«Οι κουρασμένες γυναίκες μέσα στα βαγόνια, σαν πίνακες, που έλεγες, πως είναι υπερβολή». Μια συναισθηματική μελωδία και στίχοι γεμάτοι αλήθεια. Σε στίχους του Βασίλη Μυριανθόπουλου και μουσική του Κωνσταντίνου Κωτούλα, οι «Κουρασμένες γυναίκες» είναι η απόδειξη ότι η τέχνη γεφυρώνει τις αποστάσεις και αποδίδει τα ζητήματα στη σωστή τους διάσταση. Με τα στοιχεία για τη γυναικεία κακοποίηση να μαρτυρούν ότι μία στις τρεις γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα αντιμετωπίσει σωματική, ψυχολογική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της, το τραγούδι κοινοποιεί το μήνυμα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. «Τα μυστικά που κρύβουνε μέσα στους αιώνες» αποκαλύπτονται, κάνοντας «ορατές» τις κακοποιημένες γυναίκες μέσα στην κοινωνία, οδηγώντας όλους μας να τις αντικρίσουμε κατάματα.

Ερμηνεύει η Ελένη Πέτα

Μουσική: Κωνσταντίνος Κωτούλας

Στίχοι: Βασίλης Μυριανθόπουλος

Παίζουν οι μουσικοί:

Πιάνο: Κωνσταντίνος Κωτούλας

Κιθάρες: Φοίβος Ζαχαρόπουλος Βιολιά: Γιάννης Θεριανός

Πλήκτρα-Προγραμματισμός: Σπύρος Μεταξάς

Ηχογράφηση: Παραγωγή-Ενορχήστρωση-Μίξη: Σπύρος Μεταξάς @SMetaxas Studio Ηχογράφηση: Κυριάκος Αστερίου @BK Studios Master: Αντώνης Τζώρτζης @exceptional master

Videography: Μαρίνα Τσιάνα Videography studio

Video editing: Γιάννης Λαζάρου

Cover photo: Γιούλη Γεωργαντίδου

Στο βίντεο συμμετέχουν οι: Ελένη Βασιλειάδου Ανδριάνα Γιδαροπούλου Ανδρομάχη Ζγκούρα Δώρα Σιαλβέρα

Τα γυρίσματα έγιναν στο Δημοτικό Ωδείο Κοζάνης και στα ΒΚ studios στην Αθήνα.

Στο Δήμο Κοζάνης λειτουργεί Ξενώνας Φιλοξενίας Κακοποιημένων Γυναικών

Για πληροφορίες και διασύνδεση με τον Ξενώνα μπορείτε να επικοινωνείτε ως εξής:

• Συμβουλευτικό Κέντρο Κοζάνης Στρατηγού Μακρυγιάννη Ιωάννη 22, Κοζάνη, 50132 Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2461049672 Δευτέρα-Παρασκευή: 08.00-16.00

• Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής Δήμου Κοζάνης Αργυροκάστρου 13, Κοζάνη, 50132

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 2461029497 Δευτέρα-Παρασκευή: 08.00-16.00

• Γραμμή SOS 15900, σε 24ωρη βάση, 365 ημέρες το χρόνο Η διεύθυνση και το τηλέφωνο του Ξενώνα είναι απόρρητα για λόγους ασφαλείας

Τα  τέσσερα τμήματα που θα λειτουργήσουν είναι:

Παιδικό (για παιδιά Δ’-ΣΤ’ δημοτικού), Εφηβικό, Ενηλίκων και ΑμεΑ.

Οι μέρες και οι ώρες των συναντήσεων είναι:

Κάθε Δευτέρα                      

Τμήμα ΑμεΑ 17:00-18:30

Διδάσκοντες: Γιάννης Μαυρόπουλος, ηθοποιός- σκηνοθέτης/ Αναστασία Βαβλιάρα, κοινωνική λειτουργός/ Ραφαέλλα-Μαργαρίτα Κονταξή, ηθοποιός- θεατρολόγος

Τμήμα Ενηλίκων 19:30-21:30

Διδάσκων: Παναγιώτης Νάκος, θεατρολόγος- ηθοποιός

Κάθε Τρίτη

Τμήμα Παιδικό 16:30-18:00

Διδάσκουσα: Αντωνία Τεκνετσίδου, θεατρολόγος- ηθοποιός

Τμήμα Εφηβικό 18:30-20:00

Διδάσκουσα: Μαρία Μπατάνη, θεατρολόγος- ηθοποιός

Οι συναντήσεις θα πραγματοποιούνται στην Κεντρική Σκηνή της Αίθουσας Τέχνης. Θα τηρούνται αυστηρά όλα τα ισχύοντα πρωτόκολλα για την προστασία και αποφυγή της εξάπλωσης του κορωνοϊού, που θα ισχύουν τόσο για τους κλειστούς χώρους συναθροίσεων όσο και για τα σχολεία.

Το κόστος συμμετοχής είναι 50 ευρώ για όλον τον κύκλο των 10 συναντήσεων. (Οι φοιτητές των πανεπιστημιακών τμημάτων και των τμημάτων ΤΕΙ της πόλης μπορούν να παρακολουθούν δωρεάν τα τμήματα, με βεβαίωση εγγραφής από τη σχολή τους).

Οι εγγραφές συνεχίζονται, καθημερινά, στην Αίθουσα Τέχνης. Οι γονείς/συμμετέχοντες θα πρέπει να συμπληρώνουν υπεύθυνη δήλωση συμμετοχής και/ή αίτηση εγγραφής. Εγγραφές τις ημέρες έναρξης των τμημάτων δε θα γίνουν δεκτές, λόγω της αυστηρής συμμετοχής συγκεκριμένου αριθμού ατόμων ανά τμήμα.

Για οποιαδήποτε πληροφορία μπορείτε να επικοινωνείτε με τη γραμματεία του θεάτρου στο τηλέφωνο 2461024062 (εσωτ. 1).

Υπεύθυνη Εργαστηρίων: Μαρία Μπατάνη

Ο Βασίλης Μυριανθόπουλος είναι ο νέος μας Καλλιτεχνικός διευθυντής, ο οποίος μέσα σε μια τόσο δύσκολη συνθήκη έχει κληθεί να (καθ)οδηγήσει προγραμματικά, εκπαιδευτικά, ψυχολογικά, θεατρικά, έναν ζωντανό οργανισμό που όμως είναι σε αναστολή. Γεννήθηκε στον Πειραιά, έχει σπουδάσει θέατρο στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και του Πειραϊκού Συνδέσμου, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια του Richard Cislac και της Σχολής Le Coq, έχει μαθητεύσει στο εργαστήριο ζωγραφικής του Γιώργου Μπουρναζάκη και έχει σπουδάσει χορό με τους Ζουζού Νικολούδη, Γιάννη Μέτση και Konrad Bukes. Εργάζεται ως σκηνοθέτης, ηθοποιός, χορευτής, χορογράφος, στιχουργός και συγγραφέας και στόχος του πάντα είναι ένα θέατρο που έχει σχέση με το σώμα, το ρυθμό και την κίνηση. Από το 1992 μέχρι σήμερα, έχει σκηνοθετήσει έργα για θέατρο, μιούζικαλ, θεατροχορευτικές ομάδες, παιδικές παραστάσεις, μουσικές παραστάσεις και ταινίες μεγάλου μήκους.

