Ας το παραδεχτούμε, αν κάνουμε μια βουτιά στο παρελθόν, λίγοι από εμάς μπορούν να πουν με σιγουριά ότι οι πρόγονοί τους ήταν πάντα εδώ, στην ένδοξη και απαράμιλλη ελληνική γη, χωρίς καμία εξωτερική επιρροή ή μετανάστευση. Μια ματιά στην Ιστορία μας δείχνει πόσο πολυπολιτισμική και πολυεθνική ήταν η χώρα μας για χιλιετίες. Από τους Μυκηναίους και τους Δωριείς, μέχρι τους Ρωμαίους, τους Σλάβους, τους Αρμένιους, τους Φράγκους, τους Βενετούς, τους Οθωμανούς και τόσους άλλους, η Ελλάδα ήταν πάντα ένα σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών.

Αλλά όχι, για κάποιους, αυτή η Ιστορία δεν έχει σημασία. Αυτοί ξέρουν καλύτερα. Είναι οι γνήσιοι Έλληνες, οι οποίοι μάλλον ζουν με την εντύπωση ότι η ελληνική γη είναι μια άσπιλη και αμόλυντη χώρα, που διαφυλάσσεται από τα κατάλοιπα των αρχαίων Θεών για να παραμένει «καθαρή».

Και τι ειρωνεία! Οι γνήσιοι Έλληνες, οι οποίοι αν βάλουν στο μικροσκόπιο τα γονίδιά τους, πιθανότατα θα βρουν ότι είναι απόγονοι όλων αυτών των λαών που πέρασαν και άφησαν το στίγμα τους στην Ελλάδα. Αλλά, όχι! Γιατί να αφήσουμε την επιστήμη και την πραγματικότητα να χαλάσουν τη φαντασίωση της καθαρότητας;

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε έναν «γνήσιο» Έλληνα να παραπονιέται για το πόσο έχει «αλλοιωθεί» η χώρα μας, απλά χαμογελάστε και θυμηθείτε ότι η πραγματική μας κληρονομιά δεν είναι η καθαρότητα, αλλά η πλούσια, πολυεπίπεδη, και πολυπολιτισμική μας ιστορία. Και αυτή η ιστορία είναι που κάνει την Ελλάδα τόσο μοναδική και τόσο όμορφη.

“Η εντεκάχρονη Αγγλίδα Ντόρις πέφτει θύμα απαγωγής στη χώρα της: την αρπάζουν μαύροι δουλέμποροι και την οδηγούν στον «Νέο Κόσμο» μαζί με πολλούς άλλους λευκούς για να δουλέψουν ως σκλάβοι στις φυτείες μαύρων μεγαλοκτηματιών. Στη φυτεία του αφέντη Μπουάνα η Ντόρις θα ζήσει πολλά χρόνια κρατώντας άσβηστη την ελπίδα να δραπετεύσει.”

Τι θα γινόταν αν οι λευκοί ήταν δούλοι των μαύρων; Πώς θα ένιωθαν; Μια συγκλονιστική και συγκινητική αφήγηση για τις ανεκδιήγητες κακουχίες των ανθρώπων που έζησαν στη σκλαβιά –θύματα βασανιστηρίων και σκληρής εκμετάλλευσης– και για τα όνειρά τους να βρουν τον δρόμο προς την ελευθερία. Ένα δριμύ κατηγορώ για τον υφέρποντα ακόμα και σήμερα ρατσισμό.

Η βρετανικής και νιγηριανής καταγωγής Εβαρίστο έχει μελετήσει καλά το θέμα της. Καθετί σ’ αυτό το βιβλίο, αν και αντεστραμμένο, μοιάζει «ενοχλητικά» αληθινό. «Ενοχλητικά» αληθινό για τους λευκούς αναγνώστες που «ζουν» ως θύματα τη φρίκη του δουλεμπορίου. Μοιάζει σαν ένα φωτογραφικό αρνητικό της ιστορικής πραγματικότητας. Οι «λευκοί Ευρωπαίοι» υποδουλώνονται από τους «μαύρους Αφρικανούς» και αποστέλλονται είτε στις φυτείες στα φανταστικά Νησιά της Δυτικής Ιαπωνίας ή για να υπηρετήσουν εύπορες οικογένειες στο νησί «Μεγάλη Αμπόσα» όπου ζουν οι ιδιοκτήτες φυτειών.

Η Ντόρις ονειρεύεται τον τόπο της, ονειρεύεται να δραπετεύσει από τον αφέντη της, τον Μπουάνα, και ελπίζει ώς το τέλος να ξαναδεί την οικογένειά της. Η συγγραφέας δεν περιορίζεται σε ένα χρονικό πλαίσιο που ξέρουμε πως άκμασε η δουλεία. Δημιουργεί μαεστρικά μια σουρεαλιστική, εναλλακτική πραγματικότητα, που περιέχει πολλαπλές ιστορικές εποχές. Από τη μεσαιωνική Αγγλία διακτινίζεται σε μια μεταμοντέρνα φουτουριστική εποχή που τρομάζει καθώς οι άνθρωποι μετατρέπονται σε «ποντίκια» που προσπαθούν να αποδράσουν μέσω ενός υπόγειου σιδηρόδρομου.

Οι πολιτικοί και κοινωνικοί προβληματισμοί της Εβαρίστο για το μέλλον αυτού του κόσμου και τα δικαιώματα των ανθρώπων είναι διάχυτοι και σε αυτό το βιβλίο, όπως και στο μεγάλο της best seller «Κορίτσι, γυναίκα, άλλο».

