Η εκδήλωση είχε ως στόχο την ενίσχυση των δεσμών της τοπικής κοινωνίας και την προβολή της τέχνης ως μέσου επικοινωνίας και συνεργασίας. Επισκέπτες από την ευρύτερη περιοχή βρέθηκαν στην έκθεση, θαυμάζοντας έργα από πολλούς ταλαντούχους καλλιτέχνες. Οι εκθέσεις περιλάμβαναν πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά και έργα μεικτής τεχνικής, προσφέροντας στους επισκέπτες μια ποικιλία καλλιτεχνικών εκφράσεων.

Οι παρευρισκόμενοι είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τους δημιουργούς των έργων, να συζητήσουν μαζί τους για τα έργα τους και να εξερευνήσουν την τέχνη μέσα από μια άμεση και προσωπική εμπειρία. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη δημιουργικότητα και έμπνευση, κάνοντας την εκδήλωση μια γιορτή της τέχνης και της κοινότητας.

Η έκθεση αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα για την προώθηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και της δημιουργικότητας της περιοχής, ενισχύοντας την αίσθηση του «κοινού τόπου» μέσω της τέχνης.

Η συμμετοχή στην εκδήλωση ήταν ελεύθερη και ανοιχτή για όλους, ενώ  άτομα όλων των ηλικιών συμμετείχαν και απολαύσαν την τέχνη σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της πόλης των Σερβίων.

Η Εθελοντική Ομάδα Καλλιτεχνών Σερβίων και ο  Δήμος Σερβίων,  ανανεώνουν το ραντεβού  για την επόμενη καλλιτεχνική  εκδήλωση, ελπίζοντας να συνεχίσουν να κάνουν την τέχνη κοινό τόπο για όλους μας!

«Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και ταυτόχρονα μοιάζει με όλους τους άλλους ανθρώπους. Η ορατή, εξωτερική μας εμφάνιση είναι διαφορετική από όλων των άλλων φυσικά, αλλά υπάρχει επίσης κάτι μέσα στον καθένα από εμάς που ανήκει μόνο σε αυτό το άτομο – που είναι μόνο αυτό το άτομο. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε το πνεύμα του ή την ψυχή του. Ή αλλιώς, μπορούμε να αποφασίσουμε να μην το χαρακτηρίσουμε καθόλου με λέξεις, απλά να το αφήσουμε ήσυχο.

Αλλά ενώ όλοι μας είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας, είμαστε και όμοιοι. Οι άνθρωποι από κάθε μέρος του κόσμου είναι θεμελιωδώς παρόμοιοι, ανεξάρτητα από τη γλώσσα που μιλάμε, το χρώμα του δέρματός μας, το χρώμα των μαλλιών μας.

Αυτό μπορεί να είναι κάπως παράδοξο: Ότι είμαστε εντελώς όμοιοι και ταυτόχρονα εντελώς ανόμοιοι. Ίσως ο άνθρωπος να είναι εγγενώς παράδοξος, με τη γεφύρωση του σώματος και της ψυχής μας περιλαμβάνουμε τόσο την πιο γήινη, απτή ύπαρξη όσο και κάτι που υπερβαίνει αυτά τα υλικά, επίγεια όρια.

Η τέχνη, η καλή τέχνη, καταφέρνει με τον υπέροχο τρόπο της να συνδυάζει το εντελώς μοναδικό με το καθολικό. Μας επιτρέπει να κατανοήσουμε το διαφορετικό – το ξένο, θα μπορούσαμε να πούμε – ως καθολικό. Με αυτόν τον τρόπο, η τέχνη σπάει τα όρια μεταξύ γλωσσών, γεωγραφικών περιοχών, χωρών. Συγκεντρώνει όχι μόνο τις ατομικές. ιδιότητες του καθενός, αλλά και με μια άλλη έννοια, τα ατομικά χαρακτηριστικά κάθε ομάδας ανθρώπων, για παράδειγμα κάθε έθνους.

Η τέχνη το κάνει αυτό όχι ισοπεδώνοντας τις διαφορές και κάνοντας τα πάντα ίδια, αλλά αντίθετα, δείχνοντάς μας τι είναι διαφορετικό από εμάς, άλλο ή ξένο. Κάθε σπουδαία τέχνη περιέχει ακριβώς αυτό: Κάτι ξένο, κάτι που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως κι όμως ταυτόχρονα το κατανοούμε κατά κάποιον τρόπο. Περιέχει ένα μυστήριο, ας πούμε. Κάτι που μας γοητεύει και έτσι μας ωθεί πέρα από τα όριά μας και με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί την υπέρβαση που κάθε τέχνη πρέπει και να περιέχει μέσα της και να μας οδηγεί σ’ αυτήν.

Δεν γνωρίζω καλύτερο τρόπο για να φέρει κανείς κοντά τα αντίθετα. Αυτή είναι η ακριβώς αντίστροφη προσέγγιση από εκείνη των βίαιων συγκρούσεων που βλέπουμε τόσο πολύ συχνά στον κόσμο, οι οποίες υποκύπτουν στον καταστροφικό πειρασμό να εξοντώσουν οτιδήποτε ξένο, οτιδήποτε μοναδικό και διαφορετικό, συχνά χρησιμοποιώντας τις πιο απάνθρωπες εφευρέσεις που έχει θέσει στη διάθεση μας η τεχνολογία. Υπάρχει τρομοκρατία στον κόσμο. Υπάρχει πόλεμος. Διότι οι άνθρωποι έχουν και μια ζωώδη πλευρά που καθοδηγείται από το ένστικτο να βιώνουν το άλλο, το ξένο, ως απειλή για τη δική τους ύπαρξη και όχι ως ένα συναρπαστικό μυστήριο.

