Η Ιταλίδα συγγραφέας παιδικών βιβλίων Manuela Molina ετοίμασε και διαθέτει δωρεάν online ένα εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο στόχο έχει να μιλήσει στα πολύ μικρά παιδιά (ηλικίας έως 7 ετών) για τον κορωνοϊό με λόγια απλά και ευχάριστα, προκειμένου να καταλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους αυτές τις μέρες χωρίς να αγχωθούν.

Όπως εξηγεί η ίδια, το βιβλίο δεν είναι επιστημονικό, αλλά μπορεί να αποτελέσει εκπαιδευτικό εργαλείο, βασισμένο στη φαντασία. Προτείνει, λοιπόν, να εκτυπώσουμε το υλικό ώστε τα παιδιά να μπορούν να ζωγραφίζουνε πάνω του. Γνωρίζουμε, άλλωστε, πολύ καλά πως τα παιδιά επεξεργάζονται καλύτερα τα συναισθήματά τους μέσα από το παιχνίδι, αλλά και την ανάγνωση παραμυθιών.

Κατεβάστε το βιβλίο πατώντας Εδώ 

Άραγε πόσο καλοκουρδισμένοι είμαστε; Πώς να είναι αυτή η Μαίρη Παναγιωταρά που επιτέλους βγήκε από το δυσβάσταχτο πρόγραμμα της; Τι να κάνει τώρα; Μπορεί να διαχειριστεί τον ελεύθερο χρόνο της ή θα τρώει φρίκες που δεν έχει πλέον το ίδιο αντικείμενο, με την ίδια σειρά, με τον ίδιο ρυθμό; Ας μην γελιόμαστε, μπορεί να γκρίνιαζε η Μαίρη αλλά αυτό το συνεχόμενο τρέξιμο έδινε αξία στη ζωή της! Έτσι έμαθε κι έτσι έκανε… Ελεύθερα το επέλεξε; Κι εμείς που ανάθεμα κι αν δεν έχουμε βρίσει, σούρει σε καθημερινή βάση, αυτή την έρμη τη ρουτίνα, άραγε τώρα που άλλαξε τι να κάνουμε αυτή την ώρα; Κλειστήκαμε μέσα στο σπίτι ευλόγως και κατά συνέπεια ψαλιδίστηκε η ελευθερία μας; Η ελευθερία που μας θέλει να ξυπνάμε απ’ τις 6:30, να σηκώνουμε τα παιδάκια μας να προλάβουν σχολείο, εμάς στη δουλειά, επιστροφή στο σπίτι, φαγητό, φροντιστήριο, οικοκυρικά, διαβάσματα, και σας γράφω το καλό σενάριο, και μετά αύριο τα ίδια… Αυτή η ελευθερία κόπηκε; Και τώρα σπίτι, οικογένεια, παιδιά, μόνοι. Ήρθε η στιγμή γι αυτόν τον πολυπόθητο ελεύθερο χρόνο που ευχόμασταν να είχαμε στη διάθεσή μας και τι κάνουμε; Αναγκαστικά μας δόθηκε μια ευκαιρία περίεργη και μάλλον οφείλουμε να την αρπάξουμε και να δούμε τη ζωή κάπως αλλιώς. Ας γίνουμε δημιουργικότεροι. Η επιθυμία των παιδιών ας πραγματοποιηθεί και ας παίξουμε μαζί τους, να διαβάσουμε μαζί, να μαγειρέψουμε μαζί. Ας εκμεταλλευτούμε τον χρόνο για να συζητήσουμε με τους συντρόφους μας, να μοιραστούμε σκέψεις, ιδέες, όνειρα, να ενωθούμε ξανά, που αν και ζούμε στο ίδιο σπίτι, ξεχνά ο ένας τον άλλον. Ίσως, τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να μείνουνε μόνοι με τον εαυτό μας, να συνδιαλλεγούμε μαζί του, να ασχοληθούμε, να συμφιλιωθούμε, και τέλος, να τον γνωρίσουμε λίγο καλύτερα. Πού ξέρετε ίσως αυτή η αυτό-απομόνωση, συγχρόνως πέραν του αυτονόητου, να οδηγήσει σε κάτι καλό.

