Το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, μετά από δυο χρόνια μακριά από τις αίθουσες, επανέρχεται δυναμικά αυτήν την Άνοιξη στο καθιερωμένο ραντεβού του, με κρατημένη μεν την ανάσα καθώς ένας πόλεμος έρχεται να συναντήσει τη πανδημία, με την ελπίδα δε να χαρίσει και πάλι σε μικρούς και μεγάλους τη συγκίνηση της εικόνας που μόνο μια μεγάλη οθόνη μπορεί να δώσει.

Όπως αναφέρει ο Nicolas Eybalin Διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου «Η δύναμη του κινηματογράφου εμπεριέχεται στο ότι μας επιτρέπει να πολλαπλασιάσουμε τις εμπειρίες μας από τη ζωή, να γνωρίσουμε ανθρώπους από το παρελθόν ή από τη δική μας εποχή που δεν θα είχαμε ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσουμε, να έρθουμε αντιμέτωποι με ζωές διαφορετικές από τη δική μας, εν ολίγοις, να κατανοήσουμε καλύτερα την πολυπλοκότητα των ανθρώπων και του κόσμου μέσα από τη δύναμη μιας ιδιαίτερης εμπειρίας, το μοίρασμα μιας ταινίας και μιας ιστορίας με αγνώστους σε ένα δωμάτιο σε μια μεγάλη οθόνη».

Κατεβάστε το ωρολόγιο πρόγραμμα των προβολών Αθήνας
Κατεβάστε το ωρολόγιο πρόγραμμα των προβολών Θεσσαλονίκης

Το θέμα της τέρψης των αισθήσεων, αποτελεί και μια ενότητα του φετινού φεστιβάλ με τον τίτλο «Βλέποντας έρχεται η όρεξη». Όρεξη για σινεμά, όρεξη για συναπάντημα, όρεξη για επαφή, συζητήσεις, για γέλιο, κλάμα, φαγητό, μυρωδιές, χάδια, αγκαλιές. Τελικά όρεξη για ζωή!

Η ποικιλομορφία στο πρόγραμμα του 22ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου βρίσκεται στο προσκήνιο και φέτος, τόσο στις κατηγορίες και τα είδη των ταινιών, όσο και στην πλοκή, στη μορφή και φυσικά στην εκπροσώπηση της Γαλλοφωνίας: το Βέλγιο, ο Καναδάς, το Λουξεμβούργο, η Ελβετία και η Τυνησία μας προτείνουν γαλλόφωνες παραγωγές που αντικατοπτρίζουν απόλυτα αυτήν την πολυμορφία.

Τέλος, η Λευκή Κάρτα δίνεται φέτος στο φεστιβάλ γαλλικού κινηματογράφου La Rochelle – Cinéma που γιορτάζει τα 50 του χρόνια. Αυτό το μοναδικό στο είδος του φεστιβάλ παρουσιάζει κάθε χρόνο σχεδόν 200 ταινίες όλων των ειδών (μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ, animation). Στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου παρουσιάζει 3 ταινίες από τον προγραμματισμό του.

Αγοράστε online εισιτήρια για τις προβολές Αθήνας εδώ
Αγοράστε online εισιτήρια για τις προβολές Θεσσαλονίκης εδώ

Το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος και στην 22η διοργάνωση του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου δίνει έμπρακτα δείγματα της υποστήριξής του στους Έλληνες συνεργάτες και δημιουργούς :

– Η φετινή έκδοσή του είναι συνδιοργάνωση με τα δυο καταξιωμένα και διεθνώς αναγνωρισμένα ελληνικά κινηματογραφικά φεστιβάλ, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.
– Συμπράττει με τους Έλληνες διανομείς στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ
– Συνεργάζεται με το Φεστιβάλ Gros Plan για τη δημιουργία ενός ερωτηματολογίου με σκοπό να γνωρίσει καλύτερα τους θεατές του και τη γνώμη τους για τις ταινίες. Τα ερωτηματολόγια θα είναι διαθέσιμα μετά την αγορά εισιτηρίου στην πλατφόρμα προβολών

– Προσκαλεί Έλληνες και Γάλλους εκπροσώπους διαφόρων μορφών τέχνης να συμμετέχουν ως μέλη της κριτικής επιτροπής που θα δώσει ένα από τα δύο βραβεία.

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του 22ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδος  θα είναι η σπουδαία Γαλλίδα ηθοποιός, μούσα των Κλοντ Μπερί, Αντρέ Τεσινέ και Κλοντ Σοτέ, Εμανουέλ Μπεάρ, η οποία θα βρίσκεται στην Αθήνα τις ημέρες του Φεστιβάλ. Προς τιμήν της, και σε συνεργασία με το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας, το Φεστιβάλ θα προβάλει το «Νέλι και ο Κος Αρνό», μία από τις αξιομνημόνευτες συνεργασίες της με τον Κλοντ Σοτέ. Τα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής αποτελούν οι σκηνοθέτες Θάνος Αναστόπουλος και Λευτέρης Χαρίτος, η υπεύθυνη της Αγοράς του Φεσυιβάλ Θεσσαλονίκης, Γιάννα Σαρρή, και η δημοσιογράφος Έλις Κις.

ΟΙ ΕΝΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ 22ΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

TAINIA ΕΝΑΡΞΗΣ
EIFFEL – ΑΪΦΕΛ του Martin Bourboulon

Μετά τη συμμετοχή του στο Άγαλμα της Ελευθερίας, ο διάσημος μηχανικός Gustave Eiffel πιέζεται από τη γαλλική κυβέρνηση να δημιουργήσει κάτι θεαματικό για την Παγκόσμια Έκθεση του 1889 στο Παρίσι, ενώ ο ίδιος θέλει απλά να σχεδιάσει το μετρό της πόλης. Ξαφνικά, όλα αλλάζουν όταν ο Eiffel συναντά μια μυστηριώδη γυναίκα από το παρελθόν. Το ανομολόγητο πάθος τους θα ξυπνήσει ξανά και θα τον εμπνεύσει να αλλάξει για πάντα τον παριζιάνικο ουρανό.

Την τελετή έναρξης παρουσιάζουν η ηθοποιός Στεφανία Καπετανίδη και ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Γιάννης Σαρακατσάνης

ΤΑΙΝΙΑ ΛΗΞΗΣ
ILLUSIONS PERDUES – ΧΑΜΕΝΕΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ του Xavier Giannoli

Ο Lucien, νεαρός ασήμαντος ποιητής, αφήνει την επαρχία όπου μεγάλωσε για να δοκιμάσει την τύχη του στο Παρίσι κοντά στην προστάτιδά του. Σύντομα αφήνεται στην τύχη του για να ανακαλύψει έναν κόσμο δοσμένο στο κέρδος και στις προσποιήσεις. Μια ανθρώπινη κωμωδία όπου τα πάντα αγοράζονται και πωλούνται, η λογοτεχνία όπως ο Τύπος, η πολιτική όπως τα συναισθήματα, η φήμη όπως οι ψυχές. Θα αγαπήσει, θα υποφέρει και θα επιβιώσει χωρίς πια ψευδαισθήσεις.

