Σαν σήμερα το 1998, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα για το «Μία Αιωνιότητα και Μία Μέρα». Μία από τις σημαντικότερες βραβεύσεις του ελληνικού σινεμά. 

—

Λεπτό: 47. 52

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με ένα μεγάφωνο στο χέρι φωνάζει προς το συνεργείο και τους ηθοποιούς της ταινίας του δυνατά: «Πάμε!». Στο βάθος, ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και η Ζαν Μορό, συναντιούνται στον Σακουλέβα ποταμό της Φλώρινας. «Στόπ!». Χειροκροτήματα και χαμόγελα. Επιτέλους. Η ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ευδιάθετος, με ένα ζεστό καφέ στο χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο, σχολιάζει: «Πιστεύω πως ο πληθυσμός της πόλης εκτιμά το φιλμ. Αλλά φοβούνται».

Τρία τέταρτα νωρίτερα. Μακρινό ψηλό πλάνο πάνω από τον χιονισμένο Σακουλέβα. Τα σκηνικά «κάποιας» ταινίας παραταγμένα και κόσμος να πηγαινοέρχεται σε μια ομιχλώδη αναστάτωση.

Έτος 1991. 29 χρόνια πίσω.

Ο Γάλλος αφηγητής του ντοκιμαντέρ  παρουσιάζει τα γυρίσματα του Έλληνα σκηνοθέτη διεθνούς φήμης Τέο Αγγελόπουλου στην πόλη της Φλώρινας, στη Βόρεια Ελλάδα, σχολιάζοντας: «Όλοι θα έπρεπε να είναι χαρούμενοι. Όμως όχι. Στη Φλώρινα δεν επικρατεί η χαρά. Το γύρισμα παίρνει διαστάσεις εμφυλίου πολέμου». Ο τίτλος της νέας ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου με τον ποιητικό τίτλο θα είναι: “Το μετέωρο βήμα του πελαργού”.

Ο τίτλος του γαλλικού ντοκιμαντέρ: «Film au bord de la crise de nerf (1991) – Στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης».  

Το 1991 τα κινηματογραφικά γυρίσματα της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου στη Φλώρινα ήταν συγκρουσιακά, προκαλώντας το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και του τύπου για μεγάλο χρονικό διάστημα, πέρα του κινηματογραφικού ενδιαφέροντος, παίρνοντας διεθνείς διαστάσεις.

Η αιτία: η αντίδραση του τότε Μητροπολίτη της πόλης, Αυγουστίνου Καντιώτη με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, με αφορμή το σενάριο της ταινίας. 

Στην πόλη της Φλώρινας, εκτός του συνεργείου του Θόδωρου Αγγελόπουλου, είχε σταλεί κι ένα γαλλικό κινηματογραφικό συνεργείο, για να αποτυπώσει την όλη συγκρουσιακή κατάσταση στα παρασκήνια.

Η κάμερα ως ιστορικός λαμβάνει θέση, καταγράφει και αποτυπώνει το παρελθόν, επιτρέποντάς του 29 χρόνια μετά να φαίνεται παρόν και να συγκεντρώνει το πνεύμα μιας παρελθούσας εποχής. Ένα τεκμήριο για την κινηματογραφική ιστορία της Ελλάδας και την τοπική ιστορία της Φλώρινας, για την σχέση ιστορίας και σινεμά, πολιτισμού και ιδεολογικών διαμεσολαβήσεων. 

Στο ντοκιμαντέρ καταγράφονται τα σκηνικά και το συνεργείο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Σε ώρα εργασίας αλλά και χαλάρωσης, αρκετοί διάσημοι ξένοι και Έλληνες ηθοποιοί, κομπάρσοι πολίτες και κάτοικοι της πόλης, πρόσφυγες που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία.

Βλέπουμε ομάδες ανθρώπων να έρχονται αντιμέτωπες με άλλες κουλτούρες και η κάμερα ως αυτόπτης ιστορικός εντοπίζει στοιχεία της πολιτισμικής ταυτότητας και των πολιτισμικών συγκρούσεων, απόρροια των μορφών κοινωνικής συμπεριφοράς και ανάγνωσης των δομών της σκέψης. Φυσικά, δεν μπορεί να αγνοηθεί η «προκατάληψη» του δημιουργού και η ξεκάθαρη κοινωνικοπολιτισμική απόσταση.

Μια και ο κινηματογραφιστής είναι ξένος προς την κουλτούρα την οποία απεικονίζει, αλλά και διαφορετικών αντιλήψεων για τον Άλλο.

 Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και η Ζαν Μορό στον ελεύθερο από τα κινηματογραφικά γυρίσματα χρόνο βρίσκουν την ευκαιρία να περπατήσουν στην πόλη ή να ταξιδέψουν για να γνωρίσουν τις ομορφιές της ευρύτερης περιοχής. Η κάμερα ως ιστορικός τους ακολουθεί και το ντοκιμαντέρ γίνεται στο παρόν ένα πολύτιμο τεκμήριο ανακατασκευής του παρελθόντος για τον υλικό πολιτισμό, για την ανάπλαση της καθημερινότητας των ανθρώπων ως προς τα πολιτισμικά στοιχεία και την ιστορία της πόλης.

Η χριστουγεννιάτικη χιονισμένη Φλώρινα του 1991 μεταδίδει γρήγορα και ξεκάθαρα λεπτομέρειες του υλικού πολιτισμού και πτυχές της. Απεικονίσεις από την καθημερινή ζωή στην πόλη, απεικονίσεις τοπίων, μνήμες του παρελθόντος από την μορφή των δρόμων και των σπιτιών, μία άλλη κεντρική πλατεία, καταστήματα και τόποι συνεύρεσης· όλα προσφέρουν μία αίσθηση άμεσης επαφής με τη ζωή στο παρελθόν. 

Ιδιαίτερα η κάμερα επιτρέπει αυτές τις μικρές λεπτομέρειες. Αυτές που στο «εδώ μα τότε» (στο τοπικό παρελθόν) οι άνθρωποι μπορεί να αγνοούσαν, αλλά στο παρόν (στο «εδώ και τώρα») αποτελούν χρήσιμα τεκμήρια για την ιστορική ανακατασκευή του παρελθόντος.

Στο ντοκιμαντέρ καταγράφονται λεπτομέρειες από τα εσωτερικά των σπιτιών, των καφενείων, των καταστημάτων, της λαϊκής τοπικής αγοράς, των ξενοδοχείων όπου διέμεναν οι ηθοποιοί και το προσωπικό της ταινίας. Καθημερινές μικρο-λεπτομέρειες, που στο άμεσο παρόν δεν υπάρχουν, έρχονται στο φως. Από τις αγοροπωλησίες και την χρήση (ατομική και συλλογική) χρημάτων ή αντικειμένων, από τις αντιλήψεις γύρω από τα προϊόντα και της χρήσης τους.

