ταινία – Together https://togethermag.gr/tag/tainia/ Free Press Tue, 05 Dec 2023 11:52:43 +0000 el hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.4.7 https://togethermag.gr/wp-content/uploads/2018/11/ico.png ταινία – Together https://togethermag.gr/tag/tainia/ 32 32 Ρετροσπεκτίβα στον Σταύρο Τσιώλη: «Μια τόσο κοντινή παρουσία» https://togethermag.gr/uncategorized/retrospektiva-ston-stavro-tsioli-mia-toso-kontini-parousia/ Tue, 05 Dec 2023 11:52:43 +0000 https://togethermag.gr/?p=46505  

 

Προβολή 13 ταινιών, εκλεκτοί προσκεκλημένοι-ομιλητές, συναυλία με τις μουσικές και τα τραγούδια απότις ταινίες του Σταύρου Τσιώλη

 

Η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης επιστρέφει δυναμικά για την κινηματογραφική σεζόν 2023-2024, με συναρπαστικά αφιερώματα σε κορυφαίους δημιουργούς, αξέχαστους ηθοποιούς και δημοφιλή κινηματογραφικά είδη, τα οποία θα δώσουν την ευκαιρία στο κοινό της Θεσσαλονίκης να απολαύσει εξαιρετικές και σπάνιες ταινίες στη μαγεία της σκοτεινής αίθουσας. Η φετινή σεζόν για την Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης ξεκινά με την πλήρη ρετροσπεκτίβα στο έργο του πολυαγαπημένου Σταύρου Τσιώλη, με τίτλο «Μια τόσο κοντινή παρουσία», η οποία θα πραγματοποιηθεί από τις 7 έως τις 13 Δεκεμβρίου 2023, στο Ολύμπιον, φιλοξενώντας το σύνολο των ταινιών που σκηνοθέτησε ο έλληνας δημιουργός, στις αίθουσες Ολύμπιον και Παύλος Ζάννας.

 

Το αφιέρωμα της Ταινιοθήκης θα τιμήσουν με την παρουσία τους εκλεκτοί προσκεκλημένοι και ομιλητές από το στενό οικογενειακό και επαγγελματικό περιβάλλον του Σταύρου Τσιώλη. Η Κατερίνα Τσιώλη, κόρη του σκηνοθέτη, παραγωγός και συνσεναριογράφος σε πολλές ταινίες του, αλλά και στιχουργός σε ορισμένα από τα υπέροχα τραγούδια που κόσμησαν το κινηματογραφικό του έργο, θα παρευρεθεί σε όλες τις ταινίες του αφιερώματος και θα μιλήσει για την πλούσια κινηματογραφική κληρονομιά του πατέρα της. Επιπλέον, ο Κώστας Ιορδανίδης, μοντέρ στις σημαντικότερες ταινίες του Σταύρου Τσιώλη, θα αναλύσει στο κοινό τόσο τον κινηματογραφικό κόσμο που είχε πλάσει ο έλληνας δημιουργός όσο και τη διαδικασία της ψηφιοποίησης του έργου του, στις προβολές των ταινιών Ακατανίκητοι εραστές και Μια τόσο μακρινή απουσία, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 9 Δεκεμβρίου (19:15 Παύλος Ζάννας και 21:30 Ολύμπιον, αντίστοιχα). Τέλος, η τσελίστρια Εύη Καζαντζή, η οποία συμμετείχε στην ταινία Ας περιμένουν οι γυναίκες (ερμηνεύοντας τη νοσοκόμα-φίλη της Κλυταιμνήστρας), θα μας μεταφέρει άγνωστα σκηνικά και απολαυστικές στιγμές από τα γυρίσματα της θρυλικής ταινίας του Σταύρου Τσιώλη, η οποία θα κλείσει το αφιέρωμα της Ταινιοθήκης την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου (Ολύμπιον, 21:30).

 

H συνολική πορεία του Σταύρου Τσιώλη στο ελληνικό σινεμά υπήρξε μακρά, σύνθετη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Έχοντας αρχικά εργαστεί σε πάνω από πενήντα ταινίες ως βοηθός σκηνοθέτη, ο Τσιώλης πραγματοποίησε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με την ταινία Μικρός δραπέτης (1968), διαπρέποντας αρχικά στα είδη του φιλμ νουάρ και στο κοινωνικό δράμα, με κορωνίδα της πρώτης περιόδου την αξέχαστη ταινία Κατάχρησις εξουσίας (1971), με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο. Στη συνέχεια, κι αφότου εξαφανίστηκε πλήρως από τα κινηματογραφικά δρώμενα για δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, ο Σταύρος Τσιώλης επέστρεψε το 1985 με την ταινία (με τον σχεδόν αυτοβιογραφικό τίτλο) Μια τόσο μακρινή απουσία (βραβεία γυναικείων ερμηνειών για την Πέμη Ζούνη και τη Δήμητρα Χατούπη, καθώς και βραβείο καλύτερης φωτογραφίας για τον Γιώργο Αρβανίτη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), ενώ την επόμενη χρονιά τη σκυτάλη πήρε το Σχετικά με τον Βασίλη: στη δεύτερη περίοδο του έργου του, ο Σταύρος Τσιώλης στρέφεται σε ένα σινεμά ενδοσκοπικό και ιδιοσυγκρασιακό, με μελαγχολική διάθεση και απολογιστικό τόνο, χτίζοντας μια άτυπη γέφυρα με την καταληκτική περίοδο της φιλμογραφίας του.

 

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, με αφετηρία την απολαυστική ταινία Έρωτας στη χουρμαδιά, η οποία εγκαινιάζει και τη συνεργασία του με τον Αργύρη Μπακιρτζή, το προσωπικό βλέμμα του Σταύρου Τσιώλη αποκρυσταλλώνεται στη μορφή και στο περιεχόμενο που αγαπήθηκε με πάθος από το κοινό: τη σπαρταριστή ηθογραφική κωμωδία που ταξιδεύει με τρυφερότητα στην ελληνική επαρχία, συνδυάζοντας το λαογραφικό στοιχείο, το δηκτικό κοινωνικό σχόλιο και το περιπαικτικό χιούμορ. Σημείο αναφοράς στην όψιμη περίοδο του Σταύρου Τσιώλη, πέρα από την τεράστια επιτυχία του Ας περιμένουν οι γυναίκες, είναι η ταινία Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε, όπου ο Σταύρος Τσιώλης ένωσε δυνάμεις στο σενάριο με τον αξέχαστο Χρήστο Βακαλόπουλο. Οι δυο τους αναζήτησαν με πάθος όλα εκείνα τα υφολογικά και δραματουργικά στοιχεία που αποτυπώνουν σε μια κινηματογραφική ταινία την αίσθηση του ανήκειν, τον καταγωγικό δεσμό και τη βαθύτερη σύνδεση με την άγραφη παράδοση ενός τόπου.

