Ένα μικρό σημαδάκι στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σε αναγκάζει να δεις τον κόσμο μέσα από αυτό. Ακόμα και η αναμονή στα φανάρια σου αφήνει χρόνο να ανακαλύψεις λίγο ακόμα τον μικρόκοσμο αυτόν που μοιάζει όλο και πιο ίδιος με το πέρασμα του χρόνου. Πόσα ανεκπλήρωτα όνειρα, πόσα δεν τολμήσαμε τελικά; Ένα τεράστιο «Αν» στροβιλίζει στο μυαλό και φτιάχνει πιθανά σενάρια…Πως θα ήταν η ζωή αν …Τώρα ίσως να μιλούσαμε ακόμα αν…Θα ήμουν αλλιώς αν… Όλα θα ήταν αλλιώς αν… Ρουτίνα, ίδιοι δρόμοι, αδιέξοδα, υποχρεώσεις, ίδιοι και απαράλλαχτοι άνθρωποι και όλα αυτά που ορκιζόμασταν πως δε θα κάνουμε, γιατί δεν ήμασταν ίδιοι με τους άλλους…

Κάθε μέρα ακολουθείς το ίδιο πιστό πρόγραμμα, η ίδια απάντηση στην ερώτηση τι κάνεις; Δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά. Πόση μιζέρια και θλίψη μπορεί να χωρέσει σε μία απάντηση; Άδειες απαντήσεις σε γεμάτες νόημα ερωτήσεις. Άδειασαν οι άνθρωποι και έχουν και αυτοί το ίδιο σημάδι στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου τους. Αυτός ο μικρόκοσμος αρχίζει και μεγαλώνει επικίνδυνα και αρχίζει και στριμώχνεται στους τσιμεντένιους τοίχους. Τώρα είναι αργά! Όνειρο απατηλό! Ακατόρθωτο για μένα! Αποκλείεται! Ούτε καν! Φράσεις που αποκλείουν οποιαδήποτε αλλαγή, που κλείνουν παράθυρα για να μην μπει ούτε ηλιαχτίδα. Πότε δεν είναι αργά για ένα καλό πλύσιμο του παρμπρίζ που θα τα βλέπεις όλα πεντακάθαρα ακόμα και αν το σημάδι μείνει εκεί θα μάθεις να βλέπεις τα πράγματα ακόμα και με μια μικρή κουκκίδα πάνω τους. Ακόμα και σημαδεμένα. Οι γκρι τοίχοι εύκολα γίνονται άσπροι αρκεί να είσαι διαθέσιμος να τους βάψεις με χρώμα. Να ξεχνάς τα παράθυρα ανοιχτά για να κάνει ρεύμα και αν  μετακινεί η δύναμη του αέρα τα μικροπράγματα σου, ακόμα και αν τα σπάσει στο πάτωμα να χαμογελάς και να τα αντικαταστείς με καινούργια.

Τη φράση «θα τα παρατήσω όλα και θα φύγω», μην την αγνοήσεις, μην προσποιηθείς πως τάχα δεν την εννοούσες, να το κάνεις λίγη τόλμη, πολύ θάρρος, ελάχιστη αποφασιστικότητα και μπόλικη αισιοδοξία χρειάζεται για να τα καταφέρεις. Την ζωή μας την αλλάζουμε εμείς, όταν είμαστε σίγουροι πως θέλουμε πραγματικά τότε μόνο μπορούμε να την αλλάξουμε. Μα, η ευτυχία είναι υπόθεση προσωπική. Είναι ένα βαλς, που προκύπτει ξαφνικά και αναπάντεχα. Εκεί που κάνεις κατάκοπος τις τελευταίες δουλειές της ημέρας για να σε βρει η επόμενη λιγότερο αγχωμένο και κουρασμένο.

Παράτα τα θα τα κάνεις αύριο!

Αποκλείεται!

Άστα και έλα να χορέψουμε…Να έτσι! Ένα βαλς!

Τρελάθηκες;

Πάψε και ακολούθα τα βήματα μου… Μουρμούρισε την μουσική.

Το πρώτο βαλς κουρασμένο μεν, αξέχαστο δε…

Και ο μικρόκοσμος, ο κόσμος μας, ο δικός μας κόσμος έγινε χορός. Ένα βαλς της στιγμής, που κρατά τόσο όσο η ευτυχία στον κόσμο τούτο.