Στα σημαντικά προσόντα του βιβλίου είναι η σάτιρα, κάποιες φορές με τη μορφή πικρού χιούμορ, που με αναφορές σε σύγχρονα ειδησεογραφικά γεγονότα μοιάζει σαν σχολιασμός της επικαιρότητας. Ομως, το «Ξανθιές ρίζες» της Εβαρίστο είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια έξυπνη σάτιρα για τη φυλή και τον ρατσισμό. Είναι ένα πραγματικό λογοτεχνικό διαμάντι, με ρυθμό, πλούσια γλώσσα και αριστουργηματική πλοκή που συνάμα τονίζει μια μεγάλη αλήθεια: ο άνθρωπος είναι ικανός για το μεγαλύτερο κακό αλλά και για το μεγαλύτερο καλό.

Ναι, το «Ξανθιές ρίζες» σε κάνει πραγματικά να σκέφτεσαι το τι θα γινόταν αν ήμασταν οι λευκοί στη θέση των μαύρων και αυτό σίγουρα βοηθά στο «να μπαίνεις περισσότερο στα παπούτσια του άλλου», του ξένου και του διαφορετικού για να περπατήσεις τον παράξενο κόσμο που ζούμε.

 

 

Μπερναρντίν Αν Μομπολάτζι Εβαρίστο , βρετανίδα συγγραφέας και ακαδημαϊκός, κόρη λευκής δασκάλας και πατέρα Νιγηριανού, γεννημένη στις 28 Μαΐου 1959. Είναι η πρώτη μαύρη γυναίκα που κέρδισε το βραβείο Μπούκερ (ετήσιο Βρετανικό λογοτεχνικό βραβείο που απονέμεται από το “Booker Prize Foundation” στο καλύτερο μυθιστόρημα γραμμένο στην αγγλική γλώσσα από αγγλόφωνο συγγραφέα, βραβείο με διεθνή απήχηση στο χώρο της λογοτεχνίας και των εκδόσεων)  και συνιδρύτρια του πρώτου μαύρου θεατρικού θιάσου της Βρετανίας.

Πληροφορίες: the Guardian, efsyn Κυριακή Μπεϊόγλου

«Μου είπε ότι η εμφάνισή μου επηρέαζε τη δουλειά μου, λέει η Κόρτνει στο BBC. Πίστευε ότι ήμουν πολύ χοντρή για το πόστο που κατείχα και πως ντρεπόταν να με στέλνει σε συναντήσεις με τους πωλητές. Κάτι τέτοιο κατέστρεψε τη φήμη του».

Ήταν η στιγμή που η κοπέλα συνειδητοποίησε ότι για καιρό ήταν αποκλεισμένη από τέτοιους είδους συσκέψεις.

Το αφεντικό της Κόρτνει προχώρησε κι άλλο, ζητώντας της να αρχίσει να πηγαίνει στο γυμναστήριο και να σταματήσει να φοράει εφαρμοστά ρούχα, αλλάζοντας την γκαρνταρόμπα της. Και οπωσδήποτε να φοράει μακιγιάζ.

«Σοκαρίστηκα», λέει η κοπέλα.«Νόμιζα ότι θα βάλω τα κλάματα».

Η εμπειρία της ήταν και στην συνέχεια τραυματική: «Σκεπτόμουν συνεχώς το πώς με βλέπουν οι άλλοι. Δεν μπορουσα καθόλου να συγκεκντρωθώ»

Δεν υπάρχει νομική πρόνοια

Οι διακρίσεις λόγω βάρους στο χώρο εργασίας εξακολουθούν να είναι νόμιμες σχεδόν σε όλα τα μέρη του κόσμου -εκτός από την πολιτεία του Μίσιγκαν των ΗΠΑ και μερικές πόλεις, όπως το Σαν Φρανσίσκο και το Μάντισον του Ουισκόνσιν.

Χαρακτηριστικά όπως το φύλο, η φυλή, η θρησκεία και ο σεξουαλικός προσανατολισμός προστατεύονται επίσημα πλέον και από τον νόμο. Αυτό δεν ισχύει για το βάρος.

Τέτοιου είδους διακρίσεις εξακολουθούν να υφίστανται, είτε ανοιχτά είτε παρασκηνιακά προκαλώντας σημαντικό οικονομικό και ψυχικό αντίκτυπο, σε όσους τις βιώνουν.

«Φρενάρει» τις προσλήψεις

«Βλέπουμε ανθρώπους να υφίστανται διακρίσεις λόγω του βάρους τους όταν υποβάλλουν αίτηση για εργασία. Είναι λιγότερο πιθανό να προσληφθούν  πιο αδύνατα άτομα με τα ίδια προσόντα», αναφέρει στο BBC η Rebecca Puhl, καθηγήτρια στο τμήμα ανθρώπινης ανάπτυξης και οικογενειακών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ των ΗΠΑ.

«Βλέπουμε εργαζόμενους να αποκλειονται από προαγωγές, ή να απολύονται άδικα λόγω του βάρους τους», συμπληρώνει. 

Μελέτη του 2012  έδειξε ότι ήταν πιο πιθανό να αποκλειστούν παχύσαρκα άτομα από μία θέση εργασίας, και ακόμη λιγότερο πιθανό να τους προτείνουν για διευθυντικές θέσεις.

Στην εταιρεία μόδας που εργάζεται, η Κόρτνεϊ είδε συναδέλφους της  με το  ίδιο αντικείμενο εργασίας να προάγονται, ενώ εκείνη παρέμεινε καθηλωμένη.

«Οι διακρίσεις λόγω  βάρους εκδηλώνεται σε όλα τα είδη εργασιακών χώρων, σύμφωνα με τον Brian J Farrar, εργατολόγο  στο Sterling Employment Law, στο Μίσιγκαν. Αλλά είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο σε περιβάλλοντα που οι υπάλληλοι έρχονται σε επαφή με τους πελάτες,  όπως στα εστιατόρια και στα εμπορικά καταστήματα.

