Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή – φωνή που μπαίνει μες στην καρδιά μας και την συγκινεί και την ευφραίνει. Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει, τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι, ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός. Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη, όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός. Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό. Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε, αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό. Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει, τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι, ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός. Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα, σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα, τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός, γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά. Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά. Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή – φωνή που μπαίνει μες στην καρδιά μας και την συγκινεί και την ευφραίνει. Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων; – το τραγικό παράπονο των πεθαμένων, που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό, και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των, και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των, ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό, σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει, τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει, κ’ εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα, και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα, από την αγωνία των την υστερνή. Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων;— το τραγικό παράπονο των πεθαμένων που κοιμητήριο ποθούν χριστιανικό. Τάφο, που συγγενείς με δάκρυα ραντίζουν, και με λουλούδια χέρια προσφιλή στολίζουν, και που ο ήλιος χύνει φως ζεστό κ’ ευσπλαγχνικό. Τάφο, που ο πανάχραντος Σταυρός φυλάει, που κάποτε κανένας ιερεύς θα παή θυμίαμα να κάψη και να ‘πη ευχή. Χήρα τον φέρνει που τον άνδρα της θυμάται ή υιός, ή κάποτε και φίλος που λυπάται. Τον πεθαμένο μνημονεύουν· και κοιμάται πιο ήσυχα, συγχωρεμένη η ψυχή.

Η Θάλασσα -Ντίνος Χριστιανόπουλος

«Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις. Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους – μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις, γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα, ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες. Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι. Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει. Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα: χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.»

Ὁ Οὐρανός – Μανώλης Αναγνωστάκης

Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή. Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός. Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι. Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα – Κώστας Καρυωτάκης Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό. Κάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά. Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη. Στα χέρια το παλτό, στ’ ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη. Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα ‘λεγες την ατμόσφαιρα. Η σκέψις, τα ποιήματα, βάρος περιττό. Έχω κάτι σπασμένα φτερά. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό.

Ὁ πράσινος κῆπος – Νικηφόρος Βρεττάκος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου. Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω. Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου, μὴ μὲ ρωτήσετε. Σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ – Οδυσσέας Ελύτης Ὢ σῶμα τοῦ καλοκαιριοῦ γυμνὸ καμένο Φαγωμένο ἀπὸ τὸ λάδι κι ἀπὸ τὸ ἀλάτι Σῶμα τοῦ βράχου καὶ ῥῖγος τῆς καρδιᾶς Μεγάλο ἀνέμισμα τῆς κόμης λυγαριᾶς Ἄχνα βασιλικοῦ πάνω ἀπὸ τὸ σγουρὸ ἐφηβαῖο Γεμᾶτο ἀστράκια καὶ πευκοβελόνες Σῶμα βαθὺ πλεούμενο τῆς μέρας!

Ἀπαγορεύεται ἡ ἔξοδος – Τάσος Λειβαδίτης

Νύχτα. Μονάχα τ᾿ ἄστρα. Καὶ πέρα τὸ βάθος τοῦ ὁλάνοιχτου ὁρίζοντα— ἐκεῖ ποὺ πᾶνε οἱ ἄνθρωποι χωρὶς τὰ ὀνόματά τους. Ρόδον καὶ χορτάρι – Γεώργιος Ζαλοκώστας Ἕνα λουλούδι, ὅπου κυρτὸ τὸν ἥλιο ἀκολουθοῦσε – Ἥλιος ἐλέγονταν κι αὐτὸ – εἰς ἕνα κῆπο φουντωτὸ τριανταφυλλιὰ ἀγαποῦσε. -Ἔλα νὰ γίνωμε τὰ δύο ζευγάρι ταιριασμένο, ἔλα, τριανταφυλλιὰ χρυσή, γιατ᾿ εἶσαι μυρωδάτη ἐσύ, κ᾿ ἐγὼ καμαρωμένο. -Σώπα, λουλούδι ἀμύριστο, λουλούδι χωρὶς χάρι, ἐν᾿ ἀηδονάκι τοῦ λαλεῖ, τὸ ρόδο ποὺ μοσχοβολεῖ δὲν μοιάζει τὸ χορτάρι. Ἕνα ἔρημο ἄνθος – Νίκος Καρούζος Βαθύτερο ἀπ᾿ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταραχὴ ποὺ φέρνει μέσ᾿ στὸ στῆθος ἡ ἐπιθυμία ζεῖ στὸ θαλάσσιο βράχο ἕν᾿ ἄνθος ὁλομόναχο. Ποιὰ φωνὴ τὸ κυρίεψε καὶ μοιάζει σὰν νὰ δείχνει τὴν ἄγνωστη γαλήνη μὲ μικρὰ χρώματα… Εἶναι βγαλμένο στοὺς κινδύνους τῆς χαρᾶς ἀμέριμνο σὰν ἰδέα.

Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει – Σάμιουελ Μπέκετ

Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει ανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφο η καλοκαιρινή βροχή πέφτει πάνω στη ζωή μου πάνω σ’ εμένα η ζωή μου που μου ξεφεύγει με καταδιώκει και θα σβήσει τη μέρα που άρχισε αγαπημένη στιγμή σε βλέπω μέσα σ’ αυτό το παραπέτασμα της ομίχλης που χάνεται όπου δε θα ‘χω παρά να πατήσω σ’ αυτά τα μακριά κινούμενα κατώφλια και θα ζήσω όσο ν’ ανοιγοκλείσει μια πόρτα

Πλάνα – Θωμάς Γκόρπας

Σε πρώτο πλάνο υπάρχει μια ερημιά γεμάτη χρώματα στολίδια ραντεβού και μίση στο δεύτερο η αγάπη στο τρίτο πάλι μια ερημιά και βουτηγμένη τώρα σε πηχτό σκοτάδι στο τέταρτο πάλι η αγάπη τώρα τυφλή και μεθυσμένη στο πέμπτο πάλι μια ερημιά μαύρη και στάζει αίμα στο έκτο ούτε ερημιά ούτε αγάπη με ή χωρίς φως ή σκοτάδι στο έκτο μεταμεσονύκτιος δρόμος καλοκαιρινός και ένας άντρας βιαστικός καπνίζοντας τον διασχίζει η νύχτα λάμπει σαν ημέρα και μονάχα το γλυκό αεράκι δροσίζει τα καμένα φύλλα της καρδιάς του…

Το καλοκαίρι – Κωστής Παλαμάς

Απ’ το κανάλι οι πάσσαρες με τ’ απλωτά πανιά γυρίζουν πρίμα, μας φέρνουν τα ζακυθιανά λουλούδια τ’ ακριβά, το πέρασμά τους γλύκανε κ’ εσένα, πικρό κύμα! Και πιο καλοπιθύμητα και πιο φανταχτερά κι από τα κρίνα, πάσσαρες γοργοσάλευτες, με τ’ άσπρα σας φτερά, μας φέρνετε τ’ αγόρια μας απ’ τη μεγάλη Αθήνα. Κι ανοίχτε, λιακωτά, χλωρά, φουντώστε, πασκαλιές, του πόθου τη σκόλη˙ και σείστε τα μαντήλια σας ανάερα, λιγερές˙ παραμονεύουν οι έρωτες˙ ετοιμαστήτε, μώλοι, το καλοκαίρι μύρισε˙ προσμένουν οι αμμουδιές και τα πρυάρια, πριν έμπης, άθεη χειμωνιά, να γίνουν εκκλησιές˙ οι ερωτεμένοι λειτουργοί και τα φιλιά τροπάρια.

