Αφότου επέστρεψαν στην εξουσία στο Αφγανιστάν τη 15η Αυγούστου 2021, οι φονταμενταλιστές σουνίτες απαγόρευσαν στα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ολοένα αυστηρότερο αποκλεισμό από τη δημόσια ζωή, την εργασία και ακραίους περιορισμούς στην ελευθερία της κίνησης.

Η Αμνηστία βασίζει την έκθεσή της, την οποία τιτλοφορεί «Death in Slow Motion» («Θάνατος σε αργή κίνηση»), σε συνεντεύξεις με πάνω από εκατό γυναίκες και κορίτσια στο Αφγανιστάν. Αποκάλυψαν στη ΜΚΟ πως οι Ταλιμπάν απειλούν, συλλαμβάνουν, φυλακίζουν, βασανίζουν και «εξαφανίζουν» γυναίκες που τολμούν να αμφισβητήσουν τους περιορισμούς τους.

Δεσμοφύλακες «έρχονταν στο κελί μου και μου έδειχναν φωτογραφίες της οικογένειάς μου. Επαναλάμβαναν: ”Μπορούμε να τους σκοτώσουμε”», αφηγήθηκε μια φυλακισθείσα.

Μια δεύτερη είπε πως «μας χτύπαγαν στα στήθη και ανάμεσα στα πόδια», ώστε «να μην μπορούμε να δείξουμε σε κανέναν» τα σημάδια των βασανισμών.

Μια τρίτη λέει ότι συνελήφθη αυθαίρετα και υπέστη βασανιστήρια, συμπεριλαμβανομένων «ηλεκτροσόκ», διότι εμφανίστηκε δημόσια με άνδρα που δεν θεωρείτο «μαχράμ», δηλαδή άνδρας «κηδεμόνας» της.

Η Διεθνής Αμνηστία υπογραμμίζει ότι οι γάμοι παιδιών αυξάνονται ξανά ραγδαία υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν. Η φτώχεια, η ξηρασία, η στέρηση της πρόσβασης στην παιδεία είναι οι κυριότεροι παράγοντες για την εξάπλωση του φαινομένου.

Η ΜΚΟ, που εδρεύει στη Βρετανία, καλεί τη διεθνή κοινότητα να αντιδράσει σε αυτές τις παραβιάσεις επιβάλλοντας στοχευμένες κυρώσεις και ταξιδιωτικές απαγορεύσεις σε ηγέτες του καθεστώτος των Ταλιμπάν.

«Οι Ταλιμπάν στερούν εσκεμμένα από εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια τα ανθρώπινα δικαιώματά τους» τις και τα μετατρέπουν σε θύματα «συστηματικών διακρίσεων», συνοψίζει η Ανιές Καλαμάρ, η γενική γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας.

«Αν η διεθνής κοινότητα μείνει άπρακτη, θα πρόκειται για εγκατάλειψη των γυναικών και των κοριτσιών στο Αφγανιστάν και υπονόμευση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παντού».

Η ιστορία της προς το Νόμπελ Ειρήνης το 2014 αποτελεί ένα υπέροχο παράδειγμα προς μίμηση για όλους καθώς και ότι η δύναμη που κρύβουμε μέσα μας δεν έχει ηλικία. Το 2007, όταν η Malala ήταν 10 ετών, η κατάσταση στο Πακιστάν άλλαζε γρήγορα για την οικογένεια και την κοινότητά της. Οι Ταλιμπάν άρχισαν να εξουσιάζουν την περιοχή και σύντομα έγιναν η κυρίαρχη κοινωνικοπολιτική δύναμη σε ολόκληρο το βορειοδυτικό Πακιστάν. Τα κορίτσια απαγορεύονταν να πηγαίνουν στο σχολείο και να συμμετέχουν σε πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως ο χορός ακόμα και η τηλεόραση.

Αποφασισμένη να συνεχίσει κανονικά το σχολείο η Malala αντέδρασε στο νέο καθεστώς, με τη στήριξη του πατέρας της. «Πώς τολμούν να αποκλείσουν το δικαίωμά μου στην εκπαίδευση οι Ταλιμπάν;» αναρωτήθηκε στην πακιστανική τηλεόραση. Στις αρχές του 2009, η Malala άρχισε να γράφει ανώνυμα στην ιστοσελίδα του BBC. Τόνιζε τη ζωή στην κοινότητά της υπό τους Ταλιμπάν και για την επιθυμία τη να πάει στο σχολείο.
Στις 5 Μαΐου 2009, η Malala κατέστη εσωτερικά εκτοπισμένη, αφού αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της και να αναζητήσει ασφάλεια εκατοντάδες μίλια μακριά. Με την επιστροφή της, η Malala χρησιμοποίησε και πάλι τα μέσα ενημέρωσης και συνέχισε την δημόσια εκστρατεία της. Η φωνή άρχισε να γίνεται πιο έντονη, με τη συμβολή του πατέρα της, κατά τη διάρκεια των τριών επόμενων χρόνων και έγιναν γνωστοί για την αποφασιστικότητά τους να δώσουν πρόσβαση στην εκπαίδευση για τα κορίτσια. Ο ακτιβισμός της είχε ως αποτέλεσμα την υποψηφιότητά της για το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης για το Παιδί το 2011. Ωστόσο, είχε δημιουργήσει πολλούς πολέμιους και την 9η Οκτωβρίου 2012, πυροβολήθηκε από τους Ταλιμπάν.
Δύο μέλη των Ταλιμπάν σταμάτησαν το λεωφορείο και ένας νεαρός αφού ζήτησε το όνομά της την πυροβόλησε τρεις φορές. Μια από τις σφαίρες είχε στόχο το κεφάλι, μεταφέρθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Πακιστάν και τέσσερις μέρες αργότερα σε μονάδα εντατικής θεραπείας στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας. Κατόρθωσε να επιζήσει έπειτα από αλλεπάλληλες επεμβάσεις και το 2013 επέστρεψε στο σχολείο.

Τον Ιούλιο 2013 σε ηλικία 16 ετών ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη και μίλησε στα Ηνωμένα Έθνη. Αργότερα δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο, μια αυτοβιογραφία με τίτλο «Είμαι η Μαλάλα: Το κορίτσι υπερασπίστηκε την εκπαίδευση και πυροβολήθηκε από τους Ταλιμπάν».