Μειώνει το εισόδημα

Από οικονομικής πλευράς, μελέτη του 2011 έδειξε ότι αύξηση κατά μία μονάδα στον ΔΜΣ μιας γυναίκας συσχετίζεται με μείωση 1,83% του ωρομισθίου. Άλλη μελέτη, κατέδειξε έναν φαύλο κύκλο Το να είσαι σε χαμηλότερο εισοδηματικό κλιμάκιο μπορεί να αυξήσει τους κινδύνους παχυσαρκίας. Ωστόσο ισχύει και το αντίστροφο – η παχυσαρκία μειώνει το εισόδημα κάποιου , με τις  επιπτώσεις να είναι πιο έντονες στις γυναίκες.

Βαριές είναι και οι ψυχολογικές συνέπειες, από το bulling, που μπορεί να οδηγήσει σε  διαταραχή ύπνου, χρήση αλκοόλ, χαμηλότερη σωματική δραστηριότητα και κακές διατροφικές συνήθειες. Για την Κόρντει η  κριτική για το βάρος της έφερε έντονο άγχος που, σε συνδυασμό με άλλα άγχη της ζωής, την οδήγησαν  σε ι δύο χρόνια αναρρωτική άδεια από τη δουλειά.

Τα τελευταία  χρόνια η Ευρώπη ήρθε αντιμέτωπη με ένα πρωτοφανές κύμα προσφύγων και μεταναστών, που δημιούργησε καταστάσεις εντάσεων σε κοινωνικό επίπεδο , διχασμού των κοινωνιών, πολιτικών και κοινωνικών αντιπαραθέσεων.  Η περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας φιλοξενεί πάνω από 1.900 πρόσφυγες και 120 παιδιά, σε τρεις δομές ασυνόδευτων, σε μικρά ορεινά χωριά.

Το προσφυγικό ζήτημα αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο θέμα, που σε πολλές τοπικές κοινωνίες δημιουργεί καταστάσεις ανασφάλειας και κοινωνικής πόλωσης, που οδηγούν σε εντάσεις και προστριβές μεταξύ κατοίκων και προσφύγων αλλά και των κατοίκων μεταξύ τους.

Αυτή η κατάσταση έγινε η αφορμή μία ομάδα νέων ανθρώπων να αναλάβει να υλοποιήσει μια πρωτοβουλία στα πλαίσια του ευρωπαϊκού προγράμματος αλληλεγγύης,  ώστε να καταδείξει όλες τις πτυχές του φαινομένου της ριζοσπαστικοποίησης και του βίαιου εξτρεμισμού ως προέκταση της.

Η βασική ιδέα του προγράμματος ξεκίνησε όταν δύο μέλη της ομάδας η Βίβιαν Λαδά και ο Γιώργος Κοτενίδης, επιλέχθηκαν από το RAN (RADICALISATION AWARENESS NETWORK), ένα δίκτυο ειδικών στον τομέα της ριζοσπαστικοποίησης και του βίαιου εξτρεμισμού, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ώστε να συμμετάσχουν ως εκπαιδευόμενοι στον τομέα της πρόληψης και καταπολέμησης των φαινομένων αυτών.

Η ομάδα ξεκίνησε με δικές της δαπάνες το γύρισμα μίας ταινίας μικρού μήκους με εθελοντές ηθοποιούς.

Η επιτυχία της προσπάθειας αυτής στάθηκε η αιτία η ομάδα να μεγαλώσει. Νέα μέλη προστέθηκαν, η Αγνή Γκουτζιαμάνη και η Μαρία Σοφία Κωσταρέλη και όλοι μαζί ξεκίνησαν νέο project. Μέσω της άτυπης ομάδας νέων “Έλληνες Οδυσσείς” , το project της ομάδας χρηματοδοτήθηκε από το Ευρωπαϊκό Σώμα Αλληλεγγύης.

H ταινία μικρού μήκους, όπου συμμετέχουν 13 εθελοντές ηθοποιοί, 3 σκηνοθέτες, 2 κάμεραμαν και 2 άτομα συντονισμού/διαχείρισης, με background την όμορφη πλατεία της Γεράνειας και τα επιβλητικά αρχοντικά της Σιάτιστας, έχει ως σκοπό να συμβάλλει στην  καταπολέμηση των διακρίσεων, του ρατσισμού και των στερεοτύπων. Με έναν έμμεσο και δημιουργικό τρόπο, αναπαρίστανται οι ρίζες και οι πρακτικές του φαινομένου του ακροδεξιού εξτρεμισμού,  καθώς και οι επιπτώσεις που έχει στην προσωπικότητα του ατόμου και στην κοινωνία γενικότερα.

Τι δηλώνουν τα μέλη της ομάδας Humans First

«Ειδικότερος στόχος  είναι η αποδόμηση της ρητορικής βίας μέσω της μετάδοσης ενός ξεκάθαρου ανθρώπινου μηνύματος αλληλεγγύης,  καθώς πιστεύουμε ότι απόρροια αυτής της ανθρωπιστικής κρίσης που διανύουμε αποτελεί η ξενοφοβία και η μισαλλοδοξία.

Με τη συμμετοχή νέων από την γύρω περιοχή καθώς και προσφύγων καταφέραμε να συμβάλλουμε τόσο στην σταδιακή εξάλειψη τέτοιων φαινομένων βίας καθώς επίσης και στην κοινωνική ένταξη των δεύτερων προωθώντας παράλληλα και την ενεργή συμμετοχή τους.

