Η γέννηση του οικισμού χάνεται στα βάθη των χρόνων. Τα ερείπια προϊστορικών οχυρών από σειρές τειχών («Κτίσματα») χρονολογούνται πριν το 700 π.Χ. αλλά και οι ανασκαφές το 1930,από τον καθηγητή Ιωάννη Κεραμόπουλο στη Μαγούλα, έφεραν στο φως σπουδαία ευρήματα που μαρτυρούν την ύπαρξη οικισμού της Ρωμαϊκής Εποχής. Ιστορικοί τοποθετούν την αρχαία Εράτυρα σαν μια από της μεγαλύτερες πόλεις της αρχαίας Ελίμειας στους Μακεδονικούς χρόνους.

Η αρχαιότερη γραπτή πηγή που αναφέρει το όνομα το οικισμού είναι ο Κώδικας της Μονής Ζάμπορδας όπου εκεί αναφέρεται το 1534 με την ονομασία Σέλτζα. Η μετονομασία της σε Εράτυρα θα γίνει το 1928. Κεφαλοχώρι (πληθυσμός σχεδόν 3,000 μόνιμων κατοίκων) με οργανωμένη κοινωνική ζωή, έντονη εμπορική δραστηριότητα και πολιτιστική ανάπτυξη η Εράτυρα θα βιώσει περίοδο μεγάλης ακμής από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα.

Σήμερα αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Βοΐου και αριθμεί περί τους 600 μόνιμους κατοίκους.

Ο επισκέπτης της μπορεί να χαρεί τα άγρια βουνά που την περιβάλουν, τα κρυστάλλινα νερά της και τις καταπράσινες ρεματιές της. Μπορεί ακόμη να θαυμάσει ανάμεσα στους 23 Βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς ναούς της παμπάλαιες λιθόκτιστες εκκλησιές και ιδιαίτερα την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1844) στην πλατεία της Εράτυρας, με το μοναδικό κοίλο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Ακόμη της εντυπωσιακές τοιχογραφίες στο Ναό της Παναγίας και του Αγίου Νικολάου αλλά και να επισκεφθεί την Ιερά Μονή Αγίου Αθανασίου σε μια τοποθεσία φυσικού κάλλους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον επισκέπτη έχει επίσης το λαογραφικό μουσείο αλλά και τα αρχοντικά της Εράτυρας απομεινάρια λαμπρού παρελθόντος Μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής που μαρτυρούν την έντονη πολιτιστική ανάπτυξη της στα παρελθόντα χρόνια.

Πολλές οι περίοδοι κατά την διάρκεια του χρόνου που θα μπορούσε κάποιος να επισκεφθεί την Εράτυρα . Από τις παραμονές Χριστουγέννων με τα Κόλιαντα και την παραμονή πρωτοχρονιάς με τα Σούρβα, ως την δεύτερη μέρα του Γενάρη με την μεγαλύτερη τοπική εκδήλωση γλεντιού και κεφιού τα Μπουμπουσάρια . Η τελευταία εκδήλωση Διονυσιακού χαρακτήρα θα έρθει τις μέρες της Αποκριάς με τις Κλαδαρές .

Αλλά και στην συνέχεια με την είσοδο της άνοιξης και το άνοιγμα του καιρού η περιοχή αλλάζει παραστάσεις για να υποδεχθεί το καλοκαίρι. Μύρια χρώματα και αρώματα και η φιλοξενία των κατοίκων θα κλέψει την καρδιά σας. Το χωριό σφύζει ξανά από κόσμο , η πλατεία του χωριού γεμίζει από μικρά παιδιά και κάτω από τον γερό-πλάτανο της πλατείας θυμόσοφοι παππούδες σε συζητήσεις της ρακής δίνουν μια γραφική παραδοσιακή ομορφιά που τείνει να εξαφανιστεί στις μέρες μας. Και όλοι, στο πανηγύρι Της Παναγιάς τον Δεκαπενταύγουστο, ντόπια και ξενιτεμένα παιδιά του χωριού που το κάλεσμα της πατρογονικής γης τα φέρνει ξανά και ξανά στο ίδιο σημείο, δίνουν την ευχή τους στο τέλος της γιορτής όλοι να ανταμωθούν γεροί ξανά του χρόνου .

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Βαθυλάκκος Κοζάνης

Ο Βαθύλακκος Κοζάνης με την σημερινή του μορφή είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος οικισμός του δήμου Σερβίων. Υπήρξε πάντοτε Κεφαλοχώρι χτισμένο ανάμεσα σε δυο πόλεις (Κοζάνης και Σέρβια) και τον διασχίζει κεντρικός δρόμος ( εθνική οδός Λαρίσης ).

Ο πληθυσμός του ανέρχεται σήμερα  στα 615 άτομα ( απογραφή 2011 ) και ανήκει στα προσφυγικά χωριά της περιοχής με πληθυσμό από την Μικρά Ασία ( Καππαδοκία, Δυτικό Πόντο, Προύσα ). Στο χωριό υπάρχουν εξαιρετικές ταβέρνες και καφέ για να απολαύσετε την παραμονή σας!

Βράχος Καστοριάς

Ο Βράχος είναι ορεινή κοινότητα του Άργους Ορεστικού, στην Περιφερειακή Ενότητα Καστοριάς σε υψόμετρο 1.080 μέτρων. Είναι κτισμένος σε ύψωμα του βόρειου τμήματος του όρους Βόιο. Ο Βράχος απέχει 36 χιλιόμετρα από την πόλη της Καστοριάς και 25 χιλιόμετρα από την κωμόπολη του Άργους Ορεστικού.

Στην περιοχή δημιουργήθηκε φράγμα εξαιτίας προβλημάτων υδροδότησης με αποτέλεσμα να σχηματιστεί μία μοναδική τεχνητή λίμνη που είναι από τις νεότερες στον ελλαδικό χώρο. Η λίμνη προσφέρεται για κολύμβηση και διάφορες ακόμη δραστηριότητες κατά την διάρκεια της θερινής περιόδου. Από τον Βράχο επίσης, ξεκινούν αρκετές διαδρομές για πεζοπορία στις πλαγιές του όρους Βοΐου.

Αλατόπετρα Γρεβενών

Η Αλατόπετρα βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Όρλιακας, στα βορειοανατολικά όρια του Εθνικού Πάρκου Βόρειας Πίνδου. Είναι κτισμένο μέσα σε δάσος βελανιδιάς και σπάνιων ειδών χλωρίδας, γι΄αυτό και η γύρω του περιοχή έχει χαρακτηριστεί ως Άλλος Βιότοπος.

Το χωριό απέχει 28,5 χλμ. δυτικά από τα Γρεβενά και βρίσκεται σε απόσταση 22 χλμ. ανατολικά από το χιονοδρομικό κέντρο Βασιλίτσας με αποτέλεσμα να έχει εξελιχθεί σε οργανωμένο χειμερινό θέρετρο με ταβέρνα και ξενοδοχειακά καταλύματα. Δίπλα του περνάνε ο χείμαρρος Σμιξιώτικος και ο Βελονιάς που καταλήγουν στον Βενέτικο. Χαρακτηριστικό του χωριού είναι η ύπαρξη αρκετών νερών και πηγών.

