Η δράση του Eye‘s Walk Digital Festival, μια πορεία της τοπικής κοινωνίας, των επισκεπτών και του κοινού του φεστιβάλ προς τη συνάντηση με τα φύλα και τις έμφυλες ταυτότητεςστο δημόσιο χώρο, πραγματοποιήθηκε σε πολλαπλά σημεία της πόλης:

 Στην καρδιά της εμπορικής της ζωής, γύρω από το Θέατρο Απόλλων.

Εκεί όπου βιτρίνες καταστημάτων, γέμισαν Queer αισθητική, ερωτήματα, σκέψεις και συναισθήματα καθώς και αρχειακό υλικό για τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα στην σοσιαλιστική Ρουμανία. Ακτιβιστές και καλλιτέχνες από την Ιρλανδία, την Ελλάδα και τη Ρουμανία έδωσαν το παρών.Οι έμποροι της Ερμούπολης, έδωσαν τη θέση του Κερδώου Ερμή στον Λόγιο Ερμή και υποστήριξαν έμπρακτα τις δράσεις του Eye’s Walk Digital festival προςμια ανοιχτή κοινωνία.

Στην πορεία-ξενάγηση προς τα παλιά πορνεία της Ερμούπολης.

Η πορείαδιέσχισε όλη την ιστορική πόλη καιέφτασε ως τα απομεινάρια του αρχαίου τείχους. Κάτοικοι και επισκέπτες,περιπλανήθηκαν σε μια διαδρομή στο χώρο και τον χρόνο, που  ξετύλιξε  τα πάθη, τους έρωτες, και τη σεξουαλικότητα μιας πόλης, που πέρα από  αριστοκρατική,υπήρξε, και είναι, βαθιά λαϊκή, πολύμορφη και ζωηρή. Ο συγγραφέας Θωμάς Δρίκοςμας οδήγησε σε μια συνάντηση του παρόντος με το με το  παρελθόν χωρίς λογοκρισία.

 Στο προαύλιο της Εκκλησίας της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Μια μαγική στιγμή.Queer και μη queer καλλιτέχνες, μαζί με ακτιβιστές από το Ρουμανικό οργανισμό Acceptγια τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, ενώθηκαν σε μιακοινωνίαμετον κόσμο που παρακολουθούσε.Νεαρά ετεροφυλόφιλα και ομοφυλόφιλα ζευγάρια, κάτοικοι της Ερμούπολης όλων των ηλικιών και κοινωνικών στρωμάτων, καλλιτέχνες,διανοητές, ακτιβιστές, τουρίστες, όλοι μαζί στον ίδιο χώρο βίωσαν την Queer αισθητική και την ΛΟΑΤΚΙ ιστορίαως μία ανοιχτή εμπειρία για όλους.

Όπως πάντα, με αίσθημα ευθύνης και αλληλεγγύης αλλά και με αισιοδοξία,το Eye’s Walk Digital festival προγραμματίζει ήδη τις επόμενες παραγωγές του, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Γιατί η πανδημία δεν μπορεί να νικήσει την Τέχνη και γιατί θέλουμε η κοινωνία μας να μένει ενωμένη, ξύπνια και ενεργή.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:

Ερμίνα Αποστολάκη, Αγγελίνα Βοσκοπούλου, θωμάςΔιάφας, Αθηνά Κανελλοπούλου, Κατερίνα Γώτη- Viscosity, AndrewDuggan [Ιρλανδία], FlorinBuhuceanu [Ρουμανία].

Curator:ΦιλίαΜηλιδάκη

CommunicationDesigner: Ελισάβετ Παπαγεωργίου

Social Media: ΑλέξανδροςΤσώνης

Media Manager: ΕλένηΑράπογλου

Η παραγωγή “HermAphrodite” συμμετέχει και υποστηρίζει το έργο “We Are Here and Everywhere in the Balkans”, μια αναζήτηση της ιστορία και της κουλτούρας των ΛΟΑΤΚΙ+ κοινοτήτων στα Βαλκάνια. Ένα έργο βραβευμένο από το Cultural Management Academy Project Fund 2019 &το Goethe Institut.

Συν-Διοργάνωση: Δήμος Σύρου-Ερμούπολης

Το Eye’s Walk Digital Festival, είναι ένα καινοτόμο φεστιβάλ που συνδυάζει ψηφιακέςτεχνολογίες, video installations και performing arts με το πολιτισμικό και αρχιτεκτονικό υπόβαθρο της πόλης.