Επιπρόσθετα, στην περιοχή μας παρατηρείται έλλειψη πρωτοβουλιών και εξωστρέφειας των νέων ανθρώπων λόγω των μειωμένων ευκαιριών που παρέχονται, επομένως ,ως μέλη και οι ίδιοι αυτής της κοινωνίας, επιθυμούμε την ενδυνάμωση της συμμετοχής τους μέσω της ενεργούς δέσμευσής τους προς τις τοπικές κοινωνίες αντιστρέφοντας τα κακώς κείμενα.

Η ενίσχυση των κοινωνικών δεξιοτήτων τους και της κριτικής τους σκέψης και η ικανότητα τους να λαμβάνουν αποφάσεις και πρωτοβουλίες θα τονώσουν την συμμετοχή τους στη δημοκρατική ζωή και θα ενεργοποιηθούν ως μέλη της κοινωνίας».

Το γεγονός ότι το project υλοποιήθηκε μέσα στην εποχή του κορονοΐού, οδήγησε την ομάδα να προσαρμοστεί στις συνθήκες και να συνεχίσει τις δράσεις της διαδικτυακά. Μέσω των social media ξεκίνησε η προώθηση και η προετοιμασία της ταινίας. Παράλληλα, η ομάδα δημιούργησε μία σειρά άρθρων και δημοσιευμάτων , φωτογραφιών και βίντεο σχετικά με τις διακρίσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα, με την συνεργασία νέων ανθρώπων από τη γύρω περιοχή.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε το online σεμινάριο δημιουργικής γραφής με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα, που πραγματοποιήθηκε με την καθοδήγηση της νέας συγγραφέως και μέλος της ομάδας σεναριογράφων του project, η οποία μύησε όλους όσοι συμμετείχαν στην τέχνη της γραφής και της έκφρασης.

Η αγάπη για το περιβάλλον οδήγησε την ομάδα σε μία δράση καθαρισμού του εξωτερικού χώρου του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου στη Σιάτιστα, ένα από τα πιο όμορφα ξωκλήσια της πόλης, όπου συμμετείχαν 11 νέοι από τη Σιάτιστα, λίγες μέρες μετά το Πάσχα.

Η ομάδα στοχεύει να προσελκύσει και νέα μέλη,  άτομα που έχουν κοινωνικές και περιβαλλοντικές ευαισθησίες,  άτομα που έχουν μεράκι να βοηθούν τους άλλους,  που γνωρίζουν το πραγματικό νόημα του εθελοντισμού και της προσφοράς.

Είμαστε εδώ για να καθοδηγήσουμε και να προσφέρουμε κάθε είδους υποστήριξη στους νέους της περιοχής, ώστε να επαναφέρουμε την ζωντάνια, τη ζωή και την αισιοδοξία στον αγαπημένο μας τόπο!

Η ομάδα του Humans First 

Βίβιαν, Γιώργος, Αγνή, Μαρία Σοφία 

Χάσμα; Kοινωνική παθογένεια ;  Διάκριση; Και με το μέλλον τι γίνεται;

Κλειστές ομάδες Ρομά λένε πως διέσωσαν την μουσική στην Ευρώπη. Το φλαμέγκο στην Ισπανία, τα κρουστά στα Βαλκάνια, το κλαρίνο στην Ελλάδα. Για αιώνες ήταν οι κορυφαίοι βιολιστές στον κόσμο: τσιγγάνικη καταγωγή λένε πως είχε ο Παγκανίνι, τσιγγάνος ήτανε ο Σαραζάτ – κοντά σε αυτούς, θυμηθείτε τα τσιγγάνικα βιολιά της Βουδαπέστης. Αυτό που ακούμε ως μουσική σήμερα υπάρχει στο μεγαλύτερο μέρος του χάρη στους τσιγγάνους.

Δεν ήταν όμως μονάχα μουσικοί . Ήταν τεχνίτες, σιδεράδες, γανωτήδες, ξυλουργοί, καλαθοπλέχτες, έφτιαχαν κεντήματα ήταν  καβαλάδες , έμποροι, πανηγυρτζήδες, ταχυδαχτυλουργοί, ζογκλέρ , ακροβάτες, χορευτές και τραγουδιστές, ηθοποιοί ενός παράξενου θεάτρου του δρόμου εδώ και αιώνες!

Λογοτεχνία, κινηματογράφος, μουσική και όπερα. Όλοι  μας  συγκινούμαστε με τις ιστορίες των τσιγγάνων. Τα προβλήματα  όμως ξεκινούν όταν  ζητούν μια θέση δίπλα μας.

Οι βασιλιάδες τους κυνήγησαν, η Ιερά Εξέταση τους έκαιγε, ο Τσαουσέσκου τους υποχρέωνε σε στείρωση και στο Άουσβιτς υπήρχε ειδικό τμήμα για αυτούς. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Ρομά πνίγηκαν σε θαλάμους αερίων και  κάηκαν στους φούρνους . Στις 20 Οκτωβρίου του 1944 πάνω από 800 παιδιά που χρησιμοποιήθηκαν πριν σαν πειραματόζωα, θανατωθήκαν. Σύμφωνα με τους Ναζί οι τσιγγάνοι είχαν στο αίμα τους την περιπλάνηση και το έγκλημα.

Οι Ρομά δεν ακολουθούν μια γραμμική ζωή και αυτό είναι που φοβίζει κάποιους ανθρώπους. Δεν μπορεί όλοι οι τσιγγάνοι να απολογούνται για παρανομίες άλλων, ούτε  ακόμη να απολογούνται για τα εγκλήματα της ανθρωπότητας .

Πολλές γενιές δεν έχουν καθίσει ποτέ σε θρανία, άλλωστε η γλώσσα τους η Ρομανί είναι από τις λίγες προφορικές γλώσσες του πλανήτη.

