Στις καλοκαιρινές αμμοθύελλες. Όταν τα κύματα διαλύουν τον θόρυβο. Στη θαλασσινή αλμύρα που νοσταλγώ όλο το χρόνο. Όταν από ένα μπαλκόνι με θέα τον ατέλειωτο βαθύ γαλάζιο ορίζοντα αδειάζω από το βάρος της φθοράς. Στις καρτ ποστάλ. Όταν είναι το καταφύγιό μου.

Στις πολύχρωμες αυλές των ερειπωμένων σπιτιών. Όταν τα λουλούδια του δρόμου είναι τα μόνα που θυμίζουν την αίγλη των στιγμών στολίζουν τη σιωπή τους. Στις αμυγδαλιές που ξυπνούν την άνοιξη. Όταν τα μάτια είναι πια ανέμελα.  Στις ξαφνικές απροειδοποίητες βροχές. Όταν η ομπρέλα είναι μια ακόμη αχρείαστη προφύλαξη για ό,τι επιτέλους ξεδιάλυνε.

Στις αυθόρμητες αλχημείες που φέρνουν οι νότες.  Όταν ξεκλειδώνουν την απόσταση που έφερε ένας λαβύρινθος βαρύς.  Στις πιο ζεστές βραδιές. Όταν με σκέπασες γιατί ξεχάστηκα και κοιμήθηκα στον καναπέ με το παράθυρο ανοιχτό, ενώ έξω χιόνιζε. Στις αέρινες λέξεις. Όταν μπερδεύτηκαν αυθόρμητα με το τραγούδι το ίδιο βράδυ.

Σε εκείνες βρίσκω διαδρομές, αφορμές και πυξίδες. Διαδρομές, αφορμές και πυξίδες καλά προφυλαγμένες από τη σκόνη, αυτόνομες. Σχεδόν ανέγγιχτες, κρυστάλλινες, διάφανες.

«Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.

Kαι τότε

όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια

θα ‘ναι δικά μας.»

Τ. Λειβαδίτης

Είχαν όλοι πια στολίσει και ο Δεκέμβριος μόλις είχε καταφθάσει. Πρώτη φορά ένιωθα ότι τον περίμεναν όλοι με τόση προσμονή, γιατί ήλπιζαν ότι φεύγοντας θα πάρει και τις πληγές τους. Λαμπερά στολίδια και ζωηρά λαμπάκια να αναβοσβήνουν παντού. Στην πλατεία το χριστουγεννιάτικο δέντρο ίδιο και απαράλλαχτο χρόνια τώρα, έτσι για τα προσχήματα.

Εδώ και μέρες η συνισταμένη των δυνάμεων μου έγραφε μηδέν. Καναπές, κουβέρτες και καφές. Έβλεπα ταινίες που ήθελα χρόνια να δω, διάβασα τόσες ιστορίες που πλέον έχω τάσεις φυγής. Έπεσα τυχαία σε κάτι παλιές φωτογραφίες που είχαν φυλακίσει τα χαμόγελα μας σε μια στιγμή που δε θα θυμόμασταν αλλιώς. Ευτυχώς φυλακισαμε κάποιες στιγμές, τις προστατεύσαμε από το χρόνο και τη λήθη. Μου θύμισαν εκείνες τις μέρες που όλα ήταν τόσο δεδομένα, που βιαζόμασταν να προλάβουμε τα πάντα μήπως και δούμε Χριστούγεννα. «Φέτος τί Χριστούγεννα θα δούμε;» σκέφτηκα και τις έβαλα γρήγορα στη θέση τους γιατί ήξερα ότι ο χρόνος δε μπορεί να γυρίσει πίσω και όσο τις κοιτούσα ένιωθα μια θλίψη που μεγαλώνουμε. Που αλλάζουμε υποσυνείδητα.

Έστειλα 6 και αποφάσισα να κάνω μια μεγάλη βόλτα, μήπως και ξεχάσω ότι θυμήθηκα τα πιο όμορφα Χριστούγεννα μου, τα πιο μοναχικά, τα πιο πρωτότυπα, τα πιο θλιμμένα. Πέρασαν όλα από μπροστά μου. Δεν ήμουν έτοιμη να με ξυπνήσει η ψυχρή πραγματικότητα. Δεν ξέρω γιατί περίμενα κίνηση, ανθρωπους να ψωνίζουν, να ζωντανεύουν την πόλη, πάντως Χριστούγεννα δε μύριζε με τίποτα η πόλη. Πρόσθετος εκνευρισμός. Όλα περίεργα, άδεια, ψυχρά. Μπήκα στην πρώτη καφετέρια, μήπως και νιώσω καλύτερα. Πήρα έναν αμερικάνο σκέτο, χωρίς πολλά πολλά, διπλό, που θύμιζε βασικά τριπλό σε μέγεθος. Η σχέση μου με τον καφέ με απασχολεί εδώ και χρόνια, και κάθε χριστούγεννα βάζω στόχο να μην καταφεύγω πάντα σε αυτόν κάθε φορά που νιώθω θέλω να ξυπνήσω. Η ιδιοκτήτρια σαν να μυρίστηκε τους προβληματισμούς μου, μου πρόσφερε ένα μελομακάρονο για το δρόμο. Φεύγοντας χαμογελάμε και οι δύο και ας μη φάνηκε. Το ξέραμε.

Άρχισα να ανηφορίζω με τον καφέ μου. Ήταν τόσο γιορτινά τα σπίτια και αυτό ήταν μια κάποια παρηγοριά σε αυτή την ησυχία. Μου έλειπε το χιόνι περισσότερο από κάθε άλλη φορά…Οι σειρήνες με προσγείωσαν. Κάποιος είχε ανάγκη. Κάποιος τρέχει για βοήθεια. Δεν είναι στο σπίτι του, στη ζεστασιά του, με τους ανθρώπους του. Είχα φτάσει χωρίς να το καταλάβω έξω από το νοσοκομείο. Πάντα αυτό το κτήριο μου προξενούσε αγωνία. Κάποιος πονάει εκεί μέσα και κάποιος ξενυχτάει στο πλευρό του. Σε κάποια δωμάτια έχουν όντως στολίσει. Στο εκκλησάκι του Αγίου Λουκά βλέπω δύο κεριά αναμμένα. Λίγο φως ελπίδας στον πόνο. Κάποιος είναι μέσα και ίσως ελπίζει. Αυτό το μικρό εκκλησάκι του νοσοκομείου χωράει κάθε μέρα τα Χριστούγεννα όλου του κόσμου, σκέφτηκα μέσα μου και χαμογέλασα. Ντράπηκα με τον εκνευρισμό μου. Πότε ήταν η τελευταία φορά που σκέφτηκα λίγο πόσα έχω δίπλα μου; Έχω τα Χριστούγεννα κάθε μέρα μπροστά στα μάτια μου. Όλοι μας δηλαδή. Σαν να ξύπνησα και είχε ήδη νυχτώσει και ας ήταν έξι.