Μια εποχή στην Κόλαση – Αρθούρος Ρεμπώ (απόσπασμα)

Καλοκαίρι τέσσερις το χάραμα Στου έρωτα τον ύπνο βυθισμένοι Το δασάκι στην αχνοβολή τη μυρωμένη Από το νυχτερινό ξεφάντωμα. Πέρα εκεί, στο ξυλουργείο το αχανές Στων Εσπερίδων την ανατολή Πηγαινοέρχονται ανασκουμπωμένοι Οι Μαραγκοί. Μες στων νεφών τις Ερημιές και τη γαλήνη Θόλους λαμπρούς θα στήσουν Oπου οι άνθρωποι Ψεύτικους ουρανούς θα ζωγραφίσουν. Α! τι Τεχνίτες λεβεντιά Στη Βαβυλώνα υπήκοοι κάποιου βασιλιά Λιγάκι, για χάρη τους, Αφροδίτη Τους στεφανωμένους εραστές ν’ αφήσεις. Των Εραστών Βασίλισσα εσύ Κέρασε τους εργάτες με ρακή Να ανασάνουν λίγο απ’ τη δουλειά Να ‘ρθει το μεσημέρι, να βρουν θαλασσινή δροσιά.

Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά – Ντύλαν Τόμας

Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά, ατενίζοντας το κίτρινο και τη μουντή θάλασσα, περίγελως εμείς που χλευάζουμε που ακολουθούμε τα κόκκινα ποτάμια, κούφια εσοχή λέξεων πέρα από τον ίσκιο των τζιτζικιών, διότι σε τούτο τον κίτρινο τάφο άμμου και θάλασσας μια επίκληση για χρώμα καλεί με τον αγέρα μουντή και ζωηρή όπως ο τάφος κι η θάλασσα καθώς κοιμούνται ούτως ή άλλως. Οι σεληνιακές σιωπές, η σιωπηλή παλίρροια που γλείφει τα ακίνητα κανάλια, ο ξηρός άρχοντας της παλίρροιας ζαρωμένος ανάμεσα σε αμμοθύελλα και νεροποντή, πρέπει να θεραπεύσουν τα δεινά μας από το νερό με μια μονόχρωμη γαλήνη· η ουράνια μουσική πάνω από την άμμο ηχεί μαζί με τους κόκκους που βιάζονται να κρύψουν τα χρυσαφένια βουνά και τις οικίες της μουντής, ζωηρής, παράκτιας γης που ζώνει αρχοντική κορδέλα, ξαπλωμένοι εμείς, ατενίζουμε το κίτρινο, ευχόμαστε ο άνεμος να διώξει μακριά τη μορφολογία της ακτής και τον πνιγμένο κόκκινο βράχο· μα οι ευχές δεν αποφέρουν, μήτε μπορούμε ν’ αποφύγουμε την άφιξη του βράχου, ξαπλώνουμε ατενίζοντας το κίτρινο έως ότου ο χρυσαφένιος καιρός διαρρηχθεί, ω αίμα της καρδιάς μου, όπως μια καρδιά ή ένας λόφος.

Σαν σήμερα το 1998, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα για το «Μία Αιωνιότητα και Μία Μέρα». Μία από τις σημαντικότερες βραβεύσεις του ελληνικού σινεμά. 

—

Λεπτό: 47. 52

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με ένα μεγάφωνο στο χέρι φωνάζει προς το συνεργείο και τους ηθοποιούς της ταινίας του δυνατά: «Πάμε!». Στο βάθος, ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και η Ζαν Μορό, συναντιούνται στον Σακουλέβα ποταμό της Φλώρινας. «Στόπ!». Χειροκροτήματα και χαμόγελα. Επιτέλους. Η ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας. Λίγα λεπτά αργότερα, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ευδιάθετος, με ένα ζεστό καφέ στο χέρι και ένα τσιγάρο στο άλλο, σχολιάζει: «Πιστεύω πως ο πληθυσμός της πόλης εκτιμά το φιλμ. Αλλά φοβούνται».

Τρία τέταρτα νωρίτερα. Μακρινό ψηλό πλάνο πάνω από τον χιονισμένο Σακουλέβα. Τα σκηνικά «κάποιας» ταινίας παραταγμένα και κόσμος να πηγαινοέρχεται σε μια ομιχλώδη αναστάτωση.

Έτος 1991. 29 χρόνια πίσω.

Ο Γάλλος αφηγητής του ντοκιμαντέρ  παρουσιάζει τα γυρίσματα του Έλληνα σκηνοθέτη διεθνούς φήμης Τέο Αγγελόπουλου στην πόλη της Φλώρινας, στη Βόρεια Ελλάδα, σχολιάζοντας: «Όλοι θα έπρεπε να είναι χαρούμενοι. Όμως όχι. Στη Φλώρινα δεν επικρατεί η χαρά. Το γύρισμα παίρνει διαστάσεις εμφυλίου πολέμου». Ο τίτλος της νέας ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου με τον ποιητικό τίτλο θα είναι: “Το μετέωρο βήμα του πελαργού”.

Ο τίτλος του γαλλικού ντοκιμαντέρ: «Film au bord de la crise de nerf (1991) – Στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης».  

Το 1991 τα κινηματογραφικά γυρίσματα της ταινίας του Θόδωρου Αγγελόπουλου στη Φλώρινα ήταν συγκρουσιακά, προκαλώντας το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και του τύπου για μεγάλο χρονικό διάστημα, πέρα του κινηματογραφικού ενδιαφέροντος, παίρνοντας διεθνείς διαστάσεις.

Η αιτία: η αντίδραση του τότε Μητροπολίτη της πόλης, Αυγουστίνου Καντιώτη με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, με αφορμή το σενάριο της ταινίας. 

Στην πόλη της Φλώρινας, εκτός του συνεργείου του Θόδωρου Αγγελόπουλου, είχε σταλεί κι ένα γαλλικό κινηματογραφικό συνεργείο, για να αποτυπώσει την όλη συγκρουσιακή κατάσταση στα παρασκήνια.

Η κάμερα ως ιστορικός λαμβάνει θέση, καταγράφει και αποτυπώνει το παρελθόν, επιτρέποντάς του 29 χρόνια μετά να φαίνεται παρόν και να συγκεντρώνει το πνεύμα μιας παρελθούσας εποχής. Ένα τεκμήριο για την κινηματογραφική ιστορία της Ελλάδας και την τοπική ιστορία της Φλώρινας, για την σχέση ιστορίας και σινεμά, πολιτισμού και ιδεολογικών διαμεσολαβήσεων. 