Είναι  κάποιοι γονείς  που ξέρουν πως η μόρφωση είναι όπλο άλλοι όμως όχι. Η Μαρία μπορεί να πιάσει μολύβι πρώτη φορά στα δεκατέσσερα της. Την Ειρήνη ίσως να μην την αφήσουν  οι γονείς της να συνεχίσει το σχολείο γιατί πρέπει να παντρευτεί.

Επομένως οι μικροί ήρωες που θέλουν να πάνε στο σχολείο πολλές φορές πρέπει να έρθουν σε κόντρα  με τον πατέρα τους  που θέλει να τους στείλει για δουλεία, κόντρα στην μητέρα που θέλει να τους παντρέψει, κόντρα στην κοινωνία που μπορεί να μην τους θέλει,  κόντρα στην φτώχεια τους.

Η Ελλάδα  έχει καταδικαστεί στο παρελθόν από το  Ευρωπαϊκό δικαστήριο δικαιωμάτων του ανθρώπου  για ρατσισμό. Για όσα έκανε και κυρίως για όσα δεν έκανε ώστε να μάθουν γράμματα τα τσιγγανόπουλα.

Στην Ελλάδα οι τσιγγάνοι έχουν ιστορία 7 αιώνων. Ξεκινώντας  από  την Κρήτη, το Ναύπλιο, την Μεθώνη, την Κέρκυρα., την Ζάκυνθο. Παρόλα αυτά , σε πολλές περιπτώσεις αντιλαμβανόμαστε πως μπορεί να αγαπάμε το διαφορετικό αρκεί να  βρίσκεται μακριά από εμάς.

Σήμερα στην Ευρώπη ζούνε τουλάχιστον δώδεκα εκατομμύρια τσιγγάνοι,  μιλούν την ίδια προφορική γλώσσα, και είτε είναι Χριστιανοί είτε Μουσουλμάνοι επί της ουσίας λατρεύουν τον Άη Γιώργη σε μια παγανιστική μυσταγωγία της άνοιξης που κλείνει τον κύκλο του χρόνου και ακυρώνει τον θάνατο και τον φόβο του θανάτου είναι το γνωστό σε όλους μας Εντερλέζι.

Erdelezi, Erdelezi

Sa o Roma Daje……

Σιγοτραγουδώντας το Εrdelezi πήρα τον δρόμο για να συναντήσω τον Βασίλη Πάντζιο, πρόεδρο της Πανελλαδικής Συνομοσπονδίας Ελλήνων Ρομά και συζητήσαμε πολλές ώρες για την ζωή του, την καθημερινότητα του, τις διακρίσεις, τον ρατσισμό, τα προβλήματα της κοινότητας των Ρομά, τις δυσκολίες, τους στόχους και τους σκοπούς της ΕΛΛΑΝ ΠΑΣΕ. Ουτώς η άλλως το ΕΛΛΑΝ ΠΑΣΕ σημαίνει «ελάτε κοντά» και αυτός ήταν εξαρχής ο στόχος.

Περιέγραψε μου μια ημέρα σου από το πρωί έως το βράδυ.

Συνήθως το πρωί ξυπνάμε όλοι μαζί και παίρνουμε πρωινό. Τα παιδιά ετοιμάζονται για το σχολειό όπου και τα πηγαίνω . Στη συνέχεια πηγαίνω στην εργασία μου, είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, προκειμένου να ζήσω την οικογένεια μου και στον ελεύθερο χρόνο μου ασχολούμαι έντονα  με τα ζητήματα που ταλανίζουν την κοινότητα των Ρομά. Πολλές φορές γυρίζω αργά στο σπίτι. Όμως, όσο έντονη και να είναι η καθημερινότητα μου πάντα προσπαθώ να βρίσκω χρόνο για την οικογένεια μου. Δύσκολος ο συνδυασμός αλλά όχι ακατόρθωτος.

Μέχρι ποια ηλικία πήγες σχολείο;

Έχω τελειώσει το δημοτικό και συνεχίζω σε σχολείο δεύτερης ευκαιρίας για να ολοκληρώσω την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Επειδή όμως η δίψα μου για μόρφωση και για γνώση  δεν σταματά, στόχος μου είναι η τριτοβάθμια εκπαίδευση, να φοιτήσω στο Ε.Α.Π. (Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο).

Σε ποια ηλικία παντρεύτηκες;

Παντρεύτηκα στα δεκαοκτώ μου, σχετικά αργά για τα δεδομένα της παράδοσης των Ρομά αλλά πολύ νέος ακόμη, με αποτέλεσμα να καθυστερήσω στις σπουδές και στην εκπαίδευση που ήθελα να λάβω.

Γιατί συνηθίζεται να παντρεύεστε σε μικρή ηλικία;

Το να παντρεύεται κάποιος  Ρομά σε μικρή ηλικία είναι μεν μέρος της παράδοσης του, που συνιστά όμως  μεγάλο πρόβλημα  αλλά αν ανατρέξετε στο παρελθόν θα διαπιστώσετε πως ήταν ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα  ολόκληρης  της ελληνικής κοινωνίας. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι η κοινότητα μας συνέχισε να το διατηρεί και μόλις τα τελευταία χρόνια  αρχίζει σταδιακά να το αποβάλλει. Προσωπικά πιστεύω πως τα νέα παιδιά πρώτα πρέπει να δίνουν βάση στην εκπαίδευση και την επαγγελματική αποκατάσταση τους και στην πορεία όταν θα είναι ώριμοι στην οικογένεια. Ο πρώιμος γάμος είναι ένα από τα βασικότερα ζητήματα που καλείται τόσο η πολιτεία όσο και η Ελλάν Πασσέ να αντιμετωπίσει με ουσιαστικές και αποτελεσματικές παρεμβάσεις, πρωτοβουλίες, ευαισθητοποίηση, ενημέρωση, συμμετοχή με τις τοπικές κοινωνίες και τις κοινότητες.