Έτσι εξαφανίζεται η μοναδικότητα -οι διαφορές που όλοι μπορούμε να δούμε-, αφήνοντας πίσω μια συλλογική ομοιομορφία, όπου οτιδήποτε διαφορετικό αποτελεί απειλή που πρέπει να εξαλειφθεί. Αυτό που φαίνεται από έξω ως διαφορά, για παράδειγμα στη θρησκεία ή στην πολιτική ιδεολογία, γίνεται κάτι που πρέπει να κατατροπωθεί και να καταστραφεί.

Ο πόλεμος είναι η μάχη ενάντια σε αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα σε όλους μας: Το κάτι μοναδικό. Και είναι επίσης μια μάχη ενάντια στην τέχνη, ενάντια σε αυτό που βρίσκεται βαθιά μέσα σε κάθε τέχνη.

Μίλησα εδώ για την τέχνη γενικά, όχι για το θέατρο ή τη θεατρική γραφή ειδικότερα, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή, όπως είπα, όλη η καλή τέχνη, κατά βάθος, περιστρέφεται γύρω από το ίδιο πράγμα: Παίρνει το εντελώς μοναδικό, το εντελώς συγκεκριμένο, και το καθιστά καθολικό. Ενώνει το ιδιαίτερο με το καθολικό μέσω της καλλιτεχνικής του έκφρασης: Δεν εξαλείφει την ιδιαιτερότητά του, αλλά την τονίζει, αφήνοντας το ξένο και το άγνωστο να λάμψει ξεκάθαρα.

Ο πόλεμος και η τέχνη είναι αντίθετα, όπως ακριβώς ο πόλεμος και η ειρήνη είναι αντίθετα – είναι τόσο απλό. Η τέχνη είναι ειρήνη».

Ο Γρηγόρης είναι 72 χρονών, δικηγόρος στο επάγγελμα. Όχι από εκείνους τους δικηγόρους με τα ακριβά αυτοκίνητα και τις βίλες. Έχει ένα μικρό γραφείο στην επαρχιακή πόλη που μένει. Οι πελάτες του είναι ελάχιστοι. Ευτυχώς που η μάνα του έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα και συντηρούνταν και οι δύο από τη σύνταξή της. Αυτά μέχρι πέρσι, που η μάνα πέθανε. Ο Γρηγόρης δεν έχει λεφτά. Δείχνει να μην τον νοιάζει. Δείχνει μονίμως αφηρημένος. Προτιμάει να ζει με το μέρισμα του Συλλόγου και με μικροϋποθέσεις που του δίνουν φίλοι του δικηγόροι. Κάθε μεσημέρι, αφού κάνει το καθιερωμένο πέρασμα από το Πρωτοδικείο και τον τοπικό Δικηγορικό Σύλλογο, παίρνει τον καφέ του στην αγαπημένη του καφετέρια, στο ίδιο πάντα τραπεζάκι. Εσπρέσο αμερικάνο με ολίγη και συνοδεία των νέων της πρωινής εφημερίδας. Στο πλάι, πάντα ένα μικρό σημειωματάριο και ένα στυλό μπικ. Τα ρούχα του μοιάζουν κάθε μέρα τα ίδια. Η στολή του παλιού δικηγόρου. Γκρι κοστούμι, γαλάζιο πουκάμισο και γραβάτα. Εκτός μόδας όλα. Σχεδόν μόνος πάντα. Είναι άριστος γνώστης της νομολογίας, μέχρι και οι εκάστοτε δικαστικοί, του το αναγνωρίζουν. Σπούδασε νομική με υποτροφία ενός εκκλησιαστικού ιδρύματος. Άριστος στα νομικά, ατυχής με τη δικηγορία. Ευγενικός σε εκνευριστικό βαθμό, ίσως λόγω του παλιομοδίτικου ύφους. Φήμες λένε πως κάποτε υπήρξε και μία μνηστή η οποία δεν άντεξε τον αιθεροβάμονα χαρακτήρα του ή την αφηρημάδα του, είπαν κάποιοι.