Δεν είχα καταλάβει πόση ώρα καθόμουν αποσβολωμένη εκεί έξω, μετανιωμένη για την «ύβρη» μου που έψαχνα τα χριστούγεννα στα φωτάκια, στα στολίδια και στην κίνηση φέτος. Αποφάσισα να επιστρέψω σπίτι μου, στην κουβέρτα μου. Κατεβαίνοντας, είδα στο μπαλκόνι μια γιαγιά που χαμογελούσε στα εγγόνια της,γιατί την «επισκέφτηκαν». Τους κατέβασε ένα τάπερ με πίτες. Παρατήρησα δύο σημεία με τροφή για τα αδέσποτα, που κάποιος φρόντισε. Εντόπισα ανοιχτά φαρμακεία, τους αστυνομικούς στις μηχανές τους να περιφέρονται. Κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν το ελεύθερο της επιλογής. Σκέφτηκα όσους είναι πίσω από ένα τηλέφωνο μόνοι τους τέτοιες ώρες. Όσους είναι μόνοι τους χωρίς να πιστεύουν πια στο φως. Ο νους μου πήγε σε όσους κρυώνουν, σε όσους πονούν. Όσο πλησίαζα στο σπίτι μου έβλεπα ακόμη περισσότερα. Στα delivery γινόταν χαμός και όσο περισσότερο νύχτωνε άλλο τόσο άρχισα να συνειδητοποιώ πως όλοι ήταν σε κίνηση. Σε online κίνηση, αλλά σε κίνηση. Τόσο περισσότερα φώτα άναβαν στα σπίτια, τα παιδιά εξακολουθούσαν να παίζουν, και ας ήταν αλλιώς. Οι δάσκαλοι εκεί, και ας έβλεπαν μια μαύρη οθόνη. Μακριά και όμως κοντά τους. Σε όλες αυτές τις στάσεις μου είδα τόσα Χριστούγεννα μαζί…

Δεν ήταν και τόσο βάσιμος πια στα μάτια μου ο εκνευρισμός μου και ο φόβος μου ότι τα χάνουμε. Με επανέφερα σε τάξη, γιατί δεν είχα καθόλου δίκιο. Ήξερα ότι φέτος ήταν αλλιώς. Και ίσως ήταν το «αλλιώς» που χρειαζόμαστε για να δούμε πια τα Χριστούγεννα όπως είναι, εκεί που είναι όλο το χρόνο. Στην προσπάθεια μας, στην ευθύνη μας, στα χαμόγελα μας, στα δάκρυα μας. Στις δυσκολίες, στην καλοσύνη που δε θα γραφτεί ποτέ πουθενά, που δε θα βγει στις ειδήσεις. Στο μαζί που φέτος είναι λίγο διαφορετικό αλλά παραμένει εκεί.

Φτάνοντας στην εξώπορτα ένιωθα μια ανακούφιση. Το 2020 ίσως ήταν σκοτεινό γιατί μας έδειξε και τους πιο σκοτεινούς εαυτούς μας. Ήταν καθρέφτης της δικής μας κατάστασης και αν του χρεώνουμε όλα τα σκοτάδια μας, ας του αναγνωρίσουμε το μάθημα που μας έδωσε. Άνοιξα όλα τα παράθυρα στο σπίτι μου να μπει και μέσα ο κρύος αέρας. Βγήκα στο μπαλκόνι. Δεν είχε χιονίσει ακόμη ίσως για να δω τον ουρανό. Ήταν πεντακάθαρος, γεμάτος αστέρια. Ξεχώρισα ένα από το πλήθος φέτος, γιατί τρεμόπαιζε και ήταν πιο φωτεινό. Εκείνο θα ήταν…

ΥΓ. Βρείτε τα Χριστούγεννα εκεί που πραγματικά είναι! Ας μοιραστούμε αυτά τα Χριστούγεννα αλλιώς, για να μην τα χάσουμε ξεστολίζοντας!

Καλές γιορτές, φωτεινές, σε όλες και όλους!

«Ένας φάρος κρυφός

Άλλη μια διαδρομή σου»

Γεράσιμος Ευαγγελάτος (2020)-Η εποχή του θερισμού

Περπάτησε στις πιο όμορφες γειτονιές της γης, δίνοντας το χέρι σου στον άνθρωπό σου, στους ανθρώπους σου. Βρείτε μαζί εκείνες που έχουν χρώματα, πολλά λουλούδια, και έναν μικρό περιποιημένο κήπο στην είσοδο του κάθε σπιτιού. Εκείνες με επιμέλεια ομορφαίνουν κατά βούληση κάθε μέρα. Αναγνώρισε τους/τις μουσικούς του δρόμου. Εκείνους, εκείνες που αυθεντικά τροφοδοτούνται από την αγάπη τους για την έκφραση, γιατί δεν ζουν χωρίς αυτή. Παρατήρησε την κίνηση της πόλης, τη δύναμη της.Τους ανθρώπους της που αγαπιούνται, ζηλεύουν, χαμογελούν, λυπούνται, μαλώνουν, αγκαλιάζονται ξανά. Αυτό δε συμβαίνει και μέσα σου;Παρατήρησε τις στιγμές που ησυχάζει. Εκείνες που ο ήλιος πέφτει γλυκά κατακόκκινος για ύπνο. Αφουγκράσου τις στιγμές που η πόλη ξυπνάει με την πρώτη αχτίδα φωτός για να επιστρέψει σε αυτή την κίνηση που τόσο αποζητεί.

Απομόνωσε την φασαρία και το θόρυβο και εντόπισε την γνήσια ομορφιά αυτού του τεράστιου κόσμου, που, κάπως μαγικά, μπορεί και χωράει μοναδικά στα μάτια σου και μετουσιώνεται σε εικόνες, μυρωδιές και αρώματα, νότες και ήχοι, αγγίγματα και χαμόγελα, βλέμματα και ταξίδια. Βρες την ελευθερία σου στις πιο όμορφες θάλασσες, εκείνες τις κρυστάλλινες. Στην πιο όμορφη θέα. Στον πιο συγκινητικό στίχο. Μην στέκεσαι στα λόγια που δεν χωράς, μη μένεις εκεί που σε αποδέχονται υφ΄όρους.  Άφησε τον άνεμο να ανακατέψει τα μαλλιά σου, τον ήλιο να σε καίει, το νερό να είναι η λύτρωση.

Κλείσε για λίγο τα μάτια σου και αναγνώρισε την μέχρι τώρα διαδρομή σου. Γιόρτασέ την με όσους την γιορτάζουν μαζί σου. Γιόρτασε και εσύ με τις νίκες των ανθρώπων σου. Συνάντησε και τις δύσκολες στιγμές τους.Οι παράλληλες ευθείες σας συναντήθηκαν τόσο τυχαία, τόσο συμπαντικά. Μη μετράς την αγάπη. Μη την συμψηφίζεις. Όταν, πάντως, αυτή δεν έρχεται, μην επιμένεις. Κάθε μέρα συναντάς τις παράλληλες διαδρομές των άλλων, δεν είναι όμως όλοι για σένα, ούτε είσαι εσύ για όλους.

Όταν οι λέξεις δεν έρχονται, μπες στην αγκαλιά που ταιριάζει καλύτερα στην γαλήνη σου, στο χρόνο και στο μέσα σου. Άφησε ελεύθερη την σκέψη σου, την τέχνη σου και ξέφυγε από τα ασπρόμαυρα κουτάκια όσων σε φυλακίσουν σε έναν ανούσιο κύκλο επαναλήψεων. Εκτίμησεεκείνους, εκείνες που ζωγραφίσουν για σένα έξω από τα πλαίσια, με όμορφα χρώματα, για να χαμογελάσεις, γιατί σε εκτιμούν, γιατί θέλουν στη ζωή τους εσένα.

Όταν οι λέξεις δεν έρχονται σε σένα, βρες εσύ το καταφύγιό τους σε αυτές. Ξέχνα για λίγο τη δική σου διαδρομή και ψάξε τις χιλιάδες διαδρομές όσων φυλάκισαν μετρημένα τις λέξεις τους σε λίγες σελίδες χαρτί. Ψάξε σε άλλες λέξεις αυτό που θες να βρεις. Ταξίδεψε με το βλέμμα σου στις άλλες διαδρομές τους και μάθε από αυτές. Αποδέξου ότι σε άλλες λέξεις ίσως χωράς καλύτερα. Αποδέξου ότι άλλες λέξεις θα αφήσεις, γιατί δεν σε αντιπροσωπεύουν πια. Χωρίς θυμό, ή κακία. Κοίταξε πίσω σου, μόνο για την ομορφιά της ανάμνησης, έχεις τόσα μπροστά σου να ανακαλύψεις, δικά σου να κατακτήσεις… Everything you lose, is a step you take.