 

Συναυλία των Qarabağ

Υ (Εδέσσης 5, Άνω Λαδάδικα), Δευτέρα 11/12, 22:00

Στο πλαίσιο του αφιερώματος της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης, το μουσικό σχήμα των Qarabağ (Καραμπάχ) μάς προσκαλεί σε μια ταξιδιάρικη μουσική βραδιάπλημμυρισμένη από τις μουσικές και τραγούδια που έχουμε απολαύσει όλες και όλοι στις ταινίες του Σταύρου Τσιώλη, τη Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου, στις 22:00, στο μπαρ Υ. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό, το οποίο θα έχει την ευκαιρία να ακούσει, μεταξύ άλλων, ορισμένα από τα τραγούδια που ερμηνεύτηκαν σε ταινίες του Σταύρου Τσιώλη, αλλά δεν ηχογραφήθηκαν ποτέ. Το σχήμα των Qarabağ αποτελούν οι:

Κίρκη Ηλιάδη-Χαρμάνα: φωνή

Ηλίας Καραμπατζάκης: ούτι, φωνή

Θανάσης Ξιούφης: κιθάρα, φωνή

Πάνος Αχτσιόγλου: πιάνο

Θοδωρής Σιταράς: τρομπέτα, ακορντεόν

Γιώργος Δημητριάδης: μπάσο, φωνή

Αποστόλης Βελισκάκης: κρουστά

 

 

Πρόγραμμα προβολών:

 

Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου

Γυναίκες που περάσατε από ’δω (2017) – 20:30 (Ολύμπιον)

 

Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου 

Μικρός δραπέτης (1968) – 19:30 (Παύλος Ζάννας)

Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε (1992) – 21:30 (Ολύμπιον)

Σάββατο 9 Δεκεμβρίου

Η ζούγκλα των πόλεων (1970) – 19:30 (Παύλος Ζάννας)

Φτάσαμεε!… (2004) – 21:30 (Ολύμπιον)

Κυριακή 10 Δεκεμβρίου

Ακατανίκητοι εραστές (1988) – 19:15 (Παύλος Ζάννας)

Μια τόσο μακρινή απουσία (1985) – 21:30 (Ολύμπιον)

*τις προβολές θα προλογίσει ο Κώστας Ιορδανίδης, μοντέρ του Σταύρου Τσιώλη και υπεύθυνος για την ψηφιοποίηση του έργουτου

 

Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου

Πανικός (1969) – 19:30 (Παύλος Ζάννας)

Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά (1995) – 21:30 (Ολύμπιον)

*συναυλία του μουσικού σχήματος των Qarabağ στο μπαρ Υ (22:00)

 

Τρίτη 12 Δεκεμβρίου

Κατάχρησις εξουσίας (1971) – 19:30 (Παύλος Ζάννας)

Έρωτας στη χουρμαδιά (1990) – 21:30 (Ολύμπιον)

 

Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου

Σχετικά με τον Βασίλη (1986) – 19:30 (Παύλος Ζάννας)

Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998) – 21:30 (Ολύμπιον)

*την προβολή θα προλογίσει η τσελίστρια Εύη Καζαντζή, η οποία συμμετείχε στην ταινία

 

ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ

Γενική είσοδος: 5€

Ηλεκτρονικά εισιτήρια: https://www.viva.gr/tickets/venues/filmfestival/

Αναζητήστε την ειδική έκδοση του Φεστιβάλ για τον Σταύρο Τσιώλη στο e-shop του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: https://www.filmfestival.gr/el/eshop/publications/product/view/3/275

Τιμή έκδοσης: 7€

 

Οι ταινίες του αφιερώματος:

Γυναίκες που περάσατε από ’δω (2017)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης. Παίζουν: Κωνσταντίνος Τζούμας, Ερρίκος Λίτσης, Ελένη Ουζουνίδου, Κωνσταντία Τακάλου, Έλλη Τρίγγου. Διάρκεια: 85΄

Δύο άνεργοι άντρες προχωρημένης ηλικίας προσλαμβάνονται να φυλάξουν τσίλιες σε ένα αθηναϊκό σπίτι, όπου χτίζεται αυθαίρετα ένα επιπλέον δωμάτιο. Από τον δρόμο ακριβώς απ’ έξω περνούν τυχαίοι περαστικοί, ίσως και κάποιοι πολεοδόμοι και ελεγκτές του ΙΚΑ που υποκρίνονται τους ανυποψίαστους διαβατές. Ο δρόμος είναι ένα πέρασμα και οι άνθρωποι που τον περπατούν κουβαλάνε ο καθένας τα δικά τους όνειρα, τις δικές του πληγές και ελπίδες,ωστόσο όλους τους ενώνει η ασβέστη ανάγκη για θαλπωρή και ανθρώπινη επαφή. Στη διάρκεια μιας μέρας και μιας νύχτας, οι δύο άνεργοι άνδρες θα βρεθούν θεατές και πρωταγωνιστές στο δράμα και στις ζωές των συνανθρώπων τους.

ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Πέμπτη 7 Δεκεμβρίου – 20:30

Μικρός δραπέτης (1968)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης. Παίζουν: Μαρία Παπαϊωάννου, Νίκος Οικονομίδης, Γιώργος Ζωγράφος, Νάνσυ Μάνδρου. Διάρκεια: 87΄

Στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο, ο Σταύρος Τσιώλης τοποθετεί στο επίκεντρο της ιστορίας ένα μικρό αγόρι που το σκάει από το αναμορφωτήριο, όπου είχε περάσει τα τελευταία χρόνια, και κρύβεται στο σπίτι ενός νεαρού κοριτσιού. Ανάμεσά τους θα αναπτυχθεί μια πολύ δυνατή φιλία, όταν όμως περάσει τυχαία από την περιοχή ο περιοδεύων θίασος των γονιών του μικρού, εκείνοι θα τον πάρουν μαζί τους. Στην τρυφερή σχέση δύο παιδιών ο Τσιώλης εντοπίζει κάτι το σχεδόν πρωτογενές, μια ματιά αγνή με παιδική αφέλεια και ανοιχτή καρδιά, η οποία ξορκίζει έναν σκληρό κόσμο που δεν βγάζει νόημα.

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου – 19:30

Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε (1992)

Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσιώλης. Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης, Χρήστος Βακαλόπουλος. Παίζουν: Αργύρης Μπακιρτζής, Δημήτρης Βλάχος, Δώρα Μασκλαβάνου, Νικόλαος Κέκκος, Έμιλυ Παπαχρήστου. Διάρκεια: 85΄

Δύο διάσημοι συντηρητές εικόνων καταφθάνουν από την Αθήνα σε ένα ορεινό χωριό της Αρκαδίας για να αποκαταστήσουν τις κατεστραμμένες τοιχογραφίες μιας ιστορικής βυζαντινής εκκλησίας. Η παρουσία τους θα δώσει άλλη πνοή στην ήρεμη ζωή των κατοίκων του χωριού, πυροδοτώντας μια σειρά από παρεξηγήσεις, αναστατώσεις και αναπάντεχες στιγμές τρυφερότητας, μέχρι την έλευση του χειμώνα, οπότε και θα εγκαταλείψουν το έργο τους ημιτελές.

ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου – 21:30

Η ζούγκλα των πόλεων (1970)

Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσιώλης. Σενάριο: Νίκος Φώσκολος. Παίζουν: Κώστας Πρέκας, Μαίρη Χρονοπούλου, Μάνος Κατράκης, Ανδρέας Μπάρκουλης, Σπύρος Καλογήρου. Διάρκεια: 97΄

Ο αστυνομικός ρεπόρτερ Νίκος Αυγέρης έχει αναλάβει να καλύψει ένα ύποπτο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, που στοίχισε τη ζωή σε έναν ανώτατο κρατικό υπάλληλο. Από την έρευνα αποκαλύπτεται ότι το θύμα είχε τον οικονομικό έλεγχο ενός μεγάλου οικοδομικού οργανισμού και χρηματιζόταν για να καλύπτει τις παρανομίες της διοίκησης. Ο συγκεκριμένος οργανισμός είχε καταχραστεί μεγάλα ποσά που προορίζονταν για την ανέγερση κατοικιών για άστεγους τραυματίες πολέμου και τώρα η διοίκησή του ενοχλείται σφόδρα από τις αποκαλύψεις του Αυγέρη. Έτσι, προσπαθούν να του κλείσουν το στόμα, αλλά εκείνος δεν πτοείται, συνεχίζοντας την έρευνα, μέχρι που φτάνει μπροστά σε μία σοκαριστική αποκάλυψη.

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Σάββατο 9 Δεκεμβρίου – 19:30

Φτάσαμεε!… (2004)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης. Παίζουν: Γιάννης Ζουγανέλης, Παύλος Κοντογιαννίδης, Άννα Παναγιωτοπούλου, Κωνσταντίνα, Ταμίλα Κουλίεβα. Διάρκεια: 90΄

Αύγουστος, και το περίφημο νυχτερινό κέντρο του Μίμη (The River) στη Λιβαδειά χρειάζεται επειγόντως ορχήστρα, μιας και στους Δελφούς ξεκίνησε ήδη το Μεγάλο Συνέδριο Ελληνοαμερικανών Ομογενών. Από τα χαράματα αρχίζουν να καταφθάνουν μουσικά συγκροτήματα από όλη την Ελλάδα για να πάρουν τη δουλειά! Στη διάρκεια του εικοσιτετραώρου, 40 μουσικοί και τραγουδιστές θα προβάρουν τα τραγούδια τους, θα λογομαχήσουν, θα αναπολήσουν, θα φλερτάρουν, τρώγοντας, πίνοντας, τραγουδώντας και παίζοντας μουσική. Ένα πολύχρωμο μωσαϊκό χαρακτήρων ξεδιπλώνεται, αποκαλύπτοντας έναν ολότελα διαφορετικό κόσμο που αναπνέει δίπλα μας.

ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Σάββατο 9 Δεκεμβρίου – 21:30

Ακατανίκητοι εραστές (1988)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης. Παίζουν:Τάσος Μηλιώτης, Όλια Λαζαρίδου, Μαρία Πανούτσου, Κωνσταντίνος Τζούμας. Διάρκεια: 80΄

Ο μικρός Βασίλης το σκάει από το ορφανοτροφείο, τριγυρίζει στο κέντρο της Αθήνας κι ύστερα παίρνει το τρένο για την Τρίπολη. Περιπλανιέται στην ορεινή Αρκαδία και πέφτει πάνω σε μια κοπέλα που της έχει χαλάσει το αυτοκίνητο. Οι δυο τους θα συνεχίσουν την περιπλάνηση για ολόκληρο το καλοκαίρι, μέχρι να γυρίσει ο μικρός στο σπίτι της γιαγιάς του, ένα ερείπιο χωρίς κανένα ίχνος ζωής. Η κοπέλα χάνεται και ο μικρός κατεβαίνει στην Τρίπολη, όπου κάνει διάφορες δουλειές για να ζήσει. Ανήμερα της γιορτής του, ο Βασίλης εγκαταλείπει την πόλη και παίρνει το δρόμο της επιστροφής για το χωριό του.

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Κυριακή 10 Δεκεμβρίου – 19:15

Μια τόσο μακρινή απουσία (1986)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης. Παίζουν: Πέμη Ζούνη, Δήμητρα Χατούπη, Μπέτυ Βαλάση, Ζαχαρίας Ρόχας, Κωνσταντίνος Τζούμας. Διάρκεια: 75΄

Η Αγγελική, διαμαρτυρόμενη για τον εγκλεισμό της μεγαλύτερης και ατίθασης αδερφής της στο ψυχιατρείο, την παίρνει από το ίδρυμα, αντιμετωπίζοντας τη σκληρή πίεση και εχθρότητα της οικογένειάς της και την αδιαφορία των φίλων της. Μια σπαρακτική ιστορία αφοσίωσης και θυσίας, η οποία συγκινεί με τη δραματουργική δύναμη και λιτότητά της.

ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Κυριακή 10 Δεκεμβρίου – 21:30

Πανικός (1969)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης. Παίζουν: Κώστας Καζάκος, Άγγελος Αντωνόπουλος, Σοφία Ρούμπου, Νίκος Γαλανός. Φωτογραφία: Γιώργος Αρβανίτης. Διάρκεια: 90΄

Μια ομάδα τριών κακοποιών απάγει τον μικρό Τασούλη και ζητάει λύτρα για την απελευθέρωσή του από τον πατέρα του, τον επιχειρηματία Μάρκο Μαρά. Η αστυνομία προσπαθεί να τους εντοπίσει, ενώ ο Μαράς αποφεύγει την αστυνομία για να μπορέσει να συγκεντρώσει γρήγορα το ποσό. Ο γιος του πάσχει από μια σπάνια ασθένεια και πρέπει να πάρει οπωσδήποτε μέσα στις επόμενες πέντε μέρες το φάρμακο που τον κρατάει στη ζωή. Η παράδοση των λύτρων καθυστερεί και οι μέρες περνούν, καθώς η αστυνομία με επικεφαλής τον επιθεωρητή Μακρίδη προσπαθεί να παγιδέψει τους απαγωγείς.

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου – 19:30

Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά (1995)

Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσιώλης. Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης, Χρήστος Βακαλόπουλος, Γιώργος Τζιώτζιος. Παίζουν: Αργύρης Μπακιρτζής, Λίνα Κοσσυφίδου, Βαλεντίνα Παπαδημητράκη, Τάκης Μόσχος, Μάκης Κοντιζάς, Μήτσος Καραμήτσος, Μιχάλης Γιαννάτος, Χάρης Μιχαλογιαννάκης, Πέτρος Καλογερόπουλος, Γιώργος Παναγιωταράκος, Δημοσθένης Κομποτιάτης. Διάρκεια: 81΄

Εκκινώντας από ένα πραγματικό γεγονός, τη μαζική απόδραση 80 κρατουμένων από τις φυλακές της Αθήνας στις 29 Ιανουαρίου 1993, η ταινία παρακολουθεί την πορεία μιας ομάδας απελπισμένων ανθρώπων προς το μάταιο όνειρο για μια καλύτερη ζωή. Με οδηγό έναν ακριβοπληρωμένο χάρτη, έντεκα δραπέτες των φυλακών του Κορυδαλλού διασχίζουν την Πελοπόννησο αναζητώντας τον χαμένο θησαυρό του στρατηγού Χουρσίτ Πασά. Ένα κίνητρο απληστίας που γίνεται σταδιακά αιτία διχασμού, συγκρούσεων και αποχωρισμών.

ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου – 21:30

Κατάχρησις εξουσίας (1971)

Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσιώλης. Σενάριο: Νίκος Φώσκολος. Παίζουν: Νίκος Κούρκουλος, Μπέτυ Λιβανού, Μάνος Κατράκης, Σπύρος Καλογήρου, Γιάννης Αργύρης. Διάρκεια: 104΄

Ένας αστυνομικός προσπαθεί να ανακαλύψει τον δολοφόνο του αδελφού του, ο οποίος ήταν πιανίστας και μορφινομανής. Ως μέλος του Τμήματος Δίωξης Ναρκωτικών προσπαθεί να εντοπίσει τον αρχηγό μιας σπείρας εμπόρων ναρκωτικών. Όμως ο ανορθόδοξος τρόπος δράσης που υιοθετεί αναστατώνει τους ανωτέρους του. Ωστόσο, του επιτρέπουν να συνεχίσει τις έρευνες, μέχρι που η σπείρα ανακαλύπτει ότι είναι αστυνομικός.

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Τρίτη 12 Δεκεμβρίου – 19:30

Έρωτας στη χουρμαδιά (1990)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης. Παίζουν: Λάζαρος Ανδρέου, Αργύρης Μπακιρτζής, Δώρα Μασκλαβάνου, Βίνα Ασίκη, Χρήστος Βακαλόπουλος. Μουσική: Παύλος Παπαδόπουλος, Σταμάτης Σπανουδάκης. Διάρκεια: 90΄

Ένας λαδέμπορος και συγχρόνως χορηγός-ευεργέτης της τοπικής ορχήστρας, συντετριμμένος μετά τον θάνατο της λατρεμένης συζύγου του, ξεκινά μια εξωφρενική περιπλάνηση στην Πελοπόννησο παρέα με έναν φίλο του και μουσικό της ορχήστρας, τον οποίο κατηγορεί πως είχε σχέση με τη γυναίκα του. Οι δυο τους αναζητούν μια χουρμαδιά, η οποία θα πιστοποιήσει, σύμφωνα με μια φωτογραφία που έχει στα χέρια του ο έμπορος, την απιστία. Ένα θεοπάλαβο ταξίδι στο παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης, στη δίνη του πένθους, σε μια άλλη Ελλάδα που ξεμακραίνει στον ορίζοντα.

ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Τρίτη 12 Δεκεμβρίου – 21:30

Σχετικά με τον Βασίλη (1985)

Σκηνοθεσία: Σταύρος Τσιώλης. Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης, Χρήστος Βακαλόπουλος, Κωνσταντίνος Τζούμας. Παίζουν: Τάσος Δενέγρης, Κατερίνα Τσιώλη, Χρήστος Βακαλόπουλος, Λουκία Πιστιόλα. Διάρκεια: 76΄

Ένας καθηγητής κοινωνιολογίας έχει παραιτηθεί -χωρίς κανένα φανερό λόγο- από τη δουλειά του, αλλά και από οτιδήποτε άλλο όριζε τη μέχρι πρότινος ζωή του, έχοντας επιλέξει να ζει μόνος του. Η ταινία καταγράφει μερικές στιγμές από την καθημερινότητά του του, τη σχέση με την κόρη του και την περιπλάνησή του στην ελληνική ύπαιθρο, σε μια μάταιη απόπειρα να βρει απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα που τον βασανίζουν.

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου – 19:30

Ας περιμένουν οι γυναίκες (1998)

Σκηνοθεσία-Σενάριο: Σταύρος Τσιώλης. Παίζουν: Γιάννης Ζουγανέλης, Αργύρης Μπακιρτζής, Σάκης Μπουλάς, Αγγελική Ηλιάδη, Έμιλυ Παπαχρήστου, Αρχοντούλα Ξένου. Διάρκεια: 87΄

Το Ας περιμένουν οι γυναίκες είναι κορωνίδα της φιλμογραφίας του Τσιώλη η οποία απέκτησε με τα χρόνια cult status χάρις την μοναδική αναπαράσταση μιας ολόκληρης εποχής και νοοτροπίας η οποία έχει χαθεί, ωστόσο τα απόνερα της έχουν λιμνάσει στο παρόν. Τρεις μπατζανάκηδες, σε κρίσιμη ηλικία, μπλέκουν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού σε εφήμερες ερωτικές περιπέτειες στην περιοχή της λίμνης Βόλβης, ενώ οι οικογένειές τους παραθερίζουν στη Θάσο και… μπορούν να περιμένουν.

ΟΛΥΜΠΙΟΝ: Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου – 21:30

]]> Τα 10 καλύτερα σενάρια όλων των εποχών https://togethermag.gr/life-culture/sinema/ta-10-kalytera-senaria-olon-ton-epochon/ Mon, 13 Nov 2023 19:16:27 +0000 https://togethermag.gr/?p=46130 Προφανώς και θα υπάρχουν αντιρρήσεις. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία κιόλας ως προς το ότι θα είναι καλοπροαίρετες, γόνιμες, μελετημένες. Ωστόσο το cinefix, κατά τον γνωστό του τρόπο, έχει κατατμήσει την έννοια του σεναρίου σε κατηγορίες και έχει χαρίσει μια πρωτιά σε καθεμιά από τις…9 αυτές κατηγορίες. Μένει μία, το Νο 1, πράγμα ασύνηθες στις λίστες του αγαπημένου καναλιού του YouTube. Και εκεί στρογγυλοκάθεται ένα έργο που καμμία αλλαγή των εποχών δεν μπορεί να αποκαθηλώσει.Με κατηγορίες λοιπόν όπως Διάλογος, Χαρακτήρες, Δράση, Θέμα, Τόνος, Worldbuilding, Σύλληψη και πάει λέγοντας, παίρνουμε 9 ταινίες που αναμφίβολα «το έχουν κάνει καλά» και μπορείτε να το ψάξετε κι εσείς (από) απόψε για να το διαπιστώσετε ιδίοις όμμασι.

Ταινιοθεραπείες επίκεινται.

 

 

]]> Μια σινελίστα που μυρίζει καλοκαίρι! https://togethermag.gr/life-culture/sinema/mia-sinelista-pou-myrizei-kalokairi/ Sun, 20 Aug 2023 09:11:10 +0000 https://togethermag.gr/?p=19389 Συγκεντρώσαμε σε μια σινελίστα πέντε ταινίες που φέρνουν το θέρος ακόμα και σε μέρες με βροχή. Αφιερωμένη στην εποχή που ξυπνούν οι έρωτες με τη γεύση της αλμύρας.

ΦΤΗΝΑ ΤΣΙΓΑΡΑ (2000)

«Θα ‘θελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη, σαν μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα να αρχίσω. Ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα. Είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό και άγριο πράγμα του κόσμου. Στιγμές. Όταν έχω αυτόν τον ξαφνικό πόθο να πετάξω, και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου. Γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια… Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουνε αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι. Είμαι από αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα». Το καλοκαίρι του Ρένου Χαραλαμπίδη στην Αθήνα μυρίζει γιασεμί, οι νύχτες είναι γεμάτες κουβέντες, οι δρόμοι είναι άδειοι και στα τραμ βρίσκεις χρυσόψαρα. Μποέμ, νοσταλγική με μια υπόνοια χαρμολύπης, αλλόκοτη και αληθινή. Κάθε καλοκαίρι είναι εκεί για σένα.