Στο ορεινό χωριό της Ηπείρου που μεγάλωσε, ήταν το μόνο παιδί από τη γενιά του, που πήγε σχολείο. Οι συνομήλικοι στο χωριό του Γρηγόρη, είτε είχαν φύγει μετανάστες στην Αμερική, είτε ασχολούνταν με την κτηνοτροφία. Το χωριό είχε πολλούς ξενιτεμένους. Όταν ερχόταν ο ταχυδρόμος – μια φορά τον μήνα – μοίραζε στα σπίτια γράμματα και καρτ ποστάλ φορτωμένες σφραγίδες και γραμματόσημα. Τα περισσότερα γράμματα έρχονταν στο χωριό τα Χριστούγεννα. Εκείνες τις μέρες ο πατέρας του Γρηγόρη γυρνούσε από το καφενείο και του έδινε τις παραγγελίες: Να πάει στα σπίτια που είχαν πάρει τα γράμματα, να τους διαβάσει τα νέα των δικών τους. Τον περίμεναν. Αυτή τη δουλειά την έκανε χρόνια τώρα. Από εννιά χρονών, που κατάλαβαν στο χωριό ότι ήξερε να διαβάζει. Οι πόρτες των σπιτιών άνοιγαν πριν ο Γρηγόρης προλάβει να σταθεί μπροστά τους. Μετά κάθονταν όλοι στο τραπέζι της κουζίνας. Εκείνος και οι δύο γονείς. Ή εκείνος και μια μάνα. Ο Γρηγόρης διάβαζε δυνατά το ανοιγμένο γράμμα και οι άλλοι τον κοιτούσαν στο στόμα. Φεύγοντας, του έδιναν για τα καλά νέα μία δεκάρα, καμιά φορά και παραπάνω. Του έδιναν ακόμα και όταν τα νέα δεν ήταν καλά. Ήξερε να ξεχωρίζει πότε οι άνθρωποι κλαίνε από χαρά και πότε από στεναχώρια. Πολλές φορές έγραφε και τα γράμματα που του υπαγόρευαν για λογαριασμό τους. Αντέγραφε τη σύσταση από τον ανοιγμένο φάκελο και άφηνε το καινούριο γράμμα έτοιμο για τον ταχυδρόμο.

Στην αρχή ήταν σαν παιχνίδι. Ήταν ο σπουδαίος του χωριού και έβγαζε και χαρτζιλίκι. Μετά, όταν πήγε στο Γυμνάσιο, σταμάτησε να παίρνει λεφτά. Έφταιγε και εκείνο το γράμμα της κυρά Μόρφως. Τον περίμενε η γριά με το γράμμα απλωμένο επάνω στο τραπέζι. Ήταν από τον γιό της στο Σικάγο στην Αμερική. Τα νέα δεν ήταν πολύ καλά. Η μικρή αδερφή, που είχε πάει κοντά του για να δουλέψει, είχε πεθάνει ξαφνικά. Η κυρά Μόρφω, αυτό δεν το έμαθε ποτέ. Ήξερε ότι η μικρότερή θυγατέρα της είχε αρρωστήσει βαριά και ότι στην Αμερική οι γιατροί κάνουν θαύματα, αλλά θα πάρει πολύ καιρό να γίνει όπως πρώτα. Απάντησε στο γράμμα, πόσο τους σκέφτεται όλους και ότι προσεύχεται στην Παναγία να είναι καλά στην υγεία τους.

Τις επόμενες χρονιές, όταν ερχόταν τα γράμματα των Χριστουγέννων ο Γρηγόρης πήγαινε στα σπίτια κρατώντας ένα τετράδιο και ένα μολύβι. Όταν τον ρωτούσαν τι τα ήθελε, εκείνος απαντούσε για να γράφει καμιά καινούρια λέξη που δεν την έχουν μέσα τα βιβλία. Στην πραγματικότητα ήταν για να κρατάει λογαριασμό. Τα νέα ήταν συνήθως μόνο καλά και ο Γρηγόρης δεν δέχτηκε ποτέ ξανά λεφτά για τα γράμματα που διάβαζε ή για αυτά που έγραφε.

Όταν έφυγε από το χωριό για να σπουδάσει, κάποιοι είχαν πεθάνει και κάποιοι είπαν πως θα κρατούσαν τα γράμματα μέχρι το καλοκαίρι να τους τα διαβάσει όταν εκείνος θα γύριζε, επειδή ήταν τυχερός και καλορίζικος και τους έφερνε πάντα καλά νέα.

Οι περισσότεροι παρομοιάζουν τον έρωτα με λεωφορεία και στάσεις αστικών.Με τρένα, που άλλοτε έρχονται κι άλλοτε φεύγουν.

Για εμένα, το καλοκαίρι, ο έρωτας ήταν ένας στίβος γηπέδου και άπειρα χιλιόμετρα, που έκανα καθημερινά για την αγάπη της Όρο.

Πάντα πίστευα, ότι αν αγαπάς πρέπει να τρέχεις, σαν το άλογο της όμορφης κοπέλας των παραμυθιών, νωρίς το πρωί, για να καταφέρεις να είσαι το δυνατότερο και γρηγορότερο άλογο απ’ τα συνομήλικα σου, ώστε στο τέλος της ιστορίας να κερδίσεις την αγάπη της κοπέλας. Να βγεις νικητής! Τώρα αν χάσεις κάθε ίχνος της υπόστασης σου, αυτό είναι μία άλλη ιστορία.

“Θέλω να τρέξω”, μου έλεγε και “θέλω να τρέξεις και εσύ μαζί μου, εντάξει;”. 

“Να τρέξω! Ας τρέξω”, απαντούσα κι έτρεχα.

Με έσερνε για τρέξιμο με την δικαιολογία ότι στο σχολείο της τους έβαζαν να τρέχουνε ένα μίλι το μήνα, για να μη γίνουν, λέει, μαμμόθρεφτα. Υποτίθεται, πως όσο μεγαλύτερα πνευμόνια αποκτάς, τόσο περισσότερο ευκολότερα, με περίσσια αντοχή, τρέχεις στα δύσκολα, που μισείς.