Γέμισε το βλέμμα σου εικόνες, το νου σου μουσικές, το σώμα σου ανάσες.

Κι αν ο ουρανός, γίνει ξένος κι αδειανός…έχεις δίπλα σου άλλους φάρους. Rinse, repeat!

Φωτογραφία: Στιγμή από την πιο όμορφη διαδρομή.

Ιούνιος 2023, Βαλέττα, Μάλτα

Coraline vuole il mare ma ha paura dell’acqua

E forse il mare è dentro di lei

(Coraline wants the sea but she’s afraid of the water

And maybe sea is inside her)

Damiano David-Coraline

Η μεγάλη πράσινη της Ευγενίας Φακίνου, η θάλασσα που μαγεύει αλλά ταυτόχρονα τρομοκρατεί, το σύμβολο του απέραντου και ακυβέρνητου, η ευκαιρία και η αφορμή για κάθε υπέρβαση μας, ήταν και θα είναι η ονειροπαγίδα των επιθυμιών και των σκέψεών μας. Γαλήνια ή ταραγμένη, σαν την ψυχή μας, ημερεύει ή ταράζεται ανάλογα με τους «καιρούς».

Η γοητευτική της δύναμη, η λυτρωτική για όποιον φυλακίζεται σε γυάλινα όρια, η υποστηρικτική όποιου καταρρέει, η κινητήριος για όποιον παραιτείται, η δημιουργική για όποιον απογοητεύεται, ποιόν άραγε ταξιδιώτη δεν συγκίνησε και δεν ταρακούνησε;

Στην αρχαία ελληνική μυθολογία, οι Νηρηίδες, νύμφες, κόρες του Νηρέα και της Δωρίδας, εγγονές του Τιτάνα Ωκεανού, έφεραν στα ονόματα τους τις ιδιότητες της και ήταν εκείνες, που μπορούσαν να τη γαληνεύουν ή να ταράζουν τα κύματα της. Ψάχνοντας ανάμεσα σε παλιές φωτογραφίες, κείμενα και κομμένες σελίδες από περιοδικά, που πάντα κρατούσα, βρήκα τυχαία μια μικρή ιστορία για τη Νηρηίδα Γαλάτεια. Ήταν γυναίκα του Κύκλωπα Πολύφημου, που συνάντησε ο Οδυσσέας γυρνώντας στην Ιθάκη του, και Όμηρος και Ησίοδος την αναφέρουν ως την πιο όμορφη από τις Νηρηίδες. Αγάπησε τον Άκι, γιό του θεού Πάνα, που σκότωσε ο Πολύφημος, από την οργή και ζήλια, πετώντας του έναν τεράστιο βράχο. Η Γαλάτεια από την αγάπη και το θρήνο της, κατάφερε να μεταμορφώσει το αίμα του σε ποταμό με κρυστάλλινα νερά και δεν έφευγε από κοντά του. Η Γαλάτεια δεν άφησε την αγάπη της  μέσα από τη δύναμή της, ξεπερνώντας το φρικτό χαμό του. Άπειρες ιστορίες μπορούσα να βρω με ένα κλικ, πιο εντυπωσιακές, πιο σημαντικές, πιο μεγάλες και επεξηγηματικές, κι όμως στάθηκα σε εκείνη, στο ξεθωριασμένο κείμενο που μαρτυρούσε ότι κάποτε, για κάποιο λόγο, θεώρησα σκόπιμο να το κρατήσω για να μην την ξεχάσω. Δεν ξέρω να πω με σιγουριά αν η Γαλάτεια μπόρεσε να γαληνέψει την οργή και τη λύπη της για το αναπόφευκτο μέσα από τη δύναμη που πήγαζε από την ίδια. Ήθελα  να βρω μια ερμηνεία, να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι καμιά φορά, όταν δεν μπορείς να ξεφύγεις, αφήνεσαι χωρίς να το αντιμετωπίσεις και βυθίζεσαι στα σκοτάδια σου. Άγνωστη η φυγή.

Στο παράλληλο σύμπαν της μυθολογίας δεν είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως όλα είναι εύκολα, no matter what. Δεν ξέρω τί είναι χειρότερο, για το δικό μας σύμπαν. Κι η άγνοια, όμως, είναι μια φυλακή με ανακυκλωμένες σκέψεις, που δεν τις παίρνουν τα κύματα, όση δύναμη κι αν έχουν. Αυτοί οι αόρατοι χτύποι, τα δεσμά που φοβάσαι να κοιτάξεις κατάματα, τα δάκρυα που είναι μόνιμοι κάτοικοι της άκρης του ματιού σου, κάθε φορά που δεν ξέρεις πώς αντέχεις. Είναι μάταιο να αναμετράσαι με το αόρατο; Είναι ανώριμο να αναβάλλεις αυτή την αναμέτρηση; Είναι άραγε η θάλασσα των πιο σκοτεινών μας ενοχών και φόβων προσπελάσιμη ή έστω ανεκτά αναπαυτική;

Όταν ήμουν μικρή, κάθε φορά που έβλεπα τη θάλασσα με το φως του ήλιου ένιωθα την ανακούφιση της ασφάλειας που σου δίνει η σιγουριά πως ό,τι έρχεται μπορείς να το αντιμετωπίσεις.  Όταν βράδιαζε, η θάλασσα άλλαζε πρόσωπο, και την απέφευγα γιατί αυτή η άγνωστη πτυχή της, μου προξενούσε το άβολο αίσθημα του να μην μπορείς να αποδράσεις. Τώρα που βλέπω ότι στην πραγματικότητα οι μόνες αναπόδραστες καταστάσεις είναι οι αόρατες και ανεξερεύνητες περιοχές της σκέψης μας, εκείνες που δεν ακουμπάμε, δε νιώθω πως η θάλασσα είχε ποτέ κάποιο άγριο πρόσωπο.

Θέλουμε τη θάλασσα, μα φοβόμαστε το νερό. Κι όμως, μπορεί αυτό να είναι το δικό μας στοιχείο.

Θέλω να τη φυγή, μα φοβάμαι την αρχή. Κι όμως, μπορεί αυτή μπορεί να έγινε ήδη.

Εσύ;

Θέλω…………………………………………………

μα φοβάμαι………………………………………..

Κι όμως, μπορεί………………………………………………

(συμπληρώστε υπεύθυνα)

Τις περισσότερες φορές η μοναξιά είναι ψευδαίσθηση. Στις εξαιρέσεις αυτής της ύπαρξης είναι μια επιλογή φυγής από όσα ακατανόητα της ανωτέρας βίας τη βαραίνουν. Όσες λέξεις αφιέρωσε ο Κούντερα για το βάρος και την ελαφρότητα μου έδιναν την εντύπωση ότι στην πραγματικότητα η ισορροπία του σύμπαντος στάθηκε στο σημείο τομής των αντίθετων εννοιών, των άκρων. Αμφιταλαντεύτηκα προσπαθώντας να βρω τί θα μπορούσε να αντέξει κανείς. Το βάρος ή την ελαφρότητα; Και επειδή στις περιοχές αυτές κανείς δεν κατόρθωσε να προσδιορίσει τί υπερισχύει σε αυτό το σύμπαν, γοητεύτηκα με την αντιπαραβολή των προσεγγίσεων του Παρμενίδη και του Μπετόβεν σε σχέση με το βάρος. Προς στιγμήν θεώρησα εύκολη υπόθεση το να αποδεχθώ ως θετική την ελαφρότητα, πώς, όμως, θα μπορούσε το θετικό πρόσημο να συνοδεύει το αμελητέο; Ίσως το βάρος δεν είναι η αρνητική διάσταση της ελαφρότητας. Ίσως όλα ξεκινούν αντίστροφα. Ξεκίνησα να σκέφτομαι πως το βάρος είναι που αποδεικνύει την ύπαρξη.

