς νόημα ή έλεγχο, χωρίς να ξέρεις που πηγαίνεις. Είσαι ενθουσιασμένος που η μέρα υπάρχει.» Ας το αφήσουμε σε αυτό!

“Μια pulp τραγωδία, που θα μπορούσε να περιγραφεί ως μεταφορά του σαιξπηρικού αριστουργήματος στη σύγχρονη μητρόπολη και άλλες τέτοιες κοινοτοπίες. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια λίγο αστυνομική, λίγο ερωτική, συγχρόνως όμως πολύ φθηνή ιστορία”

Με αυτά τα λόγια αρχίζει η παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του comic που κυκλοφoρεί  από τις εκδόσεις ΚΨΜ. Το σενάριο υπογράφει ο Τάσος Θεοφίλου, ενώ το σχέδιο επιμελήθηκε η μυστηριώδης Χριστίνα Σ.

Πράγματι πρόκειται για μια ιστορία που θυμίζει τις pulp περιπέτειες, όπου οι “καταραμένοι” σκληροτράχηλοι ήρωες κολυμπάνε σε αλκοολούχα πελάγη και οι σαγηνευτικές πρωταγωνίστριες αναδύονται μέσα από καπνούς τσιγάρων στο ημίφως καταγωγίων. Κι όμως, αν και το graphic novel εμπεριέχει όλα τα κλισέ στοιχεία του noir, το πλεονέκτημά του είναι ότι παραμένει συνειδητά μια “φθηνή” ιστορία.

Ένας ξεπεσμένος αστυνομικός ρεπόρτερ, σε ρόλο αφηγητή, καταπιάνεται με μια σειρά περιστατικών του αστυνομικού δελτίου και ψάχνει τη σύνδεση μεταξύ τους. Όπως η ιστορία ξεδιπλώνεται, από τις σελίδες παρελαύνουν όλες οι φιγούρες της παράλληλης πραγματικότητας του υποκόσμου. Δευτεροκλασάτοι κακοποιοί, freelancers εκτελεστές, μικρομεσαίο αφεντικό μαφίας και τα τσιράκια του, μπάτσοι σε μοτοσικλέτες, μπάτσοι σε περιπολικά, όλοι τους κατέχουν έναν σημαντικό ή ασήμαντο ρόλο στην πλοκή της υπόθεσης. Ο Οθέλος είναι ληστής τραπεζών. Ερωτεύεται την Δυσδαιμόνα, κόρη εισαγγελέα. Η μοίρα επιφυλάσσει, όπως πάντα, εκπλήξεις που δικαιολογούν τη λέξη “τραγωδία” στον υπότιτλο.

Η αφηγηματική ροή είναι άψογη. Η εναλλαγή του κέντρου βάρους της ιστορίας γίνεται με τρόπο κινηματογραφικό. Τα panels όπου διαβάζουμε το μπλοκάκι σημειώσεων του δημοσιογράφου λειτουργούν είτε ως fast forward αφήγηση είτε ως συνοπτικά flashbacks, ενώ ο τρόπος της μετακίνησης στον χωροχρόνο της πλοκής από σελίδα σε σελίδα καλύπτει το σύνολο της εξιστόρησης χωρίς κενά.

Το σχέδιο της Χριστίνας Σ. σε μαύρο και άσπρο μοτίβο, όπως ο Οθέλος και η Δυσδαιμόνα, αποδίδει απόλυτα με εικόνες την σεναριακή δομή. Άλλοτε αφηρημένα και με ένταση και άλλοτε με έμφαση στις λεπτομέρειες, η εικαστική αφήγηση ακολουθεί την εξέλιξη και επικεντρώνει στη σημαίνουσα κάθε φορά κατάσταση. Μερικές ατέλειες δεν μειώνουν την αξία της δουλειάς και δικαιολογούνται από το γεγονός ότι το έργο ολοκληρώθηκε σε βάθος χρόνων, οπότε και η εξέλιξη της σχεδιάστριας είναι εμφανής.

Οι συντελεστές έπλασαν τον κόσμο του ΟΘΕΛΟΣ, ΜΙΑ PULP ΤΡΑΓΩΔΙΑ με τα υλικά από τη δική μας καθημερινή πραγματικότητα. Οι φιγούρες του έργου δεν θυμίζουν σε τίποτα εκείνους τους μυστηριώδεις τύπους του σελιλόιντ ή της pulp κουλτούρας. Είναι οι φάτσες που θα δούμε και θα προσπεράσουμε ή που θα μας κάνουν να αποστρέψουμε το βλέμμα, είναι αυτοί που δεν έχουν τίποτα το γοητευτικό πάνω τους, παρά την υποτιθέμενη έλξη της παρανομίας. Το ΟΘΕΛΟΣ δε θυμίζει Shakespear, παρά τις πολλές λεπτομέρειες που παραπέμπουν στο έργο του μεγάλου Βρετανού. Το ΟΘΕΛΟΣ θυμίζει b-movie, θυμίζει Quentin Tarantino, όπως αναφέρεται και στις σελίδες του, και, γιατί όχι, Γιάννη Οικονομίδη.

Η σύνδεση με την υπαρκτή, αλλά αφανή πραγματικότητα, είναι επιθυμία του ίδιου του συγγραφέα. Με την εκπεφρασμένη πολιτική του θέση ως αναρχικός, ο Τάσος Θεοφίλου δεν κρύβει τις σκέψεις του για την κοινωνία και τους θεσμούς. Τους ήρωές του συνοδεύουν προβληματισμοί πάνω σε κοινωνικά ζητήματα και τους κατατρέχουν τα φαντάσματα του Nietzsche, του Debord και του Marx. Άλλωστε,  γνώστης της Ένατης Τέχνης, ο ίδιος αρέσκεται στο να αντλεί παραδείγματα από τον κόσμο των comics προς αποτύπωση μιας άλλης θέασης της κοινωνικής πραγματικότητας.

Τελικώς, αυτή η ιστορία, κάτω από το φθηνό της περίβλημα, διαθέτει ένα ακριβό περιεχόμενο, την αλήθεια μιας κοινωνίας σε μια δεδομένη εποχή. Αυτή η βαθιά αλήθεια που θέλουμε να αποφύγουμε ήταν που οδήγησε και στην κατάσχεση αποσπασμάτων, ως αποδεικτικού υλικού στη δικαστική οδύσσεια που επί σειρά ετών βιώνει ο συγγραφέας και που ευτυχώς δεν του έχει στερήσει μέχρι σήμερα τη διάθεση να συνεχίσει να γράφει.

Συμπερασματικά, λοιπόν, καίτοι το ΟΘΕΛΟΣ, ΜΙΑ PULP ΤΡΑΓΩΔΙΑ δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας ή καλλιτεχνικής αρτιότητας, είναι ένα δυνατό, ρεαλιστικό και άξιο προσοχής εκδοτικό εγχείρημα. Μια αληθινή, ψυχωμένη, σύγχρονη, αστυνομική τραγωδία με underground νότες.

comicdom.gr