Η συνισταμένη τους συνιστά την μακρο-λεπτομέρεια στη ιστορική διάρκεια του τόπου. Την τελική αίσθηση που αφήνει το ντοκιμαντέρ.

Τέλος, η κάμερα ως ιστορικός παρέχει αποδείξεις για την οργάνωση και την τέλεση μικρών και μεγάλων γεγονότων, όπως είναι οι διαδηλώσεις των κατοίκων της πόλης, οι διαμάχες στο ποτάμι, η λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού της εκκλησίας. Κυρίως, όμως, γεγονότων που αφορούν την ταινία, όπως η ετοιμασία του σεναρίου, η ετοιμασία του συνεργείου για τα γυρίσματα, οι συζητήσεις των συντελεστών της ταινίας για τη διαδικασία των γυρισμάτων και την ολοκλήρωσή τους.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είναι κομμάτι της ιστορίας της πόλης της Φλώρινας. Σημαδεύοντας τις ταινίες του με το σκηνικό της Φλώρινας. Την Φλώρινα με το βλέμμα του. Κομμάτι αυτού του παρελθόντος και το ντοκιμαντέρ αυτό, το οποίο όντας στα αζήτητα, το ξαναδημοσιεύουμε με ελληνικούς υπότιτλους. Με την ελπίδα να αποτελέσει εύκολα προσβάσιμο τεκμήριο-πηγή και να αξιοποιηθεί ως κομμάτι της τοπικής πολιτισμικής ιστορίας. 

«Δε ξέρω αν διαλέγει κανείς τους χώρουςή οι χώροι μας διαλέγουν. Είναι σαν τον έρωτα. Διαλέγεις ή σε διαλέγουν». Το 2008 ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είχε αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας, ενώ δύο χρόνια πριν το 2006 η αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Φλώρινας ονομάστηκε «Αίθουσα Θεόδωρος Αγγελόπουλος. 

—

Εσείς με ποιες λέξεις κλειδιά θα μπορούσατε να δώσετε ζωή σε ένα καινούργιο συλλογικό όνειρο;

Δείτε το βίντεο σε υψηλή ανάλυση με ελληνικούς υπότιτλους.

Μετάφραση – Επιμέλεια: Σταύρος Ε. Καμαρούδης, Γλωσσολόγος. Αναπλ. Καθηγητής ΠΤΔΕ – Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Φλώρινα

Επιμέλεια: Πάνος Κεφαλάς, Εκπαιδευτικός. Υποψ. Διδάκτωρ Ιστορίας ΠΤΔΕ – Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Φλώρινα

Επιμέλεια: Πέτρος Σκυθιώτης, Εκπαιδευτικός. Υποψ. Διδάκτωρ ΠΤΔΕ – Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Φλώρινα

Επεξεργασία Βίντεο: Στεφανία Αλτίνη,  Πληροφορικός. Απόφοιτη τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής – Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη

All copyrights © Agence CAPA – Canal+ 

Υπεύθυνη ντοκιμαντέρ: Isabelle Giordano. 

Σκηνοθεσία: Hervé Chabalier/Erik Gilbert/Claude Chelli. 

Τραγούδι: VIRGINIE OU LE METIER QUI

Ευχαριστούμε, για την πολύτιμη βοήθεια τους, τον Κύριο Κυριάκο Παπουλίδη, Επίκουρο Καθηγητή Νέων Ελληνικών στο Πανεπιστήμιο Adam Mickiewicz του Πόζναν της Πολωνίας και την ΙsabelleTambrun – Kamaroudis (IζαμπέλΤαμπρέν-Καμαρούδη), Καθηγήτρια Γαλλικής και Ελληνικής φιλολογίας. 

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία;  

Μια ζεστή ανοιχτή αγκαλιά.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας; 

Η εξάρτηση.

Ποιο εν ζωή πρόσωπο εκτιμάτε περισσότερο;  

Τη μητέρα μου.

Σε ποιο πράγμα προδώσατε τον εαυτό σας και μετανιώνετε περισσότερο γι’ αυτό; 

Στο ότι δεν έχω κάνει ακόμα οικογένεια.

Για ποια προδοσία του εαυτού τους οικτίρετε τους άλλους;  

Στο ότι έχουν κάνει οικογένεια.

Ποιο εν ζωή πρόσωπο σιχαίνεστε περισσότερο;  

Τους ανά τον κόσμο φασίστες.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;  

«Το δε ζητούμενον τ αλωτόν, εκφεύγει δε το αμελούμενον». (σσ. Αυτό που ζητάς το κατορθώνεις, σου ξεφεύγει αυτό που αμελείς). Από τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή.

Τι νοσταλγείτε περισσότερο; 

Τον πατέρα μου.

Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που έχετε κάνει; 

Το ότι ανέλαβα την ευθύνη ενός θεάτρου σε καιρό κρίσης.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι; 

Στη γη των προγόνων μου: στην Κρήτη και στο Μεσολόγγι.

Ποια θεωρείτε την πιο υπερεκτιμημένη αρετή;  

Την ειλικρίνεια.

Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σας;  

Η γενναιοδωρία.
 

Ποιο χαρακτηριστικό προτιμάτε περισσότερο σε κάποιον;  

Την ευγένεια.

Τι θεωρείτε πιο σημαντικό στους φίλους σας; 

Την ίδια τη φιλία τους.

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει;  

Μην τα σκέφτεσαι.

Πότε κλάψατε για τελευταία φορά;  

Χθες, στη σκηνή.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μύθος για τη διασημότητα; 

Ότι αρκεί κι ότι διαρκεί.

Διαλέξτε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σας; 

Ηθοποιός, φίλος, γιος, αδερφός, άνθρωπος.

Ποιοι είναι οι δύο καλύτεροί σας φίλοι;  

Η παιδική μου φίλη και ο «συνστρατιώτης» μου.

Ποια μουσική θα θέλατε να παίξουν στην κηδεία σας; 

«Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να με ξέρει κανένας κι ούτε κανένας ούτε κανένας με γνώριζε, με γνώριζε…». «Δρόμοι Παλιοί» του Μίκη Θεοδωράκη.

Τι θεωρείτε ως έσχατο βαθμό δυστυχίας;  

Την πλάνη του μυαλού.

Πού θα θέλατε να ζείτε;  

Στην οδό Μαυρομματαίων, όπου ζω.

Ποια είναι η αγαπημένη σας απασχόληση; 

Το θέατρο.

