Το Κασετόφωνο έγραφε στο Facebook page του: «Παιδιά αυτές είναι οι Ρίζες. Ένα νέο site που ετοιμάζω. Θέλω μια χάρη. Να ψάξετε τα προφίλ σας και να βρείτε φωτογραφίες από τα χωριά σας, τα νησιά, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου σας, τα βουνά και τα λαγκάδια, τους παππούδες και τα σπίτια τους, τις γιαγιάδες και τα φαγητά τους, τα καφενεία και τα πανηγύρια που έχετε πάει – οτιδήποτε έχει σχέση με την παράδοσή μας και να κάνετε hashtag #rizesmas ή να ταγκάρετε @rizesmas στο Instagram. Σύντομα θα βγει στον αέρα με τη δική σας βοήθεια».

Τα χρόνια πέρασαν και φτάσαμε στο 2023. Πλέον, οι @rizesmas μετρούν περισσότερους από 138 χιλιάδες followers στο Instagram. Στόχος των ανθρώπων που διαχειρίζονται τη σελίδα, αποτέλεσε από την πρώτη μέρα δημιουργίας της η διατήρηση της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς μέσα από τις αναμνήσεις.

Η Σοφία και η Γεωργία, οι δύο γυναίκες που στηρίζουν την online κοινότητα μαζί με τον Αντρέα, κρατάνε – όπως κι εκείνος – από τον Πόντο, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία. Οι Ρίζες γίνονται ένας κοινός τόπος για όλα μας – είτε έχουμε είτε δεν έχουμε χωριό. Για την ακρίβεια, οι #rizesmas υπάρχουν για να αποκτήσουμε ένα, μέσα από τις εικόνες και τις στιγμές που μοιράζονται καθημερινά μαζί μας και ομορφαίνουν το feed μας.

Στη δική μου περίπτωση, οι παππούδες και οι γιαγιάδες ήταν κατατρεγμένοι πρόσφυγες. Η γιαγιά Μαίντη, χαρακτηριστικά, Εβραία της Θεσσαλονίκης, χρειάστηκε να εγκαταλείψει τον τόπο της για να φυγαδευτεί όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί στη Θεσσαλονίκη το 1940. Μπορεί να μην επέστρεψε ποτέ στη Θεσσαλονίκη, οι αναμνήσεις όμως από τη νεανική της ζωή στη συμπρωτεύουσα την ακολουθούν μέχρι σήμερα.

Η γιαγιά Μαίντη δεν είχε την ευκαιρία να μου φτιάξει τηγανιτές πατάτες και αυγά στον κήπο κάποιου χωριάτικου σπιτιού – αν και το έκανε για πολλά χρόνια από το διαμέρισμά της στην Αθήνα. Τις ρίζες μου τις έχω γευτεί μόνο μέσα από τις διηγήσεις της. Η κοινότητα υπάρχει και για ανθρώπους σαν κι εμάς, που το βίωμα της ξενιτιάς μας είναι πολύ πιο οικείο από εκείνο του ανήκειν σε έναν τόπο.

Το γρήγορο πρόχειρο φαγητό που συνηθίζουν να ετοιμάζουν οι γιαγιάδες για τα εγγόνια, το οποίο καταλήγει σε περισσότερα από πέντε διαφορετικά πιάτα, το άνοιγμα του φύλου, το μάζεμα των ελιών, η μπουγάδα στον κήπο, ο ελληνικός καφές και οι ιστορίες που ξεπηδούν από τον πάτο του φλιτζανιού εκείνα τα απογεύματα που τα τζιτζίκια στήνουν χορό: όλα αυτά συμπυκνώνονται και αναβιώνουν στις Ρίζες.

Ακόμα και αν ορισμένες από τις εικόνες που φτάνουν στα μάτια μας μέσα από τα posts της κοινότητας, φαντάζουν ξεπερασμένες, ίσως και καλτ, οι #rizesmas δεν παύουν να αναζητούν σε αυτές την αυθεντικότητα και να αποδέχονται πως αποτελούν κομμάτι των αναμνήσεών μας. «Ποιος δεν αισθάνθηκε ότι θέλει να επιστρέψει στη φύση, να νιώσει ξέγνοιαστος, σε ποιον δεν έλειψε η επαφή και το μοίρασμα; Είναι μια ανάγκη της εποχής το να συγκινηθούμε, να βιώσουμε ουσιαστικά τον χρόνο και να επιστρέψουμε σε στιγμές απλές αλλά γεμάτες», λένε οι ίδιοι οι δημιουργοί για το εγχείρημά τους.

Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι της κοινότητας κατάφεραν να φέρουν φυσιογνωμίες, μέρη και αναμνήσεις κοντά μας μέσα από μία απλή περιήγηση στα social media, γιορτάστηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 2022 με το ΡΙΖΕΣ ΦΕΣΤ στη Θεσσαλονίκη.

Κυριακή,18:30μ.μ.

Η πτήση 2155 της Fly Dubai φτάνει στο Διεθνές αεροδρόμιο Τριμπχουβάν της Κατμαντού.

Παρά το πολύωρο ταξίδι από την Αθήνα, είμαστε ενθουσιασμένοι που η περιπέτειά μας πρόκειται να ξεκινήσει. Η διαδικασία για την έκδοση βίζας τελειώνει πολύ γρήγορα και παίρνουμε ταξί που θα μας οδηγήσει στο ξενοδοχείο μας. Από την πρώτη κιόλας στιγμή που αντικρίζουμε τους μισοφωτισμένους και πολύβουους δρόμους της πόλης, ξέρουμε πως θα μας προσφέρει πολλές συγκινήσεις. Δεν υπάρχουν φανάρια, η κίνηση είναι απίστευτα μεγάλη, κόρνες παντού, εκατοντάδες κόσμου κυκλοφορούν στους δρόμους με μηχανάκια, ποδήλατα αλλά και πεζή. Γύρω τους,  αμέριμνες αγελάδες απολαμβάνουν τη βόλτα τους στην πόλη χωρίς κανείς να τις ενοχλεί, καθώς θεωρούνται ιερές.