Το αφιέρωμα, μεταφέρεται αυτούσιο στην Αθήνα από την Πέμπτη 13 έως την Τετάρτη 19 Δεκεμβρίου, καλύπτοντας  μια κινηματογραφική διαδρομή από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 ως τις μέρες μας, με 38 μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες, σε συνεργασία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Η έναρξη στις 13 Δεκεμβρίου, θα γίνει με τις ταινίες Τρώες (1990) και Μία θέση στον ήλιο (1994) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, ο οποίος θα προλογίσει και θα συζητήσει με το κοινό. Θα διατεθεί περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων, και η είσοδος θα γίνει με σειρά προτεραιότητας. Τις ταινίες του αφιερώματος θα προλογίσουν οι σκηνοθέτες και άλλοι συντελεστές, ενώ το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμα πάρτι και μια συζήτηση με τίτλο «Η Εικόνα και τα κοινωνικά δικαιώματα». Στη συζήτηση που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου συμμετέχουν μεταξύ άλλων, οι πανεπιστημιακοί Κωνσταντίνος Κυριακός (Πανεπιστήμιο Πατρών) και Μαρία Κομνηνού (Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών), η πανεπιστημιακός και σκηνοθέτης Αντουανέττα Αγγελίδη (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης), ο σκηνοθέτης Τάκης Σπετσιώτης, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Παναγιώτης Ευαγγελίδης και η πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών Μαρίνα Γαλανού.

Το αφιέρωμα προέκυψε ύστερα από μεγάλη προσπάθεια και έρευνα, καθώς υπήρξαν δυσκολίες στο να εντοπιστούν ορισμένες κόπιες και να συγκεντρωθεί το απαραίτητο υλικό. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικές ταινίες του είδους που μίλησαν τολμηρά, πολεμήθηκαν από κάποιους αλλά τελικά νίκησαν τα ταμπού. Κάποιες από αυτές ήταν μπροστά από την εποχή τους και άνοιξαν το δρόμο στους νεότερους. Άλλες σπάνιες και δυσεύρετες σήμερα (όπως οι περισσότερες μικρού μήκους του αφιερώματος), κι άλλες πιο πρόσφατες, δημοφιλείς και αγαπημένες από το ευρύ κοινό που θα έχει μια καλή ευκαιρία να τις απολαύσει και πάλι στη μεγάλη οθόνη. Ήταν η πρώτη φορά στην Ελλάδα που ένας επίσημος, δημόσιος οργανισμός διοργάνωσε ένα τόσο εκτενές αφιέρωμα στην ελληνική κινηματογραφική παραγωγή της queer θεματολογίας, με αρωγούς σε αυτήν την προσπάθεια το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και την Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Το αφιέρωμα έχει επιμεληθεί ο Κωνσταντίνος Κυριακός, Αν. Καθηγητής της Ιστορίας του Θεάτρου και του Ελληνικού Κινηματογράφου (Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πατρών) ο οποίος, προσπάθησε να δει τον όρο «queer» όχι απλά αποτυπωμένο σε ταινίες που αφορούν στην ομοφυλοφιλική θεματολογία, αλλά και σε όσες εμπεριέχουν μια συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση και μια γενικότερη αισθητική προσέγγιση που δεν αφορά αναγκαστικά άμεσα το ομοφυλοφιλικό πεδίο. Εξάλλου, «στην πρώιμη μεταδικτατορική περίοδο στην Ελλάδα κύριο μέλημα των δημιουργών ήταν πώς να συνδυάσουν την σεξουαλική με την πολιτική τους ταυτότητα». Βέβαια, την εποχή εκείνη η λέξη «queer» ήταν παντελώς άγνωστη ακόμα και για τους σκηνοθέτες των ταινιών αυτών.