Φωτογραφία: Valerie Bilson | Deviantart

Πιτσιρίκια τότε με άδεια τσέπη αλλά με καρδιά που φτερούγιζε και έδινε δύναμη και γέμιζε όνειρα και σε άφηνε να πιστέψεις πως μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο μόνο αν πιαστείς χέρι χέρι. Κότσια! Τέτοια είχαν και ας ήταν σχεδόν παιδιά και αποφάσισαν να φύγουν μακριά να δημιουργήσουν και να δημιουργηθούν, για μια καλύτερη ζωή τι και αν ήταν ξενιτιά, είχε ο ένας τον άλλον. Και μιλούσαν τα μάτια…Πάμε; Πάμε! Χωρίς δεύτερες σκέψεις. Μα δεν ξέρουμε ούτε μια λέξη…Σιγά το δύσκολο θα την μάθουμε την γλώσσα. Και πιάσανε δουλειά, καλούτσικη για μια αρχή. Δυσκολίες και κλάματα, μα πάλεψαν. «Φτιάξαμε οικογένεια, έχουμε μια δουλίτσα, είμαστε μια χαρίτσα». Μικροπράγματα που ανταγωνίζονται τα πιο μεγάλα επιτεύγματα. Και όταν ο ένας από τους δυο δεν άντεξε και νοστάλγησε πατρίδα, επέστρεψαν μαζί…Τι και αν ο ένας ήθελε να μείνει. Φτου και πάλι απ’την αρχή… «Μα δεν βαριέσαι, βαδίζουμε μαζί».

Θυσίες, μάχες, νίκες, ήττες…

Αγάπη είναι φιλί στο μέτωπο σε χρόνο ανύποπτο, είναι ανυπόφορη γκρίνια, είναι χαμόγελο σκυθρωπό, είναι θυμός, είναι καυγάς τρικούβερτος, είναι συγχώρεση, είναι έντονη επιθυμία, είναι 2 χωριστά δωμάτια μέχρι να ξαναγίνουν ένα, είναι η λαχτάρα να σε ξαναδώ και ας σε έχω βαρεθεί, είναι ελάττωμα που έχω συνηθίσει, είναι μια ξεχασμένη αγκαλιά, είναι η έγνοια που σου έχω όταν λείπεις, είναι η σκέψη μου, είναι ο θαυμασμός μου για σένα, είναι το μίσος που εξατμίζεται, είναι τα λόγια που λένε τα βλέμματα, είναι η ασυνεννοησία, είναι η σιωπή σου, είναι ο εκνευρισμός, είναι η αμηχανία, είναι η αναζήτηση, είναι τα κουτά ψέματα σου, είναι τα έξυπνα αστεία σου, είναι η προσπάθεια να γκρεμίσω τα τείχη που χτίζεις, είναι δάκρυα, είναι το χαραγμένο όνομα σου στην άβγαλτη βέρα μου, είναι τα χρόνια της υπομονής, του σεβασμού, της εμπιστοσύνης και τα 40 κεριά που τα σβήνει ο χρόνος δίπλα σου.

Και γιόρταζα την αγάπη μαζί τους από τότε που την κατάλαβα και ήμουν παρούσα στα γενέθλια της, από την στιγμή της ύπαρξής μου. Αγάπη λοιπόν είναι το μαζί στις χαρές και στις λύπες, στην ευτυχία και στη δυστυχία, στην υγεία και στην αρρώστια, αγάπη είναι «σήκω ψυχή μου να πάμε βόλτα», να πέφτεις στο πάτωμα μαζί του και να τον σηκώνεις με όλη σου την δύναμη. Αγάπη είναι να λύνω τους κόμπους από τα αχτένιστα μαλλιά σου. Αγάπη είναι να πεθαίνεις για τον άλλον. Είναι το μαζί μέχρι το τέλος…

Δεν χωράει σε ρεπό και αργίες, δεν της αρέσουν τα παιχνίδια, δεν έχει ανάγκη από αλατοπίπερα, δεν πάει σ’αυτούς που δεν την αντέχουν, δεν φωλιάζει σε ψυχές που δεν την έχουν ακουστά. Δεν μοιράζεται με τρίτους. Σιχαίνεται τα ψέματα και λείπει από τους δήθεν όρκους που για να γίνουν αιώνιοι θα πρέπει να τους γράψεις με πράξεις. Αν χαθεί δεν ήταν η ίδια, ήταν μια άλλη που ήθελε να είναι σαν κιαυτήν. Να επιμένεις, να την υπομένεις, να μεγαλώνεις μαζί της, να ψάχνεις την αλήθεια της. Να μην χάνεις ούτε λεπτό μακριά της. Να την δίνεις απλόχερα και να την μοιράζεσαι. Πάντα θα σε βρίσκει και ας είσαι χαμένος. Πώς να συμβιβαστείς μωρέ με μια κατώτερη της, όταν έχεις γνωρίσει την αληθινή;

Αγάπη είναι μια φράση που πέρασε από 40 κύματα…
Σήκω ψυχή μου να πάμε βόλτα!

Αφιερωμένο στον Γιάννη και στην Δέσποινα