Όταν έγινε το τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήμουν στον Βόλο. Είχα ανοιχτή τηλεόραση και από την κουζίνα που βρισκόμουν έπιασα σκόρπιες λέξεις. Πήγα να δω τι γίνεται και μέχρι να συνειδητοποιήσω τι έβλεπα ήρθε και το δεύτερο αεροπλάνο. Μου κόπηκε η ανάσα. Την επόμενη μέρα περπατούσα στον δρόμο και με σταμάτησε μια δημοσιογράφος να με ρωτήσει τι νιώθω.

«Νιώθω πως η ζωή από σήμερα θα είναι διαφορετική»

Και κάπως έτσι ξημέρωσε και για την Ελλάδα αυτή η μέρα. Που όλοι πιστεύουμε πως τίποτε δεν θα είναι πια το ίδιο. Γιατί κάθε φορά που υπάρχει μια μεγάλη τραγωδία, ταυτόχρονα μια συλλογική μεταστροφή συμβαίνει. Όχι σε όλους. Αλλά σε πολλούς. Περπατούσα την πρώτη μέρα της φετινής άνοιξης στον δρόμο κι έβλεπα γύρω μου μάτια σκοτεινά. Φοβόμουν να πάω στο σχολείο. Δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα. Δεν ήξερα τι να πω. Στο σχολείο τα παιδιά -δεν ξέρω αν το απέφευγαν ή αν ήταν τόσο καλά προστατευμένα- δεν έφεραν τίποτα. Πέρασε πολύς καιρός να πούνε για «το τρένο που τράκαρε και πήρε φωτιά». Η παρακάτω ΑΒ είναι το πιο προσωπικό κείμενό μου.

Αν. Αν ήμουν στο τρένο. Αν είχε πάρει το αυτοκίνητο. Αν καθόταν λίγο πιο πίσω. Αν έπαιρνα το επόμενο δρομολόγιο. Αν το τρένο ξεκινούσε στην ώρα του. Αν.. αν… αν… Αυτό το αν πάντα είναι βάσανο. Για όσους μπήκαν, για όσους σώθηκαν, για όσους έμειναν πίσω και για εμάς που παρακολουθούμε παγωμένοι -ακόμα- τις εξελίξεις. Για 57 τουλάχιστον ΑΝ οι απαντήσεις τελείωσαν μαζί με τον χειμώνα του 2023.

Βαγόνι. Πριν μερικά χρόνια ταξίδεψα από το Λονδίνο στο Εδιμβούργο. Υπήρχε μια επιλογή στις κρατήσεις, που μου έκανε εντύπωση: quite coach. Τι είναι αυτό; Μεταφράζω από την επίσημη σελίδα της εταιρίας:

Ανά τέσσερα βαγόνια υπάρχει ένα που είναι διαμορφωμένο σε «Σιωπηλή περιοχή»

Όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές πρέπει να χρησιμοποιούνται στο αθόρυβο και οι τηλεφωνικές συνομιλίες θα πρέπει να γίνονται στους ενδιάμεσους χώρους στις άκρες των βαγονιών ώστε όσοι επιβάτες επιθυμούν να ξεκουραστούν να έχουν όσο το δυνατόν μικρότερη ενόχληση.Βαγόνια σιωπής εκεί και εδώ. Για άλλους λόγους.

Γυρισμός. Αναζητούσα να θυμηθώ το ποίημα του Καρυωτάκη και έπεσα πάνω σε αυτό το υπέροχο ποίημα της Σταυρούλας Γιώτη. Το διάβασα ξανά και ξανά. Πρόσεξα την ημερομηνία για να σιγουρευτώ πως δεν γράφτηκε για «αυτόν» τον γυρισμό. Συνάντησα την κυρία Γιώτη στα κοινωνικά δίκτυα και μου έδωσε την άδεια να το μοιραστώ.

Ο δρόμος του γυρισμού βραχύς.