Τα “προσωπικά”

Τη στιγμή που συλλαμβάνεις μια ιδέα βλέπεις  χρώματα, ακούς ήχους, βλέπεις μορφές;

Βλέπω πρόσωπα, βλέπω περιβάλλον, ατμόσφαιρα, ακούω ήχο. Βλέπω την τελική μορφή και αυτό είναι αρκετά  δύσκολο γιατί μετά πρέπει να υπηρετήσω την αρχική μου εικόνα.  Φυσικά όμως, όλο αυτό είναι  ζωντανό και  διαμορφώνεται από τους συνεργάτες μου. Εγώ μπορεί να ξεκινάω από μια ιδέα , αλλά η διαμόρφωση μπορεί να οδηγήσει κάπου αλλού. Αυτό είναι το καλό  που συμβαίνει με το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τέχνη γενικότερα.

Μπορεί, διαβάζοντας κάτι , να ξέρω ποιο θα είναι το τέλος. Πως όμως φτάνω στο τέλος που επιθυμώ; Πως το επικοινωνώ με τους ανθρώπους δίπλα μου ώστε να φτάσουμε εκεί μαζί; Tο τέλος δεν είναι ίδιο με αυτό που έχω οραματιστεί.  Όταν ξεκινούσα με την ιδιότητα του χορογράφου να κάνω μια πρόβα, είχα  την χορογραφία στο κεφάλι μου . Με το που άρχιζα να δουλεύω με τους χορευτείς όμως, αυτοί καθόριζαν το αποτέλεσμα αφού  ο καθένας  προσέθετε μέσα στην χορογραφία  τον εαυτό του.  Το εγκεφαλικό που υπήρχε σε εμένα εξαρχής,  γινόταν οργανικό.

Υπάρχει κάτι που να το έχεις ονομάσει ως το  «απόλυτο» ;

Δεν υπάρχει για μένα απόλυτο σημείο. Το απόλυτο είναι ευκαιριακό, είναι της ημέρας και της στιγμής. Αισθάνεσαι όντως χαρούμενος όταν κατοχυρώνεις ένα σημείο που το θεωρείς απόλυτο αλλά  ξέρεις πως αυτό θα οδηγήσει σε κάτι νέο.  Όταν κλείνει ένα κύκλος , ανοίγει κάποιος άλλος, αυτό δεν σταματάει ποτέ.

Ένιωσες από την αρχή της πανδημίας πως απειλήθηκε η ύπαρξη της δουλειάς σου και πως ίσως  χάνεις αυτό που σε συνδέει με τους άλλους;

Τα  συναισθήματα και οι σκέψεις μου πέρασαν από σαράντα κύματα.  Στην αρχή ήταν το πρακτικό του θέματος «Χάσαμε την δουλειά μας». Έπειτα ήταν το εσωτερικό «Χάνουμε τον εαυτό μας». Στο θέατρο , για παράδειγμα, κόπηκε το βασικό του κομμάτι, το δημιουργικό. Το θέατρο είναι  μια τέχνη που βασίζεται στην επαφή, την επικοινωνία , την δημιουργία. Πως μπορεί να υπάρξει χωρίς τα βασικά του χαρακτηριστικά; Από αυτήν την άποψη, η δουλειά έχει πληγεί. Στην πρώτη καραντίνα είπα «A ωραία, ευκαιρία να συγκροτηθώ», στην δεύτερη καραντίνα  δεν υπήρχε αυτό.  Η δεύτερη, δημιούργησε ένα παράπονο του τύπου “Δεν μπορώ να πάω παραπέρα”.  Ο καλλιτέχνης σε κάθε περίπτωση είναι ένα άτομο που πρέπει να αντιμετωπίσει τις δικές του ψυχολογικές διακυμάνσεις  αλλά και την παρούσα κατάσταση. Ένα κομμάτι των ιδιοτήτων είναι πως πρέπει να εμψυχώσει άλλους ανθρώπους από την θέση του. Εκεί δημιουργείται  μια σύγκρουση.

Πόσο έχεις ασπαστεί την λέξη  εμψυχωτής:

Η εμψύχωση είναι και ο ρόλος του θεάτρου. ‘Όλοι μας εμψυχώνουμε και εμψυχωνόμαστε. O σκύλος σου είναι εμψυχωτής σου.  Θα σε σύρει να τον πας βόλτα,  θα σε βγάλει από ένα βύθισμα που πιθανόν να έχεις πέσει.  Ακόμη και μια συνέντευξη, όπως αυτή, που σε βγάζει  από την  καθημερινότητα σου είναι μια εμψύχωση. Η εμψύχωση υπήρχε πάντα μέσα μου σαν κατάσταση. Πλέον έχω προσθέσει και χρησιμοποιώ πολύ και την λέξη.

Τι είναι αυτό που περισσότερο σε στενοχωρεί ή σε λυπεί περισσότερο την περίοδο αυτή;

Όταν διανύαμε την περίοδο της οικονομικής κρίσης πίστευα ότι αυτή η κατάσταση θα μας ενώσει. Θα ξαναμιλήσουμε με αυτούς που χάσαμε, θα βρούμε χρόνο. Σήμερα  βλέπω, πως έχουμε κλειστεί στον εαυτό μας. Βλέπουμε ίσως τα πράγματα λίγο πιο  εγωιστικά, δεν αναγνωρίζουμε  ίσως πως ο διπλανός μας, έχει το ίδιο πρόβλημα με εμάς. Ίσως και μεγαλύτερο. Αυτό όμως που με ευχαριστεί είναι πως εκτιμήσαμε την υγεία μας. Συνειδητοποιήσαμε αυτό που έχουμε και αυτό που μας συμβαίνει. Το ξεχωρίσαμε.

Τα θεατρικά, κινηματογραφικά και “Θεμελιώδη”

Το θέατρο αντιγράφει την ζωή;

Εμπνέεται θα έλεγα  από την ζωή. Μεταφράζει την ζωή.  Η  δύναμη του και η προέκταση του, είναι  η μετάφραση, αν πάει να την αντιγράψει δεν θα κρατήσει.  Το γεγονός ότι ο θεατής θα δει έναν χαρακτήρα σε μια παράσταση και θα σκεφτεί τον εαυτό του. Ο ήρωας  που θα   βρει την λύση που εσύ δεν μπορείς να βρεις. Το θέατρο δεν σου υπαγορεύει , δεν σου δίνει, σου δείχνει μια λύση.