Θεωρούσα ότι το να τρέχεις θα ήταν ένα ευχάριστο, συγκινητικό και γεμάτο αγνότητα σκηνικό,όπου ενώ εγώ θα έτρεχα, αυτή θα με παρακολουθούσε και θα με χρονομετρούσε και θα μου φώναζε: “ένα λεπτό και εικοσιπέντε δευτερόλεπτα“, περιμένοντας με στο τέρμα. Εκεί, αντί να κόψω την κορδέλα, θα έπεφτα φυσικά επάνω στην γλυκιά σάρκα της και τότε θα μου έλεγε κάθε φόρα, ότι μ’ αγαπάει.

“Κάνε μερικές ασκήσεις. Άντε τεμπελάκο!”.

Κάπως έτσι, καθημερινά ξεκινούσαμε με ασκήσεις. Απλώναμε τις πετσέτες μας στο γρασίδι και κάναμε βαθιές επικύψεις, έλξεις,  κάμψεις και μερικά ψαλίδια. Ένιωθα την ευτυχία να με κατακλύζει, κοιτάζοντας την απέναντι μου να γελάει με τις αδέξιες κινήσεις μου.

Έτρεχα, έτρεχα, κάθε ημέρα, και κατάφερα να κάνω σε μια εβδομάδα 35 χιλιόμετρα, μα στο τέλος υπήρχε πάντα το κλικ του χρονομέτρου και όχι η αγκαλιά της Όρο και η αγάπη της.

Δεν τα παράτησα. Ήμουν αποφασισμένος να την πείσω ότι μπορώ να τρέξω για αυτήν χιλιόμετρα και να καταφέρω να την κάνω να μου πει αυτό το σ’ αγαπώ.

Κάθε φορά που έφτανα στο τέρμα, όμως, σταματούσα και έπεφτα στο πλάι της, με τα χέρια μου να βρίσκονται στους γοφούς μου και να κοιτάω το χώμα και να ρουφάω αέρα ή μάλλον ο αέρας να είναι αυτός που με ρουφάει. “Χου, ου…”, ανέπνεα βαθιά.

Ημέρα, με την ημέρα, η Όρο γελούσε σε κάθε αναπνοή που ξεψυχούσα και σε κάθε ατάκα που τολμούσα να ξεστομίσω του στυλ “με πονάνε τα πόδια μου”. Μα ήταν πλέον τόσο συνεπαρμένη και συγκινημένη, που άρχισε να γλιστράει στο γρασίδι και να μου ανεβάζει τις κάλτσες στον αστράγαλο και πιο πάνω στην γάμπα. Στο τέλος μου δάγκωνε τρυφερά την επιγονατίδα.

Σε έναν μήνα κατάφερα να την βλέπω κάθε φορά που τερμάτιζα, να χορεύει κάτι σαν κλακέτες, να σχηματίζει μια μεγάλη καμπύλη και να πέφτει στο έδαφος, έτοιμη να μου δαγκώσει την επιγονατίδα. Σε κάθε πέσιμο της μου φώναζε “ας ξαπλώσουμε λίγο στον ήλιο”. Πλέον με περίμενε καθισμένη στο χώμα, αγκαλιάζοντας τα γόνατα της, με ένα πλατύ χαμόγελο και με ένα φιλί στο στόμα, επιβραβεύοντας με για την κούρσα.

“Είσαι καλός, εσύ! Τελικά είσαι καλός και δεν σου το είχα”.

Αυτό, που μου έμεινε από κάθε φορά που πηγαίναμε για τρέξιμο, ήταν όταν στο τέλος πάντα καθόμασταν στο γρασίδι, ώστε να είμαστε ξαπλωμένοι ακουμπώντας τους αγκώνες μας, έτοιμοι να παρακολουθήσουμε κάποιο ουράνιο φαινόμενο, τη βάφτιση ενός καινούργιου αστεριού, τη διαστολή του φεγγαριού στο μεγαλύτερο δυνατό μέγεθος. Τα σύννεφα που πάνω μας κινούνταν σχηματίζοντας διάφορες μορφές και την Όρο να ξαπλώνει επάνω στο στήθος μου.

Το καλοκαίρι πέρασε γρηγορότερα, απ’ ότι περίμενα. Τα χιλιόμετρα άπειρα! Εγώ έμεινα πίσω, σχεδόν υπνωτισμένος απ’ την κούρσα, την ανάλυση, την αναθεώρηση και την ανασύνδεση του τετριμμένου. Η Όρο, έφυγε για να σπουδάσει. Το σ’ αγαπώ δεν το άκουσα ποτέ από τα χείλη της. Φεύγοντας, μου είπε: “Αν μ’ αγαπάς, δεν πρέπει να ανησυχείς για τίποτα”. Μα δεν την ξαναείδα ποτές μου.

Τουλάχιστον, πλέον, δεν ήμουν μαμμόθρεφτο για την Όρο και είχα γερά και δυνατά πνευμόνια, για να τρέξω σε κάθε δυσκολία που θα μου χτυπούσε την πόρτα.

Και η πόρτα χτύπησε από την Λαύρα του Καλοκαιριού.