Δεν αργεί να φανεί η στροφή

Όλα τα ‘χεις ξαναδεί

Μόνο τα μικρά μωβ αγριολούλουδα

Πλάι στις γραμμές του τρένου

Δεν είχες προσέξει

Δεν είχες τότε ώρα για τα ταπεινά.

Kοίταζες τις κορυφογραμμές

Που σαν ξυράφια απειλούσαν τον ουρανό

Τώρα στη επιστροφή

Το βλέμμα χαμηλά

Στα μωβ χαμολούλουδα

Πλάι στις γραμμές

Σαν να επιστρέφουν κι αυτές

Δίπλα τους ζητάς να αποσπερίσεις

Στο βλέμμα σου σκουριά κι ανθός.

Στον ίσκιο σου ένα άχτι.

Δάκρυα. Η Ελλάδα όλη μια θάλασσα από δάκρυα. Καυτά, θυμωμένα, απογοητευμένα, με πολλά γιατί. Δάκρυα ουρλιαχτά μου έμοιαζαν κάθε φορά που τρέχανε από τα μάτια μου και τα ίδια έβλεπα σε όλα τα μάτια που συναντούσα. Κι ας μην έτρεχαν. Κι ας ακουγότανε μόνο σιωπές.

Εριέττα. Η Εριέττα ήταν 23 χρονών. Κι έγινε αστερόσκονη. Πως να θρηνήσεις ένα αστέρι; Και πάλι… πως να παρηγορήσεις τους γονείς, τους συγγενείς, τους φίλους. Η Εριέττα… την σκέφτομαι κι ας μην θέλησα ούτε το πρόσωπό της να δω. Δεν έχει πρόσωπο…μόνο μακριά μαλλιά. Λαμπερά. Για να μπορούν οι γονείς της να την δουν και να μην ανησυχούν πια.

Ζωή. Η πολύτιμη. Η μοναδική. Μας ανήκει, την διεκδικούμε και αγωνιζόμαστε γι’ αυτήν. Ποιος τολμάει; Ποιος τολμάει να μην την υπολογίζει; Να μην μετράει όλα όσα υπάρχουν γύρω από κάθε ζωή. Τους ανθρώπους, τις συνήθειες, τις επιθυμίες, τα όνειρα!!!

Ηλίθια. Σύμφωνα με μία από τις ερμηνείες της λέξης, ηλίθιος είναι ο εύπιστος, ο αφελής. Θα πρέπει να ήμουνα ~ για να μην το καταλάβω. Είναι ένα από τα παραδείγματα που χρησιμοποιείται στο ηλεκτρονικό λεξικό που συμβουλεύτηκα. Πόσο ηλίθια! Που νόμιζα πως όλοι κάνουν την δουλειά τους όπως την κάνω εγώ. Που θεωρούσα πως οι υπουργοί, οι σταθμάρχες, οι διευθυντές και δεν ξέρω κι εγώ ποιοι άλλοι θα ρωτούσαν, θα μάθαιναν, θα ασχολούνταν … μ’ εμένα και με όλους μας και όχι με τον εαυτό και το υπέρμετρο εγώ τους. ~ είσαι; δεν κατάλαβες ότι σε κορόιδεψε; Είναι το άλλο παράδειγμα για την ερμηνεία της λέξης.

Θεσσαλονίκη. Αχ αυτή η πόλη. Αυτός ο προορισμός. Η πόλη η ερωτική που σε μαγεύει. Πόσο ίδιο θα είναι το ταξίδι για την Θεσσαλονίκη; Και πόσο διαφορετικό;

Τούτη η πόλη, μοιάζει να με στοιχειώνει κάθε που σκέφτομαι να την επισκεφτώ.

Θαρρείς και για την ομορφιά της μέρας και της νύχτας της,

των γεύσεων και των αρωμάτων της,

πρέπει νέες ζωές να θυσιαστούν.