Στο ντοκιμαντέρ καταγράφονται τα σκηνικά και το συνεργείο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Σε ώρα εργασίας αλλά και χαλάρωσης, αρκετοί διάσημοι ξένοι και Έλληνες ηθοποιοί, κομπάρσοι πολίτες και κάτοικοι της πόλης, πρόσφυγες που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία.

Βλέπουμε ομάδες ανθρώπων να έρχονται αντιμέτωπες με άλλες κουλτούρες και η κάμερα ως αυτόπτης ιστορικός εντοπίζει στοιχεία της πολιτισμικής ταυτότητας και των πολιτισμικών συγκρούσεων, απόρροια των μορφών κοινωνικής συμπεριφοράς και ανάγνωσης των δομών της σκέψης. Φυσικά, δεν μπορεί να αγνοηθεί η «προκατάληψη» του δημιουργού και η ξεκάθαρη κοινωνικοπολιτισμική απόσταση.

Μια και ο κινηματογραφιστής είναι ξένος προς την κουλτούρα την οποία απεικονίζει, αλλά και διαφορετικών αντιλήψεων για τον Άλλο.

 Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάννι και η Ζαν Μορό στον ελεύθερο από τα κινηματογραφικά γυρίσματα χρόνο βρίσκουν την ευκαιρία να περπατήσουν στην πόλη ή να ταξιδέψουν για να γνωρίσουν τις ομορφιές της ευρύτερης περιοχής. Η κάμερα ως ιστορικός τους ακολουθεί και το ντοκιμαντέρ γίνεται στο παρόν ένα πολύτιμο τεκμήριο ανακατασκευής του παρελθόντος για τον υλικό πολιτισμό, για την ανάπλαση της καθημερινότητας των ανθρώπων ως προς τα πολιτισμικά στοιχεία και την ιστορία της πόλης.

Η χριστουγεννιάτικη χιονισμένη Φλώρινα του 1991 μεταδίδει γρήγορα και ξεκάθαρα λεπτομέρειες του υλικού πολιτισμού και πτυχές της. Απεικονίσεις από την καθημερινή ζωή στην πόλη, απεικονίσεις τοπίων, μνήμες του παρελθόντος από την μορφή των δρόμων και των σπιτιών, μία άλλη κεντρική πλατεία, καταστήματα και τόποι συνεύρεσης· όλα προσφέρουν μία αίσθηση άμεσης επαφής με τη ζωή στο παρελθόν. 

Ιδιαίτερα η κάμερα επιτρέπει αυτές τις μικρές λεπτομέρειες. Αυτές που στο «εδώ μα τότε» (στο τοπικό παρελθόν) οι άνθρωποι μπορεί να αγνοούσαν, αλλά στο παρόν (στο «εδώ και τώρα») αποτελούν χρήσιμα τεκμήρια για την ιστορική ανακατασκευή του παρελθόντος.

Στο ντοκιμαντέρ καταγράφονται λεπτομέρειες από τα εσωτερικά των σπιτιών, των καφενείων, των καταστημάτων, της λαϊκής τοπικής αγοράς, των ξενοδοχείων όπου διέμεναν οι ηθοποιοί και το προσωπικό της ταινίας. Καθημερινές μικρο-λεπτομέρειες, που στο άμεσο παρόν δεν υπάρχουν, έρχονται στο φως. Από τις αγοροπωλησίες και την χρήση (ατομική και συλλογική) χρημάτων ή αντικειμένων, από τις αντιλήψεις γύρω από τα προϊόντα και της χρήσης τους.

Η συνισταμένη τους συνιστά την μακρο-λεπτομέρεια στη ιστορική διάρκεια του τόπου. Την τελική αίσθηση που αφήνει το ντοκιμαντέρ.

Τέλος, η κάμερα ως ιστορικός παρέχει αποδείξεις για την οργάνωση και την τέλεση μικρών και μεγάλων γεγονότων, όπως είναι οι διαδηλώσεις των κατοίκων της πόλης, οι διαμάχες στο ποτάμι, η λειτουργία του ραδιοφωνικού σταθμού της εκκλησίας. Κυρίως, όμως, γεγονότων που αφορούν την ταινία, όπως η ετοιμασία του σεναρίου, η ετοιμασία του συνεργείου για τα γυρίσματα, οι συζητήσεις των συντελεστών της ταινίας για τη διαδικασία των γυρισμάτων και την ολοκλήρωσή τους.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είναι κομμάτι της ιστορίας της πόλης της Φλώρινας. Σημαδεύοντας τις ταινίες του με το σκηνικό της Φλώρινας. Την Φλώρινα με το βλέμμα του. Κομμάτι αυτού του παρελθόντος και το ντοκιμαντέρ αυτό, το οποίο όντας στα αζήτητα, το ξαναδημοσιεύουμε με ελληνικούς υπότιτλους. Με την ελπίδα να αποτελέσει εύκολα προσβάσιμο τεκμήριο-πηγή και να αξιοποιηθεί ως κομμάτι της τοπικής πολιτισμικής ιστορίας. 

«Δε ξέρω αν διαλέγει κανείς τους χώρουςή οι χώροι μας διαλέγουν. Είναι σαν τον έρωτα. Διαλέγεις ή σε διαλέγουν». Το 2008 ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είχε αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας, ενώ δύο χρόνια πριν το 2006 η αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου Φλώρινας ονομάστηκε «Αίθουσα Θεόδωρος Αγγελόπουλος. 

—

Εσείς με ποιες λέξεις κλειδιά θα μπορούσατε να δώσετε ζωή σε ένα καινούργιο συλλογικό όνειρο;

Δείτε το βίντεο σε υψηλή ανάλυση με ελληνικούς υπότιτλους.

Μετάφραση – Επιμέλεια: Σταύρος Ε. Καμαρούδης, Γλωσσολόγος. Αναπλ. Καθηγητής ΠΤΔΕ – Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Φλώρινα

Επιμέλεια: Πάνος Κεφαλάς, Εκπαιδευτικός. Υποψ. Διδάκτωρ Ιστορίας ΠΤΔΕ – Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Φλώρινα

Επιμέλεια: Πέτρος Σκυθιώτης, Εκπαιδευτικός. Υποψ. Διδάκτωρ ΠΤΔΕ – Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Φλώρινα

Επεξεργασία Βίντεο: Στεφανία Αλτίνη,  Πληροφορικός. Απόφοιτη τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής – Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη

All copyrights © Agence CAPA – Canal+ 

Υπεύθυνη ντοκιμαντέρ: Isabelle Giordano. 

Σκηνοθεσία: Hervé Chabalier/Erik Gilbert/Claude Chelli. 