Σε ποιες περιπτώσεις λέτε ψέματα;  

‘Οταν έχω παρακολουθήσει μια κακή παράσταση.

Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείτε υπερβολικά; 

«Πως είσαι» «Τι γίνεται;» «Πως είμαστε;».

Πότε και πού υπήρξατε ευτυχισμένος;  

Με την ανιδιοτελή αγάπη του παππού και της γιαγιάς μου.

Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε;  

Του συνθέτη.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;  

Η Λούλα Αναγνωστάκη και ο Γιώργος Χειμωνάς.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας φανταστικός ήρωας; 

Ο Άγιος Βασίλης.

Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες σας; 

Όσοι μάχονται. Παλεύουν. Δεν το βάζουν κάτω αλλά παραμένουν άνθρωποι.

Ποια είναι τα αγαπημένα σας ονόματα;  

Έλλη, Γιώργος, Αθηνά.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο;  

Την υποκρισία.

Ποια είναι η παρούσα διανοητική σας κατάσταση;  

Ασταθής.
 

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον εαυτό σας, τι θα ήταν αυτό; 

Τη διατροφή μου.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στην οικογένεια σας, τι θα ήταν αυτό;    

Να έμενε η αδερφή μου στην Ελλάδα… Να μην είχε φύγει τόσο νωρίς ο πατέρας μου από τη ζωή. Να μπορούσαμε να ξανακαθίσουμε όλοι μαζί σ’ ένα τραπέζι.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία;  

Το ότι δε με νοιάζουν τα υλικά αγαθά. Ή μάλλον καλύτερα το ότι δεν προσκολλάμαι σε αυτά.

Αν μπορούσατε να διαλέξετε πώς να επιστρέψετε στη ζωή, τι θα θέλετε να είστε;  

Ένα τραγούδι.

Info 

Ο Μάνος Καρατζογιάννης είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας, καθηγητής υποκριτικής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Σταθμός ενώ φέτος συμμετέχει στην παράσταση Αντιγόνη του Σοφοκλή, ένα από τα κορυφαία κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. 

Το ντοκιμαντέρ που συμμετέχει στο πρόγραμμα της φετινής διοργάνωσης, παρακολουθεί από απόσταση αναπνοής τον Ρόμπερτ Φισκ επί το έργον, καθώς ρίχνεται με πάθος στο επίμονο και επίπονο κυνήγι της αλήθειας. 

Τον λόγο πήρε αρχικά η συντονίστρια της συζήτησης Γκέλυ Μαδεμλή, η οποία καλωσόρισε θερμά τους δύο συνομιλητές, δίνοντας τη σκυτάλη στη Γενική Διευθύντρια του Φεστιβάλ, Ελίζ Ζαλαντό. Η κ. Ζαλαντό, αφότου ευχαρίστησε θερμά τους δύο προσκεκλημένους του Φεστιβάλ, στάθηκε στην πολύτιμη παρακαταθήκη της επαγγελματικής σταδιοδρομίας του Ρόμπερτ Φισκ, που πρεσβεύει τις πατροπαράδοτες αξίες της δημοσιογραφικής έρευνας, οι οποίες αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη σημασία στη σημερινή εποχή των fake news και της παραπληροφόρησης. Επιπλέον, δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον Γιούνγκ Τσανγκ για τη συμμετοχή του στο πρότζεκτ Χώροι που οργάνωσε το Φεστιβάλ στη διάρκεια της καραντίνας, υπενθυμίζοντας στο κοινό που παρακολουθούσε τη συζήτηση πως η μικρού μήκους ταινία του καναδού σκηνοθέτη είναι διαθέσιμη στο κανάλι του Φεστιβάλ στο YouTube. 

Μιλώντας αρχικά για το πώς προέκυψε η πρώτη σπίθα που οδήγησε στη δημιουργία του This Is Not a Movie, ο Γιούνγκ Τσανγκ ανέφερε πως παρακολουθούσε την αρθρογραφία του Ρόμπερτ Φισκ ήδη από την εποχή που ήταν φοιτητής στο πανεπιστήμιο. «Η διεισδυτική ματιά του Φισκ με βοήθησε να ξεδιαλύνω πολλές από τις απορίες που μου είχαν δημιουργηθεί μετά την 11η Σεπτεμβρίου, καθώς είχα μια πολύ συγκεχυμένη εικόνα για το γεωπολιτικό τοπίο στη Μέση Ανατολή. Παρακολουθώντας από κοντά τις αμερικάνικες προεδρικές εκλογές του 2016, εξεπλάγην με τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, καθώς όλα τα γνωστά και παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης θεωρούσαν εξωφρενικό ένα τέτοιο σενάριο. Τότε αντιλήφθηκα πως με ενδιαφέρουν φωνές σαν του Ρόμπερτ, ο οποίος δεν στέκεται στα προφανή, αλλά αναζητεί την αθέατη αλήθεια», συμπλήρωσε σχετικά. Μάλιστα, εξομολογήθηκε στο κοινό του Φεστιβάλ πως ήταν αρκετά φοβισμένος ενόψει της πρώτης συνάντησής του με τον Ρόμπερτ Φισκ, πιστεύοντας πως θα αντικρίσει έναν άνθρωπο απρόσιτο και αυστηρό. «Όταν όμως ταξίδεψα στη Βηρυτό, με περίμενε μια έκπληξη. Ο Ρόμπερτ αποδείχτηκε πνευματώδης, εξωστρεφής και πολύ προσιτός», δήλωσε χαρακτηριστικά. 

Περιγράφοντας την πρώτη γνωριμία με τον Γιούνγκ Τσανγκ, ο Ρόμπερτ Φισκ ανέφερε πως του προξένησε ευθύς εξαρχής θετική εντύπωση για δύο βασικούς λόγους. «Πρώτα απ’ όλα, δεν είχε το συνηθισμένο τουπέ και ύφος που έχουν κατά κανόνα οι σκηνοθέτες. Δεύτερον, δεν συμπεριφερόταν όπως οι περισσότεροι δυτικοί δημοσιογράφοι που έρχονται στη Μέση Ανατολή έχοντας την εντύπωση πως γνωρίζουν την κατάσταση καλύτερα από τους κατοίκους αυτών των χωρών, τους οποίους και θέλουν να “διαφωτίσουν” για το τι συμβαίνει πραγματικά στον ίδιο τους τον τόπο. Ένας αληθινός ερευνητής, είτε γυρίζει ταινίες είτε γράφει άρθρα, πρέπει να ακούει προσεκτικά τους ανθρώπους. Ο Γιούνγκ έκανε ακριβώς αυτό», σχολίασε ο Ρόμπερτ Φισκ, επαινώντας τη στάση του καναδού σκηνοθέτη.