Αν η επιθυμία σφηνωθεί μέσα σου μεγαλώνει και ριζώνει και γίνεται ακατανίκητη! Δεν νικιέται, περιπαίζει το νου μέχρι να εκπληρωθεί. Αυτή η ακατανίκητη λαχτάρα για ταξίδι, για φευγιό, για δρόμους και διόδια για χρωματιστά τοπία, για καράβια και θάλασσες για βαλίτσες που μετά βίας κλείνουν, για εισιτήρια, για πρωινά ξυπνήματα γεμάτα αδημονία, για μυρωδιά ψάθας και αιγαιοπελαγίτικου αέρα. Λαχτάρα για ψάρια μαρινάτα σε παραλία ερημική, για κύμα που σκάει στις μυτούλες των ποδιών και ξύπνα όλες τις αισθήσεις, για βολτούλα με βαρκούλες ξεθωριασμένες απο την αλμύρα και τον ήλιο, για κουβεντολόι με τους ντόπιους, λαχτάρα για κατευθύνσεις σε μέρη αταξίδευτα. Ένα πρόωρο καλοκαίρι μας αξίζει! Πρέπει να έρθει νωρίτερα για να επιβραβεύσει την υπομονή μας, να δώσει κίνητρο, να μας ξανα ζωντανέψει και νιώθω να έρχεται όλο και πιο κοντά και κάνει την παρουσία του αισθητή αφήνοντας μια λαχτάρα δυνατή που δεν περιγράφεται με λόγια. Έλα γιατί δε βαστάμε, μέχρι να έρθεις ταξιδεύουμε καθέ μέρα με εσένα, χωρίς εσένα. Δεν χωράει αναβολή, επιτακτική η ανάγκη μας για φευγιό. Λαχτάρα για ζωή, δεν σβήνεται η δίψα , δεν θάβεται η επιθυμία, δεν ξεχνιέται η ομορφιά. Ένα μικρό ταξίδι και πατσίσαμε! Μέχρι να έρθεις ρε καλοκαιράκι… Σύμφωνοι;

Παραμονή, παραμονεύει η νέα χρονιά και κοιτάς το ρολόι, αδημονείς, περιμένεις και το ξανακοιτάς. Λίγα λεπτά έμειναν. Στο τελευταίο λεπτό μετράς αντίστροφα, αφού έχεις προλάβει να κατεβάσεις διακόπτη και μέσα στο σκοτάδι 10, 9, 8, 7 δυνατά, με ρυθμό φτάνεις στο 3,2,1. Στο 1 ανεβάζεις διακόπτη και δίνεις φως στο σκοτάδι σου. Πρόλαβες να αποτινάξεις ότι σε βάραινε; Πρόλαβες να σβήσεις ότι σε πόνεσε; Πρόλαβες να κρατήσεις ότι ωραίο έφυγε; Πρόλαβες να μετρήσεις στιγμές; Πρόλαβες να σταματήσεις την σκέψη που πρόδωσε αυτό που είχες καλά κρυμμένο; Ό,τι σκέφτηκε εκείνη την ώρα το μυαλό είναι αυτό που διακαώς επιθυμούσε, αυτό το αληθινό, το απροσδιόριστο, το άπιαστο….είναι αργά, ξέμεινες από χρόνο. Δεν πρόλαβε να γίνει συγκεκριμένο, το αφηρημένο.  

Από την άλλη μια πληρότητα γνώριμη, τόσοι όσοι κοντά σου, αυτοί οι μετρημένοι, αυτοί που ξέρουν να «μετράνε», αυτοί που αξίζουν να περάσουν το τελευταίο λεπτό του παλιού μαζί σου, έτοιμοι να καλωσορίσουν το καινούργιο. Με έναν κρυφό φόβο για το άγνωστο και ανεξερεύνητο, αλλά και με την μυρωδιά του νέου, του καινούργιου, σαν μυρωδιά τετραδίου, σαν τη μυρωδιά των άθικτων σελίδων. Αυτές που θα γράψεις. Όλοι έξω στο μπαλκόνι χέρι, χέρι σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον. Το βλέμμα στα βεγγαλικά και ένα ζευγάρι μάτια στο φεγγάρι. Χλωμό, παγωμένο κιομως είχε μια λάμψη πιο κίτρινη από ποτέ…. Και ξεκινά μηχανικά ένα μέτρημα ευχών και αστεριών. Έσβησε το φεγγάρι με ένα σύννεφο για λίγο και ξεπρόβαλε για να καθησυχάσει. Σβήσε το φεγγάρι και μέτρα. Μόλις έκανες κάτι καινούργιο, κάτι που να συνάδει με το χρόνο που μόλις μηδένισε το κοντέρ του. Άδειες σελίδες, καθαρές, γεμάτες προσδοκίες για όνειρα και επιθυμίες. Και μια πένα του κουτιού έτοιμη να βουτήξει στο μελάνι. 

Έτοιμη να γράψει ότι πιο όμορφο δεν πρόλαβε, δεν τόλμησε. Και αν σβήσεις το φεγγάρι να το σβήσεις με χρώματα ζωηρά και αν μετρήσεις, να μετρήσεις αργά για να προλάβεις να ευχηθείς όλα όσα σε γεμίζουν και σε αδειάζουν. Πάντα μα πάντα να θυμάσαι ότι κοντά σ’αυτά τα ζευγάρια μάτια που κοιτούν το φεγγάρι υπάρχουν και άλλα, αμέτρητα. Σβήνουν και αυτά το ίδιο φεγγάρι και μετρούν…Αντίστροφα!