Ακρίτας Φλώρινας

Μόλις 16 χλμ από τη Φλώρινα συναντάμε το γραφικό Ακρίτα, χτισμένο σε 1050μ. Το χωριό κατοικείται από 140 άτομα το χειμώνα που αυξάνονται σε 180 το καλοκαίρι, τα οποία ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Από την ανεύρεση διαφόρων αντικειμένων, φαίνεται ότι αρχικά το χωριό ήταν χτισμένο κάτω από το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου και η μετακίνηση των κατοίκων από εκεί έγινε το 15ο αι.

Στα μεταγενέστερα χρόνια ο Ακρίτας υπήρξε κεφαλοχώρι με 1.700 κατοίκους, από τους οποίους πολλοί το 1920 μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Το οικιστικό σύνολο του Ακρίτα συνιστά μία ξεχωριστή περίπτωση σε σχέση με τους υπόλοιπους οικισμούς της περιοχής, αφού εκεί συνυπάρχει μεγάλος αριθμός κτισμάτων που ανήκουν σε μία ευρεία γκάμα αρχιτεκτονικών στυλ. Πανηγύρι γίνεται στη γιορτή του Αγίου Πνεύματος, που συνδυάζει τις ομορφιές της φύσης με γλέντι. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια της ΠΕ Φλώρινας.

Η Φαλάσαρνα δεν είναι μόνο γνωστή για τις υπέροχες παραλίες της, αλλά και για την πλούσια ιστορική της κληρονομιά. Στην αρχαιότητα, η Φαλάσαρνα ήταν μια σημαντική πόλη-λιμάνι και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο εμπόριο και τις ναυτικές επιχειρήσεις της εποχής. Τα ερείπια του αρχαίου λιμανιού και τα υπόλοιπα τμήματα της πόλης προσφέρουν μια γεύση από το παρελθόν και αξίζουν μια επίσκεψη για τους λάτρεις της ιστορίας.

Η παραλία της Φαλάσαρνας είναι γνωστή για την απέραντη χρυσαφένια αμμουδιά και τα κρυστάλλινα, γαλαζοπράσινα νερά. Η καθαρότητα και η διαφάνεια του νερού την καθιστούν ιδανική για κολύμβηση και καταδύσεις. Επιπλέον, η περιοχή είναι εξοπλισμένη με τις απαραίτητες υποδομές, όπως ξαπλώστρες, ομπρέλες και θαλάσσια σπορ, που προσφέρουν μια άνετη και ευχάριστη εμπειρία στους επισκέπτες.

Η Φαλάσαρνα αποτελεί επίσης σημαντικό φυσικό οικοσύστημα. Η περιοχή φιλοξενεί μια πλούσια χλωρίδα και πανίδα, ενώ οι αμμοθίνες της είναι προστατευόμενες από το πρόγραμμα Natura 2000. Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος είναι πρωταρχικός στόχος για τις τοπικές αρχές, διασφαλίζοντας ότι η φυσική ομορφιά της περιοχής παραμένει αναλλοίωτη.

Πέρα από τις κλασικές δραστηριότητες της παραλίας, η Φαλάσαρνα προσφέρει επίσης ευκαιρίες για πεζοπορία και εξερεύνηση της γύρω περιοχής. Τα μονοπάτια που διασχίζουν τα βουνά και τις κοιλάδες προσφέρουν εκπληκτικές θέες και μια επαφή με τη φύση που αναζωογονεί το πνεύμα. Επίσης, τα τοπικά ταβερνάκια και εστιατόρια σερβίρουν παραδοσιακά κρητικά πιάτα, προσφέροντας μια γευστική εμπειρία που συμπληρώνει το ταξίδι.

Η Φαλάσαρνα της Κρήτης είναι ένας προορισμός που συνδυάζει την ιστορία, τη φυσική ομορφιά και την ψυχαγωγία, καθιστώντας την ιδανική επιλογή για κάθε ταξιδιώτη. Είτε αναζητάτε χαλάρωση στην παραλία, είτε περιπέτεια στη φύση, η Φαλάσαρνα υπόσχεται να σας προσφέρει αξέχαστες στιγμές. Ανακαλύψτε αυτόν τον μικρό παράδεισο στη Μεσόγειο και αφήστε τον να σας μαγέψει με την ακαταμάχητη γοητεία του.

Ημέρα 1: Καστοριά και τα μοναδικά της τοπία

Πρωί: Ξεκινήστε το ταξίδι σας με μια επίσκεψη στην πανέμορφη πόλη της Καστοριάς, γνωστή για την γραφική της λίμνη, την Ορεστιάδα. Απολαύστε έναν πρωινό περίπατο κατά μήκος της λίμνης, απολαμβάνοντας την ηρεμία και τη φυσική ομορφιά που προσφέρει. Μην παραλείψετε να επισκεφθείτε το Ενυδρείο της Καστοριάς, το μεγαλύτερο ενυδρείο γλυκού νερού στα Βαλκάνια.

Μεσημέρι: Γευματίστε σε μια από τις παραδοσιακές ταβέρνες της πόλης, δοκιμάζοντας τοπικές σπεσιαλιτέ όπως η φασολάδα και οι γεύσεις από τα βουνά και τις λίμνες της περιοχής.

Απόγευμα: Επισκεφθείτε το Σπήλαιο του Δράκου, ένα από τα πιο εντυπωσιακά σπήλαια της Ελλάδας, και εξερευνήστε τους υπέροχους σταλακτίτες και σταλαγμίτες του. Στη συνέχεια, κατευθυνθείτε προς τη συνοικία Ντολτσό, όπου θα ανακαλύψετε τα αρχοντικά της πόλης και θα αισθανθείτε σαν να έχετε ταξιδέψει πίσω στον χρόνο.

Ημέρα 2: Φλώρινα και οι ομορφιές της φύσης

Πρωί: Αναχωρήστε για τη Φλώρινα, μια πόλη που φημίζεται για την καλλιτεχνική της κίνηση και τα υπέροχα φυσικά τοπία της. Ξεκινήστε με μια βόλτα στο Πάρκο Αγίου Παντελεήμονα, όπου μπορείτε να απολαύσετε την ηρεμία και την ομορφιά του τοπίου.

Μεσημέρι: Κατευθυνθείτε προς τη λίμνη των Πρεσπών, όπου μπορείτε να απολαύσετε ένα γεύμα σε μια από τις παραδοσιακές ταβέρνες της περιοχής. Δοκιμάστε τοπικά εδέσματα όπως τα φασόλια Πρεσπών και τις γεύσεις του ψαριού της λίμνης.

Απόγευμα: Εξερευνήστε τη λίμνη με μια βόλτα με βάρκα και ανακαλύψτε τα νησάκια της περιοχής. Επισκεφθείτε τον Άγιο Αχίλλειο, ένα μικρό νησί στη Μικρή Πρέσπα, και θαυμάστε τα αρχαία ερείπια και τη μοναδική φυσική ομορφιά.