Έχεις δεχθεί ο ίδιος ρατσισμό, διάκριση ή ακόμη και κάποιες ακρότητες από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου;

Αρκετές  φορές στο άκουσμα ότι είμαι τσιγγάνος γινόμουν δέκτης ρατσιστικών συμπεριφορών και προκαταλήψεων τόσο στην παιδική μου ηλικία όσο και στην ενήλικη ζωή μου. Για παράδειγμα όταν ήμουν παιδί πολλές φορές οι γονείς των μη τσιγγάνων δεν άφηναν τα παιδιά τους να παίξουν με τα τσιγγανάκια. Μας θεωρούσαν όλους κατώτερους και κλέφτες.  Αυτό είναι ακρότητα. Η παραβατικότητα δεν είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα μόνο των Ρομά. Εδώ το πρόβλημα αφορά στην συντριπτική πλειοψηφία, την επιβίωση και προέρχεται από την αμορφωσιά ,την ανεργία, την ανέχεια και την περιθωριοποίηση. Υπάρχει σε κάποιους όπως υπάρχει και στην υπόλοιπη την κοινωνία. Δεν γίνεται εξαιτίας κάποιων ατόμων να στοχοποιείται  όλη η τσιγγάνικη κοινότητα. Αυτό με λυπεί πολύ αλλά ταυτόχρονα με πεισμώνει. Θέλουμε σαν Ελλάν Πασσέ να σπάσουμε κάθε μορφής ρατσισμού, προκατάληψης και διάκρισης. Ζητάμε τα αυτονόητα. Ισονομία και Ισοπολιτεία ,ονειρευόμαστε μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς με αρμονική συνύπαρξη. Λέμε όχι στην ρητορική του μίσους, λέμε όχι στην στοχοποίηση.

Τα τσιγγανόπουλα σκληραγωγούνται σε ακραίες καταστάσεις;

Όλοι οι άνθρωποι σκληραγωγούνται στα δύσκολα απλά για τα τσιγγανόπουλα αυτό ξεκινά από πολύ μικρή ηλικία και χωρίς να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τα υπόλοιπα ελληνόπουλα,  βιώνουν πολλαπλό αποκλεισμό σε βασικούς τομείς της ζωής τους.  Γεννιούνται μέσα στην πείνα και τη λάσπη, στο έλεος των καιρικών φαινομένων. Εκεί ξεκινά το ένστικτο της επιβίωσης, το οποίο είναι μονόδρομος.

Ποια είναι τα βασικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινότητα των Ρομά;

Είναι γνωστό πως εδώ και δεκαετίες, η κοινωνία των Ρομά βιώνει τον αποκλεισμό στις μεγαλύτερες διαστάσεις του.                                               Εκτός του ότι έρχονται αντιμέτωποι με τον χωρικό αποκλεισμό, δηλαδή  τη στέγαση και τις υποδομές που είναι και το σημαντικότερο πρόβλημα, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, δεν έχουν πρόσβαση σε βασικούς κοινωνικούς τομείς όπως η εκπαίδευση, η απασχόληση και η δημόσια υγεία.

Τα θεμελιώδη δικαιώματα τους παραβιάζονταν και συνεχίζουν να παραβιάζονται συστηματικά σε όλα τα κράτη.

Οι Ρομά υπήρξαν θύματα διώξεων και εθνικισμού από την εποχή του Ολοκαυτώματος στη ναζιστική Γερμανία καθώς και τελευταία στην κρίση του Κοσόβου, όπου Αλβανοί εθνικιστές εφάρμοσαν σε βάρος τους την εθνοκάθαρση με πρόσχημα ότι οι Τσιγγάνοι ήταν συνεργοί της Σέρβικης κυβέρνησης.

Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι το πώς όλα αυτά τα προβλήματα επηρεάζουν τη καθημερινή τους ζωή και σε μεγάλο βαθμό επιδρούν στις συνδιαλλαγές τους με τις κοινωνικές δομές μιας χώρας όπως για παράδειγμα τα σχολεία, νοσοκομεία και άλλες διοικητικές υπηρεσίες.

Γιατί κάποια παιδιά  δεν πηγαίνουν σχολείο ή δεν συνεχίζουν ;

Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, οι Ρομά έχουν τα χαμηλότερα επίπεδα σχολικής φοίτησης και μαθητικής επίδοσης από το μέσο όρο. Η εκπαίδευση είναι, ένα πολύ σημαντικό ζήτημα για την κοινωνική ενσωμάτωση των Ρομά. Μπορούμε να το αναλύουμε για ώρες.

Οι λόγοι που  εγκαταλείπουν ή δεν συνεχίζουν το σχολείο είναι ποικίλοι, πολύπλοκοι,  αλληλένδετοι και τις περισσότερες φορές συνδέονται με τον κοινωνικό αποκλεισμό που βιώνουν αλλά και με το αξιακό τους σύστημα.

Ενδεικτικά, οι πιο σημαντικοί λόγοι είναι  ο πρώιμος γάμος των παιδιών, η συχνή εργασία – μετακίνηση γονέων, η γλωσσική δυσκολία μιας και τα παιδιά στο σπίτι μιλούν τη ρομανί ή οποία είναι προφορική, η έλλειψη των απαιτούμενων εγγράφων καθώς αρκετά παιδιά δεν είναι εγγεγραμμένα στα δημοτολόγια και αυτό εμποδίζει την εγγραφή τους, η μη αποδοχή από την ευρύτερη κοινωνία η οποία βασίζεται σε στερεοτυπικές αντιλήψεις των γονέων των μη τσιγγάνων  μαθητών προς τους μαθητές Ρομά, οι διακρίσεις από μαθητές- δασκάλους, η δυσκολία μετακίνησης των παιδιών που μένουν σε απομακρυσμένες περιοχές.