Στο αφιέρωμα, θα παρουσιαστεί επίσης για πρώτη φορά στην Αθήνα και η ενότητα Acrobatics που περιλαμβάνει μικρού μήκους ταινίες queer θεματολογίας, πρόσφατης παραγωγής, που γύρισαν νέοι βραβευμένοι μικρομηκάδες (Θ.Νεοφώτιστος, Δ.Νάκος, Γ.Τελτζίδης, Ν.Λεούση, Μ.Μαυρής) μετά από ανάθεση της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών ειδικά για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Οι ταινίες:

Ο Κ.Κυριακός σημειώνει πως στο αφιέρωμα αυτό «συνυπάρχουν με επιλεκτικά κριτήρια ταινίες οι οποίες αναμφισβήτητα υπάγονται στο queer/gay ρεύμα της ελληνικής κινηματογραφίας· άλλες προδρομικές και ανάδελφες, άλλες δίκαια τιμημένες και βραβευμένες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και άλλες άδικα παραγνωρισμένες· όλες, ωστόσο, αντιπροσωπευτικές».

Αναπάντεχες επιλογές

Η ταινία Vortex ή Το πρόσωπο της Μέδουσας (1967) με το πληθωρικό, ανατρεπτικό βλέμμα του Νίκου Κούνδουρου και ο Ορέστης (1969), μοναδική ταινία του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνογράφου και εικαστικού Βασίλη Φωτόπουλου, είναι ανάμεσα στα πρώτα φιλμ που προβάλλουν την πλέον απενοχοποιημένη απεικόνιση του ανδρικού σώματος, σε μια εποχή όπου η queer ταυτότητα ήταν καλά σφαλισμένη στη ντουλάπα.

Τα τολμηρά 70s

Ο Τάκης Σπετσιώτης με τις ταινίες Η Λίζα και η άλλη (1976) και Καλλονή (1977), η Ίρις Ζαχμανίδη με Το Γελεκάκι (1976) και ο Γιώργος Καλογιάννης με το φιλμ Λίβιος ή Η αγαλματώδης παρουσία του περασμένου έπους (1976) είναι ορισμένοι από τους δημιουργούς που αποδομούν τα έμφυλα στερεότυπα, αλλά και αναδεικνύουν τη γυναικεία πλευρά. Το 1979, ο Δημήτρης Σταύρακας υπογράφει το ντοκουμέντο-μικρού μήκους Μπέττυ. Όπως εξομολογήθηκε η ίδια η Μπέττυ σε συνέντευξή της ήθελε μέσα από την ταινία ο κόσμος  «να εξοικειωθεί με την τραβεστί, να εξοικειωθεί με την τρασένξουαλ, να την δει μέσα από μια ταινία, μέσα από ένα θεατρικό. Να μην ρίξει μια ματιά από την κλειδαρότρυπα».

Η κρίσιμη δεκαετία του ‘80

Το ελληνικό queer σινεμά αφήνει πίσω του τη λογοκρισία και προσπαθεί να κατακτήσει την αναγνώριση, και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα δύσκολη παγκόσμια συγκυρία, με ταινίες πολύ χαρακτηριστικές για το είδος. Όπως ο εμβληματικός Άγγελος του Γιώργου Κατακουζηνού (1982) βασισμένος σε αληθινά γεγονότα που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη. Οι ταινίες Στην αναπαυτική μεριά (1981) και Μετέωρο και Σκιά (1985) του Τάκη Σπετσιώτη, προσεγγίζουν την κοινότητα από τη σκοπιά των διανοούμενων ποιητών της δεκαετίας του ’60 αλλά και των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, ενώ φιλμ που διερευνά το θηλυκό βλέμμα με πρωτοποριακή ματιά είναι ο Τόπος της Αντουανέττας Αγγελίδη (1985). Ταινίες οι οποίες σχολιάζουν το ρόλο του στρατού, την ελληνική επαρχία και τις σχέσεις στο αστικό τοπίο συμπληρώνουν το αφιέρωμα: Ομίχλη κάτω από τον ήλιο του Νίκου Λυγγούρη (1980), Poste Restante Ομόνοια του Χάρη Παπαδόπουλου (1982), …λιποτάκτης των Γιώργου Κόρρα και Χρήστου Βούπουρα (1988) και Όταν έχει πανσέληνο κανείς δεν κοιμάται του Παντελή Παγουλάτου (1989).

Γιάνναρης, Δήμας, Κούτρας στα 90s

Βιώνοντας θα έλεγε κανείς την ενηλικίωσή του, τη δεκαετία του ’90 το ελληνικό queer σινεμά σπάει τους δεσμούς με το παρελθόν και αποκρυσταλλώνεται, κοιτώντας με ψύχραιμο και απόλυτα ανατρεπτικό τρόπο τον ομοερωτισμό. Ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης, ο Χρήστος Δήμας και ο Πάνος Χ. Κούτρας είναι από τους πρωτεργάτες.