Προτάσεις για Διαμονή

Η Δυτική Μακεδονία προσφέρει πληθώρα επιλογών για διαμονή, από παραδοσιακούς ξενώνες μέχρι πολυτελή ξενοδοχεία. Στην Καστοριά, μπορείτε να επιλέξετε ένα αρχοντικό που έχει μετατραπεί σε ξενώνα για μια αυθεντική εμπειρία, ενώ στη Φλώρινα υπάρχουν σύγχρονα ξενοδοχεία που προσφέρουν όλες τις ανέσεις.

Ένα σαββατοκύριακο στη Δυτική Μακεδονία είναι μια εξαιρετική επιλογή για όσους θέλουν να απολαύσουν την ελληνική φύση και την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας. Με την ποικιλία των δραστηριοτήτων και των αξιοθέατων που προσφέρει, είναι βέβαιο ότι θα φύγετε με αναμνήσεις που θα κρατήσουν για πάντα.

Είναι κτισμένη σε μικρό οροπέδιο στις νότιες πλαγιές των Καμβουνίων Ορών, απέναντι από το ύψωμα του Τέρτιμου (1093μ.). Διαθέτει χαμηλή οικιστική δόμηση, αρκετό πράσινο και τα γύρω βουνά είναι κατάφυτα από βελανιδιές, πεύκα και έλατα. Το κλίμα της είναι ξηρό και δροσερό τους καλοκαιρινούς μήνες.

Στη Δεσκάτη λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο την Παρασκευή του Πάσχα (ανήμερα της γιορτής της Ζωοδόχου Πηγής) το έθιμο της Ανδρομάνας. Το έθιμο αυτό αποτελείται από ιδιόρρυθμα παραδοσιακά τραγούδια και χορούς της Πασχαλιάς, συναντάται μόνο στη περιοχή αυτή και αναβιώνει εδώ και αρκετές δεκαετίες πάντα αυτή την ημέρα, την πρώτη Παρασκευή μετά το Πάσχα.

Η «Ανδρομάνα» ξεκίνησε την εποχή της Τουρκοκρατίας, όπου ήταν ο καλύτερος τρόπος, με τον οποίο οι Δεσκατιώτες περνούσαν τα μηνύματα της λευτεριάς και της επανάστασης με τις αλληγορικές έννοιες των τραγουδιών και μάλιστα με την παρουσία των Τούρκων.

Στη Δεσκάτη Γρεβενών, μόλις δύο χιλιόμετρα από την πλατεία, βρίσκεται μια υπερ-αιωνόβια βελανιδιά, ηλικίας 1.300 ετών. Πρόκειται για μία σπάνια, ποδισκοφόρο δρυ (quersus pedunculiflora), που σύμφωνα με τους επιστήμονες που πραγματοποίησαν την δενδροχρονολόγησή του, φαίνεται να φύτρωσε περίπου το 720 μΧ. Αξιοσημείωτο είναι ότι αυτό το θηριώδες δένδρο κατάφερε να μείνει ζωντανό στο χρόνο, επιβιώνοντας σ’ ένα περιβάλλον με έντονη ανθρώπινη παρουσία τα τελευταία 5.000 χρόνια.

Ο πληθυσμός της Δεσκάτης αποτελείται από 4.647 κατοίκους, μαζί με των γειτονικών κοινοτήτων είναι 5.642 κάτοικοι, των οποίων ο αριθμός κατά τους καλοκαιρινούς μήνες ξεπερνά τους 6.500. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.

Εδώ ο επισκέπτης δυστυχώς δεν θα δει όμορφα, διατηρητέα και γραφικά κτίρια, γιατί αυτά δεν υπάρχουν πια. Θα συναντήσει όμως μια ζωντανή κωμόπολη, με εναλλαγή έντασης και δράσης, που φροντίζει και κρατά ζωντανά πολλά από τα “καλά” ενός χωριού, μέσα σ’ αυτά και τη διαλεκτό της. Αποτελεί ένα αυτόνομο, κοινωνικό, διοικητικό, εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο. Κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν και είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Ένα άλλο προσοδοφόρο επάγγελμα της περιοχής είναι η βιοτεχνία ειδών για το στρατό και την εκκλησία, ενώ υπάρχει και Συνεταιρισμός σιδήρου και μετάλλου.

Στο κέντρο της πόλης η εκκλησία των πολιούχων Κων/νου και Ελένης αποτελεί σημείο αναφοράς και καμάρι Δεσκατιωτών. Η όμορφη πεζοδρομημένη κεντρική πλατεία με τα παραδοσιακά και σύγχρονα εστιατόρια, τις ταβέρνες, τα καφενεία και καφέ, καθώς και τα διάσπαρτα ταβερνάκια στον κεντρικό δρόμο και τον πεζόδρομο και τις συνοικίες καλύπτουν τις ανάγκες για διασκέδαση όλων των ηλικιών.

Αξίζει κανείς να δοκιμάσει στη Δεσκάτη σπιτικές πίτες, κεμπάπ και γαρδούμπα σε μία πληθώρα ταβερνών και εστιατορίων, να ακούσει παραδοσιακούς ήχους από ντόπιους οργανοπαίχτες με μεράκι ή να διασκεδάσει σε πολλά μπαρ.

Το Καταφύγιο του Ορειβατικού Συλλόγου στη Βουνάσα στα 1415μ

Το καταφύγιο του ορειβατικού συλλόγου στη Βουνάσα (1415 μ.) δίπλα στον Πρίονο (1615 μ.), χωρητικότητας 50 ατόμων, αποτελεί πόλο έλξης για διαμονή, σε ορειβάτες- πεζοπόρους και μη, όλες τις εποχές. Από αυτό μπορεί κανείς να δει τις ομορφιές της Ξηρολίμνης, της κορυφής Πρίονος στα 1616 μ., την Κοζάνη, τον κάμπο των Γρεβενών, τη λίμνη Πολυφύτου και τη Λίμνη του φράγματος του Αγ. Ιλαρίωνα.

Το Καταφύγιο έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει γύρω στους 70 ορειβάτες-πεζοπόρους και αποτελεί τη βάση για οποιαδήποτε ορειβατική και αναρριχητική προσπάθεια. Η κατασκευή του υπήρξε μία από τις βασικές επιδιώξεις και προσπάθειες του Φυσιολατρικού – Ορειβατικού Χιονοδρομικού Συλλόγου Δεσκάτης (Φ.Ο.Χ.ΣΥ.Δ.), απώτερος σκοπός του οποίου είναι ο σεβασμός και η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και η διάσωση της χλωρίδας και πανίδας της Βουνάσας. Το Καταφύγιο λειτουργεί κατόπιν συνεννόησης με το Σύλλογο.