Συνεχίζοντας με τις λέξεις του Κούντερα, δεν ήξερα πού θέλω πραγματικά να φτάσω. Στη Γενεύη ή στην Πράγα. Στη Ζυρίχη; Οι ιστορίες του σε κάθε πόλη είχαν μια διαφορετική απόχρωση του βάρους και της ελαφρότητας μαζί. Αποφάσισα να μην επικεντρωθώ εκεί, αλλά να μεταφέρω τις σκέψεις μου στο τώρα. Μπορούσα πάντα να τις μοιράζομαι και να τις αναλύω με μια ευκολία που, επίσης, μου έδινε την ψευδαίσθηση του «μαζί». Δεν άργησα να καταλάβω ότι προτιμώ το βάρος τους στο μυαλό μου. Κάθε φορά που ένιωθα πως τους ξεφεύγω νόμιζα πως αγγίζω την ελαφρότητα. Η ελαφρότητα, όμως, προϋποθέτει έναν κατακερματισμό. Κάτι που θα αφαιρέσεις συνειδητά από σένα. Ό,τι χαρίζεις από τον εαυτό σου, είσαι διατεθειμένος να μην το δεις να επιστρέφει, και εξοικειώνεσαι με αυτό. Πόσες φορές αντέχεις αυτή τη στιγμή;

Όσο προχωρούσα στις σελίδες του, οι σκέψεις μου βάραιναν. Είμαι σίγουρη ότι και το βλέμμα μου βάραινε το ίδιο. Δεν μπορούσα να τα βάλω με το χάος της άγνοιας αυτού του κόσμου, και εγώ ήθελα να βρω μια απάντηση για το τί να επιλέξω. Όσες φορές και να τον διαβάσω, όσες φορές και να νιώσω σίγουρη για τα νοήματα του, άλλες τόσες θα αυτοαναιρούμαι με κάθε επόμενη ανάγνωση. Φαύλος κύκλος. Συχνά θαύμαζα στη φύση την ικανότητα και τη δύναμη της να επανέρχεται μετά από ό,τι μπορεί να προκαλεί στον εαυτό της. Αυτό ήταν το βάρος της ύπαρξης της, και ταυτόχρονα η ομορφιά της. Ζήλευα πολλές φορές που δεν μπορώ να επανέρχομαι με την ίδια μαθηματική ακρίβεια κάθε φορά που μέσα μου ψάχνω τί είναι αυτό που βαραίνει το βλέμμα μου. Κάθε φορά που δεν ξέρω γιατί μπορεί να είναι όλα τόσο πολύπλοκα.

Δε δραπετεύεις εύκολα από τις σκέψεις σου. Το θετικό είναι πως κάπου ανάμεσα στην ύπαρξη και τη μη ύπαρξη, κάπου δίπλα στην προσπάθεια μου να δώσω ένα προβάδισμα στο θετικό ή στο αρνητικό, πάντα έδινα καινούριες αποχρώσεις στις λέξεις. Το βάρος που ένιωθα είχε κάθε φορά άλλη διάσταση, κι ας παρέμενε σταθερά μόνιμος κάτοικος του μυαλού μου. Κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας έχουν αυτή ακριβώς τη μορφή. Του βάρους της σκέψης μας. Της ύπαρξης που είναι τόσο συμβατή με τη δική μας, που μοιάζει με κάποιο ανισόρροπο λάθος της φυσικής νομοτέλειας. Πώς αγνοείς ότι κάπου σε αυτόν τον κόσμο υπάρχει ένας τέτοιος άνθρωπος σου; Και ας μην τον γνωρίσεις ποτέ πραγματικά.

Δεν ένιωθα πια μοναξιά. Έβλεπα απλά κάποιες λέξεις σε ένα χαρτί χωρίς παραλήπτη. Το βάρος και η ελαφρότητα εναλλάσσονται στα συναισθήματα μας χωρίς να φωνάζουν την παρουσία τους. Αυτή ήταν και η ομορφιά τους…

“Η αιώνια επιστροφή είναι ιδέα μυστηριώδης, και ο Νίτσε, με την ιδέα αυτή, έφερε πολλούς φιλοσόφους σε δύσκολη θέση: σκέψου δηλαδή ότι όλα μια μέρα πρόκειται να επαναληφθούν όπως ήδη τα έχουμε ζήσει και ότι ακόμα και η επανάληψη αυτή΄θα επαναλαμβάνεται ασταμάτητα.” | Μ. Κούντερα, Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Σκύλοι και άνθρωποι σε μια πόλη που τα βλέμματα και η πορεία τους τέμνονται και συγκλίνουν. Τα συναντάς σε μπουλούκια ή μόνα να ψάχνουν για καταφύγιο, φαγητό, νερό, ακόμη και ένα χάδι όμως μένουν στη σκιά. Μάτια απόγνωσης, αόρατα . Ουρές που λεν ιστορίες και πόδια που σέρνονται από τα χτυπήματα. Οι περισσότεροι σοκάρονται στη θέα παραμελημένων, εγκαταλελειμμένων, άρρωστων, αποστεωμένων, κακοποιημένων, ανάπηρων και σκοτωμένων αδέσποτων ζώων.

Συνδέσαμε ποτέ τις εικόνες αυτές με τις δικές μας πράξεις;

Τόσο το κράτος, όσο και οι πολίτες θα πρέπει να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος εξημέρωσε αυτά τα ζώα, τα οποία χρειάζονται τη βοήθειά μας για την επιβίωση τους. Τα αδέσποτα ζώα δεν έπεσαν από τον ουρανό. Είτε εγκαταλειφθήκαν, είτε γεννήθηκαν στο δρόμο από αλλά σκυλιά που εγκαταλείφτηκαν. Το πρόβλημα με τα αδέσποτα είναι θέμα παιδείας. H ευζωία και προστασία τους είναι το μέγιστο δείγμα του πολιτισμού μας.

Οι Δήμοι υποχρεούνται να εκπονήσουν ολοκληρωμένα επιχειρησιακά προγράμματα διαχείρισης των αδέσποτων ζώων καθώς έχουν κυρίαρχο ρόλο και αποτελούν την κατεξοχήν αρμόδια αρχή για τη φροντίδα, την περισυλλογή και τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων. Το αιώνιο «πρόβλημα» και ο μοχλός πίεσης των Δήμων.

Ο αριθμός των αδέσποτων στην Ελλάδα μπορεί να προσδιοριστεί μόνο κατά προσέγγιση και ο έλεγχος έρχεται μόνο αν «κλείσει η βρύση», αποκλειστικά δηλαδή με τις στειρώσεις.

Αν οι τοπικές αρχές, οι  φιλοζωικές δομές, οι εθελοντές  και οι ομάδες πολιτών παραμερίσουν προσωπικές διαφωνίες και συνεργαστούν, μπορούν να χτυπήσουν στη ρίζα το πρόβλημα των αδέσποτων  και να αλλάξουν τη μεγάλη εικόνα προς το καλύτερο.

Μαρία Τρέμη-εθελόντρια

Η Μαρία Τρέμη αδιάλειπτα φροντίζει εδώ και 12 χρόνια αδέσποτα ζώα. Ζει μια διαφορετική καθημερινότητα, όπου πρωταγωνιστεί  η προσφορά. Ταΐζει, περιθάλπει, φροντίζει, ανοίγει το σπίτι της και τα βοηθά να σταθούν στα πόδια τους  ώστε να βρουν μια οικογένεια που θα τα αγκαλιάσει.

Το φιλοζωικό σωματείο στην Κοζάνη

Το 2011 μια ομάδα εθελοντών που μέχρι τότε λειτουργούσαν ατομικά ενώθηκε και πήρε πάνω της μια μεγάλη ευθύνη για τα αδέσποτα της περιοχής.

