Κατ’ αρχάς απεκδύομαι κάθε μορφής φεμινισμού και γυναικείου ενστίκτου και γράφω καθαρά ως σκεπτόμενος και βαθύτατα προβληματισμένος άνθρωπος. Η γυναίκα είναι σύμβολο ψυχικής δύναμης και γονιμότητας. Δίχως αυτή καμία μορφή ζωής δε θα υπήρχε. Είναι αγωνίστρια, μάνα, σύζυγος, αδελφή, κόρη, μαθήτρια, εργαζόμενη και πολλά ακόμη. Εντούτοις, αντικειμενοποιείται στο πλαίσιο της πατριαρχικής εξουσίας, η οποία είναι έκδηλη σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς. Πρόκειται, δηλαδή, για τη σχέση εξουσίας που διαμορφώνει έμφυλη κοινωνικοποίηση και πρακτικές, μέσα από τις οποίες οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως υποδεέστερες και ως αντικείμενα καταπίεσης, χρήσης και εκμετάλλευσης. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται σεξισμός και αφορά στην ιστορική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική υποτίμηση των γυναικών. Έχει τις ρίζες του στις διακρίσεις λόγω φύλου και στους κοινωνικούς κανόνες που αποδέχονται τα έμφυλα στερεότυπα και τα διαιωνίζουν.

Οι γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικίας, κοινωνικής τάξης, μόρφωσης και εισοδήματος συχνά γίνονται θύματα κακοποιητικής συμπεριφοράς από τον σύζυγο, τον πατέρα, τον γιο, ή τον αδελφό τους που τις θεωρεί κτήμα του. Τελευταίες μελέτες, μάλιστα, έδειξαν ότι εξαιτίας του εγκλεισμού τα φαινόμενα βίας σε βάρος γυναικών έχουν αυξηθεί ραγδαία σε παγκόσμιο επίπεδο. Γίνεται αντιληπτό πως για την εξάλειψη της  βίας δεν αρκεί απλά η συνεισφορά γυναικείων συλλόγων και θεσμών για τη στήριξη των θυμάτων, αλλά η προληπτική δράση.  Είναι αναγκαία η λήψη ουσιαστικών μέτρων και η θεσμοθέτηση άρθρων με ισχύ νόμου βάσει των οποίων θα τηρούνται απαρέγκλιτα τα όποια περιοριστικά μέτρα, η αστυνομία θα δρα άμεσα και προληπτικά σε καταγγελίες που αφορούν σε οποιαδήποτε μορφή βίας με στόχο το φαινόμενο να περιοριστεί και εν συνεχεία να εξαλειφθεί. Συνάμα επιβεβλημένη κρίνεται η εισαγωγή σεμιναριακού μαθήματος στα σχολεία, το οποίο θα πραγματεύεται τόσο την ουσιαστική ισότητα των φύλων, όσο και τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ατόμων απέναντι στην κοινωνία και τους συνανθρώπους τους. Με αυτό τον τρόπο, από μικρή ηλικία το παιδί θα «εκπαιδεύεται» να αγαπά και να σέβεται τον πλησίον του ανεξαρτήτως φύλου, φυλής ή όποιας άλλης φαινομενικής διαφοράς.

Εν κατακλείδι, δεν αρκεί να κατακρίνουμε απλώς τη βία στα λόγια, αλλά χρειάζονται έργα και αποφάσεις καίριες και ικανές να την καταπνίξουν ουσιαστικά. Ελπίζω αυτή η μέρα να γίνει η αφετηρία για την ουσιαστική προστασία των γυναικών από κάθε μορφής βία, την προάσπιση των δικαιωμάτων τους και της αυτοδιάθεσής τους. Ελπίζουμε σε ένα λαμπρότερο και καλύτερο μέλλον χωρίς βία και έμφυλα στερεότυπα!

Κεντρική φωτογραφία: Ilaria Urbinati Illustrator

Η 8^η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το 1909 στη Νέα Υόρκη και μετέπειτα και σε άλλες χώρες,ως ημέρα μνήμης των αγώνων του γυναικείου κινήματος για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους. Το γεγονός ότι ελάχιστα είναι γνωστό το γιατί γιορτάζουν οι γυναίκες αυτή τη μέρα πρέπει να μας προβληματίσει πρώτα ως γυναίκες κι έπειτα ως μέλη της κοινωνίας!

Σε μία εποχή που το κίνημα “Metoo”, δεν ανθίζει απλώς, αλλά προσπαθεί να καταπνίξει κάθε μορφής βία όχι μόνο σε βάρος των γυναικών, αλλά όλων των ανθρώπων, είναι ειρωνικό να δωρίζονται λουλούδια και αρώματα απλά και μόνο επειδή γεννηθήκαμε γυναίκες. Είναι μέρα τιμής και αναστοχασμού! Οι γυναικείες φωνές χρήζει να αντηχήσουν στα πέρατα της γης, για να ακουστεί ότι είμαστε εδώ, ενωμένες, έχουμε φωνή και δε “σηκώνουμε” καμία εκμετάλλευση και καμιάς μορφής βία.  Όλοι οι άνθρωποι όποιας εθνικότητας και αν είναι, πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ίσοι απέναντι στην κοινωνία, τη δικαιοσύνη, την εργασία, τα δικαιώματα εν γένει.

Η νέα γενιά είναι αυτή που αναμένεται να φέρει την αλλαγή. Λόγω των καινοτόμων ιδεών, των διαφορετικών και πρωτοπόρων αντιλήψεων σε σχέση με τους μεγαλύτερους. Πόσο όμορφη, λυτρωτική και λειτουργική θα μπορούσε να γίνει η παρέμβαση της νέας γενιάς σε μία τόσο σοβαρή και επιτακτική ανάγκη όσο είναι αυτή που αναδεικνύεται μέσω του “Metoo”. Η συσπείρωση προς έναν κοινό στόχο, ένα μέλλον καθαρό από εκμεταλλευτές, «υφιστάμενους και προϊστάμενους», ένα μέλλον ισότητας και αγάπης είναι και δικό μας όνειρο, της Πρωτοβουλίας Νέων! Φυσικά δεν μπορούμε να μείνουμε σιωπηλοί για ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως είναι  η βία κατά των γυναικών και η προσπάθειά τους (σε κάποιες χώρες του κόσμου) ακόμα και σήμερα να διεκδικήσουν βασικά και αναφαίρετα δικαιώματά τους.

Ως Πρωτοβουλία Νέων Κοζάνης (κι εγώ προσωπικά) στηρίζουμε κάθε γυναίκα και κάθε άνθρωπο που αισθάνεται την ανάγκη να μιλήσει, σε αρμόδια όργανα, και να διεκδικήσει την αξιοπρέπεια και τη συμπεριφορά που του αξίζει! Σε αυτούς αξίζει να πούμε σήμερα “Συγχαρητήρια”, που βάζουν το δικό τους λιθαράκι για ένα μέλλον απαλλαγμένο από βία, εκμετάλλευση και άνομες πράξεις και συμπεριφορές!