Το μικρό χιονοδρομικό κέντρο κάτω από τον Πρίονο μπορεί να «μυήσει» μικρούς και μεγάλους στην ομορφιά της χιονοδρομίας και του ski. Τα βράχια του Πρίονου μπορούν να ικανοποιήσουν κάθε κατηγορίας αναρριχητές. Η πλούσια πανίδα και χλώρίδας της Βουνάσας δίνει την ευκαιρία στον περιηγητή να μαζέψει βότανα, να γνωρίσει και να αγαπήσει το «τσάι του βουνού», το αγαπημένο βότανο των Δεσκατιωτών. Ο Αλιάκμονας δίνει τη δυνατότητα να συμμετάσχει ο καθένας σε δραστηριότητες ιδιαίτερων σπορ: canoe-kayak, rafting κλπ.

Περιπλανηθείτε στους διαλυμένους οικισμούς της περιοχής, Ρόγγια, Λάη, Καλύβια, Γκορτσιά, Μέλοβο, στο οποίο σώζεται ο ανακαινισμένος ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, που λειτουργούσε και ως γυναικεία μονή επί Τουρκοκρατίας. Είναι ο αρχαιότερος οικισμός της Δεσκάτης.

Θαυμάστε τις εικόνες του παλιού ναού του Αγίου Αθανασίου στο ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου στον οικισμό του Αϊ- Γιώργη (1851).

Περπατήστε μέχρι τη Βρυσοπoύλα, στη περιοχή «Κογιάθκα», και πιείτε το νερό της. Η παράδοση λέει ότι έτσι θα αγαπάτε τον τόπο μας.

Αξίζει να αναζητήσετε τα τοπικά προϊόντα: βότανα, τραχανά, μέλι, χυλοπίτες, λικέρ (από τσάπουρνα, κράνα, καρύδια κ.ά.), κρασί, τσίπουρο και κάθε 4 χρόνια μη ξεχνάτε να έρχεστε στο «Πανδεσκατιώτικο Αντάμωμα».

Περισσότερες Πληροφορίες ΕΔΩ

Πανέμορφα γραφικά χωριουδάκια, πέτρινα σοκάκια, βόλτες στο βουνό, παραδοσιακό φαγητό, σε παραδοσιακούς ξενώνες είναι όλα αυτά που σε κάνουν να θέλεις να ετοιμάσεις τη βαλίτσα σου για την επόμενη φθινοπωρινή σου απόδραση.

Στο Πεύκο Καστοριάς

Το χωριό Πεύκο είναι κτισμένο στους πρόποδες του Γράμμου και σε υψόμετρο 980 μ. Από την Καστοριά απέχει 40 χιλιόμετρα και από το Νεστόριο 15 χιλιόμετρα.

Περνώντας το Νεστόριο, θαυμάζεις τον ποταμό Αλιάκμονα και δεξιά και αριστερά τις καταπράσινες πλαγιές. Αριστερά είναι οι καταπράσινες πλαγιές  που φθάνουν μέχρι ψηλά, μέχρι τον πύργο Άσπρη Πέτρα. Δεξιά συναντάς και θαυμάζεις απότομα βράχια και πλαγιές καταπράσινες, όλο βαλανιδιές, πλατάνια, καστανιές. Κοντά στο χωριό φθάνοντας, περνάς τον παραπόταμο που περνά μέσα από το χωριό και ενώνεται με τον Αλιάκμονα. Αριστερά απότομες πλαγιές, το ύψωμα Ζιάκα και το ύψωμα Καψάλιες (ύψωμα Πεύκο), ντυμένες με οξιά και πεύκα, δεξιά είναι το ύψωμα Καραούλη, ντυμένο με βαλανιδιές και πεύκα. Κοντά στο χωριό το ομορφαίνουν πεύκα, βαλανιδιές, οξιές. Μακριά υψώνεται το ύψωμα Αλιάς και δεξιότερα ο Τσέρνος. Όλες αυτές οι κορυφές είναι ντυμένες με πεύκα και οξιά. Προχωρώντας πιο πάνω στη ρεματιά συναντάς το παλιό χωριό Λειβάδια, που παλιά κατοικούσαν Τουρκοαλβανοί, οι λεγόμενοι «μπέηδες». Ήταν κτισμένο μέσα σε καταπράσινα λιβάδια και με άφθονα κρύα νερά. Πάνω από το χωριό το ομορφαίνουν τα πανύψηλα έλατα και λιγοστά πεύκα που είναι ξακουστά για την καλή ξυλεία.

Απέναντι βρίσκεται το μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής και πιο πάνω το ύψωμα Κούλα και το εικονοστάσιο Παναγιά. Προχωρώντας για το Γράμμο, περνάς από το παλιό χωριό Λιανοτόπι που εκεί κοντά βρίσκεται το μοναστήρι ο Άγιος Ζαχαρίας, ένα παλιό μοναστήρι που βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Είναι και το χωριό Ζαγάρι που και εκεί κατοικούσαν Τουρκοαλβανοί.

Ανηφορίζοντας για τον Γράμμο όλες οι πλαγιές είναι ντυμένες με πεύκα και οξιές. Φθάνοντας στον Γράμμο θαυμάζεις τις καταπράσινες πλαγιές που βόσκουν πολλά πρόβατα και αγελάδες. Ανάμεσα στις πλαγιές είναι ο ποταμός με πολύ γάργαρο νερό, κατακάθαρο που από εκεί ξεκινάει ο Αλιάκμονας και περνά μέσα πό μια μεγάλη χαράδρα, ανάμεσα σε βράχια που είναι πάνω από εκατό μέτρα ψηλά. Κατεβαίνοντας χαμηλά στο ποτάμι θα ακούσεις που δημιουργείται με τον αντίλαλο ανάμεσα στα βράχια τον ήχο και ανάμεσα στα βράχια αφρούς από το νερό. Πιο αριστερά από το Γράμμο είναι οι Αρρένες και εκεί είναι το πανέμορφο τοπίο-καταπράσινες πλαγιές με θεόρατες οξιές. Υπάρχει και η λίμνη που γύρω την στολίζουν οι πανύψηλες οξιές. Η κορυφή είναι όλο απότομα βράχια που το υψόμετρο είναι πάνω από 2.000 μ. Αξίζει τον κόπο για να απολαύσεις όλα αυτά τα ωραία τοπία.

Στο Πισοδέρι Φλώρινας

Το Πισοδέρι είναι ένα από τα πιο ορεινά χωριά του τόπου μας. Χτισμένο σε υψόμετρο 1450 μ., πάνω στο στενό πέρασμα του δρόμου που οδηγεί από τη Φλώρινα (22 χλμ.) στις Πρέσπες, στον αυχένα που χωρίζει το όρος Βαρνούντας από το όρος Βίτσι. Το 80% της έκτασης του (18000 στρ.) καλύπτεται από πυκνά δάση οξιάς, ενώ το υπόλοιπο είναι αλπικά λιβάδια.