Αν κάνεις ένα μικρό ταξίδι στο παρελθόν, στην πρώτη σου επαφή με τον χώρο του θεάτρου, τι θα έλεγες ότι ήταν αυτό που σου έκανε εντύπωση;

Θα σου πω μια σημαντική μου εκκίνηση. Η απόφαση  που είχα πάρει σαν μαθητής ήταν πως θα ασχοληθώ με την ζωγραφική, όχι το θέατρο. Είχα τότε διαπιστώσει πως ενώ εγώ  δημιουργώ ένα έργο, οι υπόλοιποι  σπουδαστές και αφού εγώ είχα τελειώσει , στέκονταν απέναντι από το καβαλέτο και σχολίαζαν αυτό που έβλεπαν. Εκεί λοιπόν σαν δημιουργός έμενα σε μια γωνία , δεν μπορούσα να αμυνθώ ούτε  για την πρόθεση μου ούτε  και για το έργο μου. Το έργο πια, είχε την δική του ζωή και στεκόταν ανυπεράσπιστο.

Τυχαία κάποια στιγμή στο σχολείο, ανεβάσαμε  ένα έργο και αναγκάστηκα επειδή υπήρχε μια έλλειψη να παίξω έναν ρόλο. Στην παράσταση αυτή κατάλαβα πως οι  συνέπειες του ρόλου που παίζω είναι άμεσες και το κοινό εκείνη την ώρα  είτε γελάει με τον ρόλο μου είτε δυσανασχετεί. Αυτό που παράλληλα αντιλήφθηκα ήταν πως αυτό μπορώ να το διορθώσω ώστε να τους αρέσει. Μπορούσα λοιπόν,  να επέμβω στο έργο αυτό και να το καλυτερέψω. Κατευθείαν  μου άνοιξαν δυο κόσμοι και λέω «Κοίτα να δεις». Στον ένα κόσμο  οι συνέπειες είναι  άμεσες και στον άλλο είναι έμμεσες. Έδωσα εξετάσεις και για τα δύο. Το σύμπαν ήταν ξεκάθαρο, η επιλογή ήταν το θέατρο.

Ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω έγραψε πως η ποιότητα ενός θεατρικού έργου είναι η ποιότητα των ιδεών του. Συμφωνείς;

Ουσιαστικά  μιλάμε για το πώς επικοινωνεί ένα έργο  με τον κόσμο, το κοινό του.  Σε όλα τα έργα, υπάρχει μια ποιότητα ιδεών που είναι στην κρίση  του θεατή να πει αν αυτή είναι υψηλή ή χαμηλή. Ξεκίνησα πρόσφατα, να διαβάσω  ένα έργο που μου έστειλαν. Η πρόθεση και η ιδέα του είναι πολύ καλή!  Διαβάζοντάς το όμως, εγώ σαν Βασίλης  δεν επικοινώνησα μαζί του, δεν συνδέθηκα. Θα πω όμως πως συμφωνώ.

Τι ψάχνεις σε ένα κείμενο;

Κάτι που να μου μιλάει, που το καταλαβαίνω και με καταλαβαίνει. Κάτι διαφορετικά κάθε φορά, ανάλογα με την στιγμή, την συνθήκη και την συγκυρία.

Αν σου ζητούσα να σκιαγραφήσεις με δυο κουβέντες το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης ποιες θα ήταν αυτές; 

Το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης το ζω εκ των έσω για λίγους μήνες. Δεν θα μπορούσα να σου δώσω μια  ολοκληρωμένη άποψη. Αυτή την στιγμή θα μπορούσα να μιλήσω μόνο συναισθηματικά. Κάθε περίοδος που πέρασε το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης ανήκει σε μια ιστορική στιγμή, έτσι δεν μπορώ να μιλήσω για το παρελθόν.  Αυτό που σίγουρα καταλαβαίνω είναι πως υπάρχει μια προοπτική και αυτό με ενδιαφέρει  απόλυτα στο να εξελίξω και να  δουλέψω. Θέλω να δω ποσό μπορεί να ανθίσει.

Χρησιμοποιείς τη μαύρη κωμωδία για να αντιμετωπίσεις κοινωνικά
προβλήματα;

Απόλυτα!  Συνήθως τα πράγματα που σε στεναχωρούν  και  σου ρίχνουν την διάθεση αν τα δεις από απόσταση και λίγο τα τραβήξεις μπορούν να γίνουν απολύτως  κωμικά. Αυτό σε βγάζει κατευθείαν από το βάθος! Αν μπορείς και αυτοσαρκάζεσαι είσαι λιγάκι πιο χαλαρός!

Τα κοινωνικά

 Πόσα πράγματα μπορούμε να δεχτούμε ως ‘κανονικά’ υπό συγκεκριμένες συνθήκες;

Τα πάντα. Εύκολα. Πριν πέντε χρόνια κάποια πράγματα θα σου φαινόταν περίεργα, πριν πενήντα χρόνια αδιανόητα, σήμερα τα ίδια μπορεί να φαίνονται φυσιολογικά. Κάθε εποχή έχει την κανονικότητα της. Κάποτε άνθιζε η επιθεώρηση, αυτό συνέβαινε γιατί κάτι  που λάμβανε χώρα τον χειμώνα  μπορούσε να σχολιαστεί το καλοκαίρι.  Στην εποχή μας αυτό που συμβαίνει σήμερα, σε δέκα μέρες έχει παλιώσει, οι ρυθμοί είναι διαφορετικοί. Κάτι παρόμοιο γίνεται με την κανονικότητα. Νομιμοποιείς  καινούργια πράγματα, πολύ  πιο συχνά. Το ’80 παρακολουθούσαμε επιστημονικής φαντασίας ταινίες και λέγαμε «Ναι καλά», τώρα πια αυτό το ναι καλά, είναι παρωχημένο. Περίεργο ε;

Βρίσκεις αισιοδοξία στην νέα πανδημική  πραγματικότητα;

Πάντα θα  υπάρχει μια νέα κανονικότητα και  μια νέα πραγματικότητα.  Εσύ καλείσαι να επιλέξεις  αν είσαι άνθρωπος της εποχής σου, αν εμμένεις σε αυτό που έχεις συνηθίσει ώστε να μην ξεβολευτείς ή  αν προσπαθείς να δεις  τι έρχεται μετά. Οι «κάθε φορά»  νέες γενιές φέρουν κάτι καινούργιο. Εσύ, σαν άνθρωπος μπορεί να αισθάνεσαι κάθε φορά πως δικαιώνεσαι ή αδικείσαι, αυτό όμως είναι κάτι που αλλάζει επίσης κάθε φορά.  Εξελίσσεται. Η αλλαγή  μπορεί να είναι δύσκολη  γιατί σε ξεβόλευε όμως αυτός  αν το σκεφτείς είναι και ο νόμος της φύσης. Όλα Αλλάζουν. Η μέρα γίνεται νύχτα, ο χειμώνας καλοκαίρι. Πως μπορείς να παρέμβεις στη ζωή; H ζωή συμβαίνει.