«Ξεκινήσαμε το σωματείο, σε δύσκολους καιρούς, για να βοηθήσουμε όπως μπορούμε. Πληρώναμε τα πάντα μόνοι μας, όταν όμως φτάσαμε να βρίσκουμε συνεχώς κουτάβια, κακοποιημένα ζώα, να ταΐζουμε και θα περιθάλπουμε γύρω στους ογδόντα σκύλουςαποφασίσαμε να βάλουμε μια συνδρομή για τα μέλη που αντιστοιχούσε στα 5 ευρώ/ μήνα. Από τα 120 μέλη όμως, πλήρωναν μόνο οι 25» αναφέρει.

Νόμοι, εθελοντές και αυτοδιοίκηση

Σύμφωνα με την νομοθεσία ένα  αδέσποτο σκυλί πρέπει να περισυλλεχθεί, να στειρωθεί, να τσιπαριστεί και να αφεθεί στο φυσικό του περιβάλλον ενώ ο  Δήμος είναι υπεύθυνος για  την διαδικασία ενώ τονίζεται από τους εθελοντές πως «αν λειτουργήσουν τα προγράμματα στείρωσης που οι Δήμοι είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόζουν, το μέλλον των αδέσποτων ζώων θα είναι αισιόδοξο».

Από την άλλη οι φιλοζωικές οργανώσεις ως προς την επανένταξη των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον δηλώνουν πως «Το φυσικό τους περιβάλλον δεν είναι ούτε η Κεντρική πλατεία Κοζάνης ούτε τα βουνά, που πάμπολλες φορές έχουμε δει να παρατούν σκυλιά, αλλά η περιοχή που το ζώο έχει μάθει να βρίσκει την τροφή και το νερό του. Ιδανικά θα μπορούσαν να μπουν περιφερειακά της πόλης ταΐστρες και ποτίστρες. Πριν χρόνια  είχαν τοποθετηθεί  τρεις ταΐστρες τις οποίες δυστυχώς δεν ανατροφοδοτούσαν.»

Οι Μαρία Τρέμη επισημαίνει  πως για τους εθελοντές έχει καθοριστική σημασία το κοινό καλό.

«Δεν θέλουμε να βλέπουμε ταλαιπωρημένα ζώα, ούτε φοβισμένο κόσμο. Είμαστε μαζί με αυτούς που θέλουν να βοηθήσουν, όχι απέναντι. Η λύση δεν έρχεται από κόντρες, ούτε από κινήσεις εντυπωσιασμού, ούτε από προσωπικές αψιμαχίες. Είμαστε ανοιχτοί στο να συνδράμουμε, με όποιους τρόπους μας ζητηθεί. Δεν υπάρχει κάποια έχθρα, μόνο ένας σκοπός, αυτό είναι το μέλημά μας.Είναι ευθύνη μας να γίνουμε μια γροθιά και να τα καταφέρουμε.Ταυτόχρονα είναι σημαντικό να καταλάβει ο κόσμος πως δεν μπορεί να υιοθετεί ένα ζώο για πλάκα, χωρίς να υπολογίζει τις δεσμεύσεις και τις υποχρεώσεις. Στις «πολιτισμένες χώρες» απαγορεύεται δια νόμου η εγκατάλειψη του ζώου σου» προσθέτει αναφέροντας χαρακτηριστικά πως ελπίζει να έρθει η στιγμή εκείνη που οι εθελοντές δεν θα είναι πια απαραίτητοι.

Στειρώσεις και ξένες οργανώσεις

Οι στειρώσεις αποτελούν το άλφα και το ωμέγα όλων των φιλοζωικών οργανώσεων τις χώρας μας ενώ η φιλοζωική οργάνωση της Κοζάνης στειρώνει κάθε μήνα περίπου στα δέκα σκυλιά.

«Αν κάθε ένα από αυτά γεννούσε έστω και οκτώ κουτάβια τώρα θα ήμασταν μια πόλη που θα είχε περισσότερα σκυλιά από ανθρώπους.Το εξωτερικό φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο από το εσωτερικό. Τις στειρώσεις  χρηματοδοτούν οργανώσεις του εξωτερικού, όχι μόνο για αδέσποτα αλλά και για δεσποζόμενα ζώα που οι ιδιοκτήτες τους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να προχωρήσουν σε στείρωση. Κατηγορηθήκαμε πως παίρνουμε χρήματα και εκμεταλλευόμαστε το κομμάτι των στειρώσεων όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει αφού τα χρήματα μπαίνουν κατευθείαν στον λογαριασμό του συνεργαζόμενου κτηνιάτρου. Υπάρχει απόλυτη διαφάνεια.» συμπληρώνει η Μαρία.

Το βασικό πρόβλημα- Εγκατάλειψη, κακοποίηση, ασθένειες

Τα ζώα υποφέρουν, αρρωσταίνουν, κακοποιούνται και είναι σε μια συνεχή αναζήτηση φαγητού και νερού.

«Πέρα από τα ήδη υπάρχοντα αδέσποτα το πρόβλημα είναι πως δεν σταματούν να παρατούν τα ζώα τους. Πετούν κουτάβια μετά από γέννες σε κάδους μέσα σε σακούλες. Διαβάζουμε συνεχώς για φρικαλεότητες. Δεν θα ξεχάσω τα κουτάβια με τα κομμένα ποδαράκια. Ζούμε καταστάσεις που δεν τις  χωρά ανθρώπινος νους. Το θετικό είναι η στήριξη του κόσμου. Βλέπουμε πως στα καλέσματα μας για οικονομική βοήθεια ο κόσμος αντιδρά και στηρίζει τις πρωτοβουλίες μας, συνδράμει όπως μπορεί» μας λέει η Μαρία.

Το ζήτημα των υιοθεσιών

Οι υιοθεσίες είναι ένα πολύ βασικό ζήτημα για την ευζωία των ζώων ενώ παράλληλα ανοίγουν  ένα φωτεινό παράθυρο στις ατέλειωτες ανεξερεύνητες πτυχές της ψυχής μας.

«Τα αδέσποτα μας έχουν απόλυτη ανάγκη γιατί η επιβίωσή τους εξαρτάται από εμάς.Τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως οι νέοι ευαισθητοποιούνται και επιλέγουν να υιοθετήσουν ημίαιμα ζωάκια από καταφύγια. Άλλες φορές  όμως επικοινωνούν μαζί μας και μας ζητούν μικρόσωμο, λευκό, συγκεκριμένης ράτσας, όμως δεν είμαστε petshop…»καταλήγει.

Κάθε ζώο είναι μοναδικό και δεν μπορεί να είναι μέρος μιας εμπορικής δραστηριότητας.

Ως προς το κομμάτι των υιοθεσιών η Μαρία υποστηρίζει πως έχει σταλεί στην αρμόδια αρχή ένα σύμφωνο υιοθεσίας ζητώντας την πρόσβαση στο πρόγραμμα Traces,που είναι και  το «διαβατήριο» συμφώνα με τον νέο νόμο, έτσι ώστε να υιοθετούνται μεγαλόσωμα ζωάκια στο εξωτερικό. Αίτημα που όπως επισημαίνει  έχει παραμένει αναπάντητο.

Δημοτικό κτηνιατρείο

Μια ακόμη απαραίτητη επίσης προϋπόθεση είναι η ύπαρξη του Δημοτικού κτηνιατρείου που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες όμως η Μαρία, εκπρόσωπος της φιλοζωικής οργάνωσης της πόλης αναφέρει πως το ζήτημα αυτό αποτελεί ακόμη μια πληγή.