Ήταν οικισμός κλεισουροφυλάκων από τα χρόνια των αρχαίων Μακεδόνων και διατηρήθηκε τέτοιος μέχρι και την Τουρκοκρατία. Σημείο αναφοράς του Πισοδερίου είναι η Μοδέστειος Σχολή, κτίσμα του 1903. Υπήρξε φάρος του Ελληνισμού, ανώτερο εθνικό και μορφωτικό ίδρυμα που γαλούχησε γενεές ολόκληρες Πισοδεριτών. Σήμερα, αναπαλαιωμένη και κατάλληλα διαρρυθμισμένη λειτουργεί ως ξενώνας.

Στα ΒΔ του χωριού (4 χλμ.), περιτοιχισμένο από ένα πυκνό δάσος από οξιές, βρίσκεται το βυζαντινό (11ος αι.) μοναστήρι της Αγ. Τριάδας, στο οποίο κάθε χρόνο του Αγ. Πνεύματος πανηγυρίζει το χωριό.

Στην ρεματιά που βρίσκεται κάτω από το χωριό μπορούμε να επισκεφθούμε τον μεταβυζαντινό (1730) ναό της Αγ. Παρασκευής και το παρεκκλήσι του Αγ. Χαραλάμπους όπου κάτω από την Αγία του Τράπεζα ετάφη, για τρία χρόνια, το κεφάλι του Παύλου Μελά το 1904.

Πολύ κοντά στον οικισμό, μόλις στα 2 χιλιόμετρα, λειτουργεί το Χιονοδρομικό Κέντρο Πισοδερίου, το οποίο απέχει 29 χιλιόμετρα από την πόλη της Φλώρινας.

Στο Τρίκωμο Γρεβενών

Το χωριό Τρίκωμο βρίσκεται στην ΠΕ Γρεβενών και σε απόσταση νοτιοδυτικά από τα Γρεβενά 22 χλμ.

Είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές της Πίνδου και υψόμετρο 870 μέτρα. Βρίσκεται κοντά στο Βενέτικο (Γαλάζιο) ποταμό, παραπόταμο του Αλιάκμονα και συνορεύει με τα χωριά Κηπουριό, Κοσμάτι,  Σταυρός,  Παρόρειο, Μοναχίτι και Σπήλαιο.

Το χωριό σύμφωνα με την παράδοση δημιουργήθηκε το 17ο Αιώνα μ.Χ. από τη συνένωση τριών ποιμενικών οικισμών, του Ελευθεροχωρίου (στην σημερινή τοποθεσία που βρισκεται ένα εξωκλήσι του χωριού, η Αγία Παρασκευή), του  Ζιάννη και της Καλογριάς (στην σημερινή τοποθεσία που βρίσκεται ένα εξωκλήσι του χωριού, ο Άγιος Αθανάσιος) , για να προστατευτούν οι κάτοικοι από τις επιδρομές και τις λεηλασίες των Τούρκων Κατακτητών.

Το πρώτο του όνομα ήταν Ζάλοβο.

Αργότερα οι κάτοικοι από ποιμένες έγιναν αμπελουργοί. Τα τρικωμιώτικα κρασιά ήταν γνωστά σε όλη τη δυτική Μακεδονία και Ήπειρο. Μεταφέρονταν με ζώα σε τουλούμια (ασκοί) προς πώληση. Τα οικονομικά του χωριού ήταν σε καλή κατάσταση και η ανάπτυξη του χωριού μεγάλη.

Σήμερα, το χωριό δεν έχει την παλιά δόξα και φήμη,  διότι η μετανάστευση, εσωτερική και εξωτερική  έδιωξε τους νέους μακριά από το χωριό. Ο επισκέπτης όμως και σήμερα αν βρεθεί στο χωριό, οι ολίγοι κάτοικοι που απέμειναν θα τον δεχτούν με αγάπη και φιλοξενία. Στους δυο ξενώνες που υπάρχουν θα βρει ευχάριστη παραμονή και καθαριότητα, στην ταβέρνα που βρίσκεται στην πλατεία, νόστιμα και παραδοσιακά φαγητά. Στο καφενείο ευχάριστη διασκέδαση. Τα μονοπάτια θα τον χαρίσουν ευχάριστες διαδρομές μέσα στην καταπράσινη φύση, ο Βενέτικος νόστιμα ψάρια.

Η επίσκεψη στα δυο πέτρινα γεφύρια  Αζίζ-Αγά και Καγγέλια θα του θυμίσουν άλλες εποχές ακμής και πολιτισμού.

Ιδίως το γεφύρι του Αζίζ-Αγά που κατασκευάστηκε το 1727 είναι τρίτοξο γεφύρι με ύψος 15 μ. και πλάτος 70 μ. Είναι το μεγαλύτερο της Μακεδονίας. Το δεύτερο γεφύρι  τα Καγγέλια (γέφυρα Καστανιάς) είναι δίτοξο, με άγνωστη ημερομηνία κατασκευής και αποτελούσε το βασικό πέρασμα για τα χωριά Μικρολίβαδο και Μοναχίτι.

Στο Καταφύγι Κοζάνης

Το Καταφύγιο ή Καταφύγι είναι ορεινό χωριό. Είναι χτισμένο σε μέσο υψόμετρο 1.450 μέτρων στις πλαγιές των Πιερίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδος. Σύμφωνα με τον Νικόλαο Σχοινά, το χωριό είχε πληθυσμό 150 Ελληνοχριστιανικών οικογενειών το 1886.  Προπολεμικά αποτελούσε ανεξάρτητη κοινότητα και μάλιστα ήταν κεφαλοχώρι.

Το Καταφύγιο ή Καταφύγι είναι η γενέτειρα του ήρωα του Καζαντζάκη, Αλέξη Ζορμπά, ο οποίος λεγόταν Γιώργος Ζορμπάς. Στο χωριό διασώζεται και το οικόπεδο του σπιτιού του, στα ερείπια του οποίου έχει χτιστεί ένα οίκημα που θα λειτουργεί ως Λαογραφικό Μουσείο. Επίσης, το χωριό είναι η γενέτειρα του Ακαδημαϊκού Ιωάννου Τσικοπούλου, του αειμνήστου Μητροπολίτου Χίου Νικηφόρου Τζιφοπούλου και του Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννου Ζηζιούλα.

Σήμερα το Καταφύγι, κατοικείται μόνο τους θερινούς μήνες, από τους ιδίους τους κατοίκους οι οποίοι μετά την πυρπόληση, μένουν στην Κατερίνη και έτσι αναβιώνει έστω και για λίγο το όμορφο χωριό των Πιερίων, αλλά και από άλλους μη Καταφυγιώτες, οι οποίοι έκαναν σπίτια λόγω της ομορφιάς του χωριού. Το φυσικό τοπίο είναι εκπληκτικό και μοναδικό.

Το φυσικό τοπίο είναι εκπληκτικό και μοναδικό. Ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφτεί το χωριό από την πλευρά του Ελατοχωρίου Πιερίας, και μέσα από μία μαγευτική διαδρομή φτάνει κανείς στην πλατεία. Στην πλατεία, ο επισκέπτης θα δει την εκκλησία της Παναγίας, η οποία ξαναχτίστηκε και εγκαινιάστηκε το 1969 από τον τότε Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης κυρό Διονύσιο.