Τα προγραμματικά

Τι ετοιμάζεις πως μπορείς να το αντισταθμίσεις;

Αν ήμασταν σε μια κανονική  περίοδο, αυτήν την στιγμή θα τρέχαμε κάποιες παραγωγές και επίσης θα τρέχαμε σαν τους παλαβούς!  Όσο δεν έχουμε την δυνατότητα για κάποια παραγωγή  αυτό που θέλουμε είναι να οργανωθούμε.  Την στιγμή αυτή που μιλάμε οργανώνεται όλο το περιεχόμενο του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης από την αρχή του έως σήμερα. Έχουμε έτσι την πολυτέλεια να  κάνουμε ένα ξεκαθάρισμα και μια αρχειοθέτηση ώστε να υπάρχει πρόσβαση  σε ένα μεγάλο αρχείο, ανά πάσα στιγμή από οποιονδήποτε, οπουδήποτε. Αυτή είναι μια δουλειά βάσης που δεν θα γινόταν ποτέ, αν δεν υπήρχαν αυτές οι συνθήκες. Η προοπτική του γινόμαστε πιο σωστοί σαν οργάνωση, είναι ένα καλό χτίσιμο.  Παράλληλα αναπτύσσουμε την επικοινωνία μας, με το κοινό που υπάρχει και προσπαθούμε να το πολλαπλασιάσουμε. Δημιουργούμε μια κοινότητα.  Όταν πια ανοίξουμε, θα υπάρχουν τα  θεμέλια ώστε να πάρουν μορφή  όλα όσα προετοιμάζουμε με την ιδιωματική σκηνή, το ερασιτεχνικό θέατρο, την κεντρική, εφηβική και παιδική σκηνή κ.α

Την στιγμή που μιλάμε, θα έλεγα πως, ο ρόλος μας είναι περισσότερο εκπαιδευτικός παρά παραγωγικός. Εκπαιδευτικός και για μας που το δουλεύουμε από μέσα αλλά και για το κοινό μας.

Ποιο είναι εκείνο το κομμάτι του σχεδιασμού σας που θα θέλεις να υλοποιήσεις άμεσα; Ποιες είναι οι προτεραιότητές σου; 

Θα ήθελα να λειτουργεί σαν ρολόι! Θεωρώ πως έχει γίνει ένας καλός σχεδιασμός. Ευχόμαστε για αρχή, να μπορέσουμε να τον πραγματοποιήσουμε.  Αυτό που θα ήθελα  να πετύχω αυτή την χρονιά είναι να καταφέρουμε και  να λειτουργήσουμε όλα αυτά που δημιούργησε το ΔΗΠΕΘΕ στην πολύχρονη πορεία του και να προσπαθήσω να τα πολλαπλασιάσω. Έχουμε μια κεντρική σκηνή, μια παιδική σκηνή, μια ιδιωματική σκηνή, μια μέριμνα  για ερασιτεχνικό θέατρο. Έχουμε  το εκπαιδευτικό μας  κομμάτι, με τα σεμινάρια. Τις  επετειακές καταστάσεις. Κάποτε υπήρχε  το stand up comedy, κάτι που  θα ήθελα να ξαναδουλευτεί σαν φόρμα, όπως και  την άγονη γραμμή, με τις παραστάσεις σε  απομακρυσμένες περιοχές…  Δίνουμε βαρύτητα στο ερασιτεχνικό και το επαγγελματικό τοπικό δυναμικό.

Κάτι νέο που θέλω να εισαγάγω είναι οι δράσεις του χορού. Ταυτόχρονα θα ήθελα να ενεργοποιήσω μια κατάσταση πιο φεστιβαλική , ίσως και σε σύμπραξη με το εξωτερικό.   Ένα ακόμη κομμάτι που τρέχουμε και  σχετίζεται με επαγγελματίες ηθοποιούς από την πόλη, είναι κάποιες  παραστάσεις σε σχέση με το ’21 και τοπικούς μας ήρωες. Σχεδιάζουμε και προετοιμαζόμαστε για τα 25 χρόνια του ΔΗΠΕΘΕ με δράσεις  διασυνοριακές.

Για το καλοκαίρι ετοιμάζουμε μια σεμνή περιοδεία με μια ωραία κωμωδία. Όλα αυτά  είναι σε εξέλιξη και θα ανακοινωθούν σύντομα.

Η τέχνη γεφυρώνει τις αποστάσεις;

Η τέχνη είναι αυτό το δώρο που μας βγάζει από την καθημερινότητα μας και μας δείχνει το πραγματικό μας μέγεθος. Ακούμε την μουσική, βλέπουμε την ζωγραφική, γευόμαστε το θέατρο  και τον χορό. Όταν είμαστε σε θέση να απολαμβάνουμε όλα αυτά σημαίνει ότι το μέγεθος  μας γίνεται λιγάκι μεγαλύτερο, θυμίζοντας μας παράλληλα ποιοι πρέπει να είμαστε.

“Μετά Τον Βυσσινόκηπο”
«Μετά τον Βυσσινόκηπο, η Ανθή πήρε τα τρία της παιδιά και
έφυγε. Τον Κυριάκο, τον Γιώργη και την Αναστασία… Με την Λιουμπόβ Αντρέϊεβνα, την αγαπημένη της ηρωΐδα, στον κόρφο της, το εικόνισμα της Σταύρωσης και τα τρία της παιδιά… Ξεριζωμένη από τον τόπο της, έβγαλε ρίζες σε έναν καινούριο».
Ο μονόλογος, “Μετά Τον Βυσσινόκηπο”, συνδυάζει την ιστορία της Λιουμπόβ Αντρέϊεβνα, βασικής ηρωίδας του έργου του Αντόν Τσέχοφ «Βυσσινόκηπος» και της Ανθής, μιας απλής γυναίκας που διώχτηκε από την πατρίδα της.
Ακολουθεί την πορεία τους και την ψυχολογική τους γραμμή, που φαίνεται να συγκλίνουν σε αρκετά σημεία, όσο διαφορετικές και αν είναι. Όλες οι γυναίκες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις
πατρίδες τους, είναι οι πρωταγωνίστριες σε αυτόν το μονόλογο. Η απώλεια του δικού τους “Βυσσινόκηπου” και της δικής τους ευτυχίας, όταν διώχτηκαν από τις πατρίδες τους, η φρίκη των πολέμων, η σημασία του να αποκτά κάποιος ρίζες, η θέληση για επιβίωση και η δύναμη της αγάπης, είναι εκείνα που τις οδήγησαν στη δημιουργία μιας καινούργιας πατρίδας.