SUNTAN (2016)

To ελληνικό καλοκαίρι όπως δεν έχει κινηματογραφηθεί ποτέ ξανά. Η ταινία επικεντρώνεται σε έναν 40αρη αγροτικό ιατρό, τον Κωστή, ο οποίος γνωρίζει μία νεαρή κι ελεύθερη κοπέλα, και ό,τι δεν έζησε στα φοιτητικά του χρόνια το ζει ένα καλοκαίρι στην Αντίπαρο. Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη ένα καλοκαίρι γεμάτο πάθος και αλμύρα, θίγοντας το ζήτημα του χρόνου που περνά.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΤΗ ΜΟΝΙΚΑ (1953)

Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν σκηνοθετεί έναν καλοκαιρινό έρωτα όπως κανένας άλλος. Ο Χάρι γνωρίζει τη Μόνικα σε ένα μπαρ και πηγαίνουν μαζί στον κινηματογράφο. Το νεαρό ζευγάρι θέλει να αφήσει πίσω του τη μίζερη ζωή της Στοκχόλμης και έτσι αποφασίζει να πάρει μια βάρκα για να ζήσει την ανεμελιά και ρομαντικές βραδιές κάτω από τα αστέρια. Και οι δύο θέλουν να ανακαλύψουν και να ζήσουν μια μη συμβατική ζωή με φαντασία και χωρίς προβλήματα. Στην αρχή ζουν την απόλυτη ευφορία. Στη συνέχεια όμως τα πράγματα και οι καταστάσεις ανατρέπονται. Οι δυο νέοι παντρεύονται. Η Μόνικα φέρνει στη ζωή τον καρπό του έρωτά τους αλλά μοιραία εγκαταλείπει το Χάρι. Μια ταινία που παρουσιάζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο τη μετάβαση από την εφηβεία στην σκληρή πραγματικότητα και τους συμβιβασμούς.

MOONRISE KINGDOM (2012)

Η ταινία του Wes Anderson έχει άρωμα από τη δεκαετία του ’60. Ρομαντισμός, επαναστατικότητα, βίνταζ φωτογραφία και υπέροχες εικόνες κάνουν τον «Έρωτα του φεγγαριού» μια ωδή στους καλοκαιρινές αγάπες που έζησες ή όχι. Ο πρόσκοπος Σαμ γνωρίζει τη Σούζι, ένα κορίτσι της ηλικίας του. Μιλούν με αλληλογραφία και σχεδιάζουν την απόδρασή τους. Τα καταφέρνουν και ένα ιδιαίτερο κυνηγητό με απρόσμενα επεισόδια ξεκινά, παρασέρνοντας τον θεατή. Είναι ένα μαγικό ταξίδι μέσα από πανέμορφες εικόνες και τη χαρακτηριστική παιχνιδιάρικη αισθητική του Wes Anderson που θέτει προς συζήτηση τη σχέση γονέα και παιδιού μέσα από τη σύγκρουση του νεανικού και του ενήλικου κόσμου.

DAZED AND CONFUSED (1993)

Ήταν η τελευταία μέρα του σχολείου τον Μάιο 1976, μια ημέρα που οι πρωταγωνιστές ποτέ δεν θα μπορούσαν να ξεχάσουν… αρκεί να τη θυμόντουσαν κιόλας. Σε μια μικρή πόλη του Τέξας οι παλιοί κοροϊδεύουν τους καινούριους μαθητές και όλοι προσπαθούν να «φτιαχτούν», να μεθύσουν, ακόμα και οι ποδοσφαιριστές που έχουν ορκιστεί να μην το κάνουν! Όλοι προσπαθούν να περάσουν όσο πιο καλά γίνεται. Όμως θα συμβεί κάτι που θα αλλάξει τα πράγματα. Νέοι και παλιοί μαθητές, ελπίδες και όνειρα, φιλίες και έρωτες, μπερδεύονται  γύρω από αλκοόλ, τις ουσίες και τις αναμνήσεις.

 

]]> Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Μίκαελ Χάνεκε! https://togethermag.gr/life-culture/sinema/oi-10-agapimenes-tainies-tou-mikael-chaneke/ Wed, 03 Aug 2022 10:54:19 +0000 https://togethermag.gr/?p=35573 Οι αγαπημένες ταινίες ενός σπουδαίου δημιουργού.

 

Βραβευμένος με Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για την «Αγάπη», μόνιμος επισκέπτης του φεστιβάλ των Καννών και κάτοχος δυο φορές του Χρυσού Φοίνικα, ο Μίκαελ Χάνεκε στέκεται εδώ και τρεις δεκαετίες περίπου, ως ο πιο συνεπής Ευρωπαίος δημιουργός με ένα σινεμά προσωπικό, δύσκολο μα αισθητικά και συναισθηματικά ανταποδοτικό.Ο Χάνεκε μοιάζει να βρίσκει τις επιρροές του σινεμά του στον μινιμαλισμό του Ρομπέρ Μπρεσόν και στο σασπένς του Αλφρεντ ΧίτσκοκΤο 2002, το βρετανικό περιοδικό «Sight & Sound» δημοσιεύσε τη δεκάδα που είχε δώσει ο Χάνεκε, ως συνεισφορά στην τότε λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Και είναι αυτή που ακολουθεί.

10. Η Έκλειψη (1962), Μικελάντζελο Αντονιόνι

9. «Γερμανία, Ώρα Μηδέν» (1948), Ρομπέρτο Ροσελίνι

8. «A Woman Under The Influence» (1974), Τζον Κασσαβέτης

7. «Ψυχώ» (1960), Άλφρεντ Χίτσκοκ

6. «Ο Χρυσοθήρας» (1925), Τσάρλι Τσάπλιν

5. «Ο Εξολοθρευτής Άγγελος» (1962), Λουίς Μπουνιουέλ

4. «Salo, ή 120 Μέρες στα Σόδομα» (1975), Πιέρ Πάολο Παζολίνι

3. «Ο Καθρέφτης» (1975), Αντρέι Ταρκόφσκι

2. «Lanselot of the lake» (1974), Ρομπέρ Μπρεσόν

1. «Au Hasard Balthazar» (1966), Ρομπέρ Μπρεσόν 
Source | Flix,  Cinemagazine

 

]]> «Back to Black» – Βιογραφική ταινία για την Έιμι Γουάινχαουζ https://togethermag.gr/life-culture/sinema/back-to-black-viografiki-tainia-gia-tin-eimi-gouainchaouz/ Sat, 16 Jul 2022 09:48:57 +0000 https://togethermag.gr/?p=34872 Η βιογραφική ταινία με τίτλο «Back to Black» για την ταλαντούχα Έιμι Γουάινχαουζ που έφυγε μόλις στα 27 της χρόνια, είναι στο στάδιο της προετοιμασίας σύμφωνα με το δημοσίευμα του Variety έχοντας την υπογραφή της σκηνοθέτιδας Σαμ Τέιλορ-Γουντ, γνωστή για το «Fifty Shades of Grey».

Το ευρωπαϊκό στούντιο Studiocanal τη στηρίζει και σύμφωνα με το Variety η ταινία βρίσκεται στο στάδιο του casting σε σενάριο Ματ Γκρίνχαλγκ, ο οποίος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με την Τέιλορ-Τζόνσον στο φιλμ «Nowhere Boy». Για τη σκηνοθέτιδα η ταινία είναι σε ένα μεγάλο βαθμό ένα «έργο πάθους» για τη στενή της φίλη που έχασε και έχει την πλήρη συγκατάθεση του πατέρα της Μιτς Γουάινχαουζ. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος συμμετείχε το 2021 στο ντοκιμαντέρ του BBC «Reclaiming Amy», για την συμπλήρωση των 10 χρόνων από τον θάνατο της.