Τραγούδι: VIRGINIE OU LE METIER QUI

Ευχαριστούμε, για την πολύτιμη βοήθεια τους, τον Κύριο Κυριάκο Παπουλίδη, Επίκουρο Καθηγητή Νέων Ελληνικών στο Πανεπιστήμιο Adam Mickiewicz του Πόζναν της Πολωνίας και την ΙsabelleTambrun – Kamaroudis (IζαμπέλΤαμπρέν-Καμαρούδη), Καθηγήτρια Γαλλικής και Ελληνικής φιλολογίας. 

Ο Άγιος Βασίλης αφού τελείωσε όλα τα παιχνίδια στην ώρα τους, αποκαμωμένος λέει στα ξωτικά:

Πόσο πολύ κουράστηκα
Και τούτη τη χρονιά
Μα τα’ χω όλα έτοιμα
Παιχνίδια για παιδιά

Τα ξωτικά βλέποντάς τον έτσι κουρασμένο και πεινασμένο, του λένε:

Άγιε Βασίλη κόπιασε
Για να ξεκουραστείς
Και στο τραπέζι κάθισε
Να φας και να χαρείς

Σου έχουμε μια έκπληξη,
Και από πέντε χώρες
Πολλά παιδιά μαγείρευαν
Και έψηναν για ώρες

Μέσα στη κουζίνα, ακουγόταν θόρυβος πολύς…..πιάτα, πιρούνια, κουτάλια και μαχαίρια λες και παίζανε το παιχνίδι της φασαρίας….
Μόλις άνοιξαν λοιπόν οι πόρτες, εμφανίστηκαν με γεμάτους δίσκους τέσσερα πανέμορφα παιδάκια από τη Γερμανία στο τραπέζι!!!

Άγιε Βασίλη μας γλυκέ
Εμείς στη Γερμανία
Σου ετοιμάσαμε να φας
Νόστιμα πιάτα τρία

Σου φτιάξαμε για φαγητό
Λουκάνικο σκορδάτο
Βάλε μουστάρδα μπόλικη
Και πριν κρυώσει, φα’ το.

Για το κυρίως πιάτο σου
Και πριν σε πιάσει πείνα
Φάε κόκκινο λάχανο
Και μυρωδάτη χήνα

Και για το επιδόρπιο
Με τον καφέ παρέα
Στόλεν, λεπκούχεν φτιάξαμε
Αφράτα και ωραία.

Ο Άγιος Βασίλης γούρλωσε τα ματάκια του από την έκπληξη…μα είναι δυνατόν να μου έφτιαξαν τόσο νόστιμα φαγητά αυτά τα παιδάκια; αναρωτήθηκε….μα πριν προλάβει καλά καλά να συνειδητοποιήσει τι έγινε, οι πόρτες της κουζίνας άνοιξαν πάλι και τότε εμφανίστηκαν πέντε γλυκούτσικα παιδάκια από τη Γαλλία….

Απ’ τη Γαλλία ερχόμαστε
Απ’ το όμορφο Παρίσι
Και ότι μαγειρέψαμε
Χαρά θα σε γεμίσει

Σαν ξεκινάει η μέρα μας
Για μας είναι το παν
Μες στην κοιλίτσα μας να μπει
Βουτύρου κρουασάν

Εμείς σου ετοιμάσαμε
Τη μύρισες, την είδες
Μια γαλοπούλα γεμιστή
Με κάστανα, σταφίδες.

Αυτή τη γαλοπούλα μας
Για να την καταπιείς
Κόκκινο Άη Βασίλη μας
Πρέπει κρασί να πιεις.

Και το γλυκό μας Άγιε μας
Κορμός με σοκολάτα.
Έτσι αναδεικνύονται
Όλα αυτά τα πιάτα

Ο Άγιος Βασίλης κοιτούσε αποσβολωμένος…..τα πεντανόστιμα πιάτα μπροστά στο τραπέζι του τον έκαναν να λαχταρά πότε θα ξεκινήσει να τα καταβροχθίσει…
Τη συνέχεια όμως ούτε που τη φανταζόταν….οι πόρτες άνοιξαν και πάλι και από την κουζίνα έκανε την εμφάνισή της η τρελοπαρέα από την Ιταλία…τρία παιδάκια παρέα με τη μάγισσα Μπεφάνα κουβαλούσαν Ιταλικά παραδοσιακά φαγητά….

Την Ιταλία αφήσαμε
Και κάναμε κοπάνα
Μας έφερε στη σκούπα της
Η μάγισσα Μπεφάνα

Η Μπεφάνα γυρίζει και λέει στον Άγιο Βασίλη:

Εμένα με γιορτάζουνε
Στις έξι του Γενάρη
Και ότι μαγειρεύουνε
Έχει ομορφιά και χάρη

Τα υπόλοιπα παιδάκια φέρνοντας το δίσκο τραγουδούσαν στον Άγιο…

Εγώ για να’ ρθω Άγιε μου
Άφησα τη μπουγάδα
Και έφτιαξα πεντανόστιμες
Πίτσα-μακαρονάδα.

Και τώρα που’ χεις έτοιμα
Τόσα πολλά παιχνίδια
Γλυκά μπισκότα έφερα
Με μέλι και καρύδια!!

Η έκπληξη λοιπόν όσο πήγαινε γινόταν ακόμα πιο όμορφη….ή καλύτερα ακόμα πιο νόστιμη!!!! Ανοίγοντας τις πόρτες της κουζίνας για μια ακόμη φορά, τα ξωτικά παρουσίασαν στον Άγιο Βασίλη τους επόμενους μάγειρες της βραδιάς….

Απ’ την Ελλάδα ερχόμαστε
Τρία μικρά παιδάκια
Και φέρνουμε στο πιάτο σου
Τα ζουμερά γιαπράκια

Φέρνω μελομακάρονα
Σιροπιαστά με μέλι
Που αν μυρίσει η μύτη σου
Να τα γευτεί θα θέλει!!

Και για το τέλος έφερα
Με άχνη κουραμπιέδες
Και αν δε σου φτάνουνε αυτά
Σου φτιάχνω και κεφτέδες!

Ο Άγιος Βασίλης δαγκώνοντας κρυφά ένα μικρό κουραμπιέ και με γένια να χιονίζουν άχνη περίμενε να δει γεμάτος λαχτάρα τι άλλο τον περίμενε….τότε εμφανίστηκε από την κουζίνα φορώντας ρούχα καλοκαιρινά η τελευταία παρέα των παιδιών από το μακρινό Πουέρτο Ρίκο!!!!!

Εμείς κρυώνουμε πολύ
Ήρθαμε με σορτσάκι
Στο Πουέρτο Ρίκο έχουμε
Ζεστό καλοκαιράκι

Παρ’ όλα αυτά σου φέραμε
Ζεστό καρύδας γάλα
Για να βουτήξεις δυο γλυκά
Μπισκότα και μεγάλα

Και αυτό που έφερα εγώ
Και τέλεια μυρίζει,
Πιάτο παραδοσιακό
Σταφίδες και άσπρο ρύζι.