Τα φιλμ Τρώες (1990), North of Vortex (1991),Caught Looking (1991) και Μία θέση στον ήλιο (1994) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη,

το σπονδυλωτό 4 του Χρήστου Δήμα με τα μικρού μήκους Ένας ουρανός γεμάτος αστέρια (1995), Tender (1997), Ανάσα (1998) και Αμερικάνος (1999), καθώς και το εξωφρενικά απολαυστικό Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά του Πάνου Χ. Κούτρα (1999) πραγματεύονται τα queer ζητήματα με τρόπο αυθεντικό, παθιασμένο και απογυμνωμένο από κάθε είδους σύμβαση. Είναι η εποχή στην οποία οι ελληνικές queer ταινίες αναγνωρίζονται καλλιτεχνικά και βραβεύονται σε όλο τον κόσμο.

2000-σήμερα

Νέου queer ελληνικού σινεμά συνέχεια, με ταινίες που ξεπερνούν τα σύνορα, εξερευνούν νέους αφηγηματικούς δρόμους, πειραματίζονται υφολογικά, εκφράζουν τη νέα εποχή και κερδίζουν σπουδαίες διακρίσεις.

Η διαρκής αναχώρηση της Πέτρα Γκόινγκ της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη (2001), Οι άνδρες δεν κλαίνε του Κυριάκου Χατζημιχαηλίδη (2001), Το γαλάζιο φόρεμα του Γιάννη Διαμαντόπουλου (2005),  Ι Αm Gay του Νικόλα Κολοβού (2008) και Μέσα στο δάσος του Άγγελου Φραντζή (2010) είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ταινία-ορόσημο, η Στρέλλα του Πάνου Χ. Κούτρα (2009) πετυχαίνει την υπέρβαση των έμφυλων ορίων. Στο αφιέρωμα  θα απολαύσουμε αγαπημένες κινηματογραφικές στιγμές που μας χάρισαν οι ταινίες Η Αφροδίτη στην αυλή του Τηλέμαχου Αλεξίου (2012), Δίπτυχο: Η αγάπη που δεν λέει το όνομά της του Παναγιώτη Ευαγγελίδη (2011), Η ανταρσία της κόκκινης Μαρίας του Κώστα Ζάπα (2011), Ο ξεναγός του Ζαχαρία Μαυροειδή (2011), Fuck Freud του Αδάμ Καρυπίδη (2013), 7 θυμοί του Χρήστου Βούπουρα (2014), καθώς και τα ντοκιμαντέρ Καλιαρντά της Πάολας Ρεβενιώτη (2014) και Obscuro Barroco της Ευαγγελίας Κρανιώτη (2018).

Αξίζει να σημειωθεί ότι και στην Ταινιοθήκη, δύο από τις ταινίες του αφιερώματος, το Μετέωρο και Σκιά του Τάκη Σπετσιώτη και η Στρέλλα του Πάνου Χ. Κούτρα, θα προβληθούν με όρους καθολικής προσβασιμότητας για όλους τους θεατές: με ακουστική περιγραφή [AD: Audio Description] για τυφλούς και άτομα με προβλήματα όρασης και με υπότιτλους για Κ/κωφούς και βαρήκοους [SDH: Subtitles for the Deaf or Hard of Hearing] με την επιμέλεια και πιστοποίηση της Κίνησης Ανάπηρων Καλλιτεχνών. Η συγκεκριμένη δράση εντάσσεται στην πρωτοβουλία του Φεστιβάλ να μοιράζεται τη δύναμη του σινεμά με όλους τους θεατές ανεξαιρέτως, με χορηγό προσβασιμότητας το Ίδρυμα Ωνάση και τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, ενώ οι συνθήκες προσβασιμότητας διασφαλίζονται σε συνεργασία με την Κίνηση Ανάπηρων Καλλιτεχνών.

INFO

Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Ιερά Οδός 48 και Μεγάλου Αλεξάνδρου, μετρό Κεραμεικός, τηλ. 210 3612046

Εισιτήρια: 5 ευρώ

Εβδομαδιαία κάρτα: 40 ευρώ (20 ευρώ μειωμένο)

Επιμέλεια: Ερμιόνη Ευστρατιάδου

To 59o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης γίνεται ο πρώτος επίσημος οργανισμός που επιχειρεί ένα εκτενέστατο αφιέρωμα στο queer ελληνικό σινεμά. Η νέα κατηγορία του ΦΚΘ περιέχει 38 ταινίες, μικρού και μεγάλου μήκους, από το 1960 ως σήμερα.