Αμέσως μετά, απαντώντας σε ερώτηση για το πώς κύλησε η μεταξύ τους συνεργασία, οι δύο ομιλητές τόνισαν τον αμοιβαίο σεβασμό που είχαν ο ένας απέναντι στη δουλειά του άλλου, ενώ υπογράμμισαν τη σημασία της θέσπισης ορίων και κανόνων σε ένα τόσο απαιτητικό και δύσκολο εγχείρημα. Ο Ρόμπερτ Φισκ επεσήμανε ότι είχε καταστήσει από την πρώτη στιγμή σαφές ότι για να υπάρξει μια αίσθηση αυθεντικότητας στην ταινία, ο ίδιος θα έπρεπε να κινείται ελεύθερα και ανεμπόδιστα στην έρευνά του, χωρίς να δεσμεύεται από την ύπαρξη της κάμερας. «Αυτό που εξήγησα στον Γιούνγκ και το κατάλαβε με τη μία ήταν πως δεν θα διέκοπτα ποτέ αυτό που κάνω, ακόμη κι αν η κάμερα εκείνη τη στιγμή δεν με τραβούσε ή αν το πλάνο δεν ήταν το επιθυμητό. Εγώ συνεχίζω την πορεία μου κι ο Γιούνγκ καταγράφει ό,τι προλαβαίνει και μπορεί», εξήγησε σχετικά. Αντιστοίχως, ο σκηνοθέτης επεσήμανε ότι ο Ρόμπερτ Φισκ δεν παρενέβη σε καμία στιγμή στη δημιουργική διαδικασία, παρέχοντας στον ίδιο πλήρη ελευθερία ως προς τη διαχείριση του κινηματογραφικού υλικού. «Η κάμερα ακολουθούσε τον Ρόμπερτ σε ό,τι έκανε, μάλιστα υπήρξε κι ένα αρκετά περιπετειώδες περιστατικό, με ένα κυνηγητό με αμάξι, όταν πήραμε στο κατόπι ένα φορτηγό. Δυστυχώς, οι σκηνές από αυτό το συμβάν δεν “έδεναν” με το υπόλοιπο υλικό και αναγκαστήκαμε, με πόνο καρδιάς οφείλω να πω, να τις αφαιρέσουμε από το τελικό cut», ανέφερε σχετικά ο Γιούνγκ Τσανγκ, συμπληρώνοντας πως ένα απόσπασμα από αυτή την καταδίωξη είναι διαθέσιμο στον ιστότοπο της εφημερίδας The Independent, όπου έχουν δημοσιευτεί τρία άρθρα με τα «παρασκήνια» του This Is Not a Movie. 

Στη συνέχεια, οι δύο ομιλητές ανέλυσαν τις μεθόδους με τις οποίες προσεγγίζουν το αντικείμενό τους και προσπαθούν να φέρουν στο προσκήνιο την αλήθεια μέσα από το έργο τους. «Κατά τη γνώμη μου, είναι αδύνατον να μιλήσεις για τα οδυνηρά γεγονότα που έχει βιώσει και εξακολουθεί να βιώνει η Μέση Ανατολή, αν δεν μπεις στη διαδικασία να συναισθανθείς την τραγωδία, τον πόνο, τον θυμό και την αδικία που βασανίζουν αυτούς τους ανθρώπους. Πολλές φορές, για να καταφέρω να κάνω τους ανθρώπους να ανοιχτούν επιστρατεύω ένα ιδιόρρυθμο χιούμορ, το οποίο πολύ συχνά μπορεί να παρεξηγηθεί. Ευτυχώς, πολύ γρήγορα διαπίστωσα πως λειτουργούμε στο ίδιο μήκος κύματος με τον Γιούνγκ», ανέφερε ο Ρόμπερτ Φισκ. Παράλληλα, επεσήμανε μια κομβική διαφορά όσον αφορά τη συμπεριφορά των ανθρώπων στη Μέση Ανατολή σε σύγκριση με τις ΗΠΑ ή την Ευρώπη. «Εδώ, οι άνθρωποι επιζητούν την ευκαιρία να μιλήσουν σε έναν δημοσιογράφο, ακόμη και στις πιο επώδυνες στιγμές. Πιστεύουν, με αυτό τον τρόπο, πως θα βοηθήσουν να μαθευτεί η αλήθεια και να επανορθωθούν οι αδικίες που έχουν υποστεί», συμπλήρωσε. 

Από την πλευρά του, ο Γιούνγκ Τσανγκ υπογράμμισε ότι η κάμερα είναι ένα πανίσχυρο εργαλείο, το οποίο –όπως ακριβώς και η δημοσιογραφία– οφείλει να σεβαστεί ορισμένους κανόνες δεοντολογίας και να παρατηρεί ασταμάτητα τα όσα συμβαίνουν στο βεληνεκές της. «Οφείλεις να είσαι ανοιχτός σε κάθε πιθανή εξέλιξη, να επιτρέπεις στο αντικείμενο της ιστορίας σου, όπως ήταν ο Ρόμπερτ στην προκειμένη περίπτωση, να ακολουθήσει τη δική του ανεξάρτητη πορεία. Όταν εστιάζεις την προσοχή σου σε ένα άτομο, είναι υποχρέωσή σου να έχεις προετοιμαστεί κατάλληλα, να έχεις έρθει “διαβασμένος” και, όπως προείπα, να έχεις πάντα κατά νου πως πρόκειται για μια ανοιχτή και διαρκώς μεταβαλλόμενη διαδικασία», δήλωσε χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης της ταινίας. 