Άγιο καλοκαίρι/Ζάκυνθος 2021

Κεντρική φωτογραφία  Joe Webb

Δύο λόγια για το εξώφυλλο του 65ου τεύχους μας

Στο συγκεκριμένο έργο διακρίνουμε ένα ζευγάρι, μία γυναικεία και μία αντρική μορφή.
Οι φιγούρες αποδίδονται αφαιρετικά και με εξπρεσιονιστική διάθεση, μέσα από χειρονομιακές γραφές, ενώ τοποθετούνται σε ένα μη ρεαλιστικό τοπίο. Στο έργο αυτό ενσωματώνονται οι έντονοι χρωματισμοί, τόσο των δύο πρωταγωνιστικών μορφών όσο και του χώρου που τους περιβάλλει, αιχμαλωτίζοντας την τρυφερότητα, την αγάπη και την ευθραυστότητα των ανθρώπινων σχέσεων. “Κατά βάθος ο ποιητής έχει ένα θέμα: το ζωντανό του σώμα.” Γιώργος Σεφέρης

Οι ζωγραφικές σου αφηγήσεις εμπλέκουν και αναμειγνύουν. Θα έλεγες πως η εικαστική σου ταυτότητα και προσέγγιση έχει κάποιο κεντρικό ζήτημα; Υπάρχουν συνειρμοί και αλληγορίες στα έργα σου; Τι είναι αυτό που θέλεις να απεικονίσεις και να εκφράσεις;

Η ζωγραφική μου, χειρονομιακή και ενστικτώδης, καταγράφεται με άμεσο τρόπο και κινείται σε έναν άξονα καθαρά προσωπικό και βιωματικό. Η ανθρώπινη φιγούρα αποδοσμένη αφαιρετικά έχει κυρίαρχο ρόλο και εκφράζει ουσιαστικά ένα υπαρξιακό τοπίο όπου συγκλίνουν και αντιμάχονται παράλληλα το σώμα και το πνεύμα, ο έρωτας και η μοναξιά, προτάσσοντας εμφατικά τη δίψα για ζωή και την ανάγκη για τον ποιητικό ρόλο της ζωγραφικής ως καθαρτική αξία. Στην ζωγραφική μου εξυμνείται ο ερωτισμός, η εσωτερικότητα και η έκσταση της ύπαρξης.

Είναι σημαντικό στοιχείο για σένα η ερμηνεία; Δίνεις ερμηνεία στα έργα σου ή αφήνεις το θεατή να δώσει την δική του;

Αφετηρία των εικόνων που δημιουργώ είναι σίγουρα οι προσωπικές μου εμπειρίες. Είναι το ανάπτυγμα της μνήμης και των καθημερινών συμβάντων από την αλληλεπίδρασή μου με τον κόσμο.
Η ερμηνεία όμως των έργων μου παραμένει ένα ανοιχτό κάλεσμα προς τον θεατή. Το έργο τέχνης περιέχει σκέψεις και ιδέες που εμπλουτίζουν τις εμπειρίες μας, προτείνοντάς μας νέους τρόπους αντίληψης όσων μας περιβάλλουν. Δεν υπάρχει “σωστή ερμηνεία”. Όλοι οι τρόποι προσέγγισης είναι διαφορετικοί και εξίσου έγκυροι καθώς η συναισθηματική και βιωματική κατανόηση της τέχνης από τον καθένα μας δεν πρέπει να καθοδηγείται.

Οι καλλιτέχνες δουλεύουν για να εκφράσουν αυτά που ήδη γνωρίζουν για τον εαυτό τους και τον κόσμο ή δουλεύουν για να εξερευνήσουν αυτά που δεν ξέρουν; Εσύ που στέκεσαι; Κινείσαι ελεύθερα;

Η καλλιτεχνική έκφραση είναι η ανακάλυψη μιας καινούριας όψης του κόσμου, μία διαφορετική θέαση, αντίληψη και ερμηνεία της πραγματικότητας. Ανακαλύπτω συνεχώς νέες εκδοχές του εαυτού μου και των αντιληπτικών δυνατοτήτων μου. Κάθε φορά μία νέα ιδέα έρχεται να προστεθεί ή να ανατρέψει την προηγούμενη, σε έναν ατέρμονο δρόμο προς την αυτογνωσία και την αυτοέκφραση.
Δουλεύω με τα εργαλεία και τα εφόδια που έχω στο παρόν, σε μια προσπάθεια να ανακαλύψω το μέλλον.

Ζούμε στην εποχή της άυλης εικόνας, της εικόνας του υπολογιστή, του κινητού, της τηλεόρασης.
Τι μπορεί να προσφέρει αυτή η εποχή σε έναν ανήσυχο καλλιτέχνη;

Μπορεί να προσφέρει πολλή πληροφόρηση, γνώση και επικοινωνία με ένα πολύ ευρύτερο κοινό, πέρα από τα πεπερασμένα γεωγραφικά και πολιτισμικά όρια. Τα νέα μέσα προσφέρουν επίσης αμέτρητες δυνατότητες δημιουργίας (ΑΙ, VR, AR, NFT κ.α.), με κύριο χαρακτηριστικό την διαδραστικότητα, η οποία είναι υψηλότερη από κάθε άλλη στιγμή στην Ιστορία της Τέχνης. Επιπλέον, η αλλαγή στον τρόπο επικοινωνίας που ήρθε με τα χρόνια της πανδημίας, επιτάχυνε τους νέους τρόπους προβολής της σύγχρονης τέχνης, με γκαλερί και επιμελητές να αναπτύσσουν προγράμματα πρόσβασης χωρίς περιορισμούς στον χώρο και στην φυσική παρουσία. Βρισκόμαστε στην εποχή της κυριαρχίας της τεχνολογίας, σε όλους τους τομείς, και σε αυτόν της τέχνης.