Κείμενο/Σκηνοθεσία Βασίλης Μυριανθόπουλος
Μουσική Κωνσταντίνος Κωτούλας
Κινηματογράφηση Δημήτρης Ζωγραφάκης

Το κοστούμι της Λιουμπόβ Αντρέϊεβνα σχεδίασε ο Kenny McLelan
Διεύθυνση Παραγωγής Πέτρος Μαντούβαλος
Ηχοληψία Βασίλης Σταμκόπουλος
Make Up Artist Βιργινία Τσιχλάκη
Hair Styling Κική Καραδαγλή
Ηλεκτρολόγος Ηρακλής Γεωργιάδης
Παραγωγή/Μοντάζ/Color 576digital
Artwork Άρης Σομπότης
Φωτογραφία Γιώργος Καλφαμανώλης
Προώθηση Νικόλαος Καραμάρκος
Ερμηνεύει η Γωγώ Μπρέμπου

Στο τραγούδι της παράστασης «Όχι Άλλες Θάλασσες» η Αλέκα Κανελλίδου
Διάρκεια παράστασης : 60 λεπτά
Ημερομηνίες και ώρες προβολής:
Viva on Demand
από 16/4/2021 στις 19:00 έως & τις 19/4/2021 στις 19:00 &
από 23/4/2021 στις 19:00 έως και τις 26/4/2021 στις 19:00

Πώληση εισιτηρίων:
• viva.gr https://www.viva.gr/tickets/theater/streaming/meta-to-vyssinokipo/
. καταστήματα κινητής τηλεφωνίας WIND
• τηλεφωνικά στο 11876
Τιμή εισιτηρίου: €6

Δυο νέα παιδιά η ΓεωργίαΤρεβλοπούλου και ο Νίκος Καραμάρκος δίνουν ζωή στους στίχους του Βασίλη Μυριανθόπουλου και παράλληλα με την αισθαντική φωνή της Αλέκας Κανελλίδου μας οδηγούν στους δρόμους της αγάπης.

Η αγάπη γίνεται έμπνευση και μας ταξιδεύει στα μοναδικά τοπία της Κοζάνης. Η λίμνη Πολυφύτου, το Πλατανόδασος Ρυμνίου, το πάρκο του Αγίου Δημητρίου, η λίμνη Μαυροδενδρίου, η γέφυρα Ρυμνίου, η  πλωτή εξέδρα του Σπάρτου, αλλά και η Αιανή, είναι μερικά από τα τοπία που αναδεικνύουν τις φυσικές ομορφιές της περιοχής.

Εντυπωσιακά τα δυο γκράφιτι του καλλιτέχνη ZUPA που δημιουργήθηκαν για τις ανάγκες του βιντεοκλίπ στο πάρκο του Αγίου Δημητρίου. Ένα πορτρέτο της Αλέκας Κανελλίδου και η SUPERHUG, μια αγκαλιά μέσα σε μια καρδιά, η οποία χρειάστηκε να σβηστεί και να ξαναδημιουργηθεί μέσα σε λίγη ώρα για τις ανάγκες του βιντεοκλίπ.

MusicCredits

Μουσική : Κωνσταντίνος Κωτούλας

Στίχοι : Βασίλης Μυριανθόπουλος

Ερμηνεία : Αλέκα Κανελλίδου

Πιάνο/ενορχήστρωση/programming: Κωνσταντίνος Κωτούλας

Ηχογράφηση : BK studios

Μίξη/Mastering : Μπάμπης Μπίρης

Κυκλοφορεί σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα

itunes

https://music.apple.com/gr/album/oxi-alles-thalasses-episimo-soundtrack-apo-to-meta/1480849451

amazon

https://www.amazon.com/Alles-Thalasses-Episimo-Soundtrack-Vyssinokipo/dp/B07Y5KFGJ6

spotify

https://open.spotify.com/album/4mHduFoH5ZypKzVUFkEtcM

deezer

https://www.deezer.com/en/track/759464242?autoplay=true

Στίχοι / Lyrics

Όχι Άλλες Θάλασσες

Το δρόμο του ήλιου πάνω στη θάλασσα,

ακολουθούσα τ’ απογεύματα ως το σπίτι.

Τα βήματα μου τώρα είναι ασήκωτα,

ν’ αναρωτιέμαι η ζωή σε ποιόν ανήκει.

Το φως του φεγγαριού στη θάλασσα,

απ’ το παράθυρο μας έβλεπα το βράδια.

Κι οι δρόμοι αυτοί με πήρανε μακρυά σου

και τα φιλιά σου γίνανε τώρα δωμάτια άδεια

Όχι άλλες θάλασσες,

πώς ν’ ανθίσει ένα δέντρο μέσα σε βάρκα.

Μόνο τα δυο μάτια σου

θα μου λείψουνε κι εκείνα τα πήλινα κάστρα,

μετά τον βυσσινόκηπο που άφησα για πάντα.

Μετά τον βυσσινόκηπο που χάθηκε για πάντα.

Ο ίσκιος σου απ’ τον ήλιο πάντα μ’ έκρυβε

κι ένα σεντόνι κάτω απ’ το φεγγάρι.

Μα τώρα είν’ ο ήλιος ανελέητος

και τα φεγγάρια άλλους δρόμους έχουν πάρει.

Την νύχτα που σε γνώρισα να έσβηνα

και να μπορούσα απ’ την αρχή να τηνε ζήσω,

ν’ ανάψω με τσιγάρο το τσιγάρο σου

και να νομίζω ότι είμαι πάντα εκεί μαζί σου.

Όχι άλλες θάλασσες,

πώς ν’ ανθίσει ένα δέντρο μέσα σε βάρκα.

Μόνο τα δυο μάτια σου

θα μου λείψουν κι εκείνα τα πήλινα κάστρα,

μετά τον βυσσινόκηπο που άφησα για πάντα.

Μετά τον βυσσινόκηπο που χάθηκε για πάντα.

———————————————————————————————————-

?Video Credits

Videography/Editing : Γιάννης Λαζάρου

Σενάριο/σκηνοθεσία : Βασίλης Μυριανθόπουλος

Παίζουν :  Γεωργία Τρεβλοπούλου

                   Νικόλαος Καραμάρκος

                   Δημήτριος Συνδουκάς

                   Θεοδώρα Δράμαλη

Graffiti artist : Zupa

Φωτογραφίες : Δημήτρης Βαβλιάρας

Κοσμήματα : DPar

Υπεύθυνη επικοινωνίας : Δώρα Σιαλβέρα

d.kappamedia@gmail.com

Τα γυρίσματα του video clip έγιναν εξ ολοκλήρου στον Δήμο Κοζάνης.