Μαζεύοντας λοιπόν από όλες τις χώρες τα πιάτα, το τραπέζι γέμισε με διαφορετικά χρώματα μα όλα το ίδιο νόστιμα και λαχταριστά…τα παιδάκια γίνανε μια όμορφη παρέα και με μια φωνή λένε στον Άγιο:

Κάθισε τώρα Άγιε μας
Δοκίμασε τα πιάτα
Γιατί είναι όλα νόστιμα
Ζεστά μα και αφράτα

Μα ο Άγιος Βασίλης είχε διαφορετική άποψη….

Αυτά τα πιάτα φίλοι μου
Παρέα θα τα φάμε
Και όταν θα χορτάσουμε
Για ύπνο όλοι θα πάμε

Στον κόσμο όλο ευχόμαστε
Υγεία και χαρά
Πανέμορφα Χριστούγεννα
Μα και Πρωτοχρονιά.

Ημερομηνία// Πέμπτη, 18 Μαΐου

Τοποθεσία// Το σπίτι της ΑΡΣΙΣ Κοζάνης: Αγίου Χριστόφορου 6, Κοζάνη

Ώρα// 21:00

Το 6o Art Session: Σχήμα στο κενό συνθέτει και μας μεταφέρει στο εικαστικό έργο της Τζίνα Τσιτσέρη, η οποία θα παρουσιάσει και θα αναλύσει τον κεντρικό άξονα του έργου της, την καλλιτεχνική διαδικασία, την τεχνοτροπία, τον τρόπο σκέψης της. Το σπίτι της ΑΡΣΙΣ Κοζάνης αλλάζει μορφή και μετατρέπεται σε γκαλερί τέχνης θέλοντας να ενστερνιστεί μια σύγχρονη αντίληψη για την τέχνη που είναι ανοιχτή σε όλους.

Το έργο που θα παρουσιαστεί:

Η τριλογία του έργου αναφέρεται σε τρία ανθρώπινα «πάθη», όπως αυτά βασανίζουν τον πρωταγωνιστή της σε ένα δυστοπικό περιβάλλον επιστημονικής φαντασίας.

Αρχικά, το παρελθόν, η ίδια η ύπαρξη και η προέλευση αυτής. Το παρόν, μόνιμα αντιληπτό και μη αντιληπτό ταυτόχρονα, ως ο χρόνος. Και τέλος, το μέλλον και οι επιλογές που κάνουμε με εσχάτη αυτήν την επιλογή των ανθρώπων που θέλουμε κοντά μας.

Το «Οι Πιθηκάνθρωποι του Δάσους» είναι βασισμένο στην ιδέα που διακατέχει τον άνθρωπο, ότι η ύπαρξή του είναι ανώτερη των ομοίων του ζώων και στο χρονικό του ανθρώπινου νου ενάντια στην φύση. Αλλά και το φόβο ότι η τελευταία πάντα κυριαρχεί. Αναφέρετε στη φύση της εξέλιξης και στην κατεύθυνση αυτής. Τέλος, το ερώτημα: Ποια η αξία αυτής της ύπαρξης και ποια η απόλυτη μορφή της. Αν είχε/έχει καν μορφή.

Ένας άνθρωπος της εποχής του παίρνει την μορφή ενός απρόσωπου θηλαστικού. Κρυμμένος και περιορισμένος, αλλά κινούμενος σε έναν ανοιχτό χώρο, κάνοντας μια προσπάθεια να προσεγγίσει την, για αιώνες ξεχασμένη πρώιμη ύπαρξή του.

To «Sempiternal: the illusion of being timeless» αναφέρεται στο χρόνο που περνά και στο φόβο της θνητότητας. Το πως η ανθρωπότητα αναζητά την αθανασία. Την μοναξιά και σχεδόν ζωώδη συμπεριφορά που έρχεται μέσω αυτής.

Δευτερεύοντα, η συνειδητοποίηση ότι αυτή η μοναξιά δεν είναι καθολική, με τον όποιο τρόπο. Είτε λόγο μίας ύπαρξης, προϋπάρχουσας στο παρελθόν ή και παροντικής. Άσχετα εάν αυτή η ύπαρξη είναι πραγματική, απλό κατασκεύασμα του μυαλού ή ακόμα και μία ημιπραγματική νεφέλη.

Στο «The Grave of the 11th Hour» ο άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με την εσχάτη επιλογή, ανάμεσα σε δύο μεγάλα «θέλω». Μπροστά του βρίσκονται τρία βάσανα/μαρτύρια. Ένα δικό του, μέσω του οποίου μπορεί να αρνηθεί την εσχάτη επιλογή και δύο που αντιστοιχούν στα «θέλω» του. Θα κάνει την επιλογή του αποφασίζοντας πως είναι καλύτερα να ζήσει χωρίς μετάνοιες ευχόμενος να ήταν τα πράγματα διαφορετικά.

Βασισμένο στο κείμενό της Τζίνας Τσιτσέρη:

Φοβάμαι πως ο τάφος θα μου φέρει πίσω εσένα και όχι εκείνον.

Μεταξύ δύο ανθρώπων που έχουν ξεχωριστή θέση στη μίζερη ύπαρξη μου, ενός σπάνιου φίλου (και ενίοτε εραστή) που κολυμπάει σε μια θάλασσα από άγρια φίδια και ενός νεκρού προστάτη που δεν ήθελε να με αφήσει μόνη, φοβάμαι πως θα μου φέρει πίσω εσένα.

Γιατί παρά τον πόνο και τα ανασκευασμένα με κόλλα κομμάτια μου πάντα θα πιστεύω ότι η νεκρή είναι για να μένουν νεκρή.

Και θα σε μισήσω για αυτό.

Ενίοτε θα νιώθω χαζή, μα αλήθεια μάλλον θα είμαι χαρούμενη για την κοινή μας ακροβασία… και θα χαμογελάω ειλικρινά όταν καούμε στης φλόγες…

Και υπόσχομαι να σε κρατάω όσο πεθαίνεις πρώτος.

Επειδή μου αξίζει ο πόνος πριν κόψω και τον δικό μου λαιμό κάθετα.

Η Τζίνα Τσιτσέρη:

Η Τζίνα Τσιτσέρη γεννήθηκε στις Σέρρες και σπουδάζει στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων τεχνών της Φλώρινας, Σχολή Καλών Τεχνών, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Το έργο της περιλαμβάνει ζωγραφική και ψηφιακές μορφές τέχνης, κυρίως video art και την παραγωγή short movies, performance on camera και video installations. Μέρος της δουλειάς της αφορά τη δερματοστιξία και το street art. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις, διεθνής συνέδρια και φεστιβάλ, εικαστικά προγράμματα, σεμινάρια και προγράμματα erasmus.

Το έργο της αφορά στην αφήγηση ιστοριών με θεματικές γύρω από την ανθρώπινη φύση και το πνεύμα, τα ανθρώπινα θέλω, πάθη και σχέσεις. Τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά θέματα. Αλλά και το μέλλον με μία δυστοπική προσέγγιση.