«Έχουμε μια τελευταία ενημέρωση πως εντός των ημερών το Δημοτικό κτηνιατρείο θα είναι έτοιμο. Αν δεν λειτουργήσει  δεν μπορούμε και εμείς από την μεριά μας να συνδράμουμε και να καλέσουμε εθελοντές από οργανώσεις που συνεργαζόμαστε σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Αυτήν την στιγμή έχουμε δυο κτηνιάτρους στον Δήμο εκ των οποίων η μια είναι υπεύθυνη για την επίβλεψη και τις στειρώσεις ενώ η άλλη είναι υπεύθυνη στο κομμάτι της επικοινωνίας. Ο κόσμος όμως που προσπαθεί να επικοινωνήσει με την υπηρεσία για οτιδήποτε δεν εξυπηρετείτε ποτέ, γεγονός το οποίο πρέπει να διευθετηθεί από τις τοπικές αρχές» επισημαίνει.

Εθελοντές, αδέσποτα και φιλοζωική κουλτούρα

Δέκα εθελοντές στην περιοχή έχουν υπό την ευθύνη τους σήμερα χιλιάδες αδέσποτα. Άνθρωποι που φροντίζουν για την ευζωία των ζώων πάμπολλες φορές έχουν κατηγορηθεί για την αγάπη τους για αυτά σε αντίβαρο με την αγάπη τους για τους ανθρώπους.

«Αγαπάμε τα αδέσποτα και αγαπάμε και τους ανθρώπους. Τον καθένα με διαφορετικό, μοναδικό και ξεχωριστό τρόπο. Το να είσαι φιλόζωος, δεν αναιρεί το να είσαι φιλάνθρωπος. Αυτά πάνε μαζί! Ο συμπονετικός άνθρωπος δεν μείνει αδιάφορος και παρατηρητής μπροστά στον πόνο, την αδικία και το θλιμμένο βλέμμα κανενός. Η αγάπη όταν την μοιράζεσαι, πολλαπλασιάζεται» εξηγεί η Μαρία.

Αν και το κομμάτι του εθελοντισμού είναι δύσκολο και ψυχοφθόρο όπως αναφέρει, η ψυχή γεμίζει από την αγάπη που τόσο απλόχερα, ανιδιοτελώς  παίρνει από τα ζωάκια, ιδίως  όταν ένα άρρωστο ζώο μεταμορφώνεται ,γίνεται καλά και στέκεται στα πόδια του ενώ παρατηρεί πως η νέα γενιά ξεκινά να αποκτά μια άλλη, ευαισθητοποιημένη, φιλοζωική κουλτούρα απέναντι στα ζώα.

Πως μπορεί κάποιος να βοηθήσει

Αυτό που μπορεί  να κάνει οποιοσδήποτε είναι να αγοράσει μια τροφή ή να διαθέσει ένα χρηματικό ποσό για τις καθημερινές ανάγκες που προκύπτουν καθώς τα έξοδα είναι πολύ υψηλά.

«Λίγη τροφή, μια αμπούλα, ένα χάπι είναι πολύ σημαντικά.» ενώ τονίζει πως στην σελίδα Facebook «Αδεσποτάκια κοζάνης» μπορεί oποιοσδήποτε να επικοινωνήσει  και να ενημερωθεί για τους τρόπους που μπορεί να συνδράμει.

 Η Στεφανία Ζούρκα, Ασκούμενη Δικηγόρος ΝΣΚ μας εξηγεί τον  Ν.4830/2021 και το βάρος της ευθύνης

Το «Νέο πλαίσιο για την ευζωία των ζώων συντροφιάς» προβλέπει ότι το βάρος για την παροχή κτηνιατρικής περίθαλψης, η ηλεκτρονική σήμανση και καταγραφή των αδέσποτων ζώων στο Εθνικό Μητρώο Ζώων Συντροφιάς, η στείρωση και η υιοθεσία τους, επιχειρησιακά συγκεντρώνεται στους Δήμους ενώ η  παράλειψη τους να προβούν στις θετικές ενέργειες που απαιτούνται, στοιχειοθετεί την αστική ευθύνη του.

«Το καθεστώς αυτό δεν αποτελεί σύσταση ή προτροπή προς τους Δήμους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Αυτονόητες θετικές ενέργειες στο πλαίσιο αυτό αποτελούν, για παράδειγμα, η μέριμνα για την ύπαρξη κατάλληλων εγκαταστάσεων ή οχημάτων μεταφοράς ζώων, η στελέχωση με έμπειρο ανθρώπινο δυναμικό στο χειρισμό των ζώων.  Οι φιλοζωικές ενώσεις και οργανώσεις μπορούν να ασκούν συμπληρωματικά ορισμένες αρμοδιότητες, ύστερα από σχετική απόφαση του Δήμου Σε κάθε περίπτωση τη συνολική εποπτεία για τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς εντός των διοικητικών συνόρων του έχει ο Δήμος» αναφέρει η  Στεφανία Ζούρκα Ασκούμενη Δικηγόρος ΝΣΚ συμπληρώνοντας πως στο άρθρο 24 παρ. 1 περ. η΄ του Π.Δ. 410/1995 ορίζεται ότι στην αρμοδιότητα των Δήμων και των Κοινοτήτων ανήκει, μεταξύ άλλων, και η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και η προστασία της ζωής και της υγείας των κατοίκων.

Ως προς την διαδικασία της δημόσιας διαβούλευσης η Στεφανία επισημαίνει πως το νομοσχέδιο απέσπασε πληθώρα σχολίων.

«Κατά τη διάρκεια ψήφισης του νομοσχεδίου τονίστηκε, ότι οι υποστελεχωμένοι Δήμοι, καλούνται να φέρουν εις πέρας μια σύνθετη διαδικασία, που τους προσθέτει έναν υπέρμετρο διοικητικό φόρτο. Δεν έλειψαν, οι προβληματισμοί σχετικά με τη χρηματοδότηση των Δήμων. Παρ΄όλα αυτά, η αποτελεσματική επιχειρησιακή διαχείριση αποτελεί ένα στοίχημα, που οι αρμόδιοι οφείλουν να αντιμετωπίσουν, με γνώμονα την προστασία τόσο των πολιτών, όσο και των ίδιων».

Η στοχοθεσία της προώθησης της φιλοζωικής κουλτούρας, αν και προωθείται νομοτεχνικά  παραμένουν κάποιοι προβληματισμοί αφού για την αποτελεσματική εφαρμογή της νομοθεσίας είναι αναγκαία η έγκυρη και διαφανής βελτίωση των υποδομών, η αναβάθμιση της απαιτούμενης τεχνογνωσίας, η στελέχωση με ανθρώπινο δυναμικό, και η προώθηση και ανταλλαγή καλών πρακτικών εξηγεί η Στεφανία προσθέτοντας πώς  η γραφειοκρατία, σε συνδυασμό με την ανευθυνότητα και αναισθησία όσων διογκώνουν το πρόβλημα, αποτελεί  τροχοπέδη στην αποτελεσματική διαχείριση.

«Οι αρμοδιότητες των φορέων είναι αδύνατο να υλοποιηθούν αποτελεσματικά και σε μόνιμη βάση, εάν ασυνείδητα εξακολουθούν να εγκαταλείπονται αδέσποτα ζώα.»

Το θέμα πολιτικής επιλογής ή/και συνειδητών υπεκφυγών, εγείρει επιπρόσθετα ηθικά και νομικά ζητήματα.

«Πάντως, η ίδια η επίκληση της δυσκολίας διαχείρισης, δεν αίρει την δεδομένη ευθύνη υλοποίησης νομοθετικά προβλεπόμενων αρμοδιοτήτων. Εξάλλου, αν δε βρίσκεται εκεί η δικαιοπολιτική ουσία της αποκεντρωμένης διοίκησης, είναι απορίας άξιο πώς αλλιώς θα μπορούσε αυτή να πραγματώνεται.» καταλήγει.