Ακολούθως, οι δύο προσκεκλημένοι του Φεστιβάλ απάντησαν σε ερώτηση σχετικά με το αν νιώθουν αφηγητές ιστοριών, παρά το γεγονός ότι αναζητούν την αλήθεια. «Ούτως ή άλλως δεν είμαι δημοσιογράφος, η οπτική μου γωνία είναι πάντα κινηματογραφική. Δεν μου αρέσει καν η λέξη ντοκιμαντερίστας, δεν κατανοώ ακριβώς τη σημασία και το περιεχόμενό της. Οπότε, ναι, υπό αυτή την έννοια, νιώθω πως λειτουργώ ως αφηγητής ιστοριών», εξήγησε σχετικά ο Γιούνγκ Τσανγκ. Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο Ρόμπερτ Φισκ, ο οποίος, αφότου διευκρίνισε πως στις ιστορίες των ανθρώπων κρύβεται η αλήθεια την οποία κυνηγά ως δημοσιογράφος και ανταποκριτής, φανέρωσε τα βασικά στοιχεία της προσέγγισής του. «Στόχος μου είναι κάθε ανταπόκριση που γράφω να μοιάζει με γράμμα που στέλνω σε κάποιον φίλο, να μην είναι σοβαροφανής ή ακαδημαϊκή. Ως ανταποκριτές, έχουμε την υποχρέωση να σκαλίζουμε πιο βαθιά, να μην αντιγράφουμε απλώς τα ανακοινωθέντα που δημοσιεύουν τα πρακτορεία ειδήσεων. Το ζητούμενο είναι να αναδεικνύεται η προσωπική μας ματιά, να αποτυπώνεται ο θυμός κι η έκπληξή μας, τα γραπτά μας να έχουν χαρακτήρα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Απαντώντας στη συνέχεια σε ερώτηση του κοινού για το αν έχουν υπάρξει δημοσιογραφικά θέματα με τα οποία ήθελε, αλλά δεν μπόρεσε ποτέ, να καταπιαστεί, ο Ρόμπερτ Φισκ αναφέρθηκε στην επίμονη προσπάθειά του να βρεθεί και να συνομιλήσει με τον Κασέμ Σουλεϊμανί, διοικητή των ειδικών δυνάμεων των Φρουρών της Επανάστασης, οι οποίες αναλαμβάνουν στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτός ιρανικού εδάφους. «Πάνω που είχα κάνει κάποια πρόοδο και κατόρθωσα να ανοίξω έναν υποτυπώδη δίαυλο επικοινωνίας, ελπίζοντας πως θα γίνω ο πρώτος δημοσιογράφος από τη Δύση στον οποίο θα δεχόταν να μιλήσει, ο Σουλεϊμανί δολοφονήθηκε ενώ βρισκόταν στο Ιράκ, σε μια επίθεση με drones που οργάνωσαν οι ΗΠΑ», εκμυστηρεύτηκε στο κοινό του Φεστιβάλ ο πολύπειρος ανταποκριτής. 

Αμέσως μετά, η συζήτηση επικεντρώθηκε σε μια μάστιγα της εποχής, τα fake news, έναν όρο που βρίσκεται πλέον στα χείλη όλων. Ο Ρόμπερτ Φισκ, παίρνοντας τον λόγο, διευκρίνισε πως ο όρος μπορεί να είναι πρόσφατος, η πρακτική, όμως, κάθε άλλο παρά καινούργια είναι. «Στον δυτικό κόσμο είμαστε έκθετοι, εδώ και δεκαετίες, σε ειδήσεις που παραποιούν γεγονότα και παραχαράσσουν την αλήθεια. Παλαιότερα μπορεί να μην χρησιμοποιούσαμε τον όρο “fake news”, αλλά κάναμε λόγο για μεροληπτικές ή κατασκευασμένες ειδήσεις. Για να αναφέρω δυο παραδείγματα, το αμερικάνικο κοινό ανέκαθεν βομβαρδιζόταν από μονόπλευρα δημοσιεύματα για τη Μέση Ανατολή, που μεροληπτούσαν υπέρ του ισραηλινού κράτους, ενώ την εποχή των ταραχών στη Βόρειο Ιρλανδία, τα κυρίαρχα ΜΜΕ μετέδιδαν την εντύπωση πως σύσσωμος ο καθολικός πληθυσμός του νησιού τασσόταν υπέρ του IRA», συμπλήρωσε σχετικά. Δίνοντας τη δική του οπτική, ως κινηματογραφιστής, στο ίδιο θέμα, ο Γιούνγκ Τσανγκ επικαλέστηκε τον ορισμό που είχε δώσει στην τέχνη του ντοκιμαντέρ ο πρωτοπόρος του βρετανικού ντοκιμαντέρ, Τζον Γκρίρσον. «Αν θεωρήσουμε πως το ντοκιμαντέρ είναι η δημιουργική ερμηνεία της αλήθειας, τότε υπονοείται πως η δική μας υποκειμενική οπτική αποτελεί μέρος της όλης διαδικασίας. Κατά κάποιο τρόπο, η κάμερα οφείλει να υιοθετεί μια ηθική στάση στη διάρκεια της κινηματογράφησης, ενώ η υποκειμενική ματιά γίνεται εμφανής κατά κύριο λόγο στο στάδιο του μοντάζ. Θεωρώ πως το ντοκιμαντέρ οφείλει να εκπέμπει συναίσθημα προκειμένου να αποτυπώσει τις ζωές των ανθρώπων που μελετά. Οι ανταποκριτές γίνονται φορείς μιας αλήθειας και στην ταινία μου προσπάθησα να αναδείξω την αλήθεια που εκπροσωπεί ο Ρόμπερτ», ανέφερε χαρακτηριστικά. 

Στη συνέχεια, οι δύο ομιλητές απάντησαν στο αν έχουν βρεθεί ποτέ στη δυσάρεστη θέση να αυτο-λογοκρίνουν  το περιεχόμενο της δουλειάς τους, φοβούμενοι τις συνέπειες που μπορεί να υπάρξουν. Ο Ρόμπερτ Φισκ, χωρίς περιστροφές, χαρακτήρισε την αυτο-λογοκρισία ως την ύψιστη προσβολή απέναντι στην αποστολή και στο καθήκον ενός δημοσιογράφου. «Αν εργάζεσαι ως ανταποκριτής σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον και αρχίσεις να φοβάσαι μήπως τα όσα γράφεις στεναχωρήσουν τον εκδότη σου, το κοινό ή κάποιον άνθρωπο με ισχύ και εξουσία, πρέπει να αγοράσεις εισιτήριο για την πρώτη διαθέσιμη πτήση και γυρίσεις σπίτι σου. Είναι γελοίο να βρίσκεσαι κάπου όπου κινδυνεύει η ζωή σου και να επιβάλεις λογοκρισία στον εαυτό σου. Όταν συμβιβαστείς για πρώτη φορά, μετά δεν υπάρχει γυρισμός», δήλωσε αποφασιστικά. Παράλληλα, συμπλήρωσε πως πολλές φορές η γλώσσα και η επιλογή των λέξεων για να περιγραφεί μια κατάσταση μπορεί υποκρύπτουν μια δόλια παραποίηση της πραγματικότητας, όπως η επιλογή του όρου «φράχτης ασφαλείας» για το τείχος που έχει υψώσει το κράτος του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη. Ο Γιούνγκ Τσανγκ από την πλευρά του, ανάφερε πως η δύναμη που εμπεριέχει η εικόνα ως έννοια, δημιουργεί αυτομάτως υψηλή αίσθηση ευθύνης στον κινηματογραφιστή, η οποία καταλύει αυτομάτως οποιαδήποτε υπόνοια ή σκέψη αυτο-λογοκρισίας. 