Μέσα στην κοιλάδα να χτιστούν.

Για να φτάσεις στην Θεσσαλονίκη μέσα από το κόκκινο μονοπάτι

σφίξε τα δόντια και φώναξε: ΜΠΟΡΩ.

Κι αν καμένη σάρκα σου μυρίζει. Κι αν οι ανάσες σου γίνονται κοφτές

Θα έρθει η γαλήνη, σαν αντικρύσεις την θάλασσα και τον πύργο τον λευκό

που χρόνο με τον χρόνο το άσπρο του σκοτεινιάζει.

Ιστορία. Κάθε ένας από τους 350 ανθρώπους που επέλεξαν εκείνη την συγκεκριμένη ώρα και μέρα να πάρουνε το τρένο είχε την δική του ιστορία. Για κάποιον λόγο πήρε αυτή την απόφαση και σίγουρα κάτι τον περίμενε για να συνεχιστεί η ιστορία του. Και μετά… με το φευγιό, γεννήθηκαν άλλες ιστορίες, που μέσα τους κρύβουν τα «αν» τα «γιατί» και τα «πως» όλου του κόσμου. Και άλλες ιστορίες, για ανθρώπους που ακόμα ξενυχτάνε στα νοσοκομεία περιμένοντας ένα καλό νέο για τους ανθρώπους τους. Και άλλες για αυτούς που δεν μπορούν να κοιμηθούν κι ίσως να μην μπορέσουν ποτέ. Γιατί κάθε που κλείνουν τα μάτια τους, ακούνε τον θόρυβο, βλέπουνε την λάμψη και το ζούνε από την αρχή.

Κλήσεις. Έχετε σκεφτεί ποτέ πως θα ήταν η ατμόσφαιρα αν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που εκπέμπονται για να συνδέουν κινητά, wifi κλπ., είχαν χρώματα; Θα βρισκόμασταν στην δίνη ενός χρωματιστού ιστού προσπαθώντας να βρούμε την άκρη του. Αν αυτά τα χρώματα υπήρχαν εκείνο το βράδυ, η λάμψη της έκρηξης, θα είχε εξαφανιστεί.

Λάμψη. Είδα ένα βίντεο που κυκλοφόρησε που έδειχνε την στιγμή της έκρηξης. Μια λάμψη που έκανε την νύχτα μέρα και μαζί της εξαφάνισε και διέλυσε στιγμές, ζωές, μια ολόκληρη χώρα. Σκέφτομαι πυροτεχνήματα, σε γάμους, γιορτές, το Πάσχα που κοντεύει. Και μετά σκοτάδι. Όπως είναι και η ζωή! Μια λάμψη. Κι ύστερα σκοτάδι.

Μπλούζα. Εκείνη την στιγμή που το σώμα αιωρείται και με δύναμη συγκρούεται με καθίσματα και παράθυρα. Σκέφτομαι να προσπαθώ να κρατήσω πάνω μου την μπλούζα μου. Την μπλούζα που μυρίζει μαμά, σπίτι. Που με συνδέει εκείνη την στιγμή με την ασφάλεια και την ζεστασιά που σε λίγο κατακλύζουν όλο το σώμα. Η μπλούζα μου. Να μην φύγει από πάνω μου. Η πανοπλία μου σε αυτη την μικρή μάχη. Τελευταίες στιγμές. Τελευταίες σκέψεις. Την σφίγγω πάνω μου. Να πάρω μαζί μου όσα έζησα.