Η ταλαντούχα Έιμι Γουάινχαουζ, τους τελευταίες μήνες της ζωής της, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα. Στις 23 Ιουλίου 2011 η διάσημη τραγουδίστρια πέθανε από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ στο σπίτι της στο Βόρειο Λονδίνο.

Μετά τον θάνατό της, το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ της με τίτλο «Back To Black», έγινε το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις του 21ου αιώνα. Προτάθηκε για έξι υποψηφιότητες των βραβείων Γκράμι και κέρδισε πέντε βραβεία.

Η Γουάινχαουζ, γνωστή για τις επιτυχίες της, όπως «Rehab» και «You Know I’m No Good» κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ, το «Frank» και το «Back to Black» το τελευταίο του που της χάρισε έξι βραβεία Grammy.

]]> Το ΙράνFlix προγραμματίζει νέες προβολές ιρανικών ταινιών https://togethermag.gr/life-culture/sinema/to-iranflix-programmatizei-nees-provoles-iranikon-tainion/ Thu, 09 Jun 2022 07:27:40 +0000 https://togethermag.gr/?p=33528 Με αφορμή τη εθνική ημέρα του Περσικού Χαλιού, η ομάδα του ΙράνFlix σε συνεργασία με το Μορφωτικό Κέντρο της Ιρανικής Πρεσβείας,  προγραμματίζει την προβολή Ιρανικού ντοκιμαντέρ με θέμα το «Περσικό Χαλί».

Το περσικό χαλί έχει διάφορα είδη και σε κάθε πόλη και χωριό του Ιράν παράγουν ξεχωριστά είδη χαλιού από άποψη σχεδίου, ποιότητας και χρώματος.

Ένα από τα δημοφιλέστερα είδη του Περσικού χαλιού παράγεται στο χωριό Feizabad της πόλης Ravar το οποίο βρίσκεται στην περιφέρεια Κερμάν του Ιράν.

Σε αυτό το ντοκιμαντέρ ο σκηνοθέτης προσπαθεί δείχνοντας την τέχνη της παραγωγής του χαλιού, να μιλήσει για τα προβλήματα που συναντάνε οι υφαντές των χαλιών.

Εάν σε ενδιαφέρει αυτή η τέχνη και θες να δεις μια απλή ζωή σε ένα χωριό που κρατάει χιλιάδες χρόνια ιστορία και παράδοση και γενιά σε γενιά μεταδίδεται αυτή η τέχνη, δες οπωσδήποτε αυτό το βραβευμένο ντοκιμαντέρ.

Τίτλος: Looms (οι αργαλειοί)

Διάρκεια: 28´

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος: Mahdi Boostani Shahrbabaki

Παραγωγός: Mohammad Mahdi Malek Ghasemi

Γλώσσα : Αγγλικά

Από τις 10/6 έως τις 17/6

www.iranflix.gr

]]> Μια μικρή ιστορία του βωβού κινηματογράφου https://togethermag.gr/life-culture/sinema/mia-mikri-istoria-tou-vovou-kinimatografou/ Fri, 03 Jun 2022 22:41:07 +0000 https://togethermag.gr/?p=33391 Βουβή χαρακτηρίζουμε μια κινηματογραφική ταινία χωρίς ηχητική μπάντα. Στις απαρχές του κινηματογράφου όλες οι ταινίες ήταν βουβές˙ οι διάλογοι των ταινιών εμφανιζόταν γραμμένοι σε καρτέλες που ακολουθούσαν τη σκηνή στην οποία ο ηθοποιός απήγγειλε την ατάκα.
Εντούτοις οι βουβές ταινίες δεν ήταν απαραίτητα σιωπηλές: πολλές φορές ταυτόχρονα με την προβολή τους εκτελούνταν μουσικά έργα από κάποια μπάντα, πιάνο ή ηχογράφηση. Συχνά τα έργα αυτά ήταν γραμμένα ειδικά για τη συγκεκριμένη ταινία. Σε άλλες περιπτώσεις ένας μουσικός απλά αυτοσχεδίαζε παρακολουθώντας την ταινία.
Η αναπαραγωγή όμως του ήχου ανεξάρτητα από την αναπαραγωγή της εικόνας δημιουργούσε προβλήματα συγχρονισμού. Για το λόγο αυτό γρήγορα εγκαταλείφθηκαν οι προσπάθειες χωριστής αποτύπωσης του ήχου σε κέρινους δίσκους, δίσκους γραμμοφώνου ή και η φωτοηλεκτρική αποτύπωση του ήχου σε οπτική ταινία που κινούνταν παράλληλα με το φιλμ. Η τελική λύση της αποτύπωσης του ήχου πάνω στο ίδιο το φιλμ, σε μια ηχητική μπάντα δίπλα στη σειρά των φωτογραφικών καρέ έφερε και το τέλος του ‘‘βωβού’’ κινηματογράφου προς όφελος του ομιλούντος.

Ιστορία
Οι αρχές
Αν και πολλές προσπάθειες ανάλυσης, καταγραφής και κατόπιν αναπαραγωγής της κίνησης είχαν γίνει ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα (με το φενακιστοσκόποιο, το ζωοτρόπιο, το ζωοπραξισκόποιο κ.α.), θεωρούμε σαν απαρχή του κινηματογράφου την δημόσια προβολή στις 28 Δεκεμβρίου 1895 δέκα πολύ μικρού μήκους ταινιών των αδερφών Λυμιέρ με πιο γνωστή σήμερα την ταινιούλα ‘‘Ο ποτιστής ποτίζεται’’. (Στην πραγματικότητα η ημερομηνία είναι συμβατική, είχαν πραγματοποιηθεί και άλλες προβολές λίγο νωρίτερα ή σχεδόν ταυτόχρονα.) Το εγχείρημα είχε μεγάλη επιτυχία πράγμα που οδήγησε δεκάδες άλλους να αρχίσουν να οργανώνουν ανάλογες προβολές σε καφέ, πανηγύρια και θέατρα σ’ όλο τον κόσμο.
Εντούτοις όλες αυτές οι προσπάθειες εκμεταλλεύονταν τις δυνατότητες της τεχνικής για δημιουργία ενός παράδοξου, της κινούμενης εικόνας, χωρίς να ασχολούνται και πολύ με προβλήματα αισθητικής. Πρώτος ο Ζορζ Μελιέ σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει τη θεατρική σκηνογραφία στις κινηματογραφικές ταινίες του. Η επιτυχία της ταινίας του Ταξίδι στη Σελήνη (1902) ήταν παγκόσμια.