Ένα θέμα που επανήλθε αρκετές φορές και σε διάφορες παραλλαγές στη διάρκεια της συζήτησης σχετιζόταν με την ύπαρξη ορίων και κόκκινων γραμμών όσον αφορά την απεικόνιση της φρίκης, του ανθρώπινου πόνου και του θανάτου, τόσο στην τέχνη του ντοκιμαντέρ όσο και σε μια δημοσιογραφική έρευνα. Σύμφωνα με τον Ρόμπερτ Φισκ, υπάρχει μια τάση «προστασίας» του δυτικού κοινού από εικόνες φρίκης και καταστροφής, οι οποίες του είναι ανοίκειες και ξένες. «Σαν να θέλουμε να προστατευτούμε από την ίδια την πραγματικότητα. Κάποια στιγμή, πρέπει να δώσουμε στον κόσμο να καταλάβει ότι το αληθινό πρόσωπο του πολέμου είναι πάντοτε ίδιο και απαράλλαχτο και δεν έχει να κάνει με τη νίκη ή την ήττα. Ο πόλεμος είναι συνώνυμο του θανάτου, του εκμηδενισμού της ανθρώπινης ζωής, ύπαρξης και αξιοπρέπειας και δεν πιστεύω πως πρέπει να καμουφλάρουμε την όψη του θανάτου στις εικόνες μας. Εννοείται πως ένα ντοκιμαντέρ δεν πρέπει να κάνει κατάχρηση τέτοιων εικόνων διότι κινδυνεύει να καταλήξει “πορνογραφικό”, αλλά στη δημοσιογραφική έρευνα θεωρώ πως ο θάνατος πρέπει να απεικονίζεται. Είναι πάγια πεποίθησή μου ότι αν είχαμε περισσότερη συναίσθηση του θανάτου, πιθανώς να είχαμε λιγότερους πολέμους», δήλωσε ο Ρόμπερτ Φισκ.

Ο Γιούνγκ Τσανγκ, τοποθετούμενος στο ίδιο ζήτημα, διευκρίνισε πως δεν υπάρχουν ξεκάθαροι κανόνες τους οποίους υιοθετεί όσον αφορά την απεικόνιση δυσάρεστων καταστάσεων στις ταινίες του, αφού κάθε περίπτωση και κάθε συγκυρία είναι διαφορετική. «Δεν υπάρχει κάποιο κοινώς παραδεκτό ηθικό όριο στην καλλιτεχνική δημιουργία που να επιβάλλει πότε θα πρέπει να κλείσεις την κάμερα ή τι θα πρέπει να αφήσεις εκτός του τελικού cut, στο στάδιο του μοντάζ. Εξαρτάται από την περίσταση, τις συνθήκες, από τον δικό σου χειρισμό. Προσωπικά μιλώντας, θα έκλεινα την κάμερα μονάχα αν προέκυπτε κάποιο ζήτημα ζωής ή θανάτου, στο οποίο θα έπρεπε να βοηθήσω ή αν αντιλαμβανόμουν πως ένας άνθρωπος δεν θέλει να κινηματογραφηθεί. Φυσικά, αναφέρομαι στους απλούς ανθρώπους, τους οποίους δεν θεωρώ πως έχω την άδεια να κινηματογραφώ παρά τη θέλησή τους, όχι έναν άνθρωπο σε θέση ισχύος και εξουσίας. Στη δουλειά μας, πάντως, πολύ συχνά είναι πολύ πιο υποβλητικό και συγκινητικό να μην δείξεις ευθέως μια δυνατή εικόνα, αλλά να την υπονοήσεις», ανέφερε χαρακτηριστικά. Παράλληλα, έκανε αναφορά στο ντοκιμαντέρ Dying at Grace (2003) του συμπατριώτη του, Άλαν Κινγκ, το οποίο κινηματογραφεί πάσχοντες από ανίατες ασθένειες, που βρίσκονται στα πρόθυρα του θανάτου, κινηματογραφώντας μάλιστα, σε μία περίπτωση, και την τελευταία πνοή ενός ασθενούς. Σε εκείνο το σημείο, ο Ρόμπερτ Φισκ επισήμανε τη διαφορά που εντοπίζει ανάμεσα στον θάνατο από φυσικά αίτια ή ασθένειες και στην απεικόνιση των θανάτων ως αποτέλεσμα του πολέμου. «Ο θάνατος ως φυσική κατάληξη της ζωής είναι λυπηρό, αλλά όχι τραγικό, θέαμα. Πάντως, αν υπάρχει ένα σημείο στο οποίο θεωρώ πως πρέπει η κάμερα να σέβεται αυτόν που κινηματογραφεί είναι η θλίψη. Το να αποτυπώσεις το σημείο στο οποίο ένας άνθρωπος είναι έτοιμος να καταρρεύσει είναι θεμιτό. Από εκεί και έπειτα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αφήσεις την κάμερα ανοιχτή», κατέληξε ο Ρόμπερτ Φισκ. 

Κλείνοντας τη συζήτηση, και αφότου ο Ρόμπερτ Φισκ προέβη σε δυσοίωνες προβλέψεις όσον αφορά τον πόλεμο στη Συρία και την πιθανότητα εξεύρεσης ειρηνευτικής λύσης στο κοντινό μέλλον, οι δύο ομιλητές έδωσαν τις πολύτιμες συμβουλές τους σε όποιον θελήσει να ακολουθήσει έναν δύσβατο δρόμο σαν τον δικό τους. «Όποιος θέλει να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία πρέπει να έχει κατά νου πως θα πρέπει να αφοσιωθεί ολόψυχα σε αυτήν και να την αντιμετωπίζει ως λειτούργημα και όχι ως συναλλαγή ή μια απλή επαγγελματική δραστηριότητα. Ο δημοσιογράφος έχει την υποχρέωση να είναι αυτόπτης μάρτυρας των όσων καταγράφει, να αναζητεί την αλήθεια και να επενδύει όλο του το είναι, τιμώντας την ιερή αποστολή που έχει αναλάβει», δήλωσε ο Ρόμπερτ Φισκ. Από την πλευρά του, ο Γιούνγκ Τσανγκ, αφότου εξήρε τη σημασία του μοντάζ στην τέχνη του ντοκιμαντέρ, αποδίδοντας τα εύσημα στον δικό του συνεργάτη, με τον οποίο εργάστηκαν πυρετωδώς για έναν ολόκληρο χρόνο στο μοντάζ της ταινίας, υπογράμμισε τη σημασία των ερεθισμάτων και της γνώσης στη δουλειά ενός ντοκιμαντερίστα. «Να οπλιστείτε με εφόδια και γνώσεις, να απορροφάτε σαν σφουγγάρια κάθε πληροφορία. Να αποκτήσετε τη δική σας φωνή και να έχετε πάντα κατά νου ότι το πάθος πολύ συχνά δεν συμβαδίζει με την οικονομική αποκατάσταση και τις παχυλές αμοιβές», κατέληξε με χιουμοριστικό τόνο ο καναδός σκηνοθέτης, κλείνοντας μια συζήτηση που κράτησε καθηλωμένο το κοινό που την παρακολούθησε, αποσπώντας ένθερμα σχόλιο και θετικότατες εντυπώσεις.