César 2022 — 7 βραβεία — Καλύτερης ταινίας — Καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού (Benjamin Voisin) — Καλύτερης ανδρικής ερμηνείας σε β’ ρόλο (Vincent Lacoste) — Καλύτερης διασκευής — Καλύτερης φωτογραφίας — Καλύτερων κοστουμιών — Καλύτερων σκηνικών

Την τελετή λήξης παρουσιάζουν οι ηθοποιοί  Άλκηστις Πουλοπούλου και Πολύδωρος Βογιατζής.

Η είσοδος στην πρεμιέρα και τη λήξη θα γίνει με πρόσκληση. Θα διατεθεί περιορισμένος αριθμός δελτίων εισόδου για το κοινό.

ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΠΙΛΟΓΗ | ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

À plein temps | Full Time — Eric Gravel
L’ennemi | Δωμάτιο 208 — Stephan Streker
Antoinette dans les Cévennes | Ο γάιδαρος, ο εραστής μου και εγώ — Caroline Vignal
Les Amours d’Anaïs | Οι Έρωτες της Αναΐς — Charline Bourgeois-Tacquet
Amants | Εραστές — Nicole Garcia
Ouistreham | Ανάμεσα σε δύο κόσμους — Emmanuel Carrère
Boîte Noire | Το μαύρο κουτί — Yann Gozlan
Madeleine Collins — Antoine Barraud
La Fracture — Catherine Corsini

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

 
La Fracture — Catherine Corsini

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Médecin de nuit | Νυχτερινός γιατρός — Elie Wajeman
Le Test | Το τεστ — Emmanuel Poulain-Arnaud
Sous le ciel d’Alice | Οι Ουρανοί του Λιβάνου — Chloé Mazlo
Serre moi fort | Κράτα με σφιχτά — Mathieu Amalric
Robuste | Σθένος — Constance Meyer
Tokyo Shaking | Tokyo Shaking — Olivier Peyon
Entre les vagues | Ανάμεσα στα κύματα — Anaïs Volpé
Tralala | Τραλαλά — Arnaud Larrieu, Jean-Marie Larrieu
Maudit ! | Καταραμένος! — Emmanuel Parraud
De son vivant | Γαλήνια — Emmanuelle Bercot
Ibrahim | Ιμπραΐμ — Samir Guesmi
L’étreinte | Πάρε με αγκαλιά — Ludovic Bergery
Mandibules | Σαγόνια — Quentin Dupieux
Rouge | Κόκκινη λάσπη — Farid Bentoumi
Suprêmes | Authentik Audrey — Estrougo
La dernière tentation des Belges | Ο τελευταίος πειρασμός των Βέλγων — Jan Bucquoy
Presque | Σχεδόν — Bernard Campan, Alexandre Jollien
Io sto bene | Είμαι καλά — Donato Rotunno
Aline | Αλίν, η φωνή της αγάπης — Valérie Lemercier
El Jaida | El Jaida — Salma Baccar

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ 
Eiffel | Άϊφελ — Martin Bourboulon
Illusions perdues | Χαμένες ψευδαισθήσεις — Xavier Giannoli
Nona et ses filles | Η Νόνα και οι κόρες της — Valérie Donzelli
La Traversée | Η φυγή — Florence Miailhe

Nelly et Monsieur Arnaud | Η Νέλλη και ο κύριος Αρνώ — Claude Sautet
Animals | Κτήνη — Nabil Ben Yadir

CARTE BLANCHE: FEMA – LA ROCHELLE
Peaux de vaches /  Χοντρόπετσοι Patricia Mazuy
Le Kiosque / Το κιόσκι Alexandra Pianelli
Albatros / Άλμπατρος Xavier Beauvois

ΒΛΈΠΟΝΤΑΣ ΈΡΧΕΤΑΙ Η ΌΡΕΞΗ
Le Grand restaurant | Το Μεγάλο Εστιατόριο — Jacques Besnard

La Grande Bouffe | Το Μεγάλο Φαγοπότι — Marco Ferreri
La graine et le mulet | Κους Κους με Φρέσκο Ψάρι — Abdellatif Kechiche
Saint Amour | Saint Amour: ο δρόμος του κρασιού Gustave — Kervern & Benoit Delépine
Delicatessen | Ντελικατέσεν — Jean-Pierre Jeunet, Marc Caro

ΝΕΑΝΙΚEΣ ΠΡΟΒΟΛEΣ

Le Brize Kaolin | Θα Γίνω Πρωταθλήτρια — Corentin Lemetayer
Marmote Intrépide | Επιχείρηση Διάσωσης — Miguel Lambert
Un caillou dans la chaussure | Πέτρα στο Παπούτσι — Eric Montchaud
Twin Trees | Δίδυμα Δέντρα — Emmanuel Ollivier
Un long trajet | Μια Μεγάλη Βόλτα με το Αυτοκίνητο — Axel De Lafforest
Kiki la plume Κικί | Το Καναρίνι — Nicolas Bianco-Levrin, Julie Rembauville

Kiko et les animaux | O Kίκο και τα Ζώα — Yawen Zheng
Lupin | Το Λυκάκι — Hélène Ducrocq
Comment j’ai vaincu ma peur des humains | Πώς Ξεπέρασα το Φόβο μου για τους Ανθρώπους – Hélène Ducrocq
Bémol | Το Τραγούδι του Δάσους — Oana Lacroix
Princesse Dragon | Πριγκίπισσα Δράκος — Jean-Jacques Denis & Anthony Roux

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ & ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ 

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ GALA

Η Εμανουέλ Μπεάρ είναι  η επίτιμη προσκεκλημένη του 22ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου και Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής που απονέμει βραβείο σε μια από τις ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος. Ηθοποιός με εξαιρετική καριέρα τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο, έχει επιδείξει σημαντική ανθρωπιστική δράση, ενώ υπήρξε Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της Unicef.

Σε αυτό το πλαίσιο το Saint-George Lycabettus διοργανώνει σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, ένα φιλανθρωπικό gala, τα έσοδα του οποίου θα διατεθούν στην The HOME Project για τους ανήλικους ασυνόδευτους πρόσφυγες. Κατά τη διάρκεια αυτού του gala, θα απονεμηθεί τιμητικό βραβείο στην Εμανουέλ Μπεάρ δημιουργία του οίκου Zolotas.

Η The HOME Project είναι μία μη κερδοσκοπική οργάνωση που ιδρύθηκε για να καλύψει τις ανάγκες ασυνόδευτων παιδιών προσφύγων που φτάνουν στην Ελλάδα μόνα τους. Παιδιά που ζουν στον δρόμο, σε καταυλισμούς, αστυνομικά τμήματα, και κέντρα κράτησης βρίσκουν καταφύγιο στο ασφαλές περιβάλλον των ξενώνων μας. Σε 5 χρόνια έχει δημιουργήσει και λειτουργεί 14 ξενώνες και έχει προσφέρει ένα ολιστικό πλαίσιο υπηρεσιών παιδικής προστασίας μέσω εξατομικευμένου ψυχοπαιδαγωγικού πλάνου σε περισσότερα από 700 παιδιά, που περιλαμβάνει υπηρεσίες ψυχικής υγείας, εκπαίδευσης, παιδαγωγική και κοινωνική υποστήριξη στοχεύοντας στην κοινωνική ενσωμάτωση.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ : ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022, στις 10.00΄

Στο πλαίσιο της φετινής έκδοσης του φεστιβάλ, μια ξεχωριστή εκδήλωση – συνάντηση προτείνεται στους επαγγελματίες και τους κριτικούς κινηματογράφου με τον καταξιωμένο κριτικό και ιστορικό κινηματογράφου Σαρλ Τεσόν.

Ο Σαρλ Τεσόν μόλις ολοκλήρωσε την δεκαετή θητεία του ως διευθυντής της Εβδομάδας της Κριτικής στις Κάννες και πριν από αυτό υπήρξε κριτικός στα Cahiers du Cinéma, πριν διοριστεί αρχισυντάκτης του περίφημου περιοδικού από το 1998 μέχρι το 2003. Η εκδήλωση που διοργανώνεται σε συνεργασία με το Institut français (Παρίσι), θα ξεκινήσει με την προβολή ταινίας από το πρόγραμμα της 60ης Εβδομάδας της Κριτικής.

Θα ακολουθήσει δίωρη συζήτηση γύρω από τα εξής θέματα: 
– Πώς ο/η κριτικός ανακαλύπτει και συμβάλει στην ανάδειξη νέων ταλέντων;
– Η ιδιαίτερη συνθήκη και ευκαιρία που προσφέρει η Semaine de la Critique στις Κάννες: τι εστί κριτικός-προγραμματιστής;
– Κριτική 2.0: πώς γράφει κανείς στην εποχή των κοινωνικών δικτύων και πώς αγκαλιάζει αυτά τα νέα εργαλεία.
– Η αξία/δύναμη και το νόημα της κριτικής σήμερα, στη εποχή του streaming και του downloading.

ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ της ταινίας ANIMALS – ΚΤΗΝΗ του Ναμπίρ Μπεν Γιαντίρ

Ο Brahim είναι ένας νεαρός άντρας, που κρύβει την ομοφυλοφιλία του. Στα γενέθλια της μητέρας του, η ένταση που δημιουργείται γύρω από την μη αποδεκτή σεξουαλικότητά του γίνεται ανυπόφορη. Ο Brahim φεύγει από το σπίτι μέσα στη νύχτα, όπου τον περιμένει η φρίκη…  Ακατάλληλο για ανηλίκους: έκδηλη απεικόνιση βασανιστηρίων (έγκλημα μίσους), ομοφοβικής βίας και βιασμού.

Μετά την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη Ναμπίρ Μπεν Γιαντίρ, που θα έρθει στην Αθήνα για το Φεστιβάλ. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Αλέξανδρος Διακοσσάβας, δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης της LIFO.

ΤΟ ΤΡΕΙΛΕΡ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Κάθε χρόνο, το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου αναθέτει σε έναν Έλληνα σκηνοθέτη τη δημιουργία και τη σκηνοθεσία του τρέιλερ του Φεστιβάλ. Μετά τον Γιώργο Ζώη το 2011, τον Γιάννη Γαϊτανίδη το 2012, τη Σοφία Εξάρχου το 2013, τον Παναγιώτη Χριστόπουλο το 2014, την Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη το 2015, την Αρασέλη Λαιμού το 2016, την Ζακλίν Λέντζου το 2017, τον Νίκο Πάστρα το 2018 και τον Κωνσταντίνο Αντωνόπουλο το 2021, σειρά έχει η σκηνοθέτις και ηθοποιός Σοφία Γεωργοβασίλη με την οποία έχουμε τη χαρά να συνεργαστούμε φέτος.

Μετά το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη το 2018 στο φεστιβάλ της Δράμας, η τελευταία μικρού μήκους ταινία της «Memoir of a veering storm», γυρισμένη σε film 16mm, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στη φετινή Berlinale στο τμήμα Generation.

«Σ΄ έναν κατάφυτο πύργο δύο νεαροί καλεσμένοι, ένας κινηματογραφικά εμπνευσμένος σεφ με τη βοηθό του κι έναν σερβιτόρο, συναντιούνται σ’ ένα παράδοξο και burlesque γεύμα για να μας πείσουν ότι βλέποντας έρχεται η όρεξη» γράφει η ίδια, σχετικά με το τρέιλερ, που γυρίστηκε σε φιλμ στην Αίγινα.

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

Θα απονεμηθούν και φέτος δύο βραβεία στις ταινίες που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδος:

Το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, το οποίο απονέμεται από την κριτική επιτροπή του φεστιβάλ και αποτελεί μια προσφορά της NOVA. Ο φορέας αυτός υποστηρίζει ως χορηγός επικοινωνίας την προώθηση της ταινίας όταν αυτή προβληθεί στις ελληνικές αίθουσες.

Το Βραβείο Κοινού, το οποίο απονέμεται κατόπιν ψηφοφορίας των θεατών κατά την έξοδό τους από τις προβολές των ταινιών που συμμετέχουν στο διαγωνιστικό τμήμα. Το Βραβείο Κοινού, προσφορά της μπίρας Fischer, απονέμεται στον διανομέα της βραβευμένης ταινίας στην Ελλάδα για την προώθησή της κατά την προβολή της στις ελληνικές αίθουσες.

Tα δύο βραβεία είναι δημιουργίες του Οίκου ZOLOTAS

Ο Γιώργος Παπαλέξης, Διευθύνων Σύμβουλος του Οίκου ZOLOTAS παρουσιάζει τη φιλοτέχνηση του βραβείου «Η Γλαύκα της Αθηνάς»: «Πιστός στη διαχρονική του αποστολή υποστήριξης των Γραμμάτων και των Τεχνών, ο Οίκος ZOLOTAS στέκεται περήφανα στο πλευρό του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου Ελλάδος με μια μοναδική δημιουργία: το νέο βραβείο της διοργάνωσης.

Η κουκουβάγια της θεάς Αθηνάς, η λεγόμενη Γλαύκα, αρχαίο έμβλημα της πόλης των Αθηνών, σύμβολο σοφίας και ισχυρής ενόρασης μες στο σκοτάδι, δανείζει τη μορφή της στο μεράκι ενός νέου, πολύ ταλαντούχου δημιουργού. Ο γλύπτης Πάνος Προφήτης φιλοτέχνησε το βραβείο σε πηλό, δίνοντάς του απλή και αέρινη φόρμα, και στη συνέχεια οι τεχνίτες μας το κατασκεύασαν σε μπρούτζο με την χαρακτηριστική επιχρύσωση του Οίκου. Το φως της 7ης τέχνης ταξιδεύει από τη Γαλλία στην Ελλάδα μέσα από τα λαμπερά μάτια της Γλαύκας της Αθηνάς».

Η ΟΠΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το φετινό εικαστικό για την αφίσα και τη συνολική οπτική ταυτότητα του Φεστιβάλ, υπογράφει ο Δημήτρης Κανελλόπουλος, ο οποίος περιγράφει το σκεπτικό του σχεδιασμού:

«Το βασικό εικαστικό για το 22ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου στηρίζεται στην ιδέα του πώς αντιλαμβανόμαστε την απόλαυση και τα συναισθήματα που γεννιούνται όταν ερχόμαστε σε επαφή με ένα κινηματογραφικό έργο. Από τα οπτικά ερεθίσματα και τα αρώματα, ως τις γεύσεις που μας έρχονται στο νου.
Η τελική σύνθεση αποτελείται από στοιχεία που μας παραπέμπουν σε όλα αυτά, και συνδυάζονται με το κεντρικό αφιέρωμα του φετινού φεστιβάλ στη γαστρονομία, μέσα από ένα ψηφιακό κολλάζ.»

ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟΙ ΤΟΥ 22ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΑΛΛΟΦΩΝΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Emmanuelle Béart, Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής
Emmanuel Poulain-Arnaud, σκηνοθέτης της ταινίας Le test (Το τεστ)
Antoine Barraud, σκηνοθέτης της ταινίας Madeleine Collins
Ludovic Bergery, σκηνοθέτης της ταινίας L’étreinte (Κράτα με σφιχτά)
Charline Bourgeois-Tacquet, ηθοποιός στην ταινία Les amours d’Anaïs (Οι Έρωτες της Αναΐς)
Catherine Corsini, σκηνοθέτις της ταινίας La Fracture
Éric Gravel, σκηνοθέτης της ταινίας À plein temps (Full Time)
Samir Guesmi, σκηνοθέτης της ταινίας Ibrahim (Ιμπραήμ)
Alma Jodorowsky, ηθοποιός στην ταινία L’ennemi (Δωμάτιο 108)
Chloé Mazlo, σκηνοθέτις της ταινίας Sous le ciel d’Alice (Οι Ουρανοί του Λιβάνου)
Florence Miailhe , σκηνοθέτις της ταινίας La Traversée (Η φυγή)
Emmanuel Parraud, σκηνοθέτης της ταινίας Maudit ! (Καταραμένος!)
Olivier Peyon, σκηνοθέτης της ταινίας Tokyo Shaking
Charles Tesson, κριτικός κινηματογράφου, τ. Διευθυντής της Semaine de la Critique του Φεστιβάλ Καννών
Caroline Vignal, σκηνοθέτις της ταινίας Antoinette dans le Cévennes (Ο γάιδαρος, ο εραστής μου κι εγώ
Nabil Ben Yadir, σκηνοθέτης της ταινίας Animals (Κτήνη)
Elie Wajeman, σκηνοθέτης της ταινίας Médecin de nuit (Νυχτερινός γιατρός)

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Τιμή εισιτηρίου: 6 €
Τιμή παιδικών εργαστηρίων (Αθήνα): 10 €
Θα διατεθούν και κάρτες πολλαπλών προβολών. Περισσότερες πληροφορίες σύντομα στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ.

Η πώληση των εισιτηρίων ξεκίνησε την Τετάρτη 23/03/2022.

Η ιταλική κινηματογραφική παραγωγή βρισκόταν αρχικά σε μεγάλη επιρροή από τα πρώτα γαλλικά έργα των Lumiere και για αυτό παρουσίαζε αρκετά δικά τους στοιχεία. Ουσιαστικά όμως η ιστορία του ιταλικού κινηματογράφου αρχίζει να γράφεται με την παραγωγή δυο ειδών ταινιών: α) τα ιστορικά δράματα, ταινίες υψηλού κόστους με πλούσια σκηνογραφία και ενδυματολογία και β) τις κωμωδίες, ταινίες χαμηλότερου κόστους που χαρακτηρίζονταν έντονα από το ιταλικό ταμπεραμέντο. Με την άνοδο του Moussolini, το 1922, στην εξουσία και την επικράτηση του φασισμού στην Ιταλία, ο ιταλικός κινηματογράφος ελέγχεται αυστηρά και φιμώνεται από το κράτος με αποτέλεσμα την παρακμή και την αποδυνάμωση του. Την δεκαετία του 30΄ αφενός ο Moussolini χτίζει τα στούντιο της Cinecittà (1937) ως μέρος της προσπάθειας για αναβίωση της ιταλικής κινηματογραφικής βιομηχανίας και αφετέρου δημιουργείται το Centro Sperimentale di Cinematografia (Πειραματικό κέντρο κινηματογράφου), στο οποίο φοιτούν μελλοντικοί σκηνοθέτες του ιταλικού νεορεαλισμoύ, βλέποντας στα κρυφά ξένες ταινίες που έχουν απαγορευθεί από το φασιστικό καθεστώς.
Μεταπολεμικά, αναγεννάται η ιταλική κινηματογραφική παραγωγή καθώς αναζητείται ένας νέος ελεύθερος τρόπος έκφρασης που θα διαφοροποιείται πολιτικά και αισθητικά από τα μελοδραματικά, προπαγανδιστικά και αισθηματικά κινηματογραφικά έργα της φασιστικής εποχής. Η αναζήτηση αυτή φέρνει στο προσκήνιο το κινηματογραφικό κίνημα στο οποίο αποδίδεται το όνομα ιταλικός νεορεαλισμός. Η ονομασία του ανήκει στον Umberto Barbaro o οποίος γράφοντας ένα άρθρο-μανιφέστο το 1942 προέτρεψε τους κινηματογραφιστές να αποτυπώσουν μια νέα πραγματικότητα, δημιουργώντας το cinema neorealismo.

Η έλλειψη σε υλικά μέσα που χαρακτηρίζει την μεταπολεμική εποχή (κατεστραμμένα κινηματογραφικά στούντιο, κακής ποιότητας φιλμ) προάγει τον νέο αυτό κινηματογραφικό ρεαλισμό που έχει ως κέντρο την φυσικότητα. Ως εκ τούτου τα γυρίσματα των ταινιών γίνονται σε εξωτερικούς χώρους, κυρίως με την χρήση φυσικού φωτός και ήχου, συχνά με ερασιτέχνες ηθοποιούς και αρκετό αυτοσχεδιασμό όσον αφορά το σενάριο. Αν και είναι γεγονός ότι πολλές νεορεαλιστικές ταινίες γυρίζονται σε στούντιο και δεν υπακούουν σε αυτό ακριβώς το πιο φυσικό κινηματογραφικό μοντέλο.
Τα σενάρια του ιταλικού νεορεαλισμού στηρίζονται σε αληθινά και επίκαιρα συμβάντα που αφορούν συγκεκριμένο χώρο και χρόνο, όπως τα ντοκιμαντέρ. Μέσα σε αυτά οι ήρωες/ιδες αποθανατίζονται δρώντας αυθόρμητα, φυσικά, ακόμα και δυσάρεστα συχνά για τους θεατές/τριες εκτελώντας τον κοινωνικό τους ρόλο. Συγκεκριμένα, στα κινηματογραφικά έργα του ιταλικού νεορεαλισμού επίκεντρο γίνεται ο κοινωνικός ρόλος του ατόμου και όχι τόσο η ψυχοσύνθεση του όπως συμβαίνει στο κλασικό Hollywood. Έτσι το άτομο λειτουργεί και ως παράδειγμα μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας η οποία γίνεται εμφανής μέσω της αδρής και πρωτόγονης αισθητικής των σκηνοθετών/τριων του νεορεαλισμού. Επιπλέον τα νεορεαλιστικά αυτά έργα δεν παρουσιάζουν διαχρονικό χαρακτήρα καθώς συνδέονται αυστηρά με έναν συγκεκριμένο χώρο και χρόνο όπως προαναφέρθηκε.

Οι ιταλικές νεορεαλιστικές ταινίες αποτυπώνουν κατά αυτόν τον τρόπο την τότε υπαρκτή ανεργία και φτώχεια και γενικότερα τις σκληρές συνθήκες στις οποίες ζούσε η εργατική τάξη. Το γεγονός αυτό εξέθεσε τους πολιτικούς της χώρας οι οποίοι επιχειρούσαν να προβάλλουν στο εξωτερικό μια εικόνα εξέλιξης και εκδημοκρατισμού της Ιταλίας. Ακόμη και η καθολική εξουσία καταδίκασε πολλές νεορεαλιστικές ταινίες για τις αποκαλυπτικές και αντικληρικές τους σκηνές. Οι ερασιτέχνες ηθοποιοί παριστάνουν ουσιαστικά τον εαυτό τους, γεγονός που βοηθά στην καλύτερη δυνατή αποτύπωση της αλήθειας ενώ ταυτόχρονα επηρεάζει και τεχνικά την ταινία και ειδικότερα το μοντάζ. Η λογική δυσκολία των ερασιτεχνών ηθοποιών να κρατήσουν πειστική την ερμηνεία τους για μεγάλη διάρκεια καθόρισε την ταχύτητα του μοντάζ, καθιστώντας το αρκετά πιο γρήγορο, με μικρά πλάνα και σκηνές, συγκριτικά με τις τυπικές ταινίες μυθοπλασίας. Μια τυπική νεορεαλιστική ταινία χαρακτηρίζεται επίσης από μια επιβλητική μουσική που παραπέμπει σε όπερα.
O Andre Bazin εκθείαζε τον νεορεαλισμό ως κίνημα που μεγεθύνει και τονίζει μικρές και καθημερινές δράσεις και λεπτομέρειες που ο κλασικός κινηματογράφος θα άφηνε απαρατήρητες.

Παρόλο που οι νεορεαλιστικές ταινίες χρησιμοποιούσαν την πιο ειλικρινή κινηματογραφική γλώσσα για να αποτυπώσουν την εικόνα της Ιταλίας, δεν κατάφεραν να θεωρηθούν ψυχαγωγικές όπως οι ταινίες του Hollywood για το ευρύ κοινό. Γι’ αυτό ο ιταλικός λαός προτιμούσε να βλέπει αμερικάνικες ταινίες ή ιταλικές κωμωδίες και ιστορικά δράματα όπως έκανε και κατά την φασιστική περίοδο.
Μεταξύ των ετών 1945-53 παράχθηκαν στην Ιταλία 822 ταινίες εκ των οποίων νεορεαλιστικές θεωρούνται οι 90. Στην ουσία η κυριαρχία της αμερικανικής παραγωγής στην ιταλική αγορά έθετε ως δεδομένο τον περιορισμό της επιτυχίας των νεορεαλιστικών αυτών ταινιών.

Ο ιταλικός νεορεαλισμός διήρκεσε μόνο για μια δεκαετία. Η πρώτη ταινία που παρουσίασε τα χαρακτηριστικά του ήταν η “ Roma città aperta” ( Ρώμη ανοχύρωτη πόλη) του Ρομπέρτο Ροσελλίνι η οποία ήταν επηρεασμένη από διάφορα γεγονότα που συνέβησαν τον χειμώνα του 1943-44. Η ταινία αυτή πραγματοποιήθηκε χωρίς χρήματα και επίσημη άδεια και βρήκε διεθνή επιτυχία αποτελώντας διαχρονικά χαρακτηριστικό νεορεαλιστικό έργο. Οι θεωρίες του Ροσελλίνι αρνιόντουσαν σχεδόν την σκηνοθεσία, απορρίπταν τον Μελιέ και επέστρεφαν στον Λυμιέρ, αυτές εφαρμόστηκαν ιδιαιτέρως και στο αριστούργημα του “Paisa” (Παϊζά). Η ταινία αυτή, αποτελούμενη από έξι επεισόδια, αποτέλεσε μια σπαρακτική διαμαρτυρία κατά του πολέμου, έναν ύμνο σ ’έναν περήφανο λαό και ήταν επική επειδή δεν περιοριζόταν στο χρονικό κι’ εξέφραζε τη λαϊκή ψυχή.

Ακόμη μια σημαντική ταινία του νεορεαλισμού είναι η “Ladri di biciclette” (Κλέφτης ποδηλάτων) του Vittorio De Sica το 1948. Μια από τις λίγες νεορεαλιστικές ταινίες που κατάφεραν να μεταφέρουν στον κινηματογράφο τόσο πιστά τις δύσκολες συνθήκες της μεταπολεμικής εποχής. Ουσιαστικά το θεωρητικά ασήμαντο μικροπεριστατικό γύρω από το οποίο διαδραματίζεται η ταινία, η απώλεια του ποδηλάτου του πρωταγωνιστή, τροφοδοτεί μια συγκλονιστική τραγωδία, το κατηγορητήριο ενάντια σε ένα καθεστώς υπεύθυνο για την ανεργία που μάστιζε εκατομμύρια Ιταλών. Τέλος, γνωστή ταινία του ‘48 είναι και η “La terra trema” (H γη τρέμει) του Visconti, η οποία απεικονίζει την αποτυχημένη εξέγερση των ψαράδων της Σικελίας ενάντια στην εκμετάλλευση από τους εμπόρους τους και αφήνει έτσι μια αίσθηση απαισιοδοξίας περί κοινωνικών αλλαγών στο κοινό.

Ο Visconti μαζί με τον Rossellini, αλλά και μετέπειτα τον Antonioni, θεωρήθηκαν μερικοί από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες που έδωσαν πνοή στο κίνημα του ιταλικού νεορεαλισμού. «Αν έχω γυρίσει κατά λάθος μια ωραία σκηνή, την κόβω στο μοντάζ», είχε πει ο Rossellini.

Η τελευταία ταινία που εντάχθηκε στο κίνημα του ιταλικού νεορεαλισμού ήταν η “Umberto D.” ( Ότι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι ) του Vittorio de Sica. H προκλητικά τραγική κατάσταση της Ιταλίας, που προέβαλε η ταινία, αυτή οδήγησε την ιταλική κυβέρνηση στην απαγόρευση την κυκλοφορίας νεορεαλιστικών ταινιών στο εξωτερικό, γεγονός που δεν βρήκε λαϊκή αντίσταση καθώς το κίνημα είχε ήδη αρχίσει να εξασθενεί λόγω της μικρής απήχησης του στο κοινό.

Επιμέλεια: Ερμιόνη Ευστρατιάδου

To 59o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης γίνεται ο πρώτος επίσημος οργανισμός που επιχειρεί ένα εκτενέστατο αφιέρωμα στο queer ελληνικό σινεμά. Η νέα κατηγορία του ΦΚΘ περιέχει 38 ταινίες, μικρού και μεγάλου μήκους, από το 1960 ως σήμερα.

Την επιλογή έχει επιμεληθεί ο Κωνσταντίνος Κυριακός, Αν. Καθηγητής της Ιστορίας του Θεάτρου και του Ελληνικού Κινηματογράφου (Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πατρών). Ο ίδιος σημειώνει σχετικά: «Ακόμη περισσότερη σημασία αποκτά η καινοφανής χειρονομία να οργανωθεί στο ετήσιο, εθνικό και ιστορικό ελληνικό κινηματογραφικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ένα αναδρομικό αφιέρωμα στον queer/ gay ελληνικό κινηματογράφο. Ένα αφιέρωμα όπου συνυπάρχουν με επιλεκτικά κριτήρια ταινίες οι οποίες αναμφισβήτητα υπάγονται στο queer/gay ρεύμα της ελληνικής κινηματογραφίας· άλλες προδρομικές και ανάδελφες, άλλες δίκαια τιμημένες και βραβευμένες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και άλλες άδικα παραγνωρισμένες· όλες, ωστόσο, αντιπροσωπευτικές».

Η ωδή στην ελληνική queer φιλμογραφία αποτελείται από 38 σπάνιες αλλά και γνωστές ταινίες σε μια προσπάθεια να χαρτογραφηθεί το συγκεκριμένο είδος και να γίνει γνωστό στο σινεφίλ κοινό. Σε αυτό το άρθρο διαλέξαμε δέκα φιλμ που, είτε δε θέλουμε να χάσουμε, είτε έχουμε δει, λατρέψαμε και σας προτείνουμε!

Vortex Το πρόσωπο της Μέδουσας (1967)του Νίκου Κούνδουρου

Η πρώτη queer ταινία ελληνικής παραγωγής. O Νίκος Κούνδουρος θέλησε να κάνει «μια καταβύθιση στην ψυχή και στον πανικό του σύγχρονου νέου ανθρώπου». Το Vortex είναι μια ταινία για ένα φόνο και την ιστορία των εμπλεκόμενων. «Θελήσαμε, ο συγγραφέας, οι ηθοποιοί κι εγώ, να κάνουμε μια ταινία χωρίς φωνές, χωρίς οδυρμούς, χωρίς κοινωνικό δράμα. Ένα είδος ψυχογραφήματος εικονογραφημένο. Οι ήρωες μας είναι τραγικά πρόσωπα, αποκομμένα από κοινωνία, από ιδεολογία, από οικογένεια.» Fun fact: Στην ταινία ακούγεται το “666” των Aphrodite’s Child (πριν κυκλοφορήσει σε δίσκο).

Το γελεκάκι (1976) της Ίριδας Ζαχμανίδου

Πρόκειται για μια 7λεπτη ταινία, που πραγματεύεται την γυναικεία χειραφέτηση. Ένα αστυνομικό μιούζικαλ, που διαδραματίζεται μέσα στους δαιδαλώδεις χώρους ενός αθηναϊκού βιβλιοπωλείου, εν έτει 1976.

Άγγελος (1982) του Άγγελου Κατακουζηνού

Ο Άγγελος είναι μια ταινία με σοκαριστικό σενάριο που βασίζεται σε εξίσου σοκαριστικά αληθινά γεγονότα της ελλάδας του 1980. Το φιλμ αφορά στην ολέθρια ερωτική σχέση του 19χρονου ναύτη Χρήστου Ρούσσου με τον 22χρονο επίσης ναύτη Ανέστη Παπαδόπουλο, σχέση η οποία οδήγησε στη δολοφονία του δεύτερου.  Ο Άγγελος δεν είναι μια απλή ταινία. Είναι η κινηματογράφηση ενός εγκλήματος πάθους που τελικά οδήγησε, το 1990, στην απονομή χάριτος από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Μετέωρο και σκιά (1985) του Τάκη Σπετσιώτη

Η βιογραφία του ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της νεορομαντικής και νεοσυμβολιστικής ποίησης. Η ποιητής έζησε από το 1888 ως το 1944 και δημιούργησε μέσα σε μια περίοδο γεμάτη από συνταρακτικά γεγονότα για την ιστορία της Ελλάδας. Στην ταινία παρουσιάζεται το πορτρέτο ενός γόνου αριστοκρατικής οικογένειας, ο οποίος προκάλεσε την κοινωνία της εποχής του με την ομοφυλοφιλία του, τις αντισυμβατικές και ενίοτε ακραίες επιλογές του.

Μία θέση στον ήλιο (1994) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη

Στον απόηχο της κατάρρευσης του κομμουνιστικού μπλοκ, άλλο ένα τρένο καταφθάνει, γεμάτο οικονομικούς μετανάστες. Ανάμεσα στους απελπισμένους και φτωχούς είναι κι ο Παναγιώτης, 18 χρονών, ένα φιλόδοξο παιδί απ’ την Αλβανία. Στους κατάφωτους νυχτερινούς δρόμους της Αθήνας, ο Ηλίας, όμορφος και μοναχικός, «ψωνίζεται», γυρεύοντας κάποιον που θα τον αποσπάσει από την κενή του ζωή.

Η επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά (1999) του Πάνου Χ. Κούτρα

Ένα τεράστιο κομμάτι μουσακά κυκλοφορεί στους δρόμους της ταινίας και τρομοκρατεί τους Αθηναίους. Αυτό.
Στην ταινία σατιρίζονται η καταστροφολαγνεία των δελτίων ειδήσεων και η επιρροή τους στους τηλεθεατές, η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια και οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Το γαλάζιο φόρεμα (2005) του Γιάννη Διαμαντόπουλου

Τη δεκαετία του ’50 μια χήρα μεγαλώνει μόνη της τα τρία παιδιά της. Τα σημάδια «ιδιαιτερότητας» είναι εμφανή από νωρίς στον μοναχογιό της, ο οποίος φεύγει για το Παρίσι. Όταν επιστρέφει, τη δεκαετία του 80, βιώνει την όξυνση των σχέσεών του με τη μητέρα του, την πορνεία, τη φυλακή και την αλλαγή φύλου.

Fuck Freud (2012) του Αδάμ Καρυπίδη

Το Fuck Freud είναι μια ταινία μικρού μήκους. Ένας καλλιεργημένος μεσήλικας συζεί με τον νεαρό εραστή του και προσπαθεί συνεχώς να αναλύει τη σχέση τους με ψυχαναλυτικούς όρους. Οταν όμως η ζήλια παίρνει το πάνω χέρι, από τη θεωρία καταφεύγει στην πράξη – με απρόσμενες συνέπειες.

Τα καλιαρντά (2014) της Πάολας Ρεβενιώτη

Το πρώτο μεγάλο μήκους ντοκιμαντέρ της Πάολας Ρεβενιώτη. Τα καλιαρντά ήταν η κρυφή γλώσσα τον ομοφυλόφιλων της Ελλάδας από την δεκαετία του ’40 μέχρι και την αρχή της μεταπολίτευσης. «Ενώ ξεκινήσαμε για να καταγράψουμε απλώς την ιστορία των καλιαρντών, στην πορεία συνειδητοποιήσαμε ότι παράλληλα παρακολουθούσαμε και την εξέλιξη της ομοφυλόφιλης ζωής στην Ελλάδα κατά τον εικοστό αιώνα. Προέκυψαν θέματα όπως ο έρωτας, η σεξουαλικότητα, τα στέκια, τα προβλήματα των ανθρώπων τότε και πώς σταδιακά οδηγηθήκαμε στην σημερινή κατάσταση.» λέει η ίδια. Στο ντοκιμαντέρ, μεταξύ άλλων, μιλούν η Νανά και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Obscuro Barroco (2018) της Ευαγγελίας Κρανιώτη

Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο περασμένο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και τώρα επιστρέφει γιατί μια φορά δεν είναι αρκετή. Το Obscuro Barroco είναι τοποθετημένο στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Στο κέντρο του βρίσκονται ήρωες που αλλάζουν μορφή, μπαινοβγαίνοντας από το σκοτάδι για να λάμψουν στο φως, με αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια τη θρυλική τρανσέξουαλ Λουάνα Μουνίζ, σε μια αφήγηση που ξεκινάει από την αναζήτηση ταυτότητας για να φτάσει μέχρι τις χαμένες πατρίδες του φύλου και της καρδιάς.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που στόχο έχει να ενδυναμώσει ακόμη περισσότερο τον ρόλο της Αγοράς, ενώ θα λειτουργεί ως γέφυρα που θα ενώνει τα μυστικά των επαγγελματιών του κινηματογράφου με τους προσκεκλημένους του φεστιβάλ, τους δημοσιογράφους και το ευρύ κοινό. Ο ambassador θα πρεσβεύει και θα προωθεί τις σημαντικές διεργασίες από τις οποίες προκύπτει το σινεμά του αύριο. Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα βρίσκεται μαζί μας στη διοργάνωση, θα φέρει σε επαφή τους διεθνείς επαγγελματίες του χώρου με την ελληνική κινηματογραφική κοινότητα, ενώ θα παρουσιάσει την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου την τελετή απονομής των βραβείων της Αγοράς του 59^ου ΦΚΘ.

Για όσους γνωρίζουν τον Φοίβο Δεληβοριά, δεν είναι έκπληξη να συνδέεται το όνομά του με τον πυρήνα ενός διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ. Για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι ένας συνεπής λάτρης του σινεμά. Απ’ όταν, ως έφηβος αγόρασε με το χαρτζιλίκι του την Ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου του Σαντούλ, έως σήμερα, οι ταινίες παραμένουν μεγάλη του αγάπη. Στο 59^ο Φεστιβάλ ο Φοίβος Δεληβοριάς τιμά την αρχή τους, τον χώρο στον οποίο ζυμώνονται οι μελλοντικές ταινίες, την Αγορά.

Η Αγορά του ΦΚΘ, η οποία υποστηρίζεται από το πρόγραμμα Creative Europe του MEDIA, φέτος θα πραγματοποιηθεί από τις 3 έως τις 10 Νοεμβρίου 2018 στην Αποθήκη Γ΄ (Λιμάνι). Φιλοξενεί 15 κινηματογραφικά σχέδια στο 14^ο Φόρουμ Συμπαραγωγών Crossroads, 12 ταινίες στα Agora Works in Progress, καθώς και περισσότερους από 220 διεθνείς τίτλους στο Agora Film Market.

Σας παρουσιάζουμε τις κορυφαίες δράσεις της Αγοράς:

Βραβεία αξίας 130.000 ευρώ

Στο τμήμα Works in Progress απονέμονται βραβεία σε υπηρεσίες και χρηματικά έπαθλα συνολικής αξίας 130.000 ευρώ. Τα βραβεία δίνουν το Eurimages (ευρωπαϊκό ταμείο χρηματοδότησης κιν/κών συμπαραγωγών), η εταιρεία post production Graal και η εταιρεία υπηρεσιών ήχου και μουσικής MuSou.

Thessaloniki Locarno Industry Academy International (5-10 Νοεμβρίου 2018)

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Φεστιβάλ του Λοκάρνο παρουσιάζουν για τρίτη χρονιά το Thessaloniki Locarno Industry Academy International, φέρνοντας τη δράση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο. Πρόκειται για μια εκπαιδευτική πλατφόρμα που έχει ως στόχο να βοηθήσει τους νέους και ανερχόμενους επαγγελματίες του σινεμά να επεκτείνουν τις εμπειρίες και διασυνδέσεις τους στους τομείς των διεθνών πωλήσεων, του μάρκετινγκ, της διανομής και του προγραμματισμού. Χορηγός της δράσης είναι η εταιρεία παραγωγής Faliro House.

Training Day (6 Νοεμβρίου 2018)

Η Αγορά καθιερώνει τη δράση Training Day, η οποία απευθύνεται σε όλους τους νέους σκηνοθέτες και παραγωγούς που θα βρίσκονται στο 59^ο Φεστιβάλ και θα έχουν την ευκαιρία να μάθουν από καταξιωμένους επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου πώς μπορούν να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες που τους παρέχει μια διεθνής αγορά. Στο φετινό Training Day θα συμμετέχουν εκπρόσωποι από το Hellas Film Commission του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και το Εθνικό Κέντρο Οπτικοακουστικών Μέσων και Επικοινωνίας (ΕΚΟΜΕ), καθώς και αντιπροσωπεία κινέζων παραγωγών που θα συζητήσουν ευκαιρίες συμπαραγωγής ανάμεσα στις δύο χώρες. Θα παρουσιαστούν επίσης εργαλεία marketing για την ανάπτυξη και προώθηση μιας ταινίας, αλλά και τη διαδικτυακή διανομή μέσω blockchain, το ίντερνετ του μέλλοντος.

Το Crossroads – Φόρουμ συμπαραγωγών (6-10 Νοεμβρίου 2018)

Το τμήμα Crossroads της Αγοράς επιλέγει κινηματογραφικά σχέδια με βάση την ποιότητα του σεναρίου, τη δημιουργική ομάδα και την πιθανότητα παραγωγής τους. Στόχος του, να υποστηρίξει παραγωγούς ταινιών μεγάλου μήκους που σχετίζονται με τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο.

Τα βραβεία του τμήματος προσφέρουν η εταιρία post-production 2|35 Inc, το CNC (Centre National du Cinema et de l’ image animee), το ARTE France, το Producer’s Network του Φεστιβάλ Καννών, το Sofia Meetings του Φεστιβάλ της Σόφιας, το Mediterranean Film Institute Script 2 Film Workshops, η γαλλική συμβουλευτική εταιρία Initiative Film, το Cinemed, η Heretic Asterisk* και το Ευρωπαϊκό εργαστήρι παραγωγών EAVE.

Φέτος, στο Crossroads συμμετέχουν τα ακόλουθα ελληνικά projects:

1. 40 Days, Σκηνοθεσία-παραγωγή: Πέννυ Παναγιωτοπούλου- P.P. Productions, Συμπαραγωγή: Twenty Twenty Vision, Manyfilms, Ελλάδα-Γερμανία-Γαλλία
2. BARBAROSSA, Σκηνοθεσία: Σωτήρης Γκορίτσας, Παραγωγή: Ηρακλής Μαυροειδής, Άγγελος Βενέτης – Boo Productions, Ελλάδα
3. MAYSOON, Σκηνοθεσία: Νάνσυ Μπινιαδάκη, Παραγωγή: Christopher Zitterbart – Watchmen Productions, Γερμανία Σε συνεργασία με το MFI Script 2 Film Workshop
4. mignon, Σκηνοθεσία: Σοφία Γεωργοβασίλη, Παραγωγή: Βασίλης Χρυσανθόπουλος – Plays2place, Συμπαραγωγή: Irina Andreea Malcea – Luna Film, Ελλάδα- Ρουμανία
5. THE VOICE OF AN ANGEL, Σκηνοθεσία: Τηλέμαχος Αλεξίου, Παραγωγή: Anja Wendell –  Czar Film, Συμπαραγωγή: Φένια Κοσσοβίτσα – Blonde, Γερμανία-Ελλάδα
6. VORTEX, Σκηνοθεσία: Χρύσανθος Μαργκώνης, Παραγωγή: Ελένη Κοσσυφίδου – Blackbird Production, Ελλάδα

>>Δείτε όλα τα projects του Crossroads εδώ:

http://www.filmfestival.gr/el/professionals/media-press/26688-o-foivos-delivorias-ambassador-tis-agoras-tou-59ou-festival

Τα Agora Works in Progress (8 Νοεμβρίου 2018)

Το τμήμα Agora Works in Progress δίνει τη δυνατότητα σε επιλεγμένους sales agents, διανομείς και προγραμματιστές φεστιβάλ από όλο τον κόσμο να είναι οι πρώτοι που θα ανακαλύψουν ταινίες μεγάλου μήκους από τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο, σ’ ένα στάδιο αμέσως πριν την ολοκλήρωση τους. Για όγδοη χρονιά, συνεχίζεται η συνεργασία της Αγοράς με την εταιρεία Graal, από τις σημαντικότερες εταιρείες post-production στην Ελλάδα, η οποία προσφέρει βραβείο με υπηρεσίες post-production στη βραβευμένη ταινία του Works in Progress. Το ευρωπαϊκό ταμείο χρηματοδότησης κιν/κών συμπαραγωγών Eurimages απονέμει το βραβείο Lab Project Award (έως και 50.000 ευρώ) σε μια ταινία πρωτοποριακού χαρακτήρα του τμήματος. Η ελληνική εταιρία MuSou, προσφέρει τη δυνατότητα σύνθεσης και παραγωγής πρωτότυπης μουσικής, βοήθεια στην ανεύρεση και διασφάλιση μουσικών δικαιωμάτων εμπορικής μουσικής καθώς και υπηρεσίες δημιουργίας και επεξεργασίας ήχου.

Φέτος, στα Agora Works in Progress συμμετέχουν τα ακόλουθα ελληνικά projects:

1. IN THE STRANGE PURSUIT OF LAURA DURAND, Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπαβέλλας, Παραγωγή: Τζίνα Πετροπούλου – Vox Documentaries, Συμπαραγωγή: Alatas Films, 2|35, Cekta, Fantasia Audiovisual Ltd, Novi Film, Punk Film Ελλάδα–Σερβία-Βοσνία & Ερζεγοβίνη

2. A SIMPLE MAN, Σκηνοθεσία: Τάσος Γερακίνης, Παραγωγή: Νίκος Μουστάκας – Bad Crowd, Συμπαραγωγή: Arizona Films, Ελλάδα-Γαλλία (Out of Competition)

>>Δείτε όλα τα projects του Agora Works in Progress εδώ: http://www.filmfestival.gr/el/professionals/media-press/26688-o-foivos-delivorias-ambassador-tis-agoras-tou-59ou-festival

Επιπλέον, η Αγορά του ΦΚΘ παρουσιάζει δύο νέες πρωτοβουλίες για τους επαγγελματίες του σινεμά:

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου: Εργαστήρι Καινοτομίας Europa Cinemas

(αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος, Μουσείο Κινηματογράφου, 10:00 – 18:00)

Το ΦΚΘ, τα Europa Cinemas και η Ένωση Αιθουσαρχών Ελλάδας συνδιοργανώνουν το Europa Cinemas Innovation Day Lab με θέμα «Ο κινηματογραφικός θεατής του σήμερα και του αύριο: Πώς να αναπτύξετε και να ανανεώσετε το κοινό σας», που απευθύνεται σε αιθουσάρχες. Εισηγήτριες είναι οι Nina Peče, διευθύντρια του Kinodvor (Σλοβενία) και Marynia Gierat, μάνατζερ του Kino Pod Baranami (Πολωνία).

Σάββατο 10 Νοεμβρίου: Η παιδική ταινία στην Νοτιοανατολική Ευρώπη

(Αποθήκη Γ’, 12:00 – 14:00)

Το Φεστιβάλ, αναγνωρίζοντας τη σημασία του νεανικού κοινού για το παρόν και το μέλλον της οπτικοακουστικής βιομηχανίας στην ευρύτερη περιοχή, παρουσιάζει τη δράση «Ταινίες για τα παιδιά στη Νοτιοανατολική Ευρώπη: η κατάσταση των πραγμάτων», με τη συμμετοχή επαγγελματιών του κινηματογραφικού χώρου.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Αγορά: agora@filmfestival.gr