Τι σε εξελίσσει και τι θα έλεγες πως εναποθέτεις στην τέχνη;

Με εξελίσσει η δουλειά και η έρευνα. Ο καλλιτέχνης και το έργο είναι δύο αλληλένδετες οντότητες που εξελίσσονται διαρκώς παράλληλα. Όλη η μου δουλειά στην ουσία είναι το εσωτερικό μου πορτρέτο και με αυτήν την έννοια, εναποθέτω κομμάτι του εαυτού μου, εκφράζω τα όνειρα, τους φόβους και τα προσωπικά που βιώματα.

Τι ετοιμάζεις στο άμεσο μέλλον;

Στο άμεσο μέλλον,έχω την πρώτη μου ατομική έκθεση στο Λονδίνο, στην Eight Gallery London, στο Mayfair. Τον Οκτώβριο πραγματοποιώ την πρώτη μου ατομική έκθεση στην Marbella της Ισπανίας, στην Sholeh Abghari Gallery. Τέλος, τον Δεκέμβριο έχω επίσης την πρώτη μου ατομική έκθεση στην Blender Gallery, Αθήνα.

Περισσότερα:

www.instagram.com/charoula_nikolaidou_artwork

www.artsy.net/artist/charoula-nikolaidou-1

«Διάλογος για την τέχνη και την πολιτική»

ΔΟΚΊΜΙΟ, μετάφραση: Στέλα Ζουμπουλάκη, εκδόσεις Αντίποδες, 2021

Τον Δεκέμβριο του 2019, σε μια τηλεοπτική εκπομπή, ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς και ο συγγραφέας Εντουάρ Λουί, δύο καλλιτέχνες από διαφορετικές χώρες και διαφορετικές γενιές,  συναντήθηκαν και συνομίλησαν εφ’ όλης της ύλης μεταξύ τους και με το κοινό, αγγίζοντας σε μικρό ή σε μεγάλο βαθμό πολλά θέματα, σε μια συζήτηση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα που αποτυπώνεται στο ολιγοσέλιδο αυτό βιβλίο.

Ο Διάλογος για την Τέχνη και την Πολιτική, ένας διάλογος με συγκροτημένη επιχειρηματολογία, σεβασμό στην άποψη του συνομιλητή, αλλά και με αιτιολογημένες διαφωνίες, δείχνει στην πράξη ότι «θα πρέπει κι εμείς να μάθουμε να κουβεντιάζουμε», όπως επισημαίνει στο περιεκτικό επίμετρο του βιβλίου ο Θανάσης Καμπαγιάννης.

Δύο είναι οι βασικοί άξονες της συζήτησης, ευδιάκριτοι στους δύο επιμέρους διαλόγους («Εργασία και βία» και «Πολιτική και μεταμόρφωση»): η κυριαρχία της βίας και η πολιτική, από τις πρακτικές του καπιταλισμού, την ανάδυση της ακροδεξιάς, τη στάση και τον λόγο της Αριστεράς απέναντι στα κοινωνικά ζητήματα, μέχρι τους τρόπους καταπολέμησης των κοινωνικών ανισοτήτων και τη θέση του ατόμου, ως φύσει πολιτικού ζώου, εντός του συνόλου.

Οι δύο συνομιλητές, παρά τη διαφορά γενιάς και εμπειρίας, με αφετηρία το κοινό ταξικό βίωμα, εκφέρουν εναργή πολιτικό λόγο, χωρίς να θεωρητικολογούν. Παρότι στο επίκεντρο βρίσκεται η πολιτική, ή ακριβώς γι’ αυτό, επανέρχεται διαρκώς στη συζήτηση η έννοια της βίας ως δράσης και, κυρίως, ως λόγου. Η βία ασκείται από το ίδιο το πολιτικό κατεστημένο, από το πολιτισμικό κεφάλαιο που αξιώνει την αποκλειστική πρόσβαση στην τέχνη, ακόμη και από το άτομο, αφού η διαβρωτική ροή της το καθιστά σταδιακά αγωγό της. Η βία, όμως, είναι πρωτίστως λόγος. Η παρακολούθηση του σύγχρονου δημόσιου λόγου αποκαλύπτει ότι η προερχόμενη από την κυρίαρχη ιδεολογία ρητορική είναι στρατηγική (το πρόσχημα λ.χ. της ατομικής ευθύνης, το οποίο και στον ελληνικό δημόσιο λόγο κυριαρχεί τελευταία, δεν είναι παρά μια βίαιη ρητορική για τη δημιουργία ενοχών στον αποδέκτη και την αποποίηση των κρατικών ευθυνών). Ακόμη και η άνοδος της ακροδεξιάς συνδέεται, από τους συνομιλητές, με τη ρητορική: ο λόγος της ακροδεξιάς φαίνεται ελκυστικός, επειδή ενσωματώνει τα αιτήματα των λαϊκών τάξεων, ενώ η ρητορική του ψεύδους και η συκοφάντηση κάθε αριστερής πρωτοβουλίας τον ισχυροποιεί.