Μίλτος Μαγγιρίδης – Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος

Τα επίσημα στοιχεία της ΚΕΔΕ μιλούν για 2,5 εκατομμύρια αδέσποτα ανά την επικράτεια. Η διαχείριση των ζώων συντροφιάς αποτελεί μία αρμοδιότητα που περιήλθε στους Δήμους,  χωρίς να συνοδευτεί  από τους απαραίτητους πόρους ώστε να μιλάμε σήμερα για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των ζώων συντροφιάς, αναφέρει ο Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος, Μίλτος Μαγγιρίδης, επισημαίνοντας πως δεν έγινε σωστή διαχείριση καθώς δεν υπήρχαν τα διαθέσιμα κονδύλια.

Ο πρόσφατος νόμος 4830/2021, παρότι βρήκε την ΚΕΔΕ αντίθετη σε αρκετά σημεία του, εφόσον συνοδευτεί από τους απαραίτητους πόρους για δημιουργία σύγχρονων υποδομών και την κάλυψη του λειτουργικού τους κόστους , θα μπορούσε να αποτελέσει μια νέα αρχή, αν συνδυαστεί και με κάποιες διορθώσεις.

«Το ζήτημα των αδέσποτων μαστίζει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Πιστεύαμε πως θα αποτελούσε μια νέα αρχή ο νόμος του 2012, με κάποιες διορθώσεις, όμως αποδείχτηκε κακός, ενώ ο επόμενος μη εκτελέσιμος. Σύμφωνα με τον  πρόσφατο νόμο 4830/2021, μεταφέρονται όλες οι αρμοδιότητες από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης στο Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο φάνηκε πως δεν ήταν έτοιμο για την εφαρμογή του. Δεν υπήρχαν υποδομές, ανθρώπινο δυναμικό και μέσα. Το Εθνικό Μητρώο Ζώων συντροφιάς, που ήταν  ένα βασικό μέρος του, μας  έδεσε τα χέρια αφού στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ουδέποτε πλατφόρμα ανηρτημένη από του Υπουργείο.» τονίζει ο κ. Μαγγιρίδης

«Πολλά πράγματα δεν έγιναν σωστά»

Το Εθνικό Μητρώο Ζώων (ΕΜΖ) Συντροφιάς, η διαδικτυακή ηλεκτρονική βάση καταγραφής των ζώων συντροφιάς  αποδείχθηκε σε μεγαλόπνοο τεχνοκρατικό νόμο που θα μπορούσε όμως, αν λειτουργούσε, να αναδιαρθρώσει το φιλοζωικό σύστημα.

«Το  Εθνικό Μητρώο Ζώων Συντροφιάς, οδήγησε σε αδιέξοδο καθώς δεν μπορούσαμε αναρτήσουμε τίποτα στην ηλεκτρονική πλατφόρμα γεγονός που σημαίνει πως  δεν μπορούσαν να προχωρήσουν οι αναδοχές. Ταυτόχρονα, δεν μπορούσαμε να ορίσουμε νέα πενταμελή επιτροπή όπως ορίζει ο νόμος γιατί οι εκπρόσωποι των φιλοζωικών έπρεπε να είναι εγγεγραμμένοι στην πλατφόρμα. Η μη λειτουργία του Εθνικού Μητρώου Ζώων Συντροφιάς, ανέστειλε στην πράξη κάθε νόμιμη δράση των φιλοζωικών οργανώσεων. Η μη εφαρμογή του, δημιούργησε  ουσιαστικά προβλήματα.”

Ως προς το πρόγραμμα Traces, το διαβατήριο των μεγαλόσωμων σκύλων για υιοθεσίες στην Ευρωπαϊκή ένωση, ο κ. Μαγγιρίδης αναφέρει πως  ο Δήμος βγήκε  εκτός χρονοδιαγράμματος γιατί κόλλησε πάλι στο Μητρώο, αν και είχε ήδη προχωρήσει σε  επαφές με φιλοζωικές από την Ολλανδία. Η υιοθεσία αδέσποτων ζώων από Φιλοζωικά Σωματεία & Οργανώσεις του εξωτερικού προβλέπεται ρητά, εφόσον αυτά λειτουργούν νόμιμα και είναι εγγεγραμμένα στο Μητρώο.

«Το αδιέξοδο αυτό, οδήγησε εμένα αλλά και πολλούς Δήμους της χώρας στον εισαγγελέα, τις αρμόδιες κτηνιατρικές υπηρεσίες, την ΚΕΔΕ και συμφωνήσαμε στο ανεφάρμοστο του νόμου λόγω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας. Από τις επαφές μας με τον Υπουργείο δεν πήραμε διευκρινήσεις ούτε απαντήσεις όμως η πίεση έφερε αποτελέσματα και στις 17/ 6 ψηφίστηκε μια νέα νομοθετική ρύθμιση που μας έλυσε τα χέρια έτσι σήμερα μπορούμε να πούμε πως προχωράμε με το σύνθημα περισυλλογή, τσιπάρισμα, στείρωση, επανένταξη, ιατρική παρακολούθηση, υιοθεσία και είμαστε έτοιμοι με το ποσό των 150 χιλιάδων ευρώ, αναγκαίο πόρο για να ανταποκριθούμε στις ευθύνες μας» τονίζει ο κ. Μαγγιρίδης.

Τέλος , ο Δήμος Κοζάνης το προσεχές διάστημα θα προχωρήσει σε καμπάνιες ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης των πολιτών.

Η Ελλάδα είναι από τις Ευρωπαϊκές χώρες που μετράει χιλιάδες αδέσποτα ζώα, λόγω του ανεξέλεγκτου ζευγαρώματος , της παραμέλησης και εγκατάλειψης, της δυσπραγίας των Δήμων. Τα προβλήματα είναι πολλά. Από τη δημόσια υγεία ως τις συνθήκες διαβίωσης των ίδιων των ζώων το ζήτημα θα έπρεπε να απασχολεί την ελληνική κοινωνία πολύ περισσότερο. Είμαστε όλοι συνδημιουργοί του προβλήματος, αλλά την ίδια στιγμή είμαστε και αυτοί που μπορούν να αλλάξουν την τραγική κατάσταση.

Αν και η φιλοζωία αυξάνεται τα τελευταία χρόνια, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε. Η παιδεία και η ανάπτυξη της φιλοζωικής κουλτούρας είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Οφείλουμε όλοι μας  να κάνουν κάτι πολύ απλό και αυτονόητο, να σεβόμαστε τα ζώα και την προσπάθεια των συνανθρώπων μας για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσής τους. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσβατος όμως αν ξεκινήσουμε από την προσωπική μας ευαισθησία, την ηθική, όταν νοιαστούμε περισσότερο σίγουρα θα έχουμε γίνει μια πιο υγιής και ανθρώπινη κοινωνία.

Αχ, ανθρωπάκια μου, πώς σας βασανίζουν τα μηδαμινά στη ζωή
Αχ, ανθρωπάκια μου, οι Θεοί δακρύζουν, μ΄όσα προσκυνάτε στη γη

Γεράσιμος Ευαγγελάτος – Μάγος Βιολιστής

Την εποχή που η ψηφιακή ταυτότητά μας δεν είναι απλά η προέκταση της ταυτότητάς μας, αλλά ένα βασικό πεδίο ανάδειξης και διαμόρφωσής της, ο μύθος του Τέλειου, καταρρέει σε δευτερόλεπτα, από μια εικασία που πλάθεται και αποσυντίθεται με ταχύτητες φωτός. Η γενικευμένη κοινωνική αντίληψη για μια κατάσταση, θετική ή αρνητική, είναι τόσο απροσδιόριστη και εύπλαστη, που είναι αδύνατο να σφυγμομετρηθεί ρεαλιστικά. Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, ό,τι χτίζεται για χρόνια ως Τέλειο και καταρρέει σε ένα δευτερόλεπτο, ίσως δεν έχει την ειλικρινή βάση, που τόσο αόριστα του αποδίδεται για χρόνια.