Πρέπει όλοι να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε για τα αυτονόητα. Πως  μπορεί ένα παιδί να παρακολουθήσει το σχολείο όταν μετά από αυτό θα γυρίσει σε ένα σπίτι ή σε έναν καταυλισμό  χωρίς ρεύμα ή νερό, στο έλεος των καιρικών φαινομένων; Πως μπορεί να παρακολουθήσει το σχολείο όταν οι δάσκαλοι τα βάζουν στο περιθώριο και ασχολούνται μόνο με τα μη ρομά παιδιά; Όταν το κράτος στο παρελθόν είχε τοποθετήσει μαθητές Ρομά σε σχολεία παιδιών με ειδικές ανάγκες; Μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα έχει τρείς καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για διακρίσεις μαθητών Ρομά στην εκπαίδευση προωθώντας έτσι τα σχολεία γκέτο.

Τι χρειάζεται να γίνει;

Εδώ πρέπει να παρέμβουμε όλοι μαζί από κοινού, να καθίσουμε  στο ίδιο τραπέζι, η πολιτεία, τα κόμματα, η Τοπική Αυτοδιοίκηση, η τοπική εκκλησία και το μόνο τριτοβάθμιο όργανο εκπροσώπησης των ομοσπονδιών Πανελλαδικά που είναι η Ελλάν Πασσέ. Αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να υποστηριχθεί η διαπολιτισμική εκπαίδευση. Αναγνώριση-Κατανόηση-Σεβασμός, είναι οι βασικές προϋποθέσεις για μία ουσιαστικά διαπολιτισμική διαδικασία.

Επιπλέον, είναι αναγκαία η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών για τον πολιτισμό και την κουλτούρα των Τσιγγάνων.                                                        Σημαντικό ρόλο στην εκπαίδευση του σχολείου παίζει η αναγνώριση της γνώσης που το παιδί έχει ήδη αποκτήσει από την κοινότητα του.                                     Αυτό προϋποθέτει κατανόηση από τους εκπαιδευτικούς για το τι συμβαίνει στον οικονομικό, εκπαιδευτικό τομέα καθώς και στις συνθήκες διαβίωσης στην τσιγγάνικη κοινότητα, τομείς οι οποίοι διαμορφώνουν και επηρεάζουν την προσωπικότητά του παιδιού. Καθώς μία από τις βασικές αιτίες προκαταλήψεων είναι η άγνοια, είναι σημαντικό να συμπεριληφθούν στα διδακτικά περιεχόμενα θεματικές ενότητες που να αφορούν την ιστορία και την κουλτούρα των Τσιγγάνων.

Επιβάλλεται αλλαγή νοοτροπίας των τσιγγάνων γονέων όσον αφορά τη χρησιμοποίηση των παιδιών τους σε διάφορες επαγγελματικές δραστηριότητες

Πρέπει να δημιουργηθούν παιδικοί σταθμοί για την προετοιμασία των παιδιών Ρομά στο εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς επίσης και  τμήματα ενισχυτικής διδασκαλίας και όχι ειδικές τάξεις για τσιγγανόπουλα που θα εντείνουν την περιθωριοποίηση.

Επιπλέον α εκπαιδευτούν κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι ώστε να λειτουργήσουν μεσολαβητικά και διευκολυντικά μεταξύ τσιγγάνων και σχολείων

Η αιχμή του δόρατος όμως  είναι να συμμετέχουν οι εκπρόσωποι των τσιγγάνων στην κατάρτιση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει  ένας νεαρός και μια νεαρή τσιγγάνα;

Η μεγαλύτερη δυσκολία για μία νεαρή τσιγγάνα  είναι ότι γίνεται μητέρα από πολύ μικρή ηλικία όπως επίσης και  ο νεαρός  άντρας που γίνεται πατέρας. Και οι δύο καλούνται να σηκώσουν το βάρος και τις υποχρεώσεις της οικογένειας από πολύ νωρίς και αυτό δυσκολεύει ακόμα πιο πολύ με τον πολλαπλό αποκλεισμό που βιώνουν στο να πάρουν την απαραίτητη μόρφωση για να ενταχθούν στην ελληνική και στην περαιτέρω ευρωπαϊκή κοινωνία.

Ποιος είναι ο στόχος  και ο σκοπός της ΕΛΛΑΝ ΠΑΣΕ;

Η Πανελλαδική Συνομοσπονδία Ελλήνων Ρομά ( ΕΛΛΑΝ-ΠΑΣΣΕ), έχει ως σκοπό την αναβαθμισμένη, σύγχρονη, ενιαία και δίκαιη εκπροσώπηση των Ελλήνων Ρομ σε τριτοβάθμιο-Πανελλαδικό επίπεδο. Μετά από 100 χρόνια συνδικαλιστικής διαδρομής κατάφεραν οι περιφερειακές ομοσπονδίες να έχουν μία φωνή στα πλαίσια της Ελλάν- Πασσέ. Ο κύριος στόχος μας είναι η άμεση, αποτελεσματική, στοχευμένη,  ταυτόχρονη και μακροπρόθεσμη παρέμβαση για την επίλυση των προβλημάτων που αφορούν τους τέσσερις  βασικούς άξονες της στέγασης, της εκπαίδευσης, της υγείας, της απασχόλησης, σε συνδυασμό πάντα με την καταπολέμηση των διακρίσεων και του ρατσισμού. Βασική προτεραιότητα  της Ελλάν – Πασσέ αποτελεί η αναγνώριση και η προστασία των δικαιωμάτων των Ελλήνων Ρομ, καθώς και η προαγωγή των νόμιμων συμφερόντων τους.