Αναδημοσίευση από την προσωπική μου σελίδα στο fb (5/3/2023 19:03)

Νεκροί. 57

Ξένος. Σ΄ένα ταξίδι με τα μέσα μαζικής μεταφοράς είσαι συνήθως ξένος ανάμεσα σε ξένους. Ειδικά όταν ταξιδεύεις μόνος ή μόνη. Αν η διαδρομή είναι μεγάλη και αν δοθεί η ευκαιρία ανταλλάσσεις μια κουβέντα, ίσως μάλιστα να ανοίξεις και κουβέντα και τελικά μπορεί να φύγεις έχοντας το Instagram, το mail ή και το τηλέφωνο του «ξένου». Ξένοι μεταξύ τους, κάποιοι ξένοι σε μια ξένη χώρα, άλλοι για τουρισμό, άλλο για μια καλύτερη τύχη. Ξένοι που έζησαν έναν εφιάλτη και χάθηκαν στις φλόγες, που συμπορεύονται πια και έγιναν ένα, που έβαλαν στην άκρη το εγώ, ξεπέρασαν τον φόβο γιατί η δύναμη της αγάπης προς τον άνθρωπο ακόμα κι αν είναι ξένος, ήταν μεγαλύτερη. «Τέλειοι ξένοι».

Όπου βγει. Ξέρω πως θα μπορούσε να είχε ειπωθεί. Κι αν ήμουν μέσα στο τρένο, θα κουνούσα το κεφάλι, θα χαμογελούσα στον απέναντι φοιτητή που θα διασταυρώνονταν τα βλέμματά μας και θα λέγαμε, «ό,τι να’ναι ρε φίλε». Αλλά στο τέλος θα πηγαίνανε όλα καλά. Ή και όχι.

Πάρε (με) όταν φτάσεις. Μαμαδίστικη φράση. Η φράση σύνδεση. Των παιδιών που κόπηκε ο δρόμος τους απότομα κι αυτών που ονειρεύονται μέσα σε όλα και ταξίδια. Και δεν ξέρουν πια. Πως; Πως θα μπορέσουν να γυρίσουν την Ελλάδα; Με τον φόβο; Κι ο φόβος έγινε πράξη. Και γέμισαν οι αυλές με τσάντες να σχηματίζουν την φράση: Πάρε όταν φτάσεις.

Ράγες. Αυτές που δείχνουν τον δρόμο. Αυτές που έγιναν δρόμος προς τον ουρανό. Ευθείες παράλληλες γραμμές και άλλες κάθετες που τις ενώνουν. Τέλεια τοποθετημένες. Μετρημένες και σταθμισμένες. Κι όμως…

Σταθμάρχης. Ξαφνικά μάθαμε λεπτομέρειες για ένα επάγγελμα που ξέραμε πως υπάρχει αλλά κανείς δεν είχε ασχοληθεί ιδιαιτέρως. Θυμάμαι τον κύριο Δημήτρη, οικογενειακό φίλο που ήταν σταθμάρχης στην Πτολεμαΐδα όταν τα τρένα ακόμα λειτουργούσαν. Με την στολή και το σήμα με τον κόκκινο κύκλο. Σταματούσε και ξεκινούσε τα τρένα. Αναρωτιόμουν αν τα τράνα δεν το ήξεραν από μόνα τους κι ύστερα έλεγα…αυτοί ξέρουν. Ξέρουν;

Τηλεδιοίκηση. Ή μήπως τοπικός χειρισμός; Και κάπως έτσι, τα είπαμε όλα

Ύπνος. Ακόμα μια ωρίτσα μέχρι να φτάσουμε. Ας κλείσω λίγο τα μάτια μου. Μετά από ένα έντονο τριήμερο όπου όλη η Ελλάδα ήταν στο πόδι και διασκέδαζε ένας καλός ύπνος είναι ότι πρέπει και τι ωραία που με νανουρίζει το τρ….

Φοιτητές. Σχεδιάζεις την ζωή σου. Την ονειρεύεσαι. ΄Όταν γίνω φοιτητής θα ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο. Και ξεκινάς από ένα ταξίδι στην ενδοχώρα. Το πιο συνηθισμένο. Δεν έχει μπει σε τρένο ποτέ. Και διαλέγεις βράδυ. Και σκοτώνεσαι.