Γενικότερα, στη δημόσια σφαίρα δεσπόζει ο λόγος της Δεξιάς. Αντίθετα, ο λόγος της Αριστεράς μοιάζει πια αμήχανος, αφενός, επιδιώκοντας να αντιπροσωπεύσει καθολικά αιτήματα, ομογενοποιεί, όπως επισημαίνει ο Λουί, τις επιμέρους διακρίσεις και στην ουσία τις αγνοεί,  αφετέρου, δεν θέτει ερωτήματα, αλλά αναγκάζεται να απαντά στις (ακρο)δεξιές προκλήσεις. Σε μια εποχή, όμως, κατά την οποία οι προσδοκίες έχουν μεταβληθεί, κρίνεται επιτακτική η ανάγκη μιας νέας γλώσσας που θα επανανοηματοδοτεί τις διεκδικήσεις των ανθρώπων.

Βασικό χαρακτηριστικό της νέας γλώσσας οφείλει να είναι η αναφορά στην πραγματικότητα στο κοινωνικό-πολιτικό πεδίο, αλλά και στο πολιτιστικό. Έχοντας κοινό κώδικα επικοινωνίας και κοινή καλλιτεχνική ευαισθησία, ο σκηνοθέτης και ο συγγραφέας συγκλίνουν στην άποψη ότι η τέχνη είναι και πρέπει να συνεχίσει να είναι πολιτική, δηλαδή επί της ουσίας ανθρωποκεντρική. Το αισθητικό προϊόν οφείλει να αναφέρεται στην πραγματικότητα, όχι ως καθρέφτης της, αλλά ως φως που θα αποκαλύπτει τις άγριες πτυχές της. Αν η τέχνη έχει χρέος «να καθιστά τον κόσμο αφόρητο» (σ. 60), οι προτεινόμενες λύσεις είναι απτές και αυτονόητα πολιτικές: κοινωνική πρόνοια, δομές, δίκαιη κατανομή του πλούτου, 137 αξιοποίηση της τεχνολογίας προς όφελος του ανθρώπινου χρόνου, συνεργατικές επιχειρήσεις ―μια κοινωνία ισότητας και αλληλεγγύης, στην οποία επιμένει ιδιαίτερα ο Λόουτς, όχι νοσταλγικά αλλά με ρεαλισμό και όραμα.

Στη σαφή διατύπωση προτάσεων και λύσεων σημαντική είναι η συμβολή των ερωτήσεων του κοινού, οι οποίες συνδέουν τους δύο διαλόγους. Ολόκληρη η συζήτηση είχε προβληθεί στον τηλεοπτικό σταθμό Αλ Τζαζίρα. Η έντυπη έκδοσή της, μαζί με τις ερωτήσεις του κοινού, δεν στερεί τη ζωντάνια, η οποία αποδίδεται έξοχα και στη μετάφραση της Στέλας Ζουμπουλάκη∙ αντίθετα, υπενθυμίζει τον επικοινωνιακό χαρακτήρα του διαλόγου ως είδους. Οι εύλογες διαφωνίες των συνομιλητών (ρόλος της τεχνολογίας, θέση του ατόμου στις συλλογικότητες, ταξική συνείδηση και οργάνωση) δεν είναι αιτία σύγκρουσης και μονολογικής οχύρωσης, δεν είναι πρόταξη βεβαιοτήτων εκπεφρασμένη με άτμητους μονολόγους, αλλά ευκαιρία διαλεκτικής, εμπλουτισμού της επιχειρηματολογίας, προώθησης της συζήτησης.

Τελικά, ο Διάλογος για την Τέχνη και την Πολιτική φανερώνει πως κάθε διάλογος είναι ουσιαστικά πολιτική πράξη και πως η σύγχρονη εξαθλίωση των ασθενέστερων συνδέεται άμεσα με τον αυταρχικό και βίαιο μονόλογο της εξουσίας

• 2 ΑΝΤΙΤΥΠΑ ΘΑ ΔΙΑΤΕΘΟΥΝ(ΔΩΡΕΑΝ) ΜΕ ΚΛΗΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ TOGETHER

Ακολουθεί το βίντεο της συζήτησης (υπότιτλοι δυστυχώς μόνο στα Αγγλικά):

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ-ΠΗΓΕΣ:

ΘΑΛΕΙΑ ΙΕΡΩΝΥΜΑΚΗ: ΕΔΙΠ Νεοελληνικης Φιλολογίας, Τμήμα Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Πατρών

https://antipodes.gr,

Al Jazeera 

Ο Νικόλας ξεκίνησε τις ορεινές πεζοπορίες πριν από περίπου 7 χρόνια. Από τότε προσπαθεί να βρίσκεται όσο πιο συχνά γίνεται στα βουνά είτε για απλή εκδρομή είτε για πεζοπορία καθώς είναι ο αγαπημένος του τρόπος χαλάρωσης και αποσυμφόρησης από την καθημερινή ρουτίνα. Την ίδια περίοδο άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία τοπίου. Ένας από τους βασικούς λόγους που ξεκίνησε την ενασχόληση αυτή είναι για να δείξει την ομορφιά των βουνών και των ορεινών τοπίων που διαθέτουμε στη χώρα μας, ελπίζοντας να παροτρύνει όσο περισσότερο κόσμο γίνεται να ανακαλύψει τις ομορφιές αυτές από κοντά καθώς και τα συναισθήματα που δημιουργούνται όσο βρίσκεται κανείς εκεί!