Aκούμε συχνά πως από τα γεννοφάσκια τους, από ιδεολογία και παράδοση  δε θέλουν να ζουν σε κτήρια. Αληθεύει αυτό;

Οι Ρομά έχουν πολύ έντονα το αίσθημα της ελευθερίας. Αν χάριζες σε έναν τσιγγάνο μια μονοκατοικία με αυλή και κήπο και ένα διαμέρισμα, σίγουρα θα επέλεγε το πρώτο.

Ο βαθμός ένταξης  και οι συνθήκες διαβίωσης διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή;

Οι συνθήκες διαβίωσης διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή και συνδέονται με τον βαθμό ένταξης. Όλοι όμως, ανεξαρτήτως περιοχής, αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο.

Στο βιβλίο του ο John Hechinger True Gentlemen: The Broken Plegde of America’s Fraternities, αναφέρει ότι γύρω στους 100.000 νέους  επιλέγουν να μυηθούν κάθε χρόνο σε αδελφότητες και να συνδεθούν με αυτό που ο ίδιος χαρακτηρίζει ως «την αγία τριάδα της ζωής σε μια αδελφότητα: ρατσισμό, αλκοόλ και μισογυνισμός». Πολλοί από αυτούς τους νέους θα εργαστούν αργότερα στα υψηλότερα κλιμάκια της πολιτικής, της οικονομίας και της νομικής. Ο Hechinger τονίζει ένα βίντεο που υπόσχεται στους φοιτητές ένα διαρκή δεσμό με «τους καλύτερους και λαμπρότερους άνδρες του πανεπιστημίου».

Αυτό αποτελεί έναν ύμνο στο βιβλίο με φωτογραφίες του Moisey Andrew “The American Fraternity: An Illustrated Ritual Manual, το οποίο σχετίζεται με οτιδήποτε συμβαίνει σε ένα campus πανεπιστημίου. Παρουσιάζει νέους φοιτητές σε άσχημη κατάσταση μετά από τελετουργίες μύησης. Σε άλλες τους ίδιους νέους να κάθονται σε παρέες ανδρών όπου το ποτό, η αισχρότητα, το bullying και ο μισογυνισμός είναι οι κανόνες. Ένας κόσμος στον οποίο η ομοφυλοφιλία είναι ταμπού αλλά η γύμνια τους και η φαιδρότητα των πράξεων τους είναι αποδεκτή.

Ο Moisey ο μεγαλύτερος αδερφός του οποίου ήταν μέλος μιας τέτοιας αδελφότητας, ξεκίνησε να φωτογραφίζει το 2008, όταν ο George W. Bush ήταν πρόεδρος. «Ήμουν νευριασμένος με τον Bush και την κουλτούρα των λευκών προνομιούχων που τον αντιπροσώπευαν καθώς και τις αξίες του, αλλά κανένας στις φωτογραφίες δεν είναι τόσο ενδιαφέρον. Αλλά τώρα έχουμε 2018 και τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Το Εθνικό Συμβούλιο ψήφισε υπέρ με 118, έναντι 60 ψήφων κατά, για να καταστήσει παράνομη τη διάκριση που βασίζεται σε σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου.

Όποιος βρεθεί ένοχος τρανσφοβίας ή ομοφοβίας δέχεται ποινές φυλάκισης έως και τριών ετών.

«Νίκη», έγραψε ο εθνικός σύμβουλος Mathias Reynard στο Twitter.

Ο εθνικός σύμβουλος των σοσιαλιστών ηγήθηκε στην αλλαγή των νόμων της ευρωπαϊκής χώρας. Ο Reynard είχε αγωνιστεί για περισσότερα από πέντε χρόνια για να αλλάξει τους νόμους. «Η ομοφοβία δεν είναι γνώμη», είπε. «Είναι έγκλημα. Ένας στους πέντε ομοφυλόφιλους επιχείρησε να αυτοκτονήσει, το 50% πριν από την ηλικία των 20 ετών. Αυτή η νίκη στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα. Έχω ήδη λάβει εκατοντάδες αντιδράσεις».

Οι LGBTI ομάδες της Ελβετίας χαιρέτισαν την ψηφοφορία. «Η σημερινή απόφαση είναι ένα σημαντικό βήμα. Θα επιστρέψει πιθανότατα την Ελβετία στις κατατάξεις της Διεθνούς Ένωσης LGBTI Ανθρώπων, όπου η χώρα μας βρίσκεται σήμερα στην 22η θέση πίσω από την Εσθονία και την Ουγγαρία», δήλωσε ο Rene Shegg, γενικός γραμματέας της Pink Cross, στο Le Temps.

Η Ελβετία πέφτει στην κατάταξη των LGBTI δικαιωμάτων

Ο Reynard δήλωσε ότι θα προωθήσει τώρα τον γάμο του ίδιου φύλου στην Ελβετία. Η χώρα έχει επιτρέψει την καταχώρηση συμφώνων συμβίωσης ίδιου φύλου από το 2007. Ωστόσο τα ζευγάρια του ιδίου φύλου εξακολουθούν να μην έχουν ίσα δικαιώματα όσον αφορά τη φορολογία, τη γονιμότητα, την ευημερία και την υιοθεσία.

Η Ελβετία έχει πέσει πρόσφατα στην Ευρωπαϊκή κατάταξη όσον αφορά τα δικαιώματα των LGBTI ανθρώπων. Το 2017, έπεσε τρεις θέσεις στον ετήσιο Rainbow Index της Διεθνούς Ένωσης για Λεσβίες, Γκέι, Αμφιφυλόφιλους, Τρανς και Ίντερσεξ Ανθρώπους (ILGA).