Περισσότερα για την Τζίνα Τσιτσέρη:

https://www.instagram.com/gina_tsitseri/

https://www.youtube.com/channel/UCW6BkdsrZDJ5t5LyRQU3EZg/videos

https://www.facebook.com/profile.php?id=100010815706990

Τι είναι τα Art Sessions: Σχήμα στο κενό

H AΡΣΙΣ Κοζάνης σε συνεργασία με το περιοδικό Together δημιούργησαν μία φυσική πλατφόρμα άμεσης επαφής και διάδρασης με στόχο την προβολή, διάδοση και ανάπτυξη των τεχνών και κάλεσαν καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες της ευρύτερης περιοχής να υποβάλουν τη δουλειά τους, ώστε να έχουν την ευκαιρία να την παρουσιάσουν στα ArtSessions: Σχήμα στο κενό!

Οι ενδιαφερόμενοι/ες μπορούν να υποβάλουν την αρχική πρόταση του έργου/πρότζεκτ που θα ήθελαν να αναπτύξουν κατά την παρουσίαση τους με e-mail: infokoz@arsis.gr και info@togethermag.gr, μέσω της σελίδων www.facebook.com/Arsis.Kozanis και www.facebook.com/togethermazi, αλλά και στο τηλέφωνο 2461049799.

Είναι ο ο Santa Claus των Αμερικανών, ο
PreNol των Γάλλων, ο Sinter klaas των Ολλανδών, ο Babbo Natale των Ιταλών, ο Weihna chtsmann των Γερμανών,ο Father Christmas των Άγγλων, ή ο Άγιος Βασίλης των Ελλήνων.
Μέρος της μαγείας των Χριστουγέννων αποτελεί ο καλοκάγαθος παππούλης με τη μακριά γενειάδα και την ευχάριστη διάθεση, που κατεβαίνει από την καμινάδα του σπιτιού και μοιράζει δωράκια στα παιδιά τα οποία ήταν «καλά» στη διάρκεια του χρόνου.

Κι εδώ κάπου κρύβεται μια μεγάλη παγίδα. Τα «καλά» παιδιά θα πάρουν δώρα… Αυτά που δεν ήταν αρκετά υπάκουα; Τι πραγματικά θα πρέπει να αναμένουν αυτά τα παιδιά; Γονείς στην προσπάθεια τους να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές συμπεριφορές των παιδιών τους, τους λένεότι εάν δεν είναι καλά παιδιά ο Άγιος Βασίλης δεν θα τους φέρει δώρα.
Πόσο δύσκολο είναι για ένα μικρό παιδί να είναι τέλειο για μέρες, βδομάδες, μήνες; Πόσο εφικτό θα μπορούσε να είναι κάτι τέτοιο; Να μην υπάρξει μια μέρα που το παιδί να δικαιούται να αισθανθεί θυμό, άγχος ή ένταση;  Πόσο υγιής είναι αυτή η πίεση για τελειότητα;
Και όλο αυτό συνεχίζεται! Σίγουρα όλοι μας έχουμε ακούσει το τραγούδι ‘Santa Claus Is
Coming To Town’, πόσοι όμως από εμάς έχουμε εστιάσει στους στίχους και στα μηνύματα που αυτοί στέλνουν;Διαβάστε τους στίχους…
“Καλύτερα να προσέχετε, καλύτερα να μην κλαίτε…σας λέω γιατί … Κάνει μια λίστα, την ελέγχει δύο φορές, θα βρει ποιος είναι άτακτος και ποιος καλός… Σε βλέπει όταν κοιμάσαι, ξέρει πότε είσαι ξύπνιος, ξέρει αν είσαι καλός ή κακός … γι ‘αυτό θα πρέπει να είσαι καλός”.

Σε μια περίοδο που το παιδί πρέπει να διδαχθεί για την αγάπη, το δόσιμο και την
οικογενειακή σύνδεση, τα μηνύματα παρουσιάζουν έναν Άγιο, λίγο πολύ ως…μπαμπούλα.
Δεν είναι λίγες οι οικογένειες στις οποίες κυριαρχεί το μήνυμα ότι το παιδί δε γίνεται
αποδεκτό μόνο για αυτό που είναι αλλά αξιολογείται γι’ αυτά που κάνει. Αυτό προκαλεί μακροχρόνιες καταστροφικές συνέπειες, διότι το παιδί αποθαρρύνεται στο να εστιάσει στην οικοδόμηση μιας σταθερής αίσθησης εαυτού. Στην προσπάθεια του να πάρει γονική αγάπη
κι έγκριση, μαθαίνει να απαρνείται οποιαδήποτε εμπειρία, συναίσθημα ή συμπεριφορά που δεν συνάδει με την εικόνα του «καλού παιδιού». Εκπαιδεύεται στην απόρριψη ή έστω στην αγνόηση αρνητικών συναισθημάτων ως κακών συναισθημάτων κι έτσι έρχεται η
διάσταση με τον πραγματικό του εαυτό. Απορρίπτει μέρος του ίδιου του εαυτού του, αυτού που δεν ταιριάζει στην εικόνα του «καλού παιδιού». Δημιουργεί μια ψεύτικη προσωπικότητα, ένα προσωπείο και μαθαίνει να ζει μ’ αυτό.

Η χρήση των λέξεων «καλό» και «κακό» για την περιγραφή των παιδιών είναι επικίνδυνη.
Τέτοιου είδουςχαρακτηρισμοί τείνουν να διαπερνούν το σύνολο της προσωπικότητας.
Αντίθετα, οι γονείς θα πρέπει να χαρακτηρίζουν συγκεκριμένες συμπεριφορές και όχι στο σύνολο του το παιδί. Οι ετικέτες αυτές μπορεί να μείνουν για πάντα, με αποτέλεσμα αργότερα ως ενήλικες να εσωτερικοποιήσουν το μήνυμα και να αναζητούν αέναα την αποδοχή τους από τους άλλους.Ακόμη όμως και όταν αυτή έρθει, δεν υπάρχει ευχαρίστηση
καθώς βιώνεται έντονο υπαρξιακό άγχος.
Η προσδοκία για «τελειότητα» βέβαια δεν περιορίζεται στα παιδιά. Πολλοί από μας έχουμε διογκώσει τις προσδοκίες για τις γιορτές μέσα από εξιδανικευμένες σκηνές τέλειων συγκεντρώσεων, όμορφα προετοιμασμένου φαγητού, πλήθος δώρων, υπέροχα διακοσμημένων σπιτιών και φυσικά υπέροχης γιορτινής διάθεσης. Όλα αυτά βέβαια αποτελούν εξιδανικεύσεις και προκαλούν περιττό άγχος και κατάθλιψη. Μέσα από αυτή την διαδικασία, αρχίζουμε να αξιολογούμε τον εαυτό μας ως καλό ή κακό και η αυτοεκτίμηση μας μπορεί να πληγεί κάθε φορά που δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι «τέλεια». Αποδεχόμαστε μόνο εμπειρίες που ενισχύουν την εικόνα μας ως τέλειου ανθρώπου και αρχίζουμε να απορρίπτουμε πτυχές του εαυτού μας και εμπειρίες που δεν ταιριάζουν με αυτήν. Είναι αυτός ο πραγματικός στόχος των γιορτών; Το ατέρμονο κυνήγι
για τελειότητα; Για τέλεια παιδιά, για τέλεια οικογένεια, για μια τέλεια ζωή;
Και βέβαια όλο αυτό ενισχύεται από τις εικόνες τελειότητας που προβάλλονται από τα social media. Φωτογραφίες ανθρώπων από κοσμοπολίτικα θέρετρα, ακριβά εστιατόρια, πολυτελή σπίτια ενισχύουν το αίσθημα της σύγκρισης και σε ένα δεύτερο επίπεδο της απογοήτευσης, όταν αντιλαμβανόμαστε ότι απέχουμε από αυτήν την επίπλαστη τελειότητα.
Φέτος τις γιορτές ας παραμερίσουμε τις προσδοκίες για τελειότητα. Ούτε εμείς μπορούμε να είμαστε τέλειοι ούτε βέβαια τα παιδιά μας. Ποιο θα πρέπει να είναι το πραγματικό νόημα των γιορτών; Η άνευ όρων αποδοχή του εαυτού μας και των ανθρώπων που αγαπάμε χωρίς «εάν» και «πρέπει», η ενσυναίσθηση και η αγάπη.