Μαζί με τα τεράστια μετεωρολογικά δελτία ο Λιντς μας έχει και μία έκπληξη. Μια μικρού μήκους ταινία, που έχει προβληθεί πριν την πανδημία, αλλά ήρθε η ώρα του διακτυακού της ντεμπούτου.

Το «Fire» είναι γραμμένο, σκηνοθετημένο και animated από τον ίδιο τον Λιντς, ενώ η μουσική είναι γραμμένη από τον Μάρεκ Ζεμπρόφσκι, με τον οποίον έχουν συνεργαστεί και στο παρελθόν στο «Inland Empire». «Η πειραματική λογική του εγχειρήματος ήταν ότι δεν θα έλεγα τίποτα για τις προθέσεις μου στον Μάρεκ κι εκείνος θα ερμήνευε τις εικόνες με τον τρόπο του. Μπορώ να πω ότι ήταν ένα ωραίο και επιτυχημένο πείραμα, αγάπησα την σύνθεση που έγραψε ο Μάρεκ για το Κουαρτέτο Πεντερέτσκι», λέει ο Λιντς.

«Το βρήκα πολύ μελαγχολικό και υπό μία έννοια ποιητικό», προσθέτει ο Ζεμπρόφσκι. «Χωρίς να θέλω να αποκαλύψω πολλά προσπάθησα να μελοποιήσω τον Ντέιβιντ. Για παράδειγμα έχει μέσα κάτι που μοιάζει με χαλαζόπτωση κι έβαλα πολύ πιτσικάτο, αλλά χρησιμοποίησα και μια μελωδική γραμμή για να προσθέσω ένα λυρικό στοιχείο».

Οι ενδιαφερόμενοι θα συντονιστούν, η ταινία αναμένεται στις 10 ώρα Ειρηνικού (8 το βράδυ ώρα Ελλάδος).

Dear Twitter Friends, David Lynch Theater presents FIRE (POZAR) on Wednesday, May 20th at 10 A.M. PDT. https://t.co/EHFQwb2wNv

Πηγή cinemagazine.gr

Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Αντώνης Θεοχάρης Κιούκας, επέλεξε 64 έργα τέχνης και μέσα σε ένα βίντεο συνόψισε τα συναισθήματα στην εποχή της καραντίνας.

O Βασίλης Μυριανθόπουλος έχει σπουδάσει θέατρο στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και του Πειραϊκού Συνδέσμου, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια του Richard Cislac και της Σχολής Le Coq, έχει μαθητεύσει στο εργαστήριο ζωγραφικής του Γιώργου Μπουρναζάκη και έχει σπουδάσει χορό με τους Ζουζού Νικολούδη, Γιάννη Μέτση και Konrad Bukes.
Εργάζεται ως σκηνοθέτης, ηθοποιός, χορευτής, χορογράφος, στιχουργός και συγγραφέας και στόχος του πάντα είναι ένα θέατρο που έχει σχέση με το σώμα, το ρυθμό και την κίνηση.
Από το 1992 μέχρι σήμερα, έχει σκηνοθετήσει έργα για θέατρο, μιούζικαλ, θεατροχορευτικές ομάδες, παιδικές παραστάσεις, μουσικές παραστάσεις και ταινίες μεγάλου μήκους.
Έχει συνεργαστεί με τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου, Κοζάνης, Ιωαννίνων, Ρόδου, Βορείου Αιγαίου, Ρούμελης, Λάρισας, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Εθνική Λυρική Σκηνή, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Εθνικό Θέατρο, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμου και πάρα πολλά ακόμη.
Από το 2008 ασχολείται και με τον κινηματογράφο, όπου έχει σκηνοθετήσει τις κωμωδίες Μόλις Χώρισα (2008), Σούλα Έλα Ξανά (2009), Απόψε Τρώμε Στης Ιοκάστης (2015) και πολλές ακόμη! 

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία; 

Η πληρότητα και η ισορροπία. Το μη απωθημένο. 

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Η φωτιά. 

Ποιο εν ζωή πρόσωπο εκτιμάτε περισσότερο; 

Είναι πάρα πολλοί αυτοί οι άνθρωποι.

Σε ποιο πράγμα προδώσατε τον εαυτό σας και μετανιώνετε περισσότερο γι’ αυτό; 

Σε κάποιες δουλειές και σε κάποιες σχέσεις που ήμουν λιγότερος από αυτό που έπρεπε.

Για ποια προδοσία του εαυτού τους οικτίρετε τους άλλους; 

Το να είναι κάποιος λιγότερος. Όταν κάποιος δεν είναι 100% ο εαυτός του, τότε αισθάνομαι ότι προδίδει τον  εαυτό του. 

Ποιο εν ζωή πρόσωπο σιχαίνεστε περισσότερο;

Δεν σιχαίνομαι, ίσως αντιπαθώ αλλά πάντα ψάχνω να βρω ποια είναι η δικαιολογία τους, ποια είναι η ιστορία τους.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα; 

Από τα αγαπημένα μου είναι του Όσκαρ Ουάιλντ λόγω της τεχνικής πάνω στο λόγο του, αυτή η σύνδεση πραγμάτων που κάνει για να καταλήξει κάπου. 

Τι νοσταλγείτε περισσότερο;

Την εφηβεία. 

Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που έχετε κάνει;

Με τι σειρά; 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι; 

Αγαπώ το Λονδίνο. Η ανάσα μου και η ξεκούραση μου είναι ο Μόλυβος στη Λέσβο. 

Ποια θεωρείτε την πιο υπερεκτιμημένη αρετή; 

Δεν ξέρω καν τι μπορεί να θεωρηθεί ως αρετή… 

Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σας; 

Η σύνδεση ανόμοιων πραγμάτων.

Ποιο χαρακτηριστικό προτιμάτε περισσότερο σε κάποιον; 

Την ειλικρίνεια. 

Τι θεωρείτε πιο σημαντικό στους φίλους σας; 

Την  προσφορά,την προστασία, την αγάπη τους, την ειλικρίνεια τους. 

