Αυτό το βάζο με το γλυκό, το κρυμμένο στο ξύλινο ράφι, πίσω από την πολύχρωμη μικρή κουρτίνα, που τραβώντας την αποκαλυπτόταν το διάφανο υλικό που προστάτευε τον καρπό και τη ζάχαρη. Αυτό θυμήθηκα απόψε κι έβαλα την εμαγιέ κατσαρόλα στο πετρογκάζ, έπλυνα τις φράουλες που μάζεψα πρωτύτερα από τον κήπο, πρόσθεσα τη ζάχαρη και κοντοστάθηκα… Kοχλάζουν κιόλας οι φράουλες στο ζουμί τους, δένεται το σιρόπι με την παραδοσιακή γνώση της διατήρησης των φρούτων, μυρίζει γλύκα και παρελθόn. Bυθίζω την ξύλινη κουτάλα, ανακατεύω, ακούω, δοκιμάζω, ζω και ξαναζώ τρόπους μαθημένους από γενιά σε γενιά, όπως έλεγε κι η δασκάλα μου. Γλυκά του βάζου, του ποτηριού, του κουταλιού, όπως κι αν τα πεις κανείς ίδια η γλύκα στο στόμα, ίδιο το γλυκό μετά το φίλεμα… συμπλήρωμα κι ολοκλήρωση, απόλαυση και νοσταλγία!
Υλικά
1 ½ κιλό φράουλες
1 κιλό ζάχαρη
1 λεμόνι
1 στικ βανίλιας
Πλένετε τις φράουλες, τις καθαρίζετε, αφαιρείτε τα κοτσάνια και τις βάζετε με τη ζάχαρη σε σειρές μέσα στην κατσαρόλα. Αφήνετε να μείνουν μία νύχτα ή έως ότου η ζάχαρη λιώσει. Τις βράζετε για 3 λεπτά και προσθέτετε την βανίλια. Τραβάτε το γλυκό απ’ τη φωτιά, το σκεπάζετε με ένα τουλπάνι και αφήνετε να μείνει 12 ώρες. Κατόπιν βγάζετε τις φράουλες από το σιρόπι με τρυπητή κουτάλα και το βράζετε μερικά λεπτά μέχρι να δέσει. Ρίχνετε μέσα τις φράουλες, προσθέτετε το χυμό λεμονιού και βράζετε το γλυκό για 3 έως 4 ακόμη λεπτά μέχρι να δέσει. Το βάζετε σε βάζα αφού κρυώσει!