Ευχαριστούμε το Δη.Πε.Θε. Κοζάνης, την διεύθυνση και το εκπαιδευτικό προσωπικό του Καλλιτεχνικού Γυμνάσιου Κοζάνης, τον Βαγγέλη Μαρούδη, τον Βασίλη Χριστοδούλου και τον Αλέξη Κουντουρά

Παραγωγή : Kappa Media

► Αλέκα Κανελλίδου | Social Media:

– https://www.facebook.com/alekakanellidouofficial

– https://www.facebook.com/alekakanellidou

► Konstantinos Kotoulas | Social Media:

Facebook:   https://www.facebook.com/k.kotoulas/

Instagram:  https://www.instagram.com/kostas__kotoulas/

YouTube:     https://www.youtube.com/user/Kappamusicpro

Spotify:        https://open.spotify.com/artist/7coCKKZMLskYO0JBrs5pa6

► Γιάννης Λαζάρου | Social Media:

Facebook: https://www.facebook.com/yannisphotography.gr

Instagram: https://www.instagram.com/yannisphotography/

► BK Studios | Social Media:

Facebook: https://www.facebook.com/bk-Studios-222429761163171 I

nstagram: https://www.instagram.com/bk_studios/

► Zupa | Social Media:

Facebook: https://www.facebook.com/785tattoo

Instagram: https://www.instagram.com/zupa_785/

► Δημήτρης Βαβλιάρας | Social Media:

Facebook: https://www.facebook.com/www.vavliaros

Instagram: https://www.instagram.com/dimitrisvavliaras/

► DPar | Social Media:

Facebook: https://www.facebook.com/ntinapartona

Instagram: https://www.instagram.com/d_par/

2019 Kappa Media

Θα λειτουργήσουν τρία τμήματα

Υποκριτική – Αυτοσχεδιασμός – Τεχνική

Κάθε Τετάρτη 18:00 – 21:00 με τον Ευδόκιμο Τσολακίδη / Στον κύκλο αυτό των δώδεκα συναντήσεων θα μελετήσουμε όλες τις διάσημες μεθόδους υποκριτικής μέσα από ένα πρακτικό διαδικτυακό μάθημα με αυτοσχεδιασμούς και ασκήσεις τεχνικής.

Θέατρο είναι ιστορίες…

Κάθε Πέμπτη 18:00 – 21:00 με τον Μιχάλη Συριόπουλο / Θέατρο είναι ιστορίες… κι εμείς θα μάθουμε να τις αφηγούμαστε, ορίζοντας από την αρχή τον λόγο και το σώμα,χρησιμοποιώντας τις μεθόδους των:Στανισλάφσκι,Lecoq,MichaelChekhovκα.

Θέατρο είναι μαγεία, κι εμείς, με  φάρο το ρήμα “παίζω” και “δεκανίκια” την έμπνευση που μπορούμε  να αντλήσουμε από τη μουσική,την ποίηση,τη ζωγραφική, τη γλυπτική, θα ξανασυστηθούμε στους εαυτούς μας, θα «σκαλίσουμε» τη φαντασία μας,θα μάθουμε “πώς δημιουργώ από το χαρτί στο σώμα”.

Θέατρο είναι το “μαζί”, για αυτό σας περιμένουμε! Έστω και μέσα από μια κάμερα, μπορούμε να δημιουργήσουμε.

Μονόλογοι

Κάθε Σάββατο 18:00 – 21:00 με τη Βίλια Χατζοπούλου / Το μάθημα των μονολόγων θα βασίζεται στην αφήγηση, την απεύθυνση και την εξομολόγηση κειμένων, που θα ειπωθούν από εξαιρετική ανάγκη ή δυνατή επιθυμία.

* Τα σεμινάρια: 24, 31 Δεκεμβρίου και 6 Ιανουαρίου θα μετατεθούν σε μέρα που θα συμφωνήσουν τα μέλη των τμημάτων.

Το κάθε τμήμα διαρκεί 3 ώρες κάθε εβδομάδα (12 ώρες κάθε μήνα και 36ώρες για όλοτον κύκλο).

Το κόστος συμμετοχής είναι:

30 € το μήνα για ένα τμήμα (σύνολο 12 ώρες)

50 € το μήνα για δύο τμήματα (σύνολο 24 ώρες)

65 € το μήνα και για τα τρία τμήματα (σύνολο 36 ώρες)

ΕΥΔΟΚΙΜΟΣ ΤΣΟΛΑΚΙΔΗΣ

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του ΚΘΒΕ, του τμήματος Ευρωπαϊκού Πολιτισμού της σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του ΕΑΠ και του μεταπτυχιακού προγράμματος των θεατρικών σπουδών της σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του ΑΠΚ. Σπούδασε υποκριτική και σκηνοθεσία στο HBStudio στη Νέα Υόρκη, παρακολούθησε μαθήματα στοActorsStudio.

Το 1998 ίδρυσε το ”Θέατρο των Αλλαγών” (http://www.toc.gr). Έχει διδάξει στη Ρώμη,  στο Λονδίνο, στη Στοκχόλμη, στην Κωνσταντινούπολη, στην Τιφλίδα, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στο Άμστερνταμ, στο Κατμαντού, στη Σμύρνη, στη Βηθλεέμ, στη Ζυρίχη, στο Μιλάνο, στις Βρυξέλλες, στην Κοπεγχάγη, στο Βλαδιβοστόκ και σε διάφορες σχολές και θεατρικές ομάδες της Ελλάδας. Έχει παρουσιάσει δουλειά του σε Διεθνή Φεστιβάλ Θεάτρου. Έχει διδάξει στα τμήματα Θεάτρου των Πανεπιστημίων: Αλεξάνδρειας στην Αίγυπτο, Τεχεράνης στο Ιράν, CiudaddelCarmen στο Μεξικό. Το καλοκαίρι του 2016 προσκλήθηκε στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνια όπου δίδαξε υποκριτική, σκηνοθεσία και αυτοσχεδιασμό στο τοπικό πανεπιστήμιο (UCSB) και ανέβασε την “Ελένη” του Ευριπίδη μαζί με τις άλλες δύο παραστάσεις του «Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε» και «WalkingandFalling». Από το 2005 διοργανώνει κάθε χρόνο το ”In.F.o.Ma.T.” (InternationalFestivalofMakingTheater) μια διεθνή συνάντηση δημιουργών του θεάτρου που πραγματοποιούν θεατρικά εργαστήρια με συμμετοχές από διάφορα μέρη του κόσμου.

Έχουν εκδοθεί τέσσερα βιβλία του: ”Η Υποκριτική άνευ Διδασκάλου” εκδόσεις ΚΟΑΝ, τα θεατρικά έργα ”Αθήνα – Μόσχα” και ”Τίποτα” εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ, το «Ο Αυτοσχεδιασμός στο Θέατρο» εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ και το «Υποκριτική: Από την θεωρία στην πράξη» εκδόσεις ΙΩΝ.