Και τότε…ο Αι Βασίλης θα έρθει ξανά.

Το Κρατικό Βραβείο για Νέους Θεατρικούς Συγγραφείς έτους 2020 «Χρύσα Σπηλιώτη» απέσπασε το θεατρικό έργο «Τέσσερις Γυναίκες Αποχωρούν» του Χρήστου ‘Ανθη, και Έπαινο στο «ΦΟΥΙΤ» του Αλέξανδρου Χαντζή.

Τα Κρατικά Βραβεία Συγγραφής Θεατρικού Έργου 2020 ανακοινώθηκαν σήμερα και όπως πληροφορεί η σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού «λόγω των δυσμενών συνθηκών με τις οποίες δοκιμάζεται η καλλιτεχνική δημιουργία, αυξήθηκε κατά πολύ το χρηματικό έπαθλο που συνόδευε τα βραβεία. Επίσης, η αρμόδια Επιτροπή μπορεί να απονέμει και έπαινο σε έργο διακρίθηκε για την καινοτομία του.

Οι θίασοι του ελεύθερου θεάτρου που θα εντάξουν στο ρεπερτόριό τους έργα που έχουν τιμηθεί με Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού έργου, επιχορηγούνται από το ΥΠΠΟΑ για το ανέβασμα τους, με τους όρους που εκάστοτε ισχύουν».

Αναλυτικότερα τα βραβεία ανά κατηγορία και το σκεπτικό της Επιτροπής έχουν ως εξής:

Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου

Από τα 125 έργα που υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό, η Επιτροπή αξιολόγησης ( Νίκος Διαμαντής,Αμαλία Κοντογιάννη,Ρένη Πιττακή,Ανδρέας Φλουράκης, Δημήτρης Τάρλοου) απονέμει ομόφωνα το Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου έτους 2020, το οποίο συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο επτά χιλιάδων (7.000) ευρώ, από κοινού στα εξής θεατρικά έργα:

Α. «Οι Βελόνες της Νεραντζιάς» του Παναγιώτη Καλυβίτη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Κλημεντίνη Εράσμου».

Πρόκειται για θεατρικό με άμεση γλώσσα που υπογραμμίζει τους φόβους, την θλίψη και την βία, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο, στα χρόνια της πανδημίας, καθώς και την εξέλιξη της ιστορίας του έργου, δεκαεννέα χρόνια μετά.

Β. «HAPPY PLACE» της Ελένης Κωστοπούλου, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Nick-Back».

Πρόκειται για θεατρικό που απαρτίζεται από μικρούς μονολόγους για τα εγκλήματα του παρελθόντος των χαρακτήρων του έργου, οι οποίοι νομίζουν πως είναι θαμμένα καλά, αλλά με την πρώτη αφορμή βγαίνουν στην επιφάνεια πιο ζωντανά από ποτέ, γκρεμίζοντας το προσωπείο της ευυπόληπτης ζωής τους.

Γ. «Δεκατρείς ιστορίες που πήρε το νερό» της Ελευθερίας Μιχαηλίδη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Αγγέλα Γαβριηλίδη».

Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό θεατρικό έργο με σκηνικό μία οργανωμένη παραλία. Κατά τη διάρκεια μίας καλοκαιρινής ημέρας εξελίσσονται δεκατρείς γλυκόπικρες «στιγμές», οι οποίες αναδεικνύουν στοιχεία της σύγχρονης αστικής ζωής με ειλικρίνεια, ενσυναίσθηση και χιούμορ.

Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου για Παιδιά

Από τα 40 έργα που υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό η Επιτροπή αξιολόγησης (Τάκης Τζαμαργιάς, Μαρία Καρανάνου, Μαρία Δημάκη – Ζώρα, Δήμητρα – Βικτωρία Πανάγου, Εδουάρδος – Δημήτρης Γεωργίου) απονέμει ομόφωνα το Κρατικό Βραβείο Θεατρικού Έργου για Παιδιά έτους 2020, το οποίο συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των πέντε χιλιάδων (5.000) ευρώ, στο θεατρικό έργο «Καλά Χριστούγεννα αγαπητέ μου Τσάρλι» της Σοφίας-‘Αννας Θεοφάνους, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Lotte Ingersol».

Πρόκειται , μεταξύ άλλων, για έργο γραμμένο με αμεσότητα και ζωντάνια, που μπορεί να συγκινήσει, να τέρψει αλλά και να αφυπνίσει κριτικά το παιδικό και εφηβικό κοινό […] διακρίνεται για την πρωτοτυπία και ευρηματικότητά του, συνιστά πρωτογενή δημιουργία με δραματική συμπύκνωση και σκηνική ευελιξία χωρίς περιορισμούς. Είναι ευρηματικό χωρίς να καταφεύγει σε κανενός είδους εντυπωσιασμό, συγκινεί αλλά και προβληματίζει χωρίς διδακτισμό και ενισχύει την ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ σκηνής και πλατείας. Ένα έργο καλογραμμένο, ευαίσθητο και συγκινητικό που είναι έτοιμο να παρουσιαστεί στη σκηνή.