Δείτε περισσότερα για τον Νικόλα Βούτση:

Instagram: https://www.instagram.com/nikolas_voutsis/

Youtube: https://www.youtube.com/@NikolasVoutsis

Η ΄΄Κυκλική Σταθερότητα΄΄ βασίζεται στην θεωρία που λέει ότι επαναλαμβανόμενες μεταβαλλόμενες συνθήκες που συμβαίνουν στην ζωή μας δημιουργούν μια σταθερότητα και είναι ένας ωραίος τρόπος να τις αντιμετωπίζουμε και να τις αποδεχόμαστε. Η θεωρία αυτή συνδέεται άμεσα με την προσωπική μου ζωή μιας και κυρίως λόγω επαγγελματικών και καλλιτεχνικών μου υποχρεώσεων οι μεταβολές και οι μετακινήσεις ήταν αναπόφευκτες και συχνές.

Όλη αυτή η οπτική αντικατοπτρίζεται σε αρκετά από τα έργα μου κυρίως τα νεότερα μέσα από έγχρωμες σφαίρες πλαισιώνοντας τα ασπρόμαυρα πορτρέτα μου. Σχεδόν σε όλα τα έργα μου επικρατούν γυναικείες μορφές σε ασπρόμαυρους τόνους με κύριο χαρακτηριστικό την αφαιρετική τους διάσταση, την έντονη καθετότητα και παραλληλότητα και υλοποιημένα ως προς το ήμισυ, κάνοντας ξεκάθαρη μια σταθερή τάση των περισσοτέρων ανθρώπων να κυριεύονται από την αίσθηση του ανικανοποίητου και μιας μόνιμης αναζήτησης για κάτι που μας λείπει.

Ένας συνδυασμός λοιπόν  μιας εσωτερικής ανάγκης για σταθερότητααλλά και ικανοποίησης του ανικανοποίητουεξωτερικεύονταιμέσα από τα έργα μου και ανοίγουνδρόμους για νέεςεσωτερικέςαναζητήσεις ή δημιουργίανέωνανικανοποίητων προσδοκιών.

Ο Πάνος Ζήζος γεννήθηκε και  μεγάλωσε στην πόλη της Καστοριάς όπου πριν ακόμη από το 2000 άρχισε την ενασχόληση του με την τέχνη του graffiti. Οι σπουδές του ξεκινήσαν στο ΤΕΙ Ιωάννινων όπου και αποφοίτησε το 2009. Το 2021 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην ¨ΑrtTherapy¨ του Πανεπιστήμιο Αιγαίου, ενώ παράλληλα  ολοκλήρωσε και το μεταπτυχιακό του στην Ειδική Αγωγή του Πανεπιστήμιου Λευκωσίας. Η ενασχόληση του με το graffitiξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και με διαλλείματα κάποιων ετών συνεχίζει και υπάρχει στην ζωή του. Τα τελευταία χρόνια στα έργα του υπερισχύουν ρεαλιστικά πορτρέτα σε ασπρόμαυρες αποχρώσεις, συνήθως γυναίκειου φύλλου. Δραστηριοποιείται κυρίως σε πόλεις της βορείου Ελλάδος ενώ έργα του μπορούμε να βρούμε στην Καστοριά, στην Θεσσαλονίκη, στην Κοζάνη, στα Γιάννενα και στην Κομοτηνή. Τα τελευταία χρόνια η παρουσία του είναι σταθερή σε γνωστά φεστιβάλ graffitiόπως το Outtacityfestστα Μουδανιά Χαλκιδικής, το Vyronasstreetartfestivalστην Αθήνα και άλλα.

Από το 2017 που εργάζεται στον τομέα της εκπαίδευσης έχει προσπαθήσει να συνδυάσει την εργασιακή του ιδιότητα με το χόμπι του έχοντας δημιουργήσει μια σειρά από δράσεις με τίτλο ¨graffitiinclusion¨. Πρόκειται για έργα που δημιουργεί στα περισσότερα από τα σχολεία που έχει εργαστεί και αφορούν τοιχογραφίεςπου προάγουν την συμπερίληψη, την διαπολιτισμικότητα και την ισότητα στην εκπαίδευση. Ξεκινώντας από παραδοσιακές μορφές του graffitiκαι μέσα από έντονη και συνεχή δράση πλέον δημιουργεί καμβάδες βασισμένους σε ρεαλιστικά πορτρέτα με μια πιο αφαιρετική διάσταση μέσα από την ιδιαίτερη προσέγγιση και οπτική του.  Τα έργα του έχουν ήδη φιλοξενηθεί σε γνωστές γκαλερί της Θεσσαλονίκης ενώ αυτό το διάστημα πραγματοποιεί την πρώτη του ατομική εικαστική έκθεση με τίτλο ΄΄Κυκλική Σταθερότητα΄΄ που φιλοξενείται στο αρχοντικό Μπασάρα στην Καστοριά.