Στο εξώφυλλο του «λάιφστάιλ» εντύπου, ένα σαλόνι γήπεδο, η χαρά της αμερικανιάς. Τι τζάκια, τι κεριά, τι τάρανδοι! Σχεδόν μπορείς να ακούσεις τον Μπινγκ Κρόσμπι να ξελαρυγγιάζεται καθώς «ονειρεύεται» Λευκά Χριστούγεννα.

Και στη μέση, το έλατο… Με άπειρα λαμπιόνια, χειροποίητα κρυστάλλινα Χερουβίμ, λακαρισμένες κατακόκκινες μπάλες. Είναι πανέμορφη η εικόνα του, τόσο χριστουγεννιάτικη, τόσο ζεστή και… τόσο ψεύτικη.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, στα δάση της Βόρειας Ευρώπης, τη μεγαλύτερη, την πιο κρύα και την πιο τρομαχτική νύχτα του χρόνου, οι άνθρωποι είχαν ανάγκη από ελπίδα. Έτσι, ίσως έκαναν τελετές κάτω από τα χιονισμένα δέντρα που αντιστέκονταν στον χειμωνιάτικο θάνατο. Αιώνες αμέτρητοι πέρασαν.

Μια καινούργια πίστη ήρθε να εξαφανίσει τις αρχαίες δοξασίες, αλλά η νύχτα αυτή του μεσοχείμωνου ήταν πάντα κρύα, πάντα σκοτεινή, και η ελπίδα ζωτικής σημασίας. Τα παλιά ιερά έθιμα δεν έλεγαν να σβήσουν. Η ελπίδα της νέας ζωής, το απόλυτο δώρο. Η καινούργια θρησκεία τα ενσωμάτωσε στο τελετουργικό της.
Κάπου μέσα στους χρόνους του Μεσαίωνα, πολύ αργότερα και πολύ μακριά από τη γέννηση του Χριστού, γεννήθηκαν τα Χριστούγεννα.

Στην αρχή τα δώρα ήταν σεμνά και ταπεινά. Λίγα μήλα, καρύδια, καρποί, να συμβολίζουμε την αφθονία. Σήμερα δεν τη συμβολίζουμε, την προσφέρουμε σε μορφή υπερβολική. Ο συμβολισμός των Χριστουγέννων πάσχει. Η κυριολεξία της χλιδής περισσεύει κι ας βρισκόμαστε βουτηγμένοι σε οικονομική κρίση.

Μπορείς να κάνεις Χριστούγεννα χωρίς έλατο. Μπορείς να στολίσεις ένα καράβι, μια λεμονιά, μια μπανανιά ή και τίποτα. Αυτό που δεν επιτρέπεται να κάνεις είναι να αφήσεις αυτές τις νύχτες, τις πιο κρύες, τις πιο φοβιστικές του χειμώνα, να περάσουν σκοτεινές, χωρίς ένα φωτάκι ελπίδας. Από τη φλογίτσα των λίγων κεριών που τρεμοπαίζουν στο τραπεζάκι του σαλονιού, ως τη φωταγωγημένη Μητέρα Όλων των Ελάτων, επαγγελματικά διακοσμημένη στην αίθουσα δεξιώσεων μιας βίλας.

Όλοι το ίδιο πράγμα ξορκίζουμε. Την ίδια ελπίδα αναζητάμε…

Δίνουν τα  ονόματά τους στις οδούς! “ΟΔΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 25, ΣΙΑΤΙΣΤΑ”, εκπαιδευτική ταινία από τα πρωτάκια, από το σπίτι τους, με θέμα το βαθύτερο νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων.

Οι κοινωνίες γίνονται ακόμη πιο όμορφες όταν «πολλοί μαζί» ακολουθούμε ίδια μονοπάτια!

Τα παιδιά μας δείχνουν τον δρόμο… Οδός Χριστουγέννων 25, Σιάτιστα!

Τα παιδιά της Α΄ τάξης του 1ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας και ο δάσκαλός τους Μιχάλης Δούβλος σας εύχονται Καλές γιορτές από την «Οδό Χριστουγέννων 25, στη Σιάτιστα».

Δεν ξέρω τι έχω πάθει, αλλά κάθε φορά που βγαίνω έξω αγοράζω κι από ένα στολίδι. Τρελαίνομαι για τα Χριστούγεννα! Μου αρέσουν οι γιρλάντες, τα φωτάκια, τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν, οι χιονόμπαλες, τα στρας, τα αστέρια, τα αγγελάκια, οι τάρανδοι, οι Αγιοβασίληδες…Μου αρέσουν όλα! Μου φτιάχνουν τη διάθεση. Μέχρι και πουλόβερ θέλω να πάρω, απ΄αυτά τα χουχουλιάρικα με τα χριστουγεννιάτικα σχέδια.

Καλά, δεν το συζητώ, φέτος στόλισα προτού καν τελειώσει ο Νοέμβρης. Κι όλο βρίσκω μια γωνιά που της λείπει κάτι. Αυτά που αγόρασα μέχρι τώρα δεν είναι ακριβώς χρειαζούμενα, αλλά τα είδα και μου άρεσαν. Έτσι, πήρα είναι ένα σετ χιονάνθρωπων για το αλατοπίπερο, ένα ξωτικό για τις οδοντογλυφίδες, μια πιάστρα, ένα γάντι και μια πετσέτα κουζίνας, ένα τραπεζομάντιλο, μια διώροφη πιατέλα, μερικές κούπες, ένα πακέτο χαρτοπετσέτες, ένα ημερολόγιο με σοκολατάκια, ένα μαξιλάρι, μια γλάστρα με αλεξανδρινά και μπορεί να έχω αγοράσει και κάτι άλλο και τώρα να το ξεχνάω.

Το μόνο που δεν έχω, αλλά κάποια στιγμή θα θελα πάρα πολύ, είναι ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο τόσο ψηλό που να χτυπάει ταβάνι. Το βλέπω στις βιτρίνες και το χαζεύω. Μου θυμίζει τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων. Προς το παρόν έχω μια κουτσουλιά που την έβαλα πάνω στη βιβλιοθήκη και κάθε φορά που την κοιτάω, σκέφτομαι ότι χρειάζεται μεγέθυνση. Και τότε, αφού θα μεγάλωνε το μια κουτσουλιά δέντρο, θα το στόλιζα και θα είχα τα πιο πολλά στολίδια.

Κι ύστερα όμως σκέφτομαι πως αυτό δεν είναι σημαντικό. Το σημαντικό είναι ότι εκείνη την ημέρα θα είμαι με τα πρόσωπα που αγαπώ πιο πολύ. Οπότε, με στολίδια ή χωρίς στολίδια εύχομαι την ημέρα εκείνη να πάρετε και να δώσετε τόσα φιλιά και τόσες αγκαλιές, που να κολλήσουν όλα σας τα σπασμένα.

Καλές γιορτές!