Η άνοδος
Η εμπορική επιτυχία αυτών των πρώτων ταινιών προκάλεσε τη δημιουργία μιας ‘‘βιομηχανίας του θεάματος’’ που ανέλαβε την παραγωγή και διακίνηση των κινηματογραφικών ταινιών σε μεγάλη κλίμακα. Στις αρχές (1903 – 1909) κυριάρχησαν ευρωπαϊκές φίρμες ( Πατέ, Γκωμόν) που αναπτύχθηκαν γρήγορα με παραρτήματα σ’ όλον τον κόσμο. Η παραγωγή των ταινιών έγινε μαζική και τα πρώτα λαϊκά είδωλα δημιουργήθηκαν με γνωστότερο τον Μαξ Λίντερ, (πρότυπο αργότερα για τον Τσάρλι Τσάπλιν).
Στην Αμερική ξεκίνησε από τα 1897 ένας πραγματικός ‘‘πόλεμος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας’’ από τον Τόμας Έντισον που είχε φροντίσει να κατοχυρώσει νομικά τις δικές του τεχνικές λύσεις. Πόλεμος στην κυριολεξία μια και υπήρξαν ακόμα και ένοπλες συγκρούσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να μπλοκάρουν οι προσπάθειες των ανεξάρτητων παραγωγών, η θυγατρική των αδερφών Λυμιέρ να εγκαταλείψει τη χώρα και τελικά να απομείνουν μόνο δύο εταιρίες παραγωγής και εκμετάλλευσης: η Βίταγκραφ του Έντισον και η Μπάιογκραφ. Η τελευταία, αναζητώντας φωτεινούς τόπους για το γύρισμα των ταινιών της, έστειλε τον σκηνοθέτη της Ντέιβιντ Γκρίφιθ στο Χόλιγουντ για να διερευνήσει τις δυνατότητες της περιοχής. Σύντομα στην άγνωστη κωμόπολη δημιουργήθηκε κινηματογραφικό στούντιο που το ακολούθησαν και άλλα.
Ταυτόχρονα με την ανάπτυξη του κινηματογράφου σαν βιομηχανίας προχωρούσε και η εξέλιξη του σαν ‘‘έβδομης’’ τέχνης. Μια κινηματογραφική γλώσσα άρχισε να διαμορφώνεται και σημαντικοί καλλιτέχνες διατύπωσαν τις αρχές της με τρόπο αρκετές φορές αξεπέραστο μέχρι σήμερα. Ο δημιουργός του φιλμ δεν είναι πια ένας ‘‘τεχνικός’’ που κινηματογραφεί ακίνητος μια δράση στο δρόμο ή σε ένα στούντιο – απομίμηση θεατρικής σκηνής. Η κάμερα κινείται, πλησιάζει στο πρόσωπο του ηθοποιού ή απομακρύνεται από τη δράση, οι εικόνες διαδέχονται και επηρεάζουν η μια την άλλη. Οι ηθοποιοί ανακαλύπτουν επίσης νέες εκφραστικές τεχνικές, απελευθερωμένες από τους περιορισμούς της θεατρικής σκηνής. Διάσημοι καλλιτέχνες αρχίζουν να ασχολούνται σοβαρά με το γύρισμα ταινιών.

Η άνθηση
Η «νέα» τέχνη έχει φοβερή απήχηση στο κοινό. Αίθουσες προβολής ξεφυτρώνουν παντού. Σ’ όλο τον κόσμο γυρίζονται έργα που παραμένουν σημαντικά ακόμα και σήμερα.
Η Αμερικάνικη βιομηχανία θεάματος αναπτύχθηκε θεαματικά κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πόλεμου και πήρε τα σκήπτρα από την αντίστοιχη ευρωπαϊκή. Δημιουργήθηκαν τραστ που πήραν τον έλεγχο όχι μόνο της παραγωγής αλλά και της διανομής και των αιθουσών προβολής.μισαλοδοξία. Ένας «πόλεμος των Σταρ» ξεκίνησε ανάμεσα στις διάφορες εταιρείες. Ο Γκρίφιθ γυρνά τη «Γέννηση ενός έθνους» (1915) και τη «Μισαλλοδοξία» (1916). Φιλμάρει την ίδια σκηνή πλησιάζοντας ή απομακρύνοντας την κάμερα. Συρράπτοντας κατόπιν τα πλάνα και αποδεσμεύοντας έτσι τη διάρκεια του πλάνου από τη διάρκεια της σκηνής, βάζει τις βάσεις του μοντάζ.
Στη Γαλλία γυρίζεται στα 1908 η ‘‘Δολοφονία του Δούκα ντε Γκιζ’’ από την εταιρεία ‘‘Ταινία Τέχνης’’ των αδελφών Πατέ. Για την πραγματοποίηση της δουλεύουν διάσημοι δημοσιογράφοι και θεατράνθρωποι της εποχής. Οι ηθοποιοί είναι γνωστά πρόσωπα της Comedie Française, ο συνθέτης Camille Saint-Saëns γράφει μουσική ειδικά για την ταινία. Το 1927 Ο Άμπελ Γκανς γυρίζει τον «Ναπολέοντα» και ο Δανός Καρλ Ντράγιερ «Το πάθος της Ζαν Ντ’ Αρκ». Στη Δανία ο ανεψιός του Γκογκέν Ούρμπαν Γκαντ γυρνάει στα 1910 την ταινία ‘‘Η Άβυσσος’’. Στη Γερμανία γυρίζεται (1920) από τον Robert Wiene “Το εργαστήρι του Δρ. Καλιγκάρι” που γίνεται πρότυπο του εξπρεσιονισμού στον κινηματογράφο.
Στην Ρωσία – όπου λειτουργεί παράρτημα της Γαλλικής Γκωμόν ήδη από το 1904 – ο Εβγκένυ Μπάουερ χρησιμοποιεί με έξυπνο τρόπο στα γυρίσματα του τις κινήσεις της μηχανής όπως και πλάνα – σεκάνς μεγάλης διάρκειας. Ο Βασίλι Γκοντσάροβ γυρίζει ταινίες με θέματα από την Ρωσική ιστορία (Στέπαν Ράζιν 1908, Ο θάνατος του Ιβάν του Τρομερού 1909, Μαζέπα ) και πραγματοποιεί το 1911 την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία στη Ρωσία (Η άμυνα του Σεβαστοπόλ). Με την επανάσταση των μπολσεβίκων δρομολογούνται και επαναστατικές αλλαγές στην τέχνη του κινηματογράφου. Ο Αϊζενστάιν εφαρμόζει τις αντιλήψεις του για το μοντάζ (το οποίο προσεγγίζει σαν την διαλεκτική σύνθεση δύο πλάνων) στο «Θωρηκτό Ποτέμκιν» (1925). Ο Ντζίγκα Βερτώφ στον «Άνθρωπο με την κινηματογραφική μηχανή» (1929) προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τον κινηματογράφο σαν μια νέα, υπερεθνική γλώσσα, κατανοητή από όλους.

Η άφιξη του Ομιλούντος
Το 1927 κάνει την πρεμιέρα της στη Νέα Υόρκη «Ο τραγουδιστής της Τζαζ» που θεωρείται η πρώτη ομιλούσα ταινία, αν και είχαν προηγηθεί μερικές προσπάθειες σε μικρού μήκους ταινίες. Η ταινία που περιλαμβάνει περίφημα κομμάτια της τζαζ και αυτοσχεδιασμούς έχει μεγάλη επιτυχία. Σύντομα οι ταινίες όχι μόνο έχουν όλες ηχητική μπάντα αλλά δίνουν και πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα στη μουσική και στους διαλόγους, πράγμα που κάνει τον Ζαν Επστάιν να δηλώσει: «ο ομιλών κινηματογράφος έχει γίνει ο φλύαρος κινηματογράφος»

Πηγή: Μικρή ιστορία του βωβού κινηματογράφου | Οι Απόκληροι (wordpress.com)

]]> Οι Γείτονες Από Πάνω από 12/5 στους κιν/φους από το Cinobo! https://togethermag.gr/life-culture/sinema/oi-geitones-apo-pano-apo-12-5-stous-kin-fous-apo-to-cinobo/ Wed, 11 May 2022 10:14:35 +0000 https://togethermag.gr/?p=32530 Μια οργασμική κωμωδία δωματίου για τον γάμο και τις σχέσεις, με 5 υποψηφιότητες για Βραβεία Goya και πρωταγωνιστή τον Αλμοδοβαρικό Χαβιέ Καμάρα. Από τον Βαρκελωνέζο σκηνοθέτη του Τρούμαν, Σεσκ Γκέι, βασισμένο στο άκρως επιτυχημένο θεατρικό του έργο.