Την επιλογή έχει επιμεληθεί ο Κωνσταντίνος Κυριακός, Αν. Καθηγητής της Ιστορίας του Θεάτρου και του Ελληνικού Κινηματογράφου (Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πατρών). Ο ίδιος σημειώνει σχετικά: «Ακόμη περισσότερη σημασία αποκτά η καινοφανής χειρονομία να οργανωθεί στο ετήσιο, εθνικό και ιστορικό ελληνικό κινηματογραφικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ένα αναδρομικό αφιέρωμα στον queer/ gay ελληνικό κινηματογράφο. Ένα αφιέρωμα όπου συνυπάρχουν με επιλεκτικά κριτήρια ταινίες οι οποίες αναμφισβήτητα υπάγονται στο queer/gay ρεύμα της ελληνικής κινηματογραφίας· άλλες προδρομικές και ανάδελφες, άλλες δίκαια τιμημένες και βραβευμένες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και άλλες άδικα παραγνωρισμένες· όλες, ωστόσο, αντιπροσωπευτικές».

Η ωδή στην ελληνική queer φιλμογραφία αποτελείται από 38 σπάνιες αλλά και γνωστές ταινίες σε μια προσπάθεια να χαρτογραφηθεί το συγκεκριμένο είδος και να γίνει γνωστό στο σινεφίλ κοινό. Σε αυτό το άρθρο διαλέξαμε δέκα φιλμ που, είτε δε θέλουμε να χάσουμε, είτε έχουμε δει, λατρέψαμε και σας προτείνουμε!

Vortex Το πρόσωπο της Μέδουσας (1967)του Νίκου Κούνδουρου

Η πρώτη queer ταινία ελληνικής παραγωγής. O Νίκος Κούνδουρος θέλησε να κάνει «μια καταβύθιση στην ψυχή και στον πανικό του σύγχρονου νέου ανθρώπου». Το Vortex είναι μια ταινία για ένα φόνο και την ιστορία των εμπλεκόμενων. «Θελήσαμε, ο συγγραφέας, οι ηθοποιοί κι εγώ, να κάνουμε μια ταινία χωρίς φωνές, χωρίς οδυρμούς, χωρίς κοινωνικό δράμα. Ένα είδος ψυχογραφήματος εικονογραφημένο. Οι ήρωες μας είναι τραγικά πρόσωπα, αποκομμένα από κοινωνία, από ιδεολογία, από οικογένεια.» Fun fact: Στην ταινία ακούγεται το “666” των Aphrodite’s Child (πριν κυκλοφορήσει σε δίσκο).

Το γελεκάκι (1976) της Ίριδας Ζαχμανίδου

Πρόκειται για μια 7λεπτη ταινία, που πραγματεύεται την γυναικεία χειραφέτηση. Ένα αστυνομικό μιούζικαλ, που διαδραματίζεται μέσα στους δαιδαλώδεις χώρους ενός αθηναϊκού βιβλιοπωλείου, εν έτει 1976.

Άγγελος (1982) του Άγγελου Κατακουζηνού

Ο Άγγελος είναι μια ταινία με σοκαριστικό σενάριο που βασίζεται σε εξίσου σοκαριστικά αληθινά γεγονότα της ελλάδας του 1980. Το φιλμ αφορά στην ολέθρια ερωτική σχέση του 19χρονου ναύτη Χρήστου Ρούσσου με τον 22χρονο επίσης ναύτη Ανέστη Παπαδόπουλο, σχέση η οποία οδήγησε στη δολοφονία του δεύτερου.  Ο Άγγελος δεν είναι μια απλή ταινία. Είναι η κινηματογράφηση ενός εγκλήματος πάθους που τελικά οδήγησε, το 1990, στην απονομή χάριτος από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Μετέωρο και σκιά (1985) του Τάκη Σπετσιώτη

Η βιογραφία του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεορομαντικής και νεοσυμβολιστικής ποίησης. Η ποιητής έζησε από το 1888 ως το 1944 και δημιούργησε μέσα σε μια περίοδο γεμάτη από συνταρακτικά γεγονότα για την ιστορία της Ελλάδας. Στην ταινία παρουσιάζεται το πορτρέτο ενός γόνου αριστοκρατικής οικογένειας, ο οποίος προκάλεσε την κοινωνία της εποχής του με την ομοφυλοφιλία του, τις αντισυμβατικές και ενίοτε ακραίες επιλογές του.