Στην συνοικία Μαγουλάδες ή Μαγλάδες, υπάρχει η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και στο πίσω μέρος υπάρχει και ξενοδοχείο. Στην άλλη πλευρά του χωριού υπάρχει ο ναός του Αγίου Νικολάου, κτίσμα του 1750, και είναι ο μόνος Ναός πού δεν κάηκε από την πυρπόληση των Γερμανών, παρά τις προσπάθειές τους. Τα σημάδια από τις προσπάθειές τους να βάλουν φωτιά φαίνονται ακόμα στους τοίχους. Εκτός από αυτές, υπάρχουν και οι εκκλησίες του Προφήτου Ηλία στον μικρό λόφο με την ονομασία Καραούλι, με μια εκπληκτική θέα προς την Κοζάνη και στην λίμνη του Αλιάκμονος του Πολυφύτου.

Ο γκρεμός από το Καραούλι, ονομάζεται Σκρίκα. Υπάρχει ακόμα το εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου και του Αγίου Δημητρίου, όπου και το κοιμητήριο του χωριού στο οστεοφυλάκιο του οποίου φυλάγονται οστά Καταφυγιωτών, ενώ στην τοποθεσία Λιβάδια υπάρχει και ο ναός του Αγίου Αθανασίου. Το παλιό πέτρινο δημοτικό σχολείο του χωριού από το 1985 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για “λιθόκτιστο κτίριο που στεγάζεται με τετράρριχτη κεραμοσκεπή στέγη. Οι όψεις του διέπονται από απόλυτη συμμετρία, ως προς το κατακόρυφο άξονα που εκφράζει και τη λειτουργία του κτίσματος”. Το σχολείο κτίστηκε τον 19ο αιω. από εισφορές των κατοίκων και διέθετε σπάνια βιβλιοθήκη με έργα Ελλήνων συγγραφέων σε εκδόσεις της Λειψίας. Σε αυτό δίδαξαν ο Άνθιμος Γαζής, ο Μπίρδης και στις αίθουσές του έγινε η πρώτη Παμακεδονική συνδιάσκεψη της ΕΠΟΝ.

Στην είσοδο του χωριού από την πλευρά του Ελατοχωρίου, συναντάμε το Στραυροδρόμι. Εκεί υπάρχει και το μνημείο, όπου τον Ιανουάριο του 1924 ο γνωστός κλέφτης Φώτης Γιαγκούλας και τα παλικάρια του σκότωσαν τον γιατρό του χωριού Οδυσσέα Νικολαΐδη, ενώ από την πλευρά του Βελβενδού, ο επισκέπτης συναντά το Αγιονέρι το οποίο μπορεί κανείς να επισκεφτεί αλλά όπως το είχαν οι παλαιοί αμίλητοι, ενώ λίγο πριν μπει κανείς στο χωριό υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, όπου κατά την ημέρα του Δεκαπενταυγούστου οι κάτοικοι ξεπροβοδίζουν τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Διονυσίου.

Οι παραλίες κυμαίνονται από μεγάλες εκτάσεις με ψιλό βότσαλο, με ξαπλώστρες και εγκαταστάσεις για θαλάσσια σπορ, έως μικροσκοπικούς κρυφούς κολπίσκους όπου μπορείτε να ξεφύγετε από τον σύγχρονο κόσμο και να ευθυγραμμιστείτε ξανά με τα στοιχεία. Η τιρκουάζ Αδριατική είναι αρκετά ζεστή για μπάνιο από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο και οι πιο σοβαροί κολυμβητές παρατείνουν τη σεζόν από τον Απρίλιο έως τον Οκτώβριο. Τυλίξτε λοιπόν την πετσέτα θαλάσσης, ετοιμάστε το αντηλιακό σας – και προσέξτε τα δελφίνια.

Παραλία Banje, Ντουμπρόβνικ: για αίγλη σε ένα ιστορικό σκηνικό

Ο πιο όμορφος παραθαλάσσιος χώρος της Κροατίας στο Instagram, η παραλία Banje βρίσκεται ακριβώς έξω από τα υπέροχα μεσαιωνικά τείχη της πόλης του Ντουμπρόβνικ. Την ημέρα, μαυρισμένοι τουρίστες με επώνυμα μαγιό πίνουν κοκτέιλ κάτω από μεγάλες λευκές ομπρέλες ή θαλάσσιο σκι και κάνουν αλεξίπτωτο στην αστραφτερή Αδριατική. Μετά το σκοτάδι, όταν οι οχυρώσεις του Ντουμπρόβνικ είναι λουσμένες από προβολείς και η παραλία φωτίζεται από δάδες που τρεμοπαίζουν, δημιουργείται μια διάθεση για πάρτι με DJ και χορό στην άκρη του νερού.

Παραλία Šunj, νησί Lopud: για μια χαλαρή απόδραση στο νησί

Θέλετε να ξεφύγετε από τη φασαρία; Στη συνέχεια, επιβιβαστείτε σε ένα πλοίο Jadrolinija από το Ντουμπρόβνικ στη μικροσκοπική νησίδα Lopud (πληθυσμός 245) χωρίς αυτοκίνητα. Μια 20λεπτη πεζοπορία (ή μια σύντομη βόλτα με το γκολφ με καρότσι) από τον παραλιακό δρόμο περιπάτου του Lopud με φοίνικες θα σας μεταφέρει στο Šunj. Μια από τις σπάνιες αμμώδεις παραλίες της Κροατίας, βρίσκεται σε έναν απάνεμο κόλπο με ζεστή ρηχή θάλασσα (μπορείτε να περπατήσετε 100 μέτρα και είναι ακόμα μέχρι το γόνατο) και υποστηρίζεται από πολλά αυτοσχέδια καλοκαιρινά beach bar. Πριν φύγουν από το Lopud, οι λάτρεις της τέχνης μπορεί να κοιτάξουν στο Your Black Horizon – ένα περίπτερο των Olafur Eliasson και David Adjaye, που αρχικά εκτέθηκε στη Μπιενάλε της Βενετίας το 2005.

Παραλία Trstenica, Orebić, χερσόνησος Pelješac: για ξέγνοιαστη, οικογενειακή διασκέδαση

Στην ηλιόλουστη νότια ακτή του Pelješac – φημισμένη για τους απότομους αμπελώνες που παράγουν βελούδινο κόκκινο dingač – βρίσκεται η πόλη-λιμάνι Orebić, ένα χαρούμενο σημείο για χαμηλούς τόνους διακοπές στην παραλία. Ανατολικά της πόλης, το Trstenica είναι μια παραλία με ψιλό βότσαλο μήκους μισού μιλίου που υποστηρίζεται από πεύκα και ένα κάμπινγκ. Η χαλαρή και ανεπιτήδευτη παραλία Trstenica προσφέρει τζετ σκι, βόλτες με μπανάνα και ένα φουσκωτό πράσινο και κίτρινο acquapark, καθώς και θέα στο νησί Korčula – το οποίο απέχει μόλις 10 λεπτά με το λεωφορείο.