 

Σύνοψη

Ο Χούλιο και η Άνα είναι ζευγάρι για πάνω από 15 χρόνια. Δεν κοιτάνε ο ένας τον άλλο, ούτε αγγίζουν ο ένας τον άλλο πια, και οι καυγάδες είναι η καθημερινότητά τους. Ένα βράδυ, η Άνα καλεί στο σπίτι τούς από πάνω γείτονες. Ο Σάλβα και η Λάουρα είναι λίγο πιο νέοι και έφεραν μια νότα χαράς και αισιοδοξίας όταν πρωτομετακόμισαν στο κτίριο. Οι συνεχείς αναστεναγμοί και τα βογγητά που ακούγονται από το διαμέρισμά τους, όμως αποτελούν πηγή έντασης για τον Χούλιο και την Άνα. Ίσως να είναι και ζήλια. Ίσως να εύχονται και η δική τους σεξουαλική ζωή να ήταν τόσο… πικάντικη!

 

Αυτό το βράδυ, οι γείτονες θα γίνουν αυτουργοί αλλά και θύματα ενός συναισθηματικού τσουνάμι, με αφορμή μια ασυνήθιστη και απρόσμενη πρόταση. Οι τέσσερις γείτονες θα εμπλακούν αναγκαστικά σε ένα βράδυ υπερβολής και κάθαρσης.

 

Σημείωμα του σκηνοθέτη Σεσκ Γκέι

Έγραψα το Οι Γείτονες Από Πάνω χάρη στη γειτόνισσά μου. Ή για να είμαι πιο ακριβής, εξαιτίας της γειτόνισσάς μου.

Για πολλές εβδομάδες η υπερβολική γκρίνια της και πάντα σε ακατάλληλες ώρες προκαλούσε στο σπίτι μου πολλές συζητήσεις και εντάσεις. Τότε, χωρίς να το καταλάβω σχεδόν, βρήκα την έμπνευση να γράψω την κωμωδία που έψαχνα τόσο καιρό. Οι γκρίνιες της επρόκειτο να εξαπολύσουν σε έναν κοινό γάμο μια θύελλα λέξεων και μομφών που δεν είχαν ειπωθεί ποτέ πριν.

Γιατί χωρίς αμφιβολία, μια από τις μεγαλύτερες και πιο φιλόδοξες περιπέτειες που μπορεί να ζήσει κανείς σε αυτή τη ζωή είναι να ζήσει ως ζευγάρι. Μια τεράστια πρόκληση, γεμάτη αντιξοότητες όπου οι καυγάδες γίνονται ρουτίνα, τα χαρακώματα είναι ατελείωτα και – μπροστά στα συνεχή τραύματα, η παρηγοριά είναι συχνά λιγοστή ή ανθυγιεινή.

Έγραψα το Οι Γείτονες Από Πάνω εμπνευσμένος από τις ταινίες και τα σενάρια του αμερικανικού κινηματογράφου των δεκαετιών του ’30 και του ’40. Από συγγραφείς όπως ο Μπίλι Γουάιλντερ, ο Χάουαρντ Χοκς, ο Μπεν Χεχτ, ο Ερνστ Λούμπιτς και άλλους εκπρόσωποι της πιο αγνής μορφής Screwball Comedy που μου άρεσε τόσο πολύ για τον δυναμισμό της κωμωδίας, την οξύτητα και τον ρυθμό των πάντα έξυπνων και πρωτότυπων διαλόγων.

Για να πετύχει η ταινία, ήταν απαραίτητο να υπάρχει ένα κουαρτέτο κορυφαίων ερμηνευτών. Ηθοποιοί που καταφέρνουν να ακροβατήσουν πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει την κωμωδία από το δράμα. Είχα την τύχη να συνεργαστώ και στο παρελθόν με τον Χαβιέ Καμάρα και τον Αλμπέρτο Σαν Χουάν και έτσι να εκμεταλλευτώ την εμπιστοσύνη και την εμπειρία που είχα αποκτήσει μαζί τους σε προηγούμενα γυρίσματα. Η Μπελέν Κουέστα ήταν στη λίστα με τις ηθοποιούς με τις οποίες ήθελα να συνεργαστώ εδώ και πολύ καιρό, λόγω της κωμικής ευελιξίας της και της προσωπικότητας που εκπέμπει στην οθόνη. Και τέλος, η Γκριζέλντα Σισιλιάνι, μια Αργεντίνα ηθοποιός που είχα ήδη απολαύσει ως θεατής και που αυτή η ευκαιρία και η τύχη μας έφερε κοντά. Χωρίς αυτούς, το Οι Γείτονες Από Πάνω θα ήταν, απλώς, μια άλλη ταινία.

Βιογραφικό σκηνοθέτη Σεσκ Γκέι

Ο Σεσκ Γκέι, γεννημένος στη Βαρκελώνη το 1967, είναι σκηνοθέτης και σεναριογράφος, γνωστός για το βάθος της ματιάς του στους ανθρώπους που απεικονίζει. Η οπτική του χαρακτηρίζεται από την ειρωνεία και το χιούμορ απέναντι στις αδυναμίες των ανθρώπων. Σπούδασε κινηματογράφο στη Βαρκελώνη και τη Νέα Υόρκη, όπου σκηνοθέτησε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Hotel Room (1998), που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Άλλες ταινίες που έχει σκηνοθετήσει είναι τα Krámpack (2000), Ζευγάρια στην Πόλη (2003), Μυθοπλασία (2006), Ένα Πιστόλι σε Κάθε Χέρι (2012) και Τρούμαν (2015), για το οποίο κέρδισε και το Βραβείο Goya Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Οι ταινίες του έχουν κερδίσει πληθώρα βραβείων κι έχουν παρουσιαστεί σε μεγάλα φεστιβάλ διεθνώς.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία | Σενάριο: Σεσκ Γκέι

Παραγωγοί: Μάρτα Εστεμπάν, Λάια Μπος

Διεύθυνση Παραγωγής: Εύα Ταμποάντα

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Αντρέου Ρεμπές (AEC)

Σκηνογραφία: Άννα Πουζόλ

Κοστούμια: Άννα Γκιουέλ

Μακιγιάζ: Κάρολ Τορνάρια

Ήχος: Άλμπερτ Γκέι, Ιρένε Ραουσέλ, Γιασμίνα Πραντέρας

Μοντάζ: Λιάνα Αρτιγκάλ (AMMAC)

Πρωταγωνιστούν: Χαβιέ Καμάρα, Γκριζέλντα Σισιλιάνι, Μπελέν Κουέστα, Αλμπέρτο Σαν Χουάν

Διάρκεια: 82’

Έτος Παραγωγής: 2020

 
]]>