Μία θέση στον ήλιο (1994) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη

Στον απόηχο της κατάρρευσης του κομμουνιστικού μπλοκ, άλλο ένα τρένο καταφθάνει, γεμάτο οικονομικούς μετανάστες. Ανάμεσα στους απελπισμένους και φτωχούς είναι κι ο Παναγιώτης, 18 χρονών, ένα φιλόδοξο παιδί απ’ την Αλβανία. Στους κατάφωτους νυχτερινούς δρόμους της Αθήνας, ο Ηλίας, όμορφος και μοναχικός, «ψωνίζεται», γυρεύοντας κάποιον που θα τον αποσπάσει από την κενή του ζωή.

Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά (1999) του Πάνου Χ. Κούτρα

Ένα τεράστιο κομμάτι μουσακά κυκλοφορεί στους δρόμους της ταινίας και τρομοκρατεί τους Αθηναίους. Αυτό.
Στην ταινία σατιρίζονται η καταστροφολαγνεία των δελτίων ειδήσεων και η επιρροή τους στους τηλεθεατές, η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια και οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Το γαλάζιο φόρεμα (2005) του Γιάννη Διαμαντόπουλου

Τη δεκαετία του ’50 μια χήρα μεγαλώνει μόνη της τα τρία παιδιά της. Τα σημάδια «ιδιαιτερότητας» είναι εμφανή από νωρίς στον μοναχογιό της, ο οποίος φεύγει για το Παρίσι. Όταν επιστρέφει, τη δεκαετία του 80, βιώνει την όξυνση των σχέσεών του με τη μητέρα του, την πορνεία, τη φυλακή και την αλλαγή φύλου.

Fuck Freud (2012) του Αδάμ Καρυπίδη

Το Fuck Freud είναι μια ταινία μικρού μήκους. Ένας καλλιεργημένος μεσήλικας συζεί με τον νεαρό εραστή του και προσπαθεί συνεχώς να αναλύει τη σχέση τους με ψυχαναλυτικούς όρους. Οταν όμως η ζήλια παίρνει το πάνω χέρι, από τη θεωρία καταφεύγει στην πράξη – με απρόσμενες συνέπειες.

Τα καλιαρντά (2014) της Πάολας Ρεβενιώτη

Το πρώτο μεγάλο μήκους ντοκιμαντέρ της Πάολας Ρεβενιώτη. Τα καλιαρντά ήταν η κρυφή γλώσσα τον ομοφυλόφιλων της Ελλάδας από την δεκαετία του ’40 μέχρι και την αρχή της μεταπολίτευσης. «Ενώ ξεκινήσαμε για να καταγράψουμε απλώς την ιστορία των καλιαρντών, στην πορεία συνειδητοποιήσαμε ότι παράλληλα παρακολουθούσαμε και την εξέλιξη της ομοφυλόφιλης ζωής στην Ελλάδα κατά τον εικοστό αιώνα. Προέκυψαν θέματα όπως ο έρωτας, η σεξουαλικότητα, τα στέκια, τα προβλήματα των ανθρώπων τότε και πώς σταδιακά οδηγηθήκαμε στην σημερινή κατάσταση.» λέει η ίδια. Στο ντοκιμαντέρ, μεταξύ άλλων, μιλούν η Νανά και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Obscuro Barroco (2018) της Ευαγγελίας Κρανιώτη

Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο περασμένο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και τώρα επιστρέφει γιατί μια φορά δεν είναι αρκετή. Το Obscuro Barroco είναι τοποθετημένο στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Στο κέντρο του βρίσκονται ήρωες που αλλάζουν μορφή, μπαινοβγαίνοντας από το σκοτάδι για να λάμψουν στο φως, με αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια τη θρυλική τρανσέξουαλ Λουάνα Μουνίζ, σε μια αφήγηση που ξεκινάει από την αναζήτηση ταυτότητας για να φτάσει μέχρι τις χαμένες πατρίδες του φύλου και της καρδιάς.