Punta Rata, Brela, Makarska Riviera : για παλιομοδίτικη γοητεία και χαλάρωση

Η Makarska Riviera μήκους 37 μιλίων προσφέρει μια σειρά από υπέροχες παραλίες. Στη Brela, ένας παραθαλάσσιος πεζόδρομος οδηγεί στην Punta rata, όπου τα πανύψηλα πεύκα του Χαλεπίου προσφέρουν μακριές σκιές – έτσι μπορείτε να ξαπλώσετε με το κεφάλι σας στη σκιά και το σώμα σας στον ήλιο. Πίσω από την Brela, το τραχύ όρος Biokovo διασχίζεται από σημαδεμένα μονοπάτια για πεζοπορία και ορεινή ποδηλασία, ενώ το Biokovo Skywalk με πρόβολο με γυάλινο δάπεδο (άνοιξε το 2020) προσφέρει εκπληκτική θέα στα νησιά Brač και Hvar που υψώνονται στον ορίζοντα.

Zlatni Rat, Bol, νησί Brač: για ιστιοσανίδα και αθλήματα περιπέτειας

Η πιο πολυφωτογραφημένη παραλία της Κροατίας, το Zlatni Rat είναι ένα εξαιρετικό φυσικό φαινόμενο – μια σούβλα με ψιλό βότσαλο μήκους 450 μέτρων που προεξέχει στη θάλασσα, κάθετα προς την ακτή. Περιστοιχισμένο από ξαπλώστρες και ομπρέλες, συνδέεται με το μικροσκοπικό χωριό Bol μέσω ενός όμορφου πευκόφυτου παραθαλάσσιου πεζόδρομου. Στη διαδρομή θα περάσετε την παραλία Borak, όπου το Big Blue προσφέρει μαθήματα ιστιοσανίδας και καταδύσεις. Πίσω από το Bol υψώνεται η Vidova Gora, η ψηλότερη κορυφή στα νησιά της Κροατίας. πεζοπορία ή ποδηλασία (διαθέσιμα ηλεκτρονικά ποδήλατα) στην κορυφή για πανοραμική θέα στην αστραφτερή Αδριατική.

Beach Club Hvar, Hvar Town, νησί Hvar: για ηδονική πολυτέλεια και περιποίηση

Στη μοντέρνα πόλη Hvar, το Beach Club Hvar βρίσκεται σε έναν απομονωμένο κόλπο που περιβάλλεται από μια λευκή πέτρινη κιονοστοιχία της δεκαετίας του 1920 και ξύλινα καταστρώματα χτισμένα πάνω από το νερό, με ιδιωτικές καμπάνες που σκιάζονται από λευκές κουρτίνες σιφόν. Εδώ μπορείτε να απολαύσετε ένα «θερινό μασάζ με αεράκι» ή μεσημεριανό γεύμα σε μια «σέξι σαλάτα» (συμπεριλαμβανομένου αστακού, γαρίδων, καβουριών, αβοκάντο και μάνγκο). Και αν θέλετε πραγματικά να ξεχυθείτε, μπορείτε ακόμη και να αγοράσετε κομψά ρούχα παραλίας σε Κροατικό σχέδιο της More (προφέρεται mor-ray, που σημαίνει θάλασσα). Η κράτηση είναι απαραίτητη.

Zrće, Novalja, νησί Pag: για πάρτι και μουσικά φεστιβάλ

Προσελκύοντας δεκάδες χιλιάδες πάρτι κάθε καλοκαίρι, το Zrće είναι μια μεγάλη παραλία με βότσαλα με πέντε κλαμπ που δουλεύουν μέρα και νύχτα. Με εκπληκτικά συστήματα ήχου και φωτός, το Kalypso, το Euphoria, το Nomad, το Papaya και το Aquarius (που ανακηρύχτηκε το 17ο καλύτερο κλαμπ στον κόσμο από τον DJ Mag το 2021), φιλοξενούν φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής και DJs παγκόσμιας κλάσης. Το μεγαλύτερο γεγονός είναι το πενθήμερο φεστιβάλ Sonus τον Αύγουστο. Χορέψτε όλη τη νύχτα και μετά δείτε τη νέα μέρα με κολύμπι καθώς ο ήλιος ανατέλλει πάνω από τα βουνά Velebit στην ηπειρωτική χώρα.

Παραλία Paradise, χερσόνησος Lopar, νησί Rab: για μια αμμώδη έκπληξη

Οι περισσότερες κροατικές παραλίες είναι με βότσαλο και βράχο, αλλά η βόρεια ακτή του Rab αποτελεί εξαίρεση. Εδώ στη χερσόνησο Lopar, η παραλία Paradise είναι μια αμμώδης ημισέληνος μήκους μιλίων, ιδανική για οικογένειες, με beach volley, βόλτες με μπανάνα και νεροτσουλήθρες Aquagen. Αντίθετα, στην άλλη πλευρά του Lopar θα βρείτε μια σειρά από ήσυχους αμμώδεις κολπίσκους. Αρκετά προορίζονται για γυμνιστές (με την ένδειξη FKK από το γερμανικό Freikörperkultur ), το πιο γνωστό είναι η Σαχάρα. Αυτές οι παραλίες είναι χωρίς παροχές, οπότε φέρτε το δικό σας νερό και μια ομπρέλα.

Mala Kolombarica, χερσόνησος Premantura, Pula: για ρομαντική θέα – και περιπέτεια

Η χερσόνησος Premantura βρίσκεται νότια της Πούλα, μέσα στο φυσικό πάρκο Kamenjak , κρύβοντας αρωματικά πευκοδάση και κολπίσκους με βότσαλο. Στο ακρωτήριο Kamenjak στο νότιο άκρο, μια έκταση λείων επίπεδων βράχων προσφέρει ευρεία θέα στη θάλασσα σε έναν φαινομενικά ατελείωτο ορίζοντα. Εδώ μπορείτε να κολυμπήσετε και να κάνετε ηλιοθεραπεία, να δοκιμάσετε το θάρρος σας πηδώντας στη θάλασσα από βράχους ύψους έως και 11 μέτρων ή να εξερευνήσετε τη γύρω ακτή με θαλάσσιο καγιάκ με το Istra Kayak. Είτε περάσετε τη μέρα σας οριζόντια είτε έχετε μια περιπέτεια αδρεναλίνης, πάρτε ένα τροπικό αναψυκτικό στο Safari beach bar, βυθισμένο σε φύλλα μπαμπού και φοίνικα.

Μπορεί να είναι «μικροί στο μάτι» κοιτώντας τους στο χάρτη 7 μίλια νότια της Κέρκυρας να απαρτίζουν μια μικρή κουκίδα στα νησιά του Ιονίου, στην πραγματικότητα όμως διαθέτουν μεγαλείο που προσφέρεται μάλιστα χωρίς να σας φάνε οι δρόμοι και τα χιλιόμετρα.

«Ξεσκονίστε», λοιπόν, τα ιταλικά σας και πάμε.