BΙΛΙΑ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

Σπούδασε στο τμήμα Νηπιαγωγών στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, δραματική σχολή «Βεάκη». Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην αισθητική αγωγή της προσχολικής ηλικίας, Basel, Ελβετία. Σαν ηθοποιός έπαιξε από το 1992 ως το 1998. Είναι ιδρυτικό μέλος του θεάτρου των Αλλαγών www.toc.gr  και έχει διδάσκει τα μαθήματα: Μονόλογοι, Θεατρική γραφή, Θεατρική διασκευή, Παραμύθι – Αφήγηση, tangoproject. Έγραψε το έργο «Πίστη», μαζί με τον Α. Φλουράκη και το Γ. Δούμο, για το θέατρο «Αμόρε». Πήρε Α’ Κρατικό Βραβείο, Υπουργείου Πολιτισμού, για το έργο της «Η Γαλάζια Νο»

Έγραψε και σκηνοθέτησε τα έργα για παιδιά, «Βορά και Νότε, τρέξ’ τε!»  στο θέατρο Πορεία, «Νερό, νεράκι και γρήγορο αλογάκι», για το Εθνικό θέατρο www.n-t.grκαι το μονόλογο «Με το ένα χέρι κρατούσε τον Καραγάτση και με το άλλο το τσιγάρο», στο Skrow, www.Skrow Το έργο της «Βρέχει», παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών, σκην. Ακύλλας Καραζήσης www.greekfestival.gr

Σκηνοθέτησε τον  «Υπερσιβηρικό», διασκευή από το μυθιστόρημα «Η Κυρά της Αρκούδας», του Λ. Λάμι, στο Θέατρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και «Σήκωσέ με ψηλά», της Β. Πολυχνιάτου, διασκευή Μ. Σταυροπούλου, στο Θέατρο Μπιπ

Διασκεύασε το «Δρ. Τζέκυλλ και Κος Χάυντ», για το θέατρο Τέχνης, σκην. Βασίλης Μαυρογεωργίου, www.theatro-technis.gr

Το βιβλίο της «Ακούω την καρδιά του παίχτη», εκδόθηκε από τις εκδόσεις Θράκα και Ενύπνιο. Πήρε μέρος στη διεθνή μπιενάλε παιδικού βιβλίου, μέσω του Βελγικού εκδοτικού οργανισμού Motamo, με κοινό θέμα ανάμεσα στους συγγραφείς που συμμετείχαν «Τα καράβια»

ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΥΡΙΟΠΟΥΛΟΣ
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Απόφοιτος των: Ανωτέρα Δραματική Σχολή «Σύγχρονο θέατρο Βασίλης Διαμαντόπουλος» και Θεατρικό Εργαστήριο «Σοφούλη». Έχει σκηνοθετήσει – διασκευάσει τις παραστάσεις «Dybbuk», «Tα Χριστούγεννα Του Μπάρμπα Ιωσήφ», «Στον Καθρέφτη Του Χρόνου Ρέουν Οι Λέξεις Διαυγής».

Έχει παίξει στις παραστάσεις “Ποντικοπαγίδα”, «Χοιρινό Νεφρό Για Την Κατάθλιψη», «Η Αρχή Του Αρχιμήδη», “Γιανούλα Η Κουλουρού”, «Η Πόλη», «Καντίντ ή η αισιοδοξία», «Η Δίκη Του Κ», «Αγγέλα», «ο γλάρος», «Η Ιφιγένεια στη Χώρα των Ταύρων», «Η Αρρώστια Της Νιότης», «Παραμύθια Στο Ασανσέρ», «Βυσσινόκηπος», «Ειρήνη», «Το Όνειρο Του Σκιάχτρου», «Η Όπερα Του Ζητιάνου», «Ορφέας vision», «Αθώοι ψεύτες», «Τρεις Αδελφές», «Το Σκλαβί», «Σ’ Εσάς Που Με Ακούτε», «Αντιγόνη», «Ματωμένος Γάμος», «Λεωφορείο Ο Πόθος».

Πήρε μέρος στις τηλεοπτικές σειρές «Επιστροφή», «Εκδρομή», «Μ+Μ» και «Η Αδερφή Της Αδερφής Της Αδερφής Μου». Στον κινηματογράφο πρωταγωνίστησε στην ταινία “HollyEmy”.

Έχει διδάξει υποκριτική και αυτοσχεδιασμό στο θεατρικό εργαστήρι “ΛΟΓΕΙΟΝ”, στο «KyklosArtStudio», στις δραματικές σχολές “Ίασμος”, “Σύγχρονο Θέατρο Βασίλης Διαμαντόπουλος”, “Ανδρέας Βουτσινάς” και στο “Θέατρο Των Αλλαγών”. Τιμήθηκε με το βραβείο Δημήτρης Χορν, για τις παραστάσεις “Καντίντ ή Η Αισιοδοξία” σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου και “Η Πόλη” σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου.

Για πληροφορίες και δήλωση συμμετοχών:

Τασούλα Σιμάρα

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6996109797

Και είμαστε εδώ.

Τηρώντας όλες τις οδηγίες, οι δοκιμές συνεχίζονται, για να επιστρέψουμε στο χώρο που μας έχει λείψει τόσο πολύ. Περιμένουμε να ανταμώσουμε και πάλι από κοντά, σε αυτό που χρόνια τώρα μοιραζόμαστε: Το θέατρο.

Το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης δημιούργησε ένα μουσικό σποτ με τους ανθρώπους του θεάτρου μας που ένωνουν τις δυνάμεις τους περιμένοντας υπομομετικά να βρεθούμε πάλι. Όλοι μαζί. Να θυμηθούμε και να αισθανθούμε πάλι την αξία της ζωντανής παράστασης. Ούτως η άλλως αυτός είναι ο σκοπός της τέχνης, να μας φέρνει κοντά.

“Είμαστε εδώ και περιμένουμε, με την ελπίζα πως τίποτα δεν θα αλλάξει σημειώνει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης Βασίλης Μυριανθόπουλος.

Μουσική:        Κωνσταντίνος Κωτούλας

Στίχοι:                        Βασίλης Μυριανθόπουλος

Τραγουδούν: Πασχάλης Τσαρούχας, Ελίνα Μάλαμα, Νίκος Μέλλος, Δημήτρης                                  Λιακόπουλος, Κωνσταντίνος Κωτούλας

Ηχογράφηση:            BK Studios

Video editing:            Γιάννης Λαζάρου

O Βασίλης Μυριανθόπουλος έχει σπουδάσει θέατρο στη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και του Πειραϊκού Συνδέσμου, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια του Richard Cislac και της Σχολής Le Coq, έχει μαθητεύσει στο εργαστήριο ζωγραφικής του Γιώργου Μπουρναζάκη και έχει σπουδάσει χορό με τους Ζουζού Νικολούδη, Γιάννη Μέτση και Konrad Bukes.
Εργάζεται ως σκηνοθέτης, ηθοποιός, χορευτής, χορογράφος, στιχουργός και συγγραφέας και στόχος του πάντα είναι ένα θέατρο που έχει σχέση με το σώμα, το ρυθμό και την κίνηση.
Από το 1992 μέχρι σήμερα, έχει σκηνοθετήσει έργα για θέατρο, μιούζικαλ, θεατροχορευτικές ομάδες, παιδικές παραστάσεις, μουσικές παραστάσεις και ταινίες μεγάλου μήκους.
Έχει συνεργαστεί με τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου, Κοζάνης, Ιωαννίνων, Ρόδου, Βορείου Αιγαίου, Ρούμελης, Λάρισας, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Εθνική Λυρική Σκηνή, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Εθνικό Θέατρο, Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμου και πάρα πολλά ακόμη.
Από το 2008 ασχολείται και με τον κινηματογράφο, όπου έχει σκηνοθετήσει τις κωμωδίες Μόλις Χώρισα (2008), Σούλα Έλα Ξανά (2009), Απόψε Τρώμε Στης Ιοκάστης (2015) και πολλές ακόμη! 