Η Κατμαντού μας καλωσορίζει.

Αν και το Νεπάλ είναι ο τόπος καταγωγής του Σιντάρτα Γκαουτάμα, του Βούδα, η χώρα βρίθει ινδουιστικών ναών υψίστης θρησκευτικής αξίας για τους απανταχού πιστούς. Ο σημαντικότερος ινδουιστικός ναός στο Νεπάλ ονομάζεται Πασουπατινάθ και είναι ο πρώτος μας σταθμός.

Ο ιερός χώρος είναι χτισμένος στις όχθες του ποταμού Μπαγμάτι, παραπόταμο του Γάγγη. Είμαστε τυχεροί διότι τον επισκεπτόμαστε Δευτέρα, ημέρα αφιερωμένη στον θεό Σίβα, ημέρα που πλήθος κόσμου συρρέει στο ιερό συγκρότημα για να προσφέρει στον θεό μέλι, γιαούρτι, γάλα και ζάχαρη. Γυναίκες με κόκκινες και πορτοκαλί φορεσιές κρατούν στα χέρια τους άνθη και μας οδηγούν στην όχθη του ποταμού προκειμένου να παρακολουθήσουμε ανοιχτή καύση νεκρών, μια συγκλονιστική εμπειρία που θα μας μείνει αξέχαστη…

Αφού δεχόμαστε με κατάνυξη τις ευχές των ιερών ανδρών Σάντου, αφήνουμε πίσω μας τον ινδουιστικό κόσμο για να γνωρίσουμε έναν διαφορετικό.  Εκείνον του Βούδα.

Στις στούπες Σουαγιαμπουνάθ και Μποντνάθ  συναντούμε πανέμορφους πάλλευκους ημισφαιρικούς ναούς με τα μάτια του Βούδα ζωγραφισμένα στην κορυφή τους, μας πλημμυρίζει ένα αίσθημα γαλήνης και ηρεμίας. Ένα ζεστό αεράκι κυματίζει τις πολύχρωμες σημαίες προσευχής που κρέμονται περιμετρικά των ναών μεταφέροντας στον κόσμο μηνύματα ειρήνης.

Βουδιστικοί ύμνοι ακούγονται από μεγάφωνα και εκατοντάδες μαϊμούδες οι οποίες ζούνε στον περιβάλλοντα χώρο των ναών καιροφυλακτούν για να κλέψουν από τον ανυποψίαστο επισκέπτη το κολατσιό του…

Στην καρδιά της Κατμαντού στην πολυσύχναστη περιοχή Thamel, αναζητούμε τη σύγχρονη διάσταση της πόλης. Μέσα στα αμέτρητα στενά δρομάκια, βρίσκονται παντοπωλεία, εστιατόρια, μπαρ, μαγαζιά με αναμνηστικά καθώς και υπαίθριες αγορές όπου θαυμάζουμε χειροποίητα κοσμήματα, κεντήματα και κασμίρ, γλυπτά και εκλεπτυσμένες ζωγραφικές αναπαραστάσεις των Ιμαλαΐων ή του Βούδα πάνω σε ρυζόχαρτο.

Στις ιστορικές πλατείες της ιερής κοιλάδας μένουμε έκθαμβοι από την ομορφιά των κτηρίων και των ναών. Χρώματα, μυρωδιές φρούτων και λουλουδιών, παραδοσιακές μουσικές και ιεροί ύμνοι συγχρωτίζονται θαυμάσια και μας συνοδεύουν σε κάθε βήμα της περιήγησής μας σε αυτή την μαγευτική πρωτεύουσα.

Η Νεπαλέζικη κουζίνα είναι για εμάς μια αποκάλυψη. Ψητό βουβάλι μαγειρεμένο με ξηρούς καρπούς, εξωτικά φρούτα και τηγανητό ρύζι, αρωματισμένο από μία τεράστια ποικιλία με μπαχαρικά της Ασίας  που γίνεται αμέσως μία από τις αγαπημένες μας επιλογές.

Ένα ταξίδι στο Νεπάλ δεν είναι μόνο μια γνωριμία με έναν εκπληκτικό πολιτισμό αλλά και μια αποκάλυψη φυσικής ομορφιάς. Από τις δέκα υψηλότερες κορυφές του κόσμου οι εννέα βρίσκονται στο Νεπάλ, και ο ταξιδιώτης έχει την ευκαιρία να τις θαυμάσει από πολλά σημεία της χώρας. Μια έξοχη επιλογή είναι η πόλη της Ποκάρα στην οποία συνεχίζουμε το ταξίδι μας. Η διαδρομή ως εκεί, αν και πολύωρη μας αποζημιώνει με όμορφες εικόνες από ποτάμια, λίμνες, δάση, βουνά, χωριά ξεχασμένα από τον χρόνο…

Η άφιξη δε στην Ποκάρα, αγαπημένος προορισμός των απανταχού ορειβατών και περιηγητών του κόσμου, με την εκπληκτική ανατολή στα Ιμαλάϊα κλείνει με τον πιο όμορφο τρόπο την επίσκεψή μας στη χώρα των αιθέρων…

Ταξιδεύουμε για να γνωρίσουμε όμορφους τόπους και ενδιαφέροντες πολιτισμούς. Ταξιδεύουμε για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

«Είμαστε εκατοντάδες λουλούδια…» λένε οι κάτοικοι του Νεπάλ.

Καλά ταξίδια.

[huge_it_slider id=”3″]