Χάος. Φωτιά. Ουρλιαχτά. Πόνος. Προσευχές. Σειρήνες. Ανθρώπινα μέλη. Κι άλλες σειρήνες. Κι άλλον πόνος. Καπνοί. Ταχύτητα. Νοσοκομείο. Χάος. Σιωπή.

Ψέμα. Είναι τόσα πολλά που δεν ξέρεις πια αν υπάρχει κάπου η αλήθεια. Υπάρχουν πολλά ψέματα. Μερικά είναι αθώα. Μερικά είναι από ανάγκη. Μερικά σκοτώνουν.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνο που έδυ σου το κάλλος

Το ψήφισμα που αφορά τα Τέμπη αναφέρει: «Οι Έλληνες πολίτες απαιτούν από την Βουλή, την έναρξη των διαδικασιών, για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την ενεργοποίηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, καθώς και την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, όταν προκύπτει ποινική ευθύνη πολιτικών προσώπων. Η ατιμωρησία πολιτικών προσώπων δεν συνάδει με την ηθική, ούτε με τη δημοκρατία, αρετές για τις οποίες είμαστε περήφανοι!».

Πανελλαδική απεργία αποφάσισαν ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ για την Πέμπτη 16 Μαρτίου.Τα δύο συνδικάτα αποφάσισαν να προκηρύξουν 24ωρη απεργία για την πρόσφατη τραγωδία των Τεμπών ενώνοντας τη φωνή των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα με αυτή των δημοσίων υπαλλήλων.

“Για τους εργαζόμενους όλης της χώρας, σημειώνει η ΓΣΕΕ, η διερεύνηση σε βάθος και η απόδοση ευθυνών, καθώς και η λήψη μέτρων, για να μη ξαναθρηνήσουμε ανθρώπινες ζωές, αποτελεί κεντρικό αίτημα της κοινωνίας και βρίσκεται στο επίκεντρο της απεργιακής μας κινητοποίησης.

Η αδιαφάνεια, η συγκάλυψη, η μετάθεση ευθυνών και οι τυχόν καθυστερήσεις, δεν θα επιτρέψουμε να οδηγήσουν στη λήθη. Απαιτούμε να διερευνηθούν σε όλο το εύρος οι αιτίες του δυστυχήματος και να αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι”.

Στην ανακοίνωσή της η ΑΔΕΔΥ σημειώνει:

“Να έρθουν στην επιφάνεια οι πραγματικοί ένοχοι του εγκλήματος των Τεμπών και να αποδοθούν οι ευθύνες στους υπαίτιους.

Να σταματήσει η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, της εμπορευματοποίησης και της λειτουργίας των δημοσίων υπηρεσιών με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια,

Να σταματήσει να αντιμετωπίζεται η προστασία της εργασίας και της ζωής ως κόστος”.

Από τη μεγάλη διαμαρτυρία της Τετάρτης 8/3 στην κεντρική πλατεία και την πορεία στον ΟΣΕ Κοζάνης.Μπροστά μαθητές και φοιτητές

Ήταν ανθρώπινο λάθος

Στη διαχείριση σύνθετων δικτύων, όπως αυτό του σιδηροδρόμου, ανθρώπινο λάθος είναι αυτό που συμβαίνει όταν δεν έχεις πληρώσει για τα τεχνικά μέσα που θα το απέτρεπαν. Όπως εξηγούσε και ο πρόεδρος των Μηχανοδηγών «δε λειτουργεί τίποτα. Ούτε οι ενδείξεις, τα φωτοσήματα, ούτε ο έλεγχος κυκλοφορίας. Αν αυτά λειτουργούσαν οι μηχανοδηγοί θα βλέπαν την κόκκινη ένδειξη, τα τρένα θα σταμάταγαν σε απόσταση».