Ποια είναι η εικόνα που έχετε για την απόλυτη ευτυχία; 

Η πληρότητα και η ισορροπία. Το μη απωθημένο. 

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Η φωτιά. 

Ποιο εν ζωή πρόσωπο εκτιμάτε περισσότερο; 

Είναι πάρα πολλοί αυτοί οι άνθρωποι.

Σε ποιο πράγμα προδώσατε τον εαυτό σας και μετανιώνετε περισσότερο γι’ αυτό; 

Σε κάποιες δουλειές και σε κάποιες σχέσεις που ήμουν λιγότερος από αυτό που έπρεπε.

Για ποια προδοσία του εαυτού τους οικτίρετε τους άλλους; 

Το να είναι κάποιος λιγότερος. Όταν κάποιος δεν είναι 100% ο εαυτός του, τότε αισθάνομαι ότι προδίδει τον  εαυτό του. 

Ποιο εν ζωή πρόσωπο σιχαίνεστε περισσότερο;

Δεν σιχαίνομαι, ίσως αντιπαθώ αλλά πάντα ψάχνω να βρω ποια είναι η δικαιολογία τους, ποια είναι η ιστορία τους.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα; 

Από τα αγαπημένα μου είναι του Όσκαρ Ουάιλντ λόγω της τεχνικής πάνω στο λόγο του, αυτή η σύνδεση πραγμάτων που κάνει για να καταλήξει κάπου. 

Τι νοσταλγείτε περισσότερο;

Την εφηβεία. 

Ποιο είναι το πιο εξωφρενικό πράγμα που έχετε κάνει;

Με τι σειρά; 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι; 

Αγαπώ το Λονδίνο. Η ανάσα μου και η ξεκούραση μου είναι ο Μόλυβος στη Λέσβο. 

Ποια θεωρείτε την πιο υπερεκτιμημένη αρετή; 

Δεν ξέρω καν τι μπορεί να θεωρηθεί ως αρετή… 

Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό σας; 

Η σύνδεση ανόμοιων πραγμάτων.

Ποιο χαρακτηριστικό προτιμάτε περισσότερο σε κάποιον; 

Την ειλικρίνεια. 

Τι θεωρείτε πιο σημαντικό στους φίλους σας; 

Την  προσφορά,την προστασία, την αγάπη τους, την ειλικρίνεια τους. 

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που σας έχουν δώσει; 

Συμβουλή που δεν την έχω ακολουθήσει όμως. Στα πρώτα χρόνια όταν από την χορογραφία μεταπηδούσα στην σκηνοθεσία, ο τότε σκηνοθέτης μου και Καλλιτεχνικός διευθυντής  στο Αγρίνιο μου είπε “Πρόσεχε την στιγμή που θα κάνεις την πρώτη σου σκηνοθεσία, δεν θα υπάρξει επιστροφή.” 

Έτσι ακριβώς έγινε. 

Πότε κλάψατε για τελευταία φορά; 

Κάπου πρόσφατα. 

Πως το μετράω με εβδομάδες ή με μέρες; 

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μύθος για τη διασημότητα;

Ότι η διασημότητα είναι κάτι; Και αυτό είναι μύθος; Δεν μπορώ να συνδεθώ καν με την ερώτηση! 

Διαλέξτε πέντε λέξεις που περιγράφουν τον εαυτό σας; 

Τον ιδανικό εαυτό μου; 

Το ταίριασμα, η επιμονή ακόμη και στα αδιέξοδα, η σπατάλη ενέργειας, η ησυχία και η χαλαρή σκέψη. 

Τι θεωρείτε ως έσχατο βαθμό δυστυχίας;

Την απώλεια. 

Πού θα θέλατε να ζείτε; 

Κοντά στη φύση. 

Ποια είναι η αγαπημένη σας απασχόληση; 

Το γράψιμο με χαλαρώνει πολύ. 

Σε ποιες περιπτώσεις λέτε ψέματα; 

Όταν βλέπω ότι κάποιος δεν θα αντέξει την αλήθεια. Μεθοδεύω την αλήθεια μέχρι να είναι έτοιμος κάποιος να την ακούσει, λευκό ψέμα. Δεν το κάνω συχνά, γιατί δυσκολεύομαι να σκέφτομαι με μέθοδο ιδίως όταν έχει να κάνει με ανθρώπινες σχέσεις. 

Ποιες λέξεις ή φράσεις χρησιμοποιείτε υπερβολικά;

Βαριέμαι, σκέφτομαι, δουλεύω. 

Πότε και πού υπήρξα τε ευτυχισμένος; 

Πολλες στιγμές σε πολλά μέρη. 

Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε; 

Το τραγούδι. Πάντα είχα αυτό το παραπόνο. Ζηλεύω τους τραγουδιστές που μέσα σε τρία λεπτά έχουν πει τα πάντα, ενώ εγώ χρειάζομαι ένα έργο μιάμισης ώρας. 

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; 

Πολλοί! 

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας φανταστικός ήρωας; 

Όλοι οι φανταστικοί ήρωες είναι αγαπημένοι, δεν  βαρέθηκα ποτέ κανέναν. 

Ποιοι είναι οι πραγματικοί ήρωες σας;

Κάποιοι άνθρωποι που ξέρω και κάποιοι που έφυγαν.  Αν αυτό μου το ρωτούσες λίγο πριν κάνω το “Μετά τον βύσσινοκήπο” επειδή που χρήζει ηρωίδα μια απλή γυναίκα που έφυγε από τον τόπο της, ίσως απαντούσα διαφορετικά. Θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους που δεν ξέρουμε.

Ποια είναι τα αγαπημένα σας ονόματα; 

Δεν μπορώ να πω ότι κάποιο δεν μου αρέσει. 

Τι απεχθάνεστε περισσότερο; 

Την ανεντιμότητα.

Ποια είναι η παρούσα διανοητική σας κατάσταση; 

Καλά με λέω!

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στον εαυτό σας, τι θα ήταν αυτό;

Το ύψος μου.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στην οικογένεια σας, τι θα ήταν αυτό;   

Θα έφερνα πίσω ανθρώπους που φύγανε.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερή σας επιτυχία; 

Ζωής όχι δουλειάς. 

Αν μπορούσατε να διαλέξετε πώς να επιστρέψετε στη ζωή, τι θα θέλετε να είστε; 

Θα ήθελα ένα στοιχείο, να έχω τη συνείδηση. Νομίζω όμως πως είναι το μόνο στοιχείο που δεν μπορείς να έχεις. 

Περισσότερα για τον Βασίλη Μυριανθόπουλο μπορείτε να βρείτε στο website του
vassilismyrianthopoulos.com