Άφιξη στον Γάιο

Φτάνοντας στους Παξούς, το πρώτο πράγμα που θα δείτε είναι ο Γάιος, η πρωτεύουσα του νησιού, ο οποίος προστατεύεται φυσικά από δύο νησάκια, την Παναγιά και τον Άγιο Νικόλαο και σχηματίζει ένα εντυπωσιακό φιορδ αλλάζοντας την κλασική εικόνα λιμανιού που έχουμε στο μυαλό μας.

Ο Γάιος, όπως και όλο το νησί, χαρακτηρίζεται από πυκνή βλάστηση και παραδοσιακά σπίτια με κεραμίδια, που συμβάλλουν στο να διατηρείται η αυθεντικότητα του τόπου, παρά την τουριστική ανάπτυξη. Τα περισσότερα καταστήματα εστίασης και διασκέδασης βρίσκονται σε αυτή την περιοχή, με πολλά από αυτά να «περικυκλώνουν» την ενετική πλατεία.

Στον Γάιο θα βρείτε και το κάστρο του Άη Νικόλα, στην ομώνυμη νησίδα, το Μοναστήρι της Παναγίας στο νησάκι, το Μουσείο Παξών όπου φιλοξενείται το ψήφισμα για την προσάρτηση των Επτανήσων στο Ελληνικό κράτος το 1864, ενώ για μακροβούτια σας περιμένουν οι καταγάλανες παραλίες -ή αλλιώς «σπιάντζες» στην τοπική διάλεκτο με τις ιταλικές καταβολές- Κλωνί Γουλί, Καμίνι, Κακή Λαγκάδα. Αυτό που πρέπει να έχετε υπόψη στους Παξούς, είναι ότι στις περισσότερες παραλίες θα πρέπει να ξεχάσετε την άμμο και να περάσετε από πλήθος μεγάλων πετρών μέχρι να βουτήξετε στα κρυστάλλινα τιρκουάζ νερά, τα οποία περιτριγυρίζουν όλο το νησί.

Τα υπόλοιπα χωριά

Στους Παξούς μπορείτε να πάρετε το αυτοκίνητό σας για περισσότερη άνεση, μπορείτε όμως και να τους γυρίσετε με τα καραβάκια που κάνουν το γύρο του νησιού ξεκινώντας από το Γάιο ή να νοικιάσετε με την παρέα σας ένα μικρό σκαφάκι και να ξεκινήσετε τη δική σας περιπέτεια.

Η Λάκκα, το δεύτερο μεγαλύτερο χωριό του νησιού σάς περιμένει στα βόρεια, περίπου 8 χιλιόμετρα από τον Γάιο, συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο με τα λευκά, παραδοσιακά σπίτια, τα πλούσια δέντρα και τα τιρκουάζ νερά. Εκεί μην παραλείψετε να κάνετε τη βουτιά σας στο Μονοδένδρι (στο δρόμο ανάμεσα σε Λάκκα και Λογγό), υπό τους ήχους καλοκαιρινής μουσικής (όχι trendy μπιτάκια) από το beach bar. Αν πάρετε το δρόμο που πηγαίνει προς το Φάρο και κάνετε παράκαμψη δεξιά, θα δείτε τον εντυπωσιακό, ύψους 32 μέτρων, πέτρινο φάρο του 1832.

Ο τρίτος μεγαλύτερος οικισμός των Παξών είναι ο Λογγός, στα 5 χιλιόμετρα από τον Γάιο, στα ανατολικά του νησιού, χτισμένος σε ένα μικρό κόλπο. Το τοπίο είναι απόλυτα γραφικό με παραδοσιακή αρχιτεκτονική των Επτανήσων και πολλά βενετσιάνικα στοιχεία. Εκεί μπορείτε να γευματίσετε σε κλίμα ηρεμίας στις ψαροταβέρνες και να κάνετε τη βόλτα σας απολαμβάνοντας τις ομορφιές του τόπου. Μπάνιο στον Λογγό θα κάνετε στην παράλια του Λεβρεχιού και τα Μαρμάρια, ενώ αξίζει να κάνετε μια βόλτα και στο εργοστάσιο (ελαιοτριβείο, σαπωνοποιεία) του Ανεμογιάννη στην άκρη του οικισμού, με το άγαλμα της θεάς Αθηνάς στην είσοδό του, που σταμάτησε να λειτουργεί το 1980.

Τα Μαγαζιά είναι άλλος ένας μικρός οικισμός στο κέντρο του νησιού που παλαιότερα ήταν η πρωτεύουσα. Βρίσκεται στο δρόμο που ενώνει τον Γάιο με τον Λογγό κι αξίζει μια επίσκεψη για να απολαύσετε τη μαγευτική θέα του ηλιοβασιλέματος από την τοποθεσία Ερημίτης στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων.

Ο παλαιότερος οικισμός του νησιού είναι ο Οζιάς με τα ερείπια της παλαιοχριστιανικής βασιλικής του Αγίου Στεφάνου. Η παραλία στο Μογγονήσι, στο νότιο τμήμα των Παξών, θα σας φανεί παράδεισος, αφού είναι η μοναδικής αμμώδης παραλία.

Αντίπαξοι: σε φόντο φωσφορούχου τιρκουάζ

Αν φτάσετε μέχρι τους Παξούς και δεν πάρετε το καραβάκι από το Γάιο για να πάτε στους Αντίπαξους, θα έχετε διαπράξει ένα μεγάλο σφάλμα. Ο λόγος είναι ότι οι δύο παραλίες που βρίσκονται εκεί, η Βρίκα και το Βουτούμι μοιάζουν βγαλμένες από παραμύθι. Το χρώμα τους είναι έντονο τιρκουάζ που συνδυάζεται με τη λευκή άμμο (εδώ το σκηνικό αλλάζει από τις πέτρες των Παξών) και το πράσινο στο φόντο δημιουργεί ένα απίστευτο θέαμα.

Αν και τα πολλαπλά σκάφη που καταφτάνουν καταστρέφουν σε ένα βαθμό την αγνή αυτό το φυσικό συνδυασμό χρωμάτων, οι Αντίπαξοι είναι πραγματικά το μέρος που δεν θα ξεχάσετε εύκολα.Αν πεινάσετε, δυο ταβέρνες, η μία εκ των οποίων ψηλά στο λόφο με πανοραμική θέα στον κόλπο, είναι έτοιμες να ικανοποιήσουν τις γαστριμαργικές σας επιθυμίες, πριν ξαναγυρίσετε στη βάση σας, τους ονειρεμένους Παξούς.

Πώς θα φτάσετε

Στο παραμυθένιο αυτό στολίδι των Επτανήσων μπορείτε να φτάσετε από την Ηγουμενίτσα (Λιμεναρχείο Ηγουμενίτσας 26650 99460) καθημερινά με το φεριμπότ, από την Κέρκυρα (Λιμεναρχείο Κέρκυρας 2661365200) καθημερινά με φεριμπότ και από την Πάργα (Λιμεναρχείο Πάργας 26840 31227) κάθε μέρα με καΐκι.

*clickatlife.gr