Τα μέσα ενημέρωσης που στηρίζουν την κυβέρνηση προωθούν από τις πρώτες ώρες τη θεωρία του ανθρώπινου λάθους για να διασώσουν την πολιτική ηγεσία. Το 2023 είναι αδιανόητο να βρεθούν δυο τρένα που κινούνται μετωπικά στην ίδια γραμμή χωρίς να ενεργοποιηθούν συστήματα ελέγχου και διαδοχικές δικλείδες ασφαλείας. Ο υπουργός μεταφορών έπρεπε να έχει παραιτηθεί ήδη.

Ο Χατζηδάκης ξεπούλησε τα τρένα

Αρκετοί λογαριασμοί μέσων κοινωνικής δικτύωσης που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζουν ένα παλαιότερο μήνυμα του Κώστα Χατζηδάκη ο οποίος διεκδικούσε τις δάφνες για την ιδιωτικοποίηση των ελληνικών σιδηροδρόμων. Καλή προσπάθεια αλλά τα τρένα τα ξεπούλησε ο ΣΥΡΙΖΑ έναντι του εξευτελιστικού ποσού των 45 εκατομμυρίων ευρώ (ενδεικτικά μόνο οι κρατικές επιδοτήσεις προ τους ιδιώτες για τις «άγονες γραμμές» ξεπερνούν πλέον τα 50 εκατομμύρια)

Για τις ελλείψεις αλλά και τα προβληματικά συστήματα που έφερε στην Ελλάδα η ιταλική εταιρεία διαχείρισης μπορείτε να διαβάσετε παλαιότερη έρευνα των reporters united.

Δεν φταίει η ιδιωτικοποίηση, οι υποδομές παραμένουν κρατικές

Όπως μας δίδαξε το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που προκαλούν δυστυχήματα είναι η πολυδιάσπαση των λειτουργιών των σιδηροδρόμων που πραγματοποιείται πάντα πριν από την ιδιωτικοποίηση με στόχο να πάρουν οι ιδιώτες τα κερδοφόρα φιλέτα και να μείνει στους φορολογούμενους το κόστος των υποδομών. Στο ντοκιμαντέρ που είχαμε ετοιμάσει το 2012 για λογαριασμό των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους εξηγούσαμε πως ακριβώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός.

Η κατάσταση ήταν τραγική και πριν από την ιδιωτικοποίηση

Η περίοδος πριν από την ιδιωτικοποίηση φέρνει συχνά την μεγαλύτερη υποβάθμιση κρατικών υποδομών καθώς οι κυβερνήσεις που θέλουν να τις ξεπουλήσουν τις απαξιώνουν συστηματικά για να δείξουν στον κόσμο ότι «το κράτος δεν μπορεί να τις διαχειριστεί». Αυτό συνέβαινε για χρόνια στον ΟΣΕ από διαδοχικές κυβερνήσεις που προετοίμαζαν την ιδιωτικοποίηση.

Με δεδομένο μάλιστα ότι οι ιδιώτες δεν συμμετέχουν στην συντήρηση και την αναβάθμιση των υποδομών αυτή η καταστροφή είναι πολύ δύσκολο να αντιστραφεί μετά την ιδιωτικοποίηση.

Και σε άλλες χώρες της Ευρώπης έχουν ιδιωτικά τρένα χωρίς δυστυχήματα

Στην Ευρώπη η συντριπτική πλειονότητα των σιδηροδρόμων βρίσκεται υπό κρατικό έλεγχο ενώ τα μεγαλύτερα δυστυχήματα των τελευταίων δεκαετιών σημειώθηκαν στα πρώτα στάδια της ιδιωτικοποίησης στη Μεγάλη Βρετανία. Προφανώς το πέρασμα των σιδηροδρόμων σε ιδιώτες δεν σημαίνει αυτομάτως περισσότερα δυστυχήματα. Σε χώρες όμως όπως η Ελλάδα με υποβαθμισμένες υποδομές η πολυδιάσπαση των υπηρεσιών αποτελεί μια δοκιμασμένη συνταγή προς την καταστροφή.

Πηγή /info-war.gr