Επίσης, στην ίδια κατηγορία η Επιτροπή ομόφωνα απονέμει τρεις Επαίνους, στα εξής έργα:

Α. «Κανελόριζα» της Βασιλικής Κωνσταντοπούλου, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Πηνελόπη Ζερβάκου»:

Πρόκειται για ένα καλογραμμένο έργο, με ενδιαφέρουσα πλοκή, που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών. Χρησιμοποιεί ως βάση τη δομή του παραδοσιακού παραμυθιού για να πλάσει όμως ένα πρωτότυπο παραμύθι κι έναν κόσμο αληθοφανή αλλά και

παραμυθένιο. Οι αναφορές στην παράδοση (δημοτικό τραγούδι, παραδοσιακά παραμύθια) συνθέτουν έναν καινούργιο φανταστικό κόσμο χωρίς να μένουν προσκολλημένες στην ελληνική παράδοση και τα γνωστά λαϊκά παραμύθια. Η πλοκή είναι περιπετειώδης και ενδιαφέρουσα και κλασικά στοιχεία δραματουργίας χρησιμοποιούνται με πολύ αποτελεσματικό τρόπο. Το έργο τελειώνει επίσης με έναν πολύ ενδιαφέροντα, πρωτότυπο και τολμηρό τρόπο για έργο που απευθύνεται σε ανήλικους θεατές. Η Κανελόριζα είναι επίσης ένα κείμενο που διαθέτει όλα τα στοιχεία που το καθιστούν άμεσα παραστάσιμο ενώ αφήνει χώρο στους διάφορους συντελεστές (σκηνοθέτη, σκηνογράφο, μουσικό, χορογράφο και ηθοποιούς) να αναπτύξουν την δουλειά τους και να προτείνουν τη δική τους παραστασιακή ερμηνεία.

Β. «ΑΝΗΣΥΧΟ ΠΝΕΥΜΑ» της Σοφίας Μαργαρίτη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «ΚΑΜΠΟΥΚΙ»:

Έργο που βασίζεται σε μια πρωτότυπη και πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, αναδεικνύοντας μια άγνωστη πτυχή της ελληνικής ιστορίας, χωρίς στόμφο και διδακτισμό. Παρά τις όποιες δραματουργικές και παραστασιακές δυσκολίες που αναγνωρίζονται στο κείμενο, είναι από τα λίγα κείμενα του διαγωνισμού που ξέφευγε από τις παραδοσιακές θεματικές και παρουσίαζε μια νέα ιδέα με ολοκληρωμένο τρόπο. Γ) «Μια Παραμυθοκόρη, Ένας Ραφτάκος και το Δέντρο που μιλούσε Παραμύθια», της Μαρίας Γαρυφαλλιάς Δενδρινού, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Νίκος Γαρουφάλλου», με το εξής σκεπτικό: Έργο που αξιοποιεί διακειμενικά στοιχεία με σύγχρονο τρόπο, ενώ παράλληλα προβάλλει αγαπημένα και γνωστά στα παιδιά παραμυθικά μοτίβα. Πρόκειται για μια μίξη παραμυθιών και χαρακτήρων από παραδοσιακό παραμυθιακό υλικό, που έχει γίνει με ευαισθησία και εφευρετικότητα. Αν και θα περίμενε κανείς περισσότερες ευκαιρίες ανάπτυξης της σκηνικής δράσης, είναι ένα γοητευτικό παραμύθι, με όμορφο λόγο και με συνεχείς αναφορές, που λειτουργούν ως στοιχεία αναπόλησης της παιδικής ηλικίας και μπορεί να παρουσιαστεί άμεσα στη σκηνή.

Γ. «Μια Παραμυθοκόρη, Ένας Ραφτάκος και το Δέντρο που μιλούσε Παραμύθια», της Μαρίας Γαρυφαλλιάς Δενδρινού, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Νίκος Γαρουφάλλου»:

Έργο που αξιοποιεί διακειμενικά στοιχεία με σύγχρονο τρόπο, ενώ παράλληλα προβάλλει αγαπημένα και γνωστά στα παιδιά παραμυθικά μοτίβα. Πρόκειται για μια μίξη παραμυθιών και χαρακτήρων από παραδοσιακό παραμυθιακό υλικό, που έχει γίνει με ευαισθησία και εφευρετικότητα. Αν και θα περίμενε κανείς περισσότερες ευκαιρίες ανάπτυξης της σκηνικής δράσης, είναι ένα γοητευτικό παραμύθι, με όμορφο λόγο και με συνεχείς αναφορές, που λειτουργούν ως στοιχεία αναπόλησης της παιδικής ηλικίας και μπορεί να παρουσιαστεί άμεσα στη σκηνή.

Κρατικό Βραβείο Συγγραφής για Νέους Θεατρικούς Συγγραφείς «Χρύσα Σπηλιώτη».

Από τα 113 έργα που υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό η Επιτροπή αξιολόγησης( Αντώνης Αντωνίου, Λεία Βιτάλη, Έλενα Πέγκα, Λίλλυ Μελεμέ, Γιώργιος Πεφάνης) απονέμει ομόφωνα το Κρατικό Βραβείο για Νέους Θεατρικούς Συγγραφείς έτους 2020, το οποίο συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των πέντε χιλιάδων (5.000) ευρώ, στο θεατρικό έργο «Τέσσερις Γυναίκες Αποχωρούν» του Χρήστου ‘Ανθη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Ratchet»:

Είναι ένα έργο που έχει αρκετή θεατρικότητα και ικανοποιητικούς διαλόγους και μπορεί να γίνει κάτι δημιουργικό στα ‘χέρια’ ενός καλού θιάσου και καλού σκηνοθέτη.

Τέλος η Επιτροπή ομόφωνα αποφάσισε επίσης να απονείμει Έπαινο στο έργο:

«ΦΟΥΙΤ» του Αλέξανδρου Χαντζή, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Σουλιπόν»:

Είναι έργο με αρκετά στοιχεία θεατρικότητας που με μια περισσότερη προσοχή θα μπορούσε να βελτιωθεί. Η Επιτροπή εύχεται να ανεβεί και αυτό το έργο από έναν αξιόλογο θίασο και να έχουν και τα δύο βραβευμένα έργα ένα καλό θεατρικό ταξίδι.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Συσκευασμένο σε θήκη από βινύλιο, το ημερολόγιο του 2022 σηματοδοτεί τη μεγάλη επιστροφή του, μετά την πανδημία του κορονοϊού.

Επιπλέον για τον εορτασμό της 150ης επετείου της Pirelli, το ημερολόγιο περιλαμβάνει πάνω από 160 σελίδες και περισσότερα από 70 πορτρέτα των: Cher, Grimes, Jennifer Hudson, Normani, Rita Ora, Bohan Phoenix, Iggy Pop, Saweetie, St. Vincent & Kali Uchis.

“Θα ήταν πολύ, πολύ δύσκολο να περιγράψουμε όλα όσα συμβαίνουν στο δρόμο (on the road) στις λίγες μέρες που διαρκεί η φωτογράφηση. Έτσι, αυτό που προσπάθησα να κάνω ήταν να αποτυπώσω έστω ορισμένες από τις πτυχές του.”
Μοιράζεται ο Adams σε ένα δελτίο τύπου.

Ο Marco Tronchetti Provera, Διευθύνων Σύμβουλος της Pirelli, προσθέτει: “Αυτό το ημερολόγιο θα σηματοδοτήσει τους μήνες ενός έτους (2022) που είναι ιδιαίτερα σημαντικό για εμάς, μιας και είναι η χρονιά που γιορτάζουμε την 150η επέτειο της Pirelli”.

Source | Hypebae