Έχει οικοδομηθεί στην φήμη και στη λάμψη του, μέσα από το ταξίδι των λέξεων, που από στόμα σε στόμα αλλάζουν χροιά, υφή και σημασία. Το δευτερόλεπτο της απομυθοποίησης του επίχρυσου περιτυλίγματος είναι η απόδειξη
ότι στην κατάρρευση του μύθου, όλοι οι θιασώτες και οπαδοί του τον πρόδωσαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Τόσο τον εκτιμούσαν. Η υποκρισία του πλήθους που το ίδιο ανήγαγε ανθρώπους στο βάθρο του Τέλειου, και άλλους απέρριψε, χωρίς αναφορές, τεκμήρια ή έρευνα, δεν χρειάζεται πειστήρια, για να ανατρέψει αυτή την εικόνα σε δευτερόλεπτα. Και αυτή η απειροελάχιστη απόσταση από τη μετάβαση στη νέα κατάσταση, πυροδοτεί
την ανθρωποφαγία, την κατασκοπεία πίσω από την κλειδαρότρυπα, την πολύβουη-
πολύκροτη-συνταρακτική τιτλοποίηση σε δελτία ειδήσεων, την ανίχνευση της ερμηνείας των συμπτώσεων, τις φωνές της ηθικολογίας.

Το πλήθος που γίνεται όχλος λησμονεί την δική του ευθύνη στην πορεία τροφοδότησης του Τέλειου Νάρκισσου Μύθου. Το ίδιο πλήθος ανυψώνει αυτόματα τον ηθικό εαυτό του σε τελικό και ανυπέρβλητο δικαστή, και «είχε υποψιαστεί το σκάνδαλο», «κάτι δεν έβγαζε νόημα», «το ήξερε-το άκουσε-το είδε».

Στην αιτιακή διαδρομή της απομυθοποίησης, το ίδιο πλήθος είναι συνένοχο από τη στιγμή που άκουσε και δεν
κατήγγειλε, που είδε και δεν μίλησε, που αντιλήφθηκε και δεν προστάτευσε. Είναι
υποκριτικό, γιατί συντηρεί αυτάρεσκα και κυνικά κάτι, μέχρι τη στιγμή που αυτό θα
εξυπηρετεί την τακτοποιημένη του ζωή.

Οι ταχύτητες φωτός με τις οποίες κυκλοφορεί μια εικασία, υπόνοια, είδηση και η ευκολία με την οποία το πλήθος αυτοαναγορεύεται σε υποκατάστο λειτουργό της δικαιοσύνης αποδεικνύουν την πλήρη διάβρωση του αισθητηρίου μας.

Τα κριτήριά μας δεν έχουν ποιότητα. Δεν επιμένουμε σε αυτά. Δεν μας εξυπηρετεί το συμπέρασμα και η κρίση που θα φέρει ο χρόνος. Το Τέλειο και ο Μύθος που ακολουθούμε άκριτα, όταν καταρρέει, δεν αποκαλύπτει μόνο την δική του άσχημη πτυχή, αλλά και τη δική μας ανεξέλεγκτη ορμή να χειροκροτήσουμε, ή να καταδικάσουμε μηχανικά μια κατάσταση που ποτέ δεν εξετάσαμε, καθώς «πέσαμε από τα σύννεφα». Εθελοτυφλούμε όταν μας απασχολούν τα μηδαμινά στη ζωή. Πέρυσι τέτοιες μέρες είχα ευχηθεί να αλλάξει κάτι απ΄αυτό το χάος και να γίνει φως. Δυστυχώς, απέχουμε από το να μη βλέπουμε τα μηδαμινά. Δεν θα επιμείνω. Αν είναι κάτι φέρει το νέο έτος, ας είναι αυτό η ποιότητα των κριτηρίων μας.

Δεν ήξερα ότι υπάρχει στα πορτογαλικά ηπου μυρίζει σαν τη φρέσκια μαρμελάδα ροδάκινο, που έτρωγα για πρωινό τις τυχαίες και συνηθισμένες πρωινέςκαλημέρες του καλοκαιριού στην αυλή.

Νόμιζα πως δε θα μπορούσα να μιλήσω ποτέ για τα μεσημέρια που με έπαιρνε ο ύπνος στην αγκαλιά της γιαγιάς μου, όταν μου χάϊδευε τα μαλλιά και μου μιλούσε για τη ζωή της όταν ήταν νέα.

Δεν ήξερα ότι μπορεί η άγνωστη μου λέξη να ακούγεται σαν το τραγούδι, που έπαιζε για ώρες χαμηλόφωνα στο ράδιο, εκείνα τα βράδια στο μπαλκόνι, που συζητούσαμε όλες μαζί για τα όνειρά μας και το μέλλον.

Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι αυτή η λέξη μπορούσε να γίνει η φωτογραφία μιας τυχαίας στιγμής. Εκείνης της τελευταίας φοράς που κοίταξα το σπίτι, που έγινε σπίτι μου, πριν φύγω από κει και ολοκληρωθεί η φοιτητική μου ζωή. Της τελευταίας φοράς που κοίταξα τη θάλασσα από το κιόσκι των ανέμων, πριν επιστρέψω σπίτι, μετά από ένα γεμάτο χρώματα, τραγούδια, παρέες. Δεν ξαναπήγα εκεί, συνήθισα, όμως, να μου λείπει.Της τελευταίας βραδινής προσευχής, της πιο κατανυκτικής, πριν πάμε για ύπνο.

Δεν μπόρεσα ποτέ να εκφράσω σε λέξεις εκείνες τις ώρες που όλοι μαζί τραγουδούσαμε με μια κιθάρα, δίπλα στη θάλασσα. Ή τις ώρες που οδηγούσαμε, για να φτάσουμε εκεί. Τις θεωρούσαμε απλά διαδικαστικές. Δεν μπόρεσα αλλιώς να εκφράσω σε λέξεις τις στιγμές που ξεχάσαμε την αυστηρότητα των υποχρεώσεων μας και απλά χορέψαμε ή παίξαμε στο δρόμο. Ή τη στιγμή που ζήσαμε λίγο πριν ανάψουν τα φώτα, όταν τελείωσε η πιο ωραία ταινία που είδαμε μαζί.

Κι όταν έψαξα όλα αυτά να τα εκφράσω με τραγούδια, κανένα δεν ήταν το κατάλληλο.

Οι φυλακισμένες πιο δυνατές στιγμές μας, εκείνες που ανασύρουμε τυχαία και συνειρμικά δεν έχουν ημερομηνία. Στο χάος της συνειδητής και ασυνείδητης σκέψηςό,τι δεν έβρισκε μια λεκτική διέξοδο κατάφερε να συμπυκνωθεί σε μια αμετάφραση, άγνωστη, απροδιόριστη λέξη. Ήξερα πριν ψάξω τη μετάφραση της, ότι βρήκα τη λέξη των στιγμών, που θα ήθελα να ξαναζήσω. Τη λέξη, για να θυμάμαι το τελευταίο χαμόγελο όσων έφυγαν από δίπλα μου. Ήταν η παρηγορητική, γλυκόπικρη χροιά της που τελικά σαν να γιάτρεψε την τρικυμία αυτού του χάους. Μαλάκωσε την αδυναμία μου να αποδεχτώ ότι οι δεδομένες και συνηθισμένες ώρες που πέρασαν μου λείπουν. Ελάφρυνε την αναπνοή μου.

Στις στιγμές, τις εικόνες, το άρωμα, τους ήχους που βρήκαν καταφύγιο στην πιο δυνατή λέξη του μυαλού μου.