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει; 

Συμβουλή που δεν την έχω ακολουθήσει όμως. Στα πρώτα χρόνια όταν από την χορογραφία μεταπηδούσα στην σκηνοθεσία, ο τότε σκηνοθέτης μου και Καλλιτεχνικός διευθυντής  στο Αγρίνιο μου είπε “Πρόσεχε την στιγμή που θα κάνεις την πρώτη σου σκηνοθεσία, δεν θα υπάρξει επιστροφή.” 

Έτσι ακριβώς έγινε. 

Πότε κλάψατε για τελευταία φορά; 

Κάπου πρόσφατα. 

Πως το μετράω με εβδομάδες ή με μέρες; 

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μύθος για τη διασημότητα;

Ότι η διασημότητα είναι κάτι; Και αυτό είναι μύθος; Δεν μπορώ να συνδεθώ καν με την ερώτηση! 

Διαλέξτε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σας; 

Τον ιδανικό εαυτό μου; 

Το ταίριασμα, η επιμονή ακόμη και στα αδιέξοδα, η σπατάλη ενέργειας, η ησυχία και η χαλαρή σκέψη. 

Τι θεωρείτε ως έσχατο βαθμό δυστυχίας;

Την απώλεια. 

Πού θα θέλατε να ζείτε; 

Κοντά στη φύση. 

Ποια είναι η αγαπημένη σας απασχόληση; 

Το γράψιμο με χαλαρώνει πολύ. 

Σε ποιες περιπτώσεις λέτε ψέματα; 

Όταν βλέπω ότι κάποιος δεν θα αντέξει την αλήθεια. Μεθοδεύω την αλήθεια μέχρι να είναι έτοιμος κάποιος να την ακούσει, λευκό ψέμα. Δεν το κάνω συχνά, γιατί δυσκολεύομαι να σκέφτομαι με μέθοδο ιδίως όταν έχει να κάνει με ανθρώπινες σχέσεις. 

Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείτε υπερβολικά;

Βαριέμαι, σκέφτομαι, δουλεύω. 

Πότε και πού υπήρξα τε ευτυχισμένος; 

Πολλες στιγμές σε πολλά μέρη. 

Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε; 

Το τραγούδι. Πάντα είχα αυτό το παραπόνο. Ζηλεύω τους τραγουδιστές που μέσα σε τρία λεπτά έχουν πει τα πάντα, ενώ εγώ χρειάζομαι ένα έργο μιάμισης ώρας. 

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; 

Πολλοί! 

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας φανταστικός ήρωας; 

Όλοι οι φανταστικοί ήρωες είναι αγαπημένοι, δεν  βαρέθηκα ποτέ κανέναν. 

Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες σας;

Κάποιοι άνθρωποι που ξέρω και κάποιοι που έφυγαν.  Αν αυτό μου το ρωτούσες λίγο πριν κάνω το “Μετά τον βύσσινοκήπο” επειδή που χρήζει ηρωίδα μια απλή γυναίκα που έφυγε από τον τόπο της, ίσως απαντούσα διαφορετικά. Θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους που δεν ξέρουμε.

Ποια είναι τα αγαπημένα σας ονόματα; 

Δεν μπορώ να πω ότι κάποιο δεν μου αρέσει. 

Τι απεχθάνεστε περισσότερο; 

Την ανεντιμότητα.

Ποια είναι η παρούσα διανοητική σας κατάσταση; 

Καλά με λέω!

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον εαυτό σας, τι θα ήταν αυτό;

Το ύψος μου.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στην οικογένεια σας, τι θα ήταν αυτό;   

Θα έφερνα πίσω ανθρώπους που φύγανε.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία; 

Ζωής όχι δουλειάς. 

Αν μπορούσατε να διαλέξετε πώς να επιστρέψετε στη ζωή, τι θα θέλετε να είστε; 

Θα ήθελα ένα στοιχείο, να έχω τη συνείδηση. Νομίζω όμως πως είναι το μόνο στοιχείο που δεν μπορείς να έχεις. 

Περισσότερα για τον Βασίλη Μυριανθόπουλο μπορείτε να βρείτε στο website του
vassilismyrianthopoulos.com

Πρόκειται για σκηνοθέτες που έχουν επιλεγεί με μικρού μήκους ταινία τους, τα τελευταία πέντε χρόνια, στα προγράμματα των 13 μεγαλύτερων κινηματογραφικών φεστιβάλ του κόσμου (Κάννες, Βενετία, Βερολίνο, Λοκάρνο, Κάρλοβι Βάρι, Σαν Σεμπαστιάν, Λονδίνο, Ρότερνταμ, Νέα Υόρκη, Τραϊμπέκα, Τορόντο, Σάντανς, Μπουσάν) ή έχουν κερδίσει υποψηφιότητα για τα Βραβεία Όσκαρ και δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμη την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία τους. 

Για τις επόμενες μέρες, στο youtube κανάλι του Φεστιβάλ, βλέπουμε όλοι μαζί δωρεάν, τις μικρού μήκους ταινίες των σκηνοθετών. Τους ευχαριστούμε που ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μας να απολαύσουμε το έργο τους αυτές τις δύσκολες μέρες της απομόνωσης. Επιλογή από τη φιλμογραφία κάθε σκηνοθέτη θα είναι διαθέσιμηστο youtube.com/user/filmfestivalgr για τρεις ημέρες και θα παρουσιάζονται οι σκηνοθέτες με αλφαβητική σειρά. Η online προβολή ταινιών ξεκινά αύριο, Παρασκευή 27 Μαρτίου με τις ταινίες της Άρτεμις Αναστασιάδου, Calling και I am Mackezie.

Στη δράση Meet the Future συμμετείχαν οι εξής σκηνοθέτες: 

Άρτεμις Αναστασιάδου 

Μυρσίνη Αριστείδου 

Σοφία Γεωργοβασίλη 

Έμμα Δοξιάδη 

Νεριτάν Ζιντζιρία 

Βασίλης Κεκάτος 

Ευθύμης Kosemund Σανίδης 

Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη 

Στέλλα Κυριακοπούλου 

Νίκος Κυρίτσης 

Ζακλίν Λέντζου 

Βαγγέλης Λυμπερόπουλος 

Χρήστος Μασσαλάς 

Λουκιανός Μοσχονάς 

Θανάσης Νεοφώτιστος

Μείνετε συντονισμένοι στα online κανάλια του Φεστιβάλ: 

Website: www.filmfestival.gr 

Ψηφιακό αρχείο: www.myfestival.gr

Facebook Page: facebook.com/filmfestival.gr/

Youtube

youtube.com/user/filmfestivalgr 

Instagram: instagram.com/filmfestivalgr/